REVIEW: VIRGIN STEELE, The Marriage Of Heaven And Hell part Two

 

VIRGIN STEELE, The Marriage Of Heaven And Hell part Two (1996)

T&T Records

Η συνέχεια που αρμόζει

Ένα χρόνο μετά το πρώτο μέρος, ήρθε —κατά τη γνώμη μου— το σαφώς ανώτερο δεύτερο κεφάλαιο του δίσκου των Αμερικανών, και πλέον η κατάκτηση του ευρωπαϊκού θρόνου του επικού/λυρικού Power Metal γίνεται πραγματικότητα. Ο εκτοπισμός των συντοπιτών τους, των Manowar, από τη θέση αυτή, λόγω της αχανούς περιόδου από το 1992 που είχαν να γράψουν νέο υλικό, είναι βέβαιο ότι προκάλεσε έριδες στον κόσμο ολόκληρης της σκηνής τότε.

Το άλμπουμ αυτό ήταν το πρώτο με το οποίο γνώρισα κι εγώ το συγκρότημα· δεν είναι όμως αυτός ο λόγος που το θεωρώ αφενός ανώτερο του πρώτου και αφετέρου το καλύτερό τους για τη δεκαετία του ’90. Το υλικό που υπάρχει εδώ βρίσκεται πολύ κοντά σε στιγμές των τεσσάρων πρώτων δίσκων τους, κι έτσι —χωρίς να αντιγράφουν τον παλιό εαυτό τους— ακούγονται τόσο οικείοι στο αγαπημένο, παλιό τους στυλ όσο ακριβώς θα ήθελαν οι φίλοι τους.

Η έννοια της «βαρβαρικής – ρομαντικής όπερας», που συχνά χρησιμοποιεί ο DeFeis για να περιγράψει το ύφος τους, βρίσκει εδώ ένα από τα πιο τρανταχτά δείγματά της: ξεκινώντας από το επικό A Symphony of Steele, συνεχίζοντας με το Crown of Glory, και ακολουθώντας με ύμνους όπως τα Twilight of the Gods, Emalaith, Prometheus the Fallen One, Devil/Angel, Unholy Water, και βεβαίως τον ύμνο των ύμνων, το θεϊκό Victory Is Mine.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, αν σήμερα κάποιος μαθαίνει για πρώτη φορά το όνομά τους, αυτό είναι το άλμπουμ που θα τον βάλει άμεσα και ολοκληρωτικά στον κόσμο τους.

English:

The Continuation It Deserves

One year after the first installment came what I consider a clearly superior second chapter in the Americans’ discography, and with it the conquest of the European throne of epic/lyrical Power Metal became a reality. The displacement of their compatriots, Manowar, from that position—due to the vast gap since 1992 during which they had not written new material—undoubtedly caused friction across the entire scene at the time.

This album was the first through which I discovered the band myself; however, that is not the reason I consider it both superior to the debut and their finest work of the ’90s. The material presented here lies very close to moments from their first four records, and thus—without copying their former selves—they sound as familiar in their beloved old style as their fans could ever wish for.

The notion of the “barbaric–romantic opera”, a term DeFeis often uses to describe their style, finds here one of its most striking manifestations: beginning with the epic A Symphony of Steele, continuing with Crown of Glory, and followed by hymns such as Twilight of the Gods, Emalaith, Prometheus the Fallen One, Devil/Angel, Unholy Water, and of course the hymn of hymns, the divine Victory Is Mine.

Without hesitation, if someone were to discover their name for the first time today, this is the album that would allow them to enter their world instantly and completely.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης