REVIEW: TYGERS OF PAN TANG, Spellbound

 

TYGERS OF PAN TANG, Spellbound (1981)

Music On CD

Αληθινό ντεμπούτο, αν και πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ τους.

Έναν χρόνο μετά το ντεμπούτο τους, Wildcat, οι Βρετανοί μπαίνουν πλέον γερά στο επόμενο στάδιο της καριέρας τους. Με ανανεωμένη σύνθεση ως πεντάδα, συνεχίζουν την πορεία τους στο μεταλλικό μονοπάτι έχοντας τον Jon Deverill πλέον στη φωνή, τους Robb Weir και John Sykes (ο οποίος από εδώ και πέρα γίνεται «ο μεγάλος») στις κιθάρες, τον Richard Laws στο μπάσο και τον Brian Dick στα ντραμς.

Αυτό το δισκάκι είναι ό,τι δεν ήταν η πρώτη τους κυκλοφορία: νευρικό, με σχετικά γρήγορα tempos, ακόμα καλύτερη παραγωγή από τον Chris Tsangarides (για δεύτερη φορά) και πάρα, πάρα πολύ όρεξη για NWOBHM. Το μουσικό σύνολο του δίσκου χαρακτηρίζεται από μελωδίες αλά Saxon, δισολιές αλά Iron Maiden και γκάζι αλά Motörhead, στον βαθμό που μπορεί βέβαια να παρομοιαστεί με άλλα συγκροτήματα της γενιάς του.

Με κομμάτια όπως τα Gangland (από το οποίο ίσως οι Maiden να άντλησαν τον τίτλο για το δικό τους, μάλλον μέτριο τραγούδι), Take It, Minotaur, Hellbound, τη μπαλάντα Mirror, Silver And Gold, Blackjack, The Story So Far και Tyger Bay, αυτός ο δίσκος δεν περνάει απαρατήρητος, ακόμη και πάνω από σαράντα χρόνια μετά.

English:

A true debut, even if it is actually their second album.

Just one year after their debut, Wildcat, the Brits are now making a dynamic entry into the next stage of their career. Armed with a refreshed five-piece lineup, they forge ahead on their heavy metal path, now featuring Jon Deverill on vocals, Robb Weir and John Sykes (who from this point on becomes "the great one") on guitars, Richard Laws on bass, and Brian Dick on drums.

This record is everything their first release wasn’t: edgy, with relatively fast tempos, an even better production by Chris Tsangarides (returning for a second time), and an absolute, massive hunger for NWOBHM. If one were to compare the album's overall sound to other bands of their generation, it is characterized by Saxon-style melodies, twin-guitar solos à la Iron Maiden, and a Motörhead-infused grit.

Packed with tracks like Gangland (from which Maiden might have lifted the title for their own rather mediocre song), Take It, Minotaur, Hellbound, the ballad Mirror, Silver And Gold, Blackjack, The Story So Far, and Tyger Bay, this album refuses to go unnoticed, even more than forty years later.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης