REVIEW: MEDUSA 'S WRATH, The Seventh Plague Of Babylon

 

MEDUSA 'S WRATH, The Seventh Plague Of Babylon (2026)

Sleaszy Rider SRL

Άλμα πίστης ή άλμα με τα μάτια κλειστά;

Είναι μεγάλη χαρά να βλέπω ακόμη ένα νέο και ανερχόμενο σχήμα να ξεχωρίζει μέσα σε τόσα άλλα, χάρη στη δουλειά του. Οι Αθηναίοι heavy metallers συνεχίζουν με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, αυτή τη φορά υπό τη στέγη της Sleazy Rider, και όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά. Είναι η αλήθεια που σχηματίζεται στο μυαλό μου ακούγοντας την επερχόμενη κυκλοφορία τους. Ένα άλμα το περίμενα· όμως το πώς από το πρώτο σκαλί βρέθηκαν δύο ή τρία πιο πάνω, πραγματικά δεν το κατάλαβα!

Η σκληρή δουλειά της ανανεωμένης πεντάδας — των Πέτρου Καλύβα και Δημήτρη Ντόζη στις κιθάρες, του Γιώργου Χρυσανθίδη στα φωνητικά, του Θοδωρή Δημητριάδη στα τύμπανα και του νέου μπασίστα Γιάννη Ζαβραδινού, που αντικατέστησε τη Χριστίνα Παφτίνου — απέδωσε σκοτεινούς μεταλλικούς καρπούς, και εξηγούμαι παρακάτω.

Η συνεργασία τους στο ομότιτλο κομμάτι του δίσκου με τον Δημήτρη «Mutilator» Πατσούρη των Yoth Iria — για τους οποίους επίσης υπάρχουν εξελίξεις, αλλά λίγη υπομονή —, ιστορικό μέλος των Rotting Christ και Varathron, ο οποίος υπογράφει τους στίχους, αποτελεί ένα από τα μεγάλα ατού της κυκλοφορίας. Όχι όμως το μοναδικό.

Η εισαγωγή που προηγείται των οκτώ κομματιών βρίσκει τη μυθική Μέδουσα — με τη φωνή της Χριστίνας Παφτίνου για τελευταία φορά — να αφηγείται τη σκοτεινή περιπλάνησή της στην Ανατολή, αφού στο ντεμπούτο τους τη συναντήσαμε στη Ρώμη, μέσα σε κάποια αρένα.

Η αρχή γίνεται ουσιαστικά με το ομότιτλο δεύτερο κομμάτι του άλμπουμ. Έχοντας ήδη την πληροφορία για τον Mutilator, δεν μας ξενίζει η οριακά black metal αίσθηση που αφήνει πίσω του. Πάνω σε αυτή τη βάση πατά η ανανέωση του ήχου των πέντε μουσικών, οι οποίοι ορμούν προς τον ουρανό — ή ίσως προς την αντίθετη κατεύθυνση, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς — μέσα από πολύ πιο σκληρά riffs και έναν καταιγιστικό ρυθμό.

Βρισκόμαστε ήδη στο τρίτο κομμάτι, το Bless the Doomed, που θυμίζει περισσότερο τον γνώριμο ήχο της μπάντας, μόνο που εδώ όλα αποδίδονται με περισσότερη οργή και έναν άγριο καλπασμό στο τέμπο. Το Eternal, που ακολουθεί, είναι μάλλον το πιο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Η διπλή ερμηνεία του Γιώργου στην αρχή, αλλά και η φωνητική όξυνση στη συνέχεια, το κάνουν να ακούγεται ευχάριστα διαφορετικό.

Το Shadows’ Dance, πέμπτο στη σειρά, αποτελεί ένα ονειρικό και μελωδικό ταξίδι, κάπου ανάμεσα σε εφιάλτη και αφήγηση. Έκτο έρχεται το Breaking the Spell, με μια ακόμη black metal εισαγωγή, αλλά με πιο έντονη U.S. Metal νοοτροπία όσο εξελίσσεται. Πρόκειται για ένα κομμάτι που μάλλον θα αγαπηθεί ιδιαίτερα στις ζωντανές εμφανίσεις τους.

Και εδώ οφείλω να σταθώ στο We Cannot Breathe, το οποίο περίμενα με ιδιαίτερη ανυπομονησία, έχοντας συζητήσει σχετικά με τον Πέτρο όσο ακόμη ετοίμαζαν το άλμπουμ. Το τραγούδι σε στίχους Χριστίνας Παφτίνου αναφέρεται ξεκάθαρα στο σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών και στην προσπάθεια συγκάλυψης των αιτιών και των υπευθύνων του, σχεδόν τρία χρόνια μετά την τραγωδία. Εδώ η οργή ξεχειλίζει δικαιολογημένα, αναμεμειγμένη με συγκίνηση, μέσα σε έναν speed/power metal τυφώνα.

Το Lament of the Serpent είναι το όγδοο κομμάτι, και πραγματικά αναρωτιέμαι: ποιος άκουγε Judas Priest όταν γραφόταν αυτό το τραγούδι, κύριοι;

Τέλος, το Where the Sorrow Resides ξαφνιάζει ελαφρώς με την εκφορά των στίχων από τον Γιώργο, λειτουργώντας ως ένα μικρό, πιο μοντέρνο φινάλε για έναν δίσκο που αξίζει άνετα να αγγίξει το εννιάρι.

Η συνολική προσπάθεια της μπάντας, όπως και η παραγωγή και η μίξη του Naderius στο Symbolic P Studio, όπου πραγματοποιήθηκε όλη η δουλειά, αξίζουν με το παραπάνω την αναγνώριση.

English:

Leap of Faith or Leap with Eyes Shut?

It is always a great pleasure to see yet another young and rising band stand out among so many others through sheer hard work. The Athenian heavy metallers return with their second full-length album, this time under the banner of Sleazy Rider, and everything you are about to read below is more than encouraging. It is simply the truth taking shape in my mind as I listen to their upcoming release. I expected a leap forward, of course — but how they managed to climb two or three steps higher from the very first stair is something I genuinely did not see coming.

The hard work of this renewed five-piece — Petros Kalyvas and Dimitris Dotzis on guitars, Giorgos Chrysanthidis on vocals, Thodoris Dimitriadis on drums, and new bassist Giannis Zavradinos, who replaced Christina Paftinou — has borne dark metallic fruit, and I will explain why below.

Their collaboration on the album’s title track with Dimitris “Mutilator” Patsouris of Yoth Iria — for whom there are also developments coming, but patience for now — the historic former member of Rotting Christ and Varathron, who also penned the lyrics, is one of this release’s greatest strengths. But certainly not the only one.

The intro preceding the album’s eight tracks finds the mythical Medusa — voiced for the final time by Christina Paftinou — narrating her dark wandering through the East, whereas in their debut we encountered her in Rome, somewhere inside an arena.

The real beginning comes with the album’s self-titled second track. Knowing Mutilator’s involvement beforehand, the almost black metal aura surrounding the song comes as no surprise. Upon that foundation, the band’s renewed sound takes shape as the five musicians charge toward the heavens — or perhaps in the opposite direction, depending on how one sees it — through far heavier riffs and a relentless rhythmic assault.

We already arrive at the third track, Bless the Doomed, which feels closer to the band’s familiar sound, only now everything is delivered with far greater anger and a savage gallop in tempo. Eternal, which follows, is probably my personal favorite on the album. Giorgos’ layered vocal delivery in the beginning, followed by the harsher escalation later on, gives the track a pleasantly distinctive character.

Fifth in line, Shadows’ Dance is a dreamy and melodic journey somewhere between nightmare and storytelling. Sixth comes Breaking the Spell, opening once more with black metal tendencies but gradually unfolding into something far more rooted in U.S. Metal mentality. This is most likely a song that audiences will grow particularly fond of in a live setting.

And here I must especially mention We Cannot Breathe, a song I had been eagerly anticipating ever since discussing it with Petros while the band was still preparing the album. The track with lyrics by Christina Paftinou deals explicitly with the Tempi railway tragedy and the ongoing attempt to cover up both its causes and those responsible for it, nearly three years after the disaster. Here, rage rightfully overflows, intertwined with emotion inside a raging speed/power metal whirlwind.

Lament of the Serpent is the eighth track, and I honestly have to ask: which one of you gentlemen had been listening to Judas Priest while writing this song?

Finally, Where the Sorrow Resides surprises slightly through Giorgos’ vocal phrasing, functioning as a small yet more modern closing statement to an album that comfortably deserves to reach a solid nine out of ten.

The band’s overall effort — along with the production and mixing by Naderius at Symbolic P Studio, where the entire work was crafted — deserves recognition and praise well beyond the ordinary.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης