REVIEW: ΙN FLAMES, Soundtrack To Your Escape

 

ΙN FLAMES, Soundtrack To Your Escape (2004)

Nuclear Blast Records

Όχι κι άλλο κάρβουνο.

Έχει χάσει αυτό το συγκρότημα την Death Metal αισθητική του εντελώς μετά το 2000. Με την προηγούμενη προσπάθεια έχασε και πλήθος φίλων του. Με αυτή την προσπάθεια, κέρδισε πλήθη νέων φίλων ψαρεύοντας στα θολά νερά μεταξύ Nu Metal και Deathcore.

Ενδιαφέρουσες ιδέες, βυθισμένες σε έναν ωκεανό από πλαστική μεταμοντέρνα μουσική άποψη. Ο νέος αιώνας δείχνει ότι δεν πήγε καλά για αυτούς, με δική τους ευθύνη βέβαια. Οι εποχές που αποτελούσαν τα πρώτα τέσσερα, άντε πέντε άλμπουμ τους, την ανανέωση στη μεγάλη σχολή του σουηδικού ακραίου ήχου, τους άφησαν να αναλώνονται σε φουτουριστικά samples και συνθεσάιζερ εδώ. Υποθέτω ότι στην αμερικάνικη αγορά θα έσκισε σε πωλήσεις αυτό το δισκάκι. Στην Ευρώπη, δε θυμάμαι τί έκανε, πάντως μη ξεκινήσει κανείς να ακούει το σχήμα από αυτό, γιατί θα σχηματίσει εντελώς λάθος εντύπωση!

Σε δώδεκα κομμάτια, δεν βρίσκω σχεδόν κανένα να είναι πλήρως ικανοποιητικό. Μόνο αποσπασματικά, από τραγούδι σε τραγούδι, βρίσκω κάποια σημεία. Για την ακρίβεια, στα τελευταία πέντε κομμάτια, κάπως παλεύεται η φάση. Κρίμα, αλλά όχι άδικο. Δεν θα ξανασχοληθώ έκτοτε με αυτό το συγκρότημα.

Εικοσιένα χρόνια μετά, μόνο το In Search for I μου αρέσει από αυτό, γιατί έχει τον παλιό αέρα, ένα στα δώδεκα.

English:

Not another coal.

This band has completely lost its Death Metal aesthetic after 2000. With their previous effort, they also lost a lot of fans. With this new attempt, they gained many new followers by fishing in the murky waters between Nu Metal and Deathcore.

Interesting ideas, submerged in an ocean of plastic, postmodern musical perspective. The new century shows that things didn’t go well for them, of course, partly due to their own fault. The era that marked their first four, maybe five albums — the renewal of the great Swedish extreme sound school — left them to waste time on futuristic samples and synthesizers here. I’d assume that this little record probably sold well in the American market. In Europe, I don’t remember what they did, but honestly, anyone who starts listening to this band from this record will form a completely wrong impression!

Out of twelve tracks, I find almost none to be fully satisfying. Only sporadically, from song to song, are there some points of interest. Specifically, in the last five tracks, the situation is somewhat salvageable. A shame, but not unfair. I won’t be bothering with this band again after this.

Twenty-one years later, only In Search for I appeals to me, because it has that old vibe — one in twelve.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης