REVIEW: DREAM THEATER, Dream Theater

 

DREAM THEATER, Dream Theater (2013)

Roadrunner Records

Ειλικρινά δε το περίμενα τόσο καλό.

Έχοντας υπόψη τα πρόσφατα ως τότε (και λίγο το επόμενο) άλμπουμ τους βρήκα το CD του ομώνυμου δίσκου τους πολύ μετά τη κυκλοφορία του. Από την αρχή με κράτησε μουσικά πολύ περισσότερο απ'ότι τα  Train of Thought, Octavarium και  A Dramatic Turn of Events με το καλημέρα, ενώ τα προαναφερθέντα, θέλουν πολύ χρόνο για να εντρυφήσει κάνεις στα περιεχόμενα τους. Είναι ακριβώς ότι είναι οι Rush στο prog rock οι Theater στο prog metal, ένα προοδευτικό συγκρότημα που πλέον έχει αφήσει τη χρυσή εποχή πίσω του εδώ (πόσο μάλλον πλέον) και προσπαθεί, κάνοντας καλά, λίγα μέτρια και που και που πολύ καλά βήματα δισκογραφικά μιλώντας. Εδώ λοιπόν ένα 8 στα δέκα είναι μια από τις καλές φάσεις τους σε μια θάλασσα από 6ρια ως 7ρια πριν. Συνθέσεις με τη γνωστή πολύπλοκη δομή αλλά metal χωρίς πολλά πολλά από τα κορδελάκια πο που είχαν πριν θα ακούσεις εδώ. Υλικό σαν την εναρκτήρια τριμερή False Awakening Suite, The Enemy Inside, Enigma Machine, Behind the Veil (σ.σ. αυτό βάφτισε προφανώς το blog μας!), Surrender to Reason, Along for the Ride και τη τελική σουίτα Illumination Theory. Το θεωρώ λοιπόν μια ηλιακή έκλαμψη στη συννεφιά της πρόσφατης δισκογραφίας των Αμερικανών.

English:

Honestly, I didn’t expect it to be this good.

Keeping in mind their most recent albums at the time (as well as, to some extent, the following one), I came across the CD of their self-titled record long after its release. From the very first listen, it held my attention far more than Train of Thought, Octavarium, and A Dramatic Turn of Events, albums that require a considerable amount of time for someone to fully immerse themselves in their content.

Dream Theater are to prog metal exactly what Rush are to prog rock: a progressive band that has long left its golden era behind and now moves forward with releases that are sometimes good, sometimes mediocre, and every now and then genuinely excellent. In that context, an 8/10 here stands as one of their stronger moments amid a sea of previous 6s and 7s.

What you’ll hear on this album are compositions with their trademark complex structures, but with a tighter metal edge and without many of the excessive musical “ornaments” of the past. Material such as the opening three-part False Awakening Suite, The Enemy Inside, Enigma Machine, Behind the Veil (which, incidentally, quite obviously inspired the name of our blog!), Surrender to Reason, Along for the Ride, and the closing epic Illumination Theory come together to form an album that I consider a small solar flare shining through the gloom of the Americans’ more recent discography.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης