REVIEW: DEEP PURPLE, Come Taste The Band

 

DEEP PURPLE, Come Taste The Band (1975)

EMI

Ο τελευταίος σταθμός

Το 1974, μετά το σούπερ Burn και το ακόμα πιο "φανκυ" Stormbringer, ο Ritchie Blackmore άφησε στα κρύα του λουτρού το συγκρότημα που ο ίδιος είχε ιδρύσει μαζί με τον Jon Lord, για τα πιο σκληρά και ηλεκτρικά πεδία των Rainbow, παρέα με τον Ronnie James Dio. Η μπάντα τσίμπησε τον αμερικανό κιθαρίστα Tommy Bolin και μαζί του τους κ.κ. Glen Hughes (μπάσο και φωνή), David Coverdale (τραγούδι), Jon Lord (πλήκτρα) και Ian Paice (ντράμς). Μας άφησαν αυτό. Μια σχετική μίξη των ήχων των Burn και Stormbringer, ουσιαστικά με έντονα hard rock στοιχεία, αλλά και πιο funky και σε μέρη ακόμη και disco στοιχεία! Ο αδικοχαμένος Bolin δεν θα βγάλει όλη την παγκόσμια περιοδεία, καθώς ο δαίμονας της ηρωίνης τον σκότωσε περίπου ένα χρόνο μετά. Η μουσική παρακαταθήκη των Deep Purple Mk. IV, λοιπόν, είναι αυτό το μοναδικό άλμπουμ. Ένα άλμπουμ, πιστεύω, αδικημένο, καθώς είναι το λιγότερο αρεστό στους φίλους του σχήματος (σχεδόν στην ίδια θέση με το Slaves and Masters του 1990, με τον Joe Lynn Turner τότε). Όμως, τα Coming Home, You Keep On Moving, Dealer, Love Child, Gettin' Tighter θα τα θυμόμαστε σαν τις καλύτερες στιγμές του, οπότε σίγουρα τίποτε δεν πάει χαμένο.

English:

The Last Stop

In 1974, after the superb Burn and the even more "funky" Stormbringer, Ritchie Blackmore left the band he had co-founded with Jon Lord, for the heavier and more electrifying realms of Rainbow, alongside Ronnie James Dio. The band picked up American guitarist Tommy Bolin, and together with him, musicians Glen Hughes (bass and vocals), David Coverdale (vocals), Jon Lord (keyboards), and Ian Paice (drums), they created this. It represents a relative blend of the sounds of Burn and Stormbringer, essentially with strong hard rock elements, but also infused with funk and even disco influences at times. The tragically lost Bolin did not complete the entire world tour, as heroin took his life approximately a year later. Therefore, the musical legacy of Deep Purple Mk. IV is this unique album. I believe it is an underrated record, as it is among the least favored by fans of the band (almost on the same level as Slaves and Masters from 1990, with Joe Lynn Turner at the vocals). However, tracks like Coming Home, You Keep On Moving, Dealer, Love Child, and Gettin' Tighter will be remembered as some of their best moments, so nothing is truly lost.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης