REVIEW: YOTH IRIA, Gone With The Devil

 

YOTH IRIA, Gone With The Devil (2026)

Metal Blade Records

Η σκοτεινή σταθερότητα τώρα εδραιώνεται!

Πολλές είναι οι κυκλοφορίες για την τρέχουσα χρονιά, και οι Yoth Iria μας έδωσαν και αυτοί το νέο τους μαύρο διαμάντι. Η μπάντα του Δημήτρη "Mutilator" Πατσούρη στο μπάσο, ο He στη φωνή στουντιακά και ο Ορέστης στην σύνθεση για τις ζωντανές εμφανίσεις, οι δύο κιθαρίστες Naberius και Νίκος Περλεπής, και ο ντράμερ Βασίλης "Vongaar" Σταυριανίδης έχουν πλέον ανοίξει τα φτερά τους για τα καλά.

Δεν είναι μόνο η συνεργασία τους με την Metal Blade που ξεκινάει εδώ, αλλά και όλος ο αέρας που αποπνέει αυτό το νέο τους άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα. Όχι ακριβώς το ελληνικό Black Metal που έχετε κατά νου, αλλά κάτι υπερβατικό. Ακούμε στο τρίτο πλήρες άλμπουμ του σχήματος μια διαφορετική προσέγγιση. Έντονη, μαύρη και ζοφερή σε σημεία ατμόσφαιρα, όπως πάντα, με έντονα κλασικά μεταλλικά riffs και πολλά παραδοσιακά στοιχεία της ελληνικής ηπειρώτικης και μακεδονικής μουσικής, αλλά και των σλαβικών πολυφωνιών της Βαλκανικής.

Όπως στο "The Blind Eye of Antichrist", το οποίο αποτελεί και το πραγματικά καλλιτεχνικό βίντεο του δίσκου. Θα συναντήσετε μερικά κομμάτια προορισμένα να γίνουν κλασικά, όπως το "Dare to Rebel", που ανοίγει τον δίσκο, καθώς και το "Give 'em My Beautiful Hell", με την υπέροχη παραδοσιακή κρητική λύρα, η οποία αναμιγνύει περισσότερα μεσογειακά αρώματα, προσδίδοντας μια διαφορετική αίσθηση.

Τα κομμάτια "3AM", "Once In A Blue Moon", "Woven Spells of A Demon", "The End of the Known Civilization" και "Blessed Be He Who Enters" (το δεύτερο βίντεο κλιπ) αποτελούν από τις πολύ δυνατές και, γιατί όχι, ευχάριστα συγκινητικές στιγμές ενός δίσκου που πιστεύω να δείξει το φως και να χαράξει ξανά το δρόμο στην ελληνική σκηνή του ακραίου Metal ιδιώματος.

Δεν υπάρχει λόγος ακόμη να δοθεί αριθμητικό ποσοστό επιτυχίας. Αφενός, το άλμπουμ μου δημιουργεί στο μυαλό πολλές διαφορετικές εικόνες αυτές τις λίγες ημέρες που το έχω, αφετέρου, αποτελεί προφανώς ένα άψογο δείγμα παραγωγής, μείγμα ήχων σκοτεινού Metal και ενός αποτυπώματος που χρήζει περαιτέρω "μελέτης".

Είναι σίγουρα ένας δίσκος που θα συζητηθεί αρκετά...

English:

The dark steadiness now takes root

Many releases have already marked this year, and Yoth Iria have contributed their own new black gem. The band — with Dimitris “Mutilator” Patsouris on bass, He handling studio vocals and Orestis composing for the live shows, guitarists Naberius and Nikos Perlepis, and drummer Vasilis “Vongaar” Stavrianidis — have now fully spread their wings.

It’s not only their collaboration with Metal Blade that begins here, but also the entire aura radiating from this new album, which has just been released. Not exactly the Greek Black Metal you may have in mind — something more transcendent. On the band’s third full‑length, we hear a different approach: an intense, dark, and at times bleak atmosphere, as always, but infused with strong classic‑metal riffs and many traditional elements drawn from the music of Epirus and Macedonia, as well as the Slavic polyphonies of the Balkans.

This is evident in “The Blind Eye of Antichrist,” which also serves as the album’s truly artistic video. You’ll encounter tracks destined to become classics, such as “Dare to Rebel,” which opens the record, and “Give ’em My Beautiful Hell,” featuring a wonderful traditional Cretan lyra that blends in more Mediterranean colors, giving the song a distinct character.

The tracks “3AM,” “Once In A Blue Moon,” “Woven Spells of A Demon,” “The End of the Known Civilization,” and “Blessed Be He Who Enters” (the second video clip) stand among the album’s most powerful — and, why not, pleasantly emotional — moments. I believe this is a record capable of shedding light and carving a new path for the Greek extreme metal scene.

There’s no reason yet to assign a numerical score. On one hand, the album has been conjuring many different images in my mind during the few days I’ve had it; on the other, it is clearly an impeccable example of production — a blend of dark‑metal sonics and a signature that deserves further “study.”

It is certainly a record that will be talked about a lot…

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης