REVIEW: TWISTED TOWER DIRE – Make It Dark

 

TWISTED TOWER DIRE – Make It Dark (2011)

Cruz Del Sur Music

Cruz Del Sur Music has established itself as one of the most reliable metal labels of recent years, and one of its most notable signings is the American band TWISTED TOWER DIRE, who now return with their fifth full-length album. Their sound is rooted in power metal with distinctly epic touches, yet it carries an identity that is difficult to mistake for anyone else’s. The band’s first two records, “The Curse of Twisted Tower” and “The Isle of Hydra”, remain particularly strong achievements and set a high standard for everything that followed.

“Make It Dark” retains that recognizable character, though it is noticeably more straightforward than the band’s earlier work, favoring directness over elaborate arrangements. It is also the first album to feature the group’s new vocalist, following the death of Tony Taylor, who had sung on the previous four releases. His absence is an inevitable point of comparison, but the new record holds up well under it.

The strongest stretch arrives in the closing section. The last three songs, “The Stone”, “The Only Way” and “Slow Leopard”, are the highlights of the album, while the opener “White Shadow” also makes a solid first impression and sets the tone effectively. Taken as a whole, the album stands among the finest classic metal releases of 2011 and can be recommended without hesitation to fans of good power metal.

P.S.: This writer had the opportunity to see the band live at the Up The Hammers festival in 2007, and would gladly welcome the chance to see them again.

Ioannis Kaskamanidis

REVIEW: NIGHTKILL, Survive The Night

 

NIGHTKILL, Survive The Night (2025)

Alone Records

Μέσα πάμε πολύ καλά!

Η αθηναϊκή Heavy Metal μπάντα κυκλοφόρησε πριν από λιγότερο από έναν μήνα το ντεμπούτο CD της. Πρόκειται για μια πεντάδα μουσικών με «κλασική» Metal παιδεία, βυθισμένη και αυτή στον ήχο των ’80s και ’90s!

Οι κύριοι Γιώργος Μυλωνάς (κιθάρα), Θοδωρής Μαρτίνης (φωνητικά), Πάνος Παύλου (κιθάρα), Peter Jonathan Parker (μπάσο) και Ζώης Ψαράκης (ντραμς) ξεκίνησαν το σχήμα το 2023.

Πώς το είχα δει γραμμένο κάπου; Νέο κύμα της ελληνικής Heavy Metal (NWOHHM)! Κι αν υπάρχει κάτι τέτοιο, τα παιδιά αποτελούν ένα από τα καλύτερα κομμάτια του.

Οκτώ κομμάτια: Survive the Night, Lost Heaven, The Only One, Don’t Give Up, Devil’s Heart, Keeper of Faith, Never Surrender και Queen of the Damned, για το οποίο γυρίστηκε και το βιντεοκλίπ του άλμπουμ.

Ένα πολύ καλό σύνολο, με βασική επιρροή, για άλλη μια φορά, το κλασικό U.S. Power Metal, σε μεγάλο βαθμό από τη μελωδικότερη πλευρά του. Σε ορισμένα σημεία, βέβαια, θυμίζουν και κάτι από Helloween.

Το άλμπουμ όχι μόνο δεν απογοήτευσε, αλλά, τουναντίον, μας κάνει να περιμένουμε με ενδιαφέρον για να δούμε τι άλλο μπορούν να προσφέρουν στο μέλλον. Μας κάνουν κι αυτοί να ελπίζουμε στο μέλλον της ντόπιας μεταλλικής σκηνής!

English:

Things Are Going Really Well!

The Athens-based Heavy Metal band released their debut CD less than a month ago. The group consists of five musicians with a “classic” Metal background, equally immersed in the sound of the ’80s and ’90s!

The band was formed in 2023 by George Mylonas (guitar), Thodoris Mart inis (vocals), Panos Pavlou (guitar), Peter Jonathan Parker (bass) and Zois Psarakis (drums).

Where had I seen it written? The New Wave of Greek Heavy Metal (NWOHHM)! And if such a thing exists, these guys are among its finest representatives.

Eight tracks make up the album: Survive the Night, Lost Heaven, The Only One, Don’t Give Up, Devil’s Heart, Keeper of Faith, Never Surrender and Queen of the Damned, which also received a music video.

A very good collection of songs, drawing primarily, once again, on classic U.S. Power Metal, largely from its more melodic side. In certain places, of course, they also bring Helloween to mind.

The album not only failed to disappoint but, on the contrary, leaves us eager to see what else they can deliver in the future. They, too, give us reason to feel optimistic about the future of the local Metal scene!

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: MARKONEE – See the Thunder

 

MARKONEE – See the Thunder (2009)

Escape Music

See the Thunder, the second album by Markonee, was released in 2009 through Escape Music, a label known for melodic rock and AOR. The vinyl edition, pressed on blue vinyl, appeared the same year on the Italian label RoboPhone. The production is credited to the band and Oderso Rubini, with mixing and mastering by Beau Hill, whose name has long been tied to polished, radio-friendly 1980s hard rock. That fits the direction the band takes here. The line-up consists of Gabriele Gozzi on vocals, Stefano Peresson and Carlo Bevilacqua Ariosti on guitars, Luigi Frati on bass and Ivano Zanotti on drums. Peresson also plays keyboards and handles musical direction, while Ariosti serves as executive producer.

The album is generally classed as melodic hard rock and AOR, and its sound looks back to the early 1980s rather than to modern metal. Discogs files it under hard rock and heavy metal, but the music sits closer to the melodic end of that range, and Heavy Harmonies includes it among its 2009 melodic rock and AOR releases. It balances hook-driven rockers with ballads and follows a clear melodic template. Compared with the band’s 2006 debut, The Spirit of Radio, this is the more direct record. The debut had some rock and even progressive touches, whereas here the band commits fully to the hard rock and AOR sound of the 1980s. The result is more focused, though some listeners may miss the earlier album’s breadth.

Several reference points come through. Def Leppard seems to be the strongest influence on the overall sound, in its layered, melodic and polished approach. The title track has a noticeable Stryper flavour, and a fondness for Guns N’ Roses also seems apparent. In the background there are touches of Led Zeppelin, AC/DC and Whitesnake, which add some bluesy, riff-driven weight to the melodic surface. These are stylistic echoes rather than imitation, and the album works more as a tribute to an era than as a copy of any one band.

The album lists ten tracks and runs for about 38 minutes: “Way 2 Go”, “Women & Whisky”, “See the Thunder”, “Shores of Another Sea”, “The Big K”, “The Cross Between the Lines”, “Brand New Day”, “Back on Me”, “Cherry Blossom” and “I Believe in Father Christmas”. Songs are kept compact, with only one passing the four-and-a-half-minute mark, which suits the genre. The closing track appears to be a cover of the Greg Lake song of the same name, an unusual choice for a hard rock record that gives the album an off-beat ending.

The artwork is worth a few words. The front cover shows a plasma globe, with blue, violet and red tendrils of light radiating from a glowing centre against a black background. It suits the title well, since the image looks like electricity caught in motion. The band logo sits at the centre in ornate, almost psychedelic lettering, with the title below it in smaller lowercase type. The look is closer to art rock or the 1970s than to 1980s AOR, so the cover does not fully signal the music inside, though it is striking and memorable. The back cover feels very different. It shows the five members, photographed by Alex Ruffini, in a lavish, baroque-style room with a chandelier, dressed in white shirts and dark clothing. The staging is theatrical and confident, with the tracklist and credits laid over the photo. Together, the two covers suggest a band that takes its presentation seriously.

Overall, See the Thunder is a confident, well-produced melodic hard rock album. It will appeal mainly to fans of classic 1980s hard rock and AOR who value strong hooks and polish over innovation. It does not reinvent the genre, but it plays to its strengths and follows the debut with a more consistent, focused record.

Nick Parastatidis 

REVIEW: MARKONEE – The Spirit of Radio

 

MARKONEE – The Spirit of Radio (2006)

Independent

Formed in Bologna in 1999 and named after Guglielmo Marconi, the inventor of the radio, Markonee play melodic hard rock with strong AOR leanings. Their debut, The Spirit of Radio, is a heartfelt tribute to the golden age of the genre. Lead vocals are handled by Emiliano Gurioli, while guitarist and keyboard player Stefano Peresson serves as the band’s principal songwriter and the main architect of its sound.

Musically, this is a polished but far from sterile record. The production is clean, bright and deliberately expansive, giving the guitars, keyboards and vocal harmonies enough space to breathe. Peresson’s guitar work moves comfortably between crisp, melodic rhythm parts, glossy arena-rock riffs and fluid lead breaks that favour phrasing and melody over empty technical display. The keyboard layers are equally important: they do not merely fill the background, but give several arrangements the widescreen, American-radio character associated with the classic AOR era.

The album’s greatest strength is its balance. Melody comes first, but it never turns sugary or weightless. There is enough guitar bite in the riffs, enough punch in the rhythm section and enough movement in the arrangements to keep the material grounded in hard rock rather than drifting into soft, overly polished AOR. The drums provide a firm, often driving backbone, while the bass gives the songs a welcome sense of weight beneath their polished surfaces. Even when the choruses are built around immediate hooks and broad harmonies, the band retains a muscular edge.

Gurioli’s voice suits the material particularly well. He sings with clarity and conviction rather than excessive theatricality, capable of carrying the more sentimental melodies without making them feel forced. His delivery has the smoothness required for AOR, but there is enough grit and directness in his tone to preserve the rock element. The vocal lines are often supported by layered backing vocals, which reinforce the record’s accessible, chorus-driven identity and make the strongest refrains feel designed for open-road listening, car stereos and late-night FM radio.

The influences are easy to hear, but they are absorbed with taste. There is some of Toto’s studio sheen and melodic sophistication, Survivor’s instinct for uplifting hooks, Mr. Big’s instrumental polish and Rainbow’s accessible hard-rock grandeur. Elsewhere, the album taps into the sleek American-radio sensibility of Kansas and Bon Jovi, while certain guitar tones and melodic turns occasionally suggest Guns N’ Roses. The more atmospheric keyboard passages and the band’s willingness to let arrangements unfold also add faint Pink Floyd-like colours. Still, Markonee do not come across as a mere collage of familiar names. The references are obvious because the group wears its influences proudly, yet the songwriting has enough identity, energy and affection for the style to avoid sounding like a tribute act.

The concept follows naturally from the band’s name. Radio is not just a decorative theme here: it is woven into the album’s atmosphere and imagery. Sitting right in the middle of the tracklist, “Radio Time Warp” serves as a pivotal bridge, reinforcing the central idea of transmission, memory and historical connection that runs through the record. The album was conceived around the life and legacy of Guglielmo Marconi, and that ambition gives it a broader identity than the average debut from a melodic hard-rock band. The original project was reportedly even more extensive in scope, with material intended for a larger work before the final album was shaped into its released form.

The artwork complements that concept perfectly. Its sepia-toned image of early wireless operators, framed by the “1901–2005” banner, evokes the formative era of radio communication and gives the album a period feel before a note has been played. It mirrors the music inside: nostalgic in spirit, lovingly assembled from the vocabulary of ’80s melodic rock, yet approached with care and genuine conviction rather than as a superficial retro exercise.

The Spirit of Radio is a confident, well-crafted debut: melodic without becoming lightweight, polished without losing its rock pulse, and nostalgic without being trapped by nostalgia. Markonee clearly understood what made classic AOR and melodic hard rock work in the first place—strong choruses, memorable guitar lines, rich arrangements and a sense of emotional uplift—and they put those elements to use with real enthusiasm. If you missed them when this came out in 2006, it is certainly worth tuning in now.

Nick Parastatidis

REVIEW: EUROPE, Europe

 

EUROPE, Europe (1983)

Epic

Η αρχή δεν είναι πάντα το ήμισυ του παντός!

Τέσσερις πιτσιρικάδες, που ήταν δεν ήταν καλά είκοσι χρονών, κερδίζουν έναν διαγωνισμό στη Σουηδία το 1982, με έπαθλο ένα συμβόλαιο με τη σουηδική Hot Records. Joey Tempest στη φωνή, John Norum στην κιθάρα, John Leven στο μπάσο, Tony Reno στα ντραμς. Και βεβαίως, τα ονόματα είναι ψευδώνυμα, διότι τα σουηδικά ονόματα δεν είναι και τόσο εύκολο να τα προφέρεις στα αγγλικά!

Ο δίσκος κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά, με τις φάτσες των τεσσάρων στο εξώφυλλο, σε μπλε φόντο και με λευκό περίγραμμα γύρω από τα κόκκινα γράμματα του ονόματός τους, ακριβώς όπως το βλέπετε στην επανακυκλοφορία από την πολυεθνική Sony/Epic, η οποία τους υπέγραψε σύντομα. Μοναδική διαφορά, ο καθεδρικός ναός με τους αγγέλους που παίζουν ηλεκτρικές κιθάρες, αντί για τους μουσικούς, στη μακέτα της αρχικής κυκλοφορίας!

Δεν ξέρω αν έγινε remix στα εννιά κομμάτια του δίσκου, αλλά πλέον δεν τρέχει και τίποτα. Η ιστορία γράφτηκε και ο ήχος αυτού του ντεμπούτου βρίσκεται σχεδόν (σχεδόν, το είδατε, το τονίζω, έτσι;) πιο κοντά στο ευρωπαϊκό Heavy Metal, με αρκετά νεοκλασικά στοιχεία στις κιθάρες του Norum και σαφή μελωδικό προσανατολισμό, παρά στο αμερικανικό Hair Metal, στο οποίο θα στραφούν πέντε χρόνια αργότερα.

«Seven Doors Hotel», «In The Future to Come», «The King Will Return», το πανέμορφο ορχηστρικό «Boyazont», «Children of This Time», «Paradize Bay», «Memories»: κομμάτια πραγματικά υποτιμημένα, ίσως πλέον ακόμη και από το ίδιο το συγκρότημα!

English:

A Promising Beginning Is Not Always Half the Battle!

Four young lads, barely twenty years old, win a competition in Sweden in 1982, with the prize being a recording contract with Swedish label Hot Records. Joey Tempest on vocals, John Norum on guitar, John Leven on bass, and Tony Reno on drums. And, of course, these are all pseudonyms, because Swedish names aren’t exactly the easiest to pronounce in English!

The album came out a year later, featuring the faces of the four members on the cover, against a blue background, with a white outline around the red lettering of their name. That is exactly how it appears on the reissue by multinational label Sony/Epic, which signed them shortly afterwards. The only difference is the cathedral, complete with angels playing electric guitars, replacing the musicians in the original cover artwork!

I don’t know whether the album’s nine tracks were remixed, but at this point, it doesn’t really matter. History has been written, and the sound of this debut comes almost (almost, mind you, I’m stressing the word, got that?) closer to European Heavy Metal, with plenty of neoclassical elements in Norum’s guitar work and a clear melodic orientation, than to the American brand of Hair Metal they would embrace five years later.

“Seven Doors Hotel,” “In The Future to Come,” “The King Will Return,” the beautiful instrumental “Boyazont,” “Children of This Time,” “Paradize Bay,” “Memories”: genuinely underrated songs, perhaps even by the band themselves at this point!

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: KAOS KREW – Global Fobia

 

KAOS KREW – Global Fobia (2011)

Toprecords

Information regarding KAOS KREW remains relatively sparse, though a cursory search classifies them as an industrial metal act—a descriptor that is accurate for the most part. Their music possesses the requisite edge, biting aggression, and electronic textures characteristic of modern industrial metal. However, the band successfully reshapes these foundations by seamlessly incorporating a broader range of heavy metal influences.

The opening trio of tracks on Global Fobia presents almost unadulterated industrial metal. From the fourth song onward, however, KAOS KREW reveals a far more nuanced, multi-faceted approach. Vocals are kept to an absolute minimum—and are entirely absent on several tracks—allowing the instrumental architecture to take center stage. The band members showcase remarkable craftsmanship, constructing intricate melodic themes and fluid, elaborate guitar solos. These lead lines are anchored by a rock-solid rhythm section and enriched by spacey, atmospheric keyboard textures.

As the album progresses, the focus shifts noticeably toward these guitar and keyboard arrangements. At times, the overall tone, soaring feel, and progressive aesthetics evoke the instrumentally driven work of Joe Satriani, even if the direct songwriting remains distinct. Ultimately, while Global Fobia initially presents as a standard contemporary industrial metal release, a complete listen uncovers a far more versatile and distinct sonic identity beneath the surface.

Christine  Parastatidou

Στα τείχη της βασιλεύουσας

 

Στα τείχη της βασιλεύουσας by Παναγιώτης Κωνσταντάτος

My rating: 3 of 5 stars

Το βιβλίο είναι ιστορικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται μία από τις πιο δραματικές στιγμές της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς το 1453.

Η ιστορία δίνεται μέσα από τα μάτια του Βενετού Πάολο Μινόττο. Μέσα από αυτή τη ματιά βλέπουμε ότι η Αυτοκρατορία είχε πλέον καταντήσει ένα είδος προτεκτοράτου των Βενετών και των Γενουατών, αλλά και έρμαιο τυχοδιωκτών και μισθοφόρων. Η εξάρτηση αυτή δεν ήταν νέα. Ξεκινά με το χρυσόβουλλο του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού προς τους Βενετούς το 1082, που τους εξασφάλισε εκτεταμένα εμπορικά προνόμια, και συνεχίζεται με τη Συνθήκη του Νυμφαίου το 1261 και την εγκατάσταση των Γενουατών στον Γαλατά. Το 1453 η άμυνα της Πόλης στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό σε ξένους: στους Γενουάτες του Τζουστινιάνι Λόγγο, στη βενετική παροικία και σε μισθοφόρους. Σύμφωνα με τον Σφραντζή, οι υπερασπιστές ήταν μόλις λίγες χιλιάδες, με τους Ρωμαίους να μην ξεπερνούν τους 5.000 και τους ξένους να φτάνουν περίπου τους 2.000.

Η Ένωση της ορθόδοξης και της καθολικής εκκλησίας, αν και ενέργεια ύστατης σωτηρίας για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, με την ελπίδα να έρθει βοήθεια από τη Δύση, καταγράφεται αντικειμενικά ως μία από τις αιτίες που οδήγησαν στην πτώση της πόλης. Η Ένωση είχε υπογραφεί στη Σύνοδο Φερράρας–Φλωρεντίας το 1439 και κηρύχθηκε επίσημα στην Αγία Σοφία στις 12 Δεκεμβρίου 1452, όμως η βοήθεια δεν ήρθε ποτέ στον βαθμό που χρειαζόταν, ενώ η διάσπαση στο εσωτερικό βάθυνε, με τον Γεννάδιο Σχολάριο να ηγείται της αντιενωτικής παράταξης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει πως το μεγαλύτερο μέρος των χριστιανικών πληθυσμών της Αυτοκρατορίας βρίσκεται έξω από τα τείχη, με τους Οθωμανούς, ενώ οι Ρωμαίοι που έχουν απομείνει εντός δεν είναι πάντα ιδιαίτερα πρόθυμοι να υπερασπιστούν έναν ενωτικό και, κατά συνέπεια, αιρετικό Βασιλέα. Το ίδιο το στράτευμα του σουλτάνου περιλάμβανε χριστιανούς υποτελείς, όπως οι Σέρβοι του Βράνκοβιτς. Χαρακτηριστική είναι και η φράση που μεταφέρει ο Δούκας και αποδίδεται στον Λουκά Νοταρά, ότι προτιμότερο είναι να δουν στην Πόλη τουρκικό σαρίκι παρά λατινική μίτρα.

Ενδιαφέρουσα είναι η επιλογή να δούμε τη γνωστή ιστορία μέσα από τον Βενετσιάνο Πάολο Μινόττο. Εν μέρει σωστή είναι και η χρήση του όρου «Έλληνας» από μέρους του για τους Ρωμαίους της Ανατολικής και εν τέλει μοναδικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι ιστορικά δεδομένο ότι ο όρος καλλιεργήθηκε από τους Φράγκους, όταν πλέον ήθελαν να ανασυστήσουν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ουσιαστικά να εμφανιστούν ως οι μοναδικοί Ρωμαίοι. Μετά τη στέψη του Καρλομάγνου το 800, η Δύση αμφισβητεί συστηματικά το ρωμαϊκό όνομα των αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η επιστολή του Λουδοβίκου Β΄ προς τον Βασίλειο Α΄ το 871 και ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας, ο οποίος το 968 αποκαλεί τον Νικηφόρο Φωκά «αυτοκράτορα των Γραικών».

Δεν συμφωνώ, ωστόσο, με τον συγγραφέα στον όρο «Ελληνική Αυτοκρατορία». Ήταν και είναι λάθος, απότοκο της δυτικής, φραγκικής προπαγάνδας. Οι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας αυτοπροσδιορίζονταν σταθερά ως Ρωμαίοι, και σε όλες τις πηγές συναντά κανείς μόνο την ονομασία Αυτοκράτωρ ή Βασιλεύς των Ρωμαίων, ανάλογα με τη δυναστεία. Ακόμη και η νομική παράδοση παρέμεινε ρωμαϊκή, από το Corpus Iuris Civilis του Ιουστινιανού και τα Βασιλικά γύρω στο 900 έως την Εξάβιβλο του Αρμενόπουλου το 1345. Μάλιστα, στην Εξάβιβλο, στο έκτο βιβλίο («Περὶ ζημίας καὶ ποινῶν»), ο τίτλος ια΄ φέρει την επιγραφή «Περὶ Ἰουδαίων, αἱρετικῶν καὶ Ἑλληνιζόντων» και προβλέπει ποινικό κολασμό για τους Ἑλληνίζοντες, δηλαδή για όσους εξακολουθούσαν τις ειδωλολατρικές πρακτικές. Ο όρος «Έλλην» ήταν επομένως στη νομική και εκκλησιαστική γλώσσα της Αυτοκρατορίας συνώνυμος του ειδωλολάτρη και όχι όνομα της πολιτικής της ταυτότητας. Ο ίδιος ο όρος «Βυζάντιο» είναι μεταγενέστερη επινόηση, που καθιερώθηκε από τον Ιερώνυμο Βολφ τον 16ο αιώνα. Σεβαστή παρ' όλα αυτά η άποψη του συγγραφέα, ακόμη κι αν διαφωνούμε.

Συνολικά, πρόκειται για ένα πολύ καλοδουλεμένο και ωραίο βιβλίο, που διαβάζεται γρήγορα και ισορροπεί καλά ανάμεσα στην πολιτική ίντριγκα και τη δράση, με χαρακτήρες που δεν σε αφήνουν αδιάφορο.

Νικόλαος Παραστατίδης

REVIEW: VOLTURE - Shocking Its Prey E.P.

 

VOLTURE - Shocking Its Prey E.P. (2011)

Heavy Artillery Records

Here is a band I would call truly inspired. On this EP, the U.S. metal outfit puts talent, inspiration and passion on full display. The musicians clearly understand that the N.W.O.B.H.M. doesn't begin and end with IRON MAIDEN. Their influences are drawn from a wide range of traditional metal styles, N.W.O.B.H.M. acts included, yet they add a personal touch to their sound. They don't merely show off how well they can replicate the 80's. They are 80's influenced, but their sound remains contemporary.

Musically, I noticed echoes of ANGEL WITCH, JUDAS PRIEST, MERCYFUL FATE and DIAMOND HEAD, and one might even hear traces of early METALLICA from the "Kill 'Em All" era. The production is very good: every instrument can be heard clearly, and the lead guitars and solos that enrich each song have been handled with great care, giving the riffs a melodic, memorable edge.

Another thing I value in a traditional metal band is its singer, and specifically how expressive he can be and how his voice elevates a song. Brent Hubbard delivers on this front, with a voice that sounds like a blend of Rob Halford (listen to "Heavy Metal Machine") and King Diamond, combining power with theatrical flair.

This is the kind of metal I love to listen to. Fans of the traditional sound should check them out.

Nick Parastatidis

REVIEW: RAVEN, Extermination

 

RAVEN, Extermination (2015)

Steamhammer

Προφητικό εξώφυλλο, εκπληκτικό περιεχόμενο.

Αυτοί οι τρεις, John Gallagher στο μπάσο και τα φωνητικά, Mark Gallagher στην κιθάρα και ο Joe Hasselvander, από τους Doom Metal ημίθεους Pentagram, στα τύμπανα, είναι ασταμάτητοι.

Ένα συγκρότημα που όρισε κάποτε το Speed Metal, έζησε την εποχή του NWOBHM εξ αρχής, πήγε προς την Αμερική, αλλά ξαναγύρισε και ζει, μετά τις αρχές του 21ου αιώνα, μια αναγέννηση.

Το νιοστό άλμπουμ των Βρετανών με το μαύρο κοράκι σαν όνομα. Κάτι ήξεραν; Δείτε το εξώφυλλο. Όχι, ξαναδείτε το καλά. Τι να καταλάβουμε;

Το Hollywood, λένε, είναι μια κλίκα που προειδοποιεί για τα μελλούμενα μέσω των φιλμ. Το Heavy Metal είχε πού και πού κάποιες τέτοιες εκλάμψεις. Πέρα από τις συνωμοσίες, οι ξαφνικοί θάνατοι, με τυχαία αναλογικότητα, θερίζουν...

Αυτό το εξώφυλλο σας λέει την αιτία και, αν δεν το πιστεύετε, δεν πειράζει. «Ζειν επικινδύνως» και ρώσικη ρουλέτα είναι το μότο σας; Οπότε, καλή τύχη!

Επί του δίσκου, μία απ’ τα ίδια, όπως δεν μας χαλάει τελικά να είναι. Ύμνος μετά από ύμνο μετά από ύμνο.

Δεκαπέντε κομμάτια, με το τελευταίο, Malice in Geordieland, να είναι το bonus της αρχικής έκδοσης.

Destroy All Monsters, Tomorrow, Fight, Battle March/Tank Treads, Feeding the Monster, Fire Burns Within, Scream, Thunder Down Under, No Surrender, Silver Bullet και πάει λέγοντας.

Ένα απ’ τα καλά χαρτιά ενός συγκροτήματος ειδικού στο καλό μέταλλο είναι μπροστά σας και στο στερεοφωνικό σας.

English:

Prophetic Cover, Amazing Content.

These three guys—John Gallagher on bass and vocals, Mark Gallagher on guitar, and Joe Hasselvander, from the Doom Metal demigods Pentagram, on drums—are unstoppable.

A band that once defined Speed Metal, lived through the NWOBHM era from the very beginning, headed over to America, but eventually returned and has been experiencing a renaissance since the early years of the 21st century.

The umpteenth album by the British band with the black raven for a name. Did they know something? Look at the cover. No, look at it carefully. What are we supposed to understand?

Hollywood, they say, is a clique that warns us about what is to come through films. Heavy Metal has occasionally had some such flashes of foresight. Conspiracies aside, sudden deaths, strikingly coincidental in their frequency, are taking their toll...

This cover tells you the reason why and, if you don't believe it, that's fine. Is “living dangerously” and Russian roulette your motto? Then, good luck!

As for the album itself, it's more of the same, and in the end, we're not complaining about that. Anthem after anthem after anthem.

Fifteen tracks, with the final one, Malice in Geordieland, serving as the bonus track on the original edition.

Destroy All Monsters, Tomorrow, Fight, Battle March/Tank Treads, Feeding the Monster, Fire Burns Within, Scream, Thunder Down Under, No Surrender, Silver Bullet and so on.

One of the good cards in the hand of a band that specializes in good old Metal is right in front of you—and playing on your stereo.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

Sternweh Release New Lyric Video

 

German atmospheric black metal and shoegaze project Sternweh have released a new lyric video for “Sterngeborgen,” a track from their debut album Sehnflucht.

The recording was produced entirely in the band’s home studio, with Christian Witt handling the recording, mixing and mastering. Formed in Germany in 2025, Sternweh is the independent project of multi-instrumentalist and horror/fantasy author Christian Witt, with occasional vocal contributions from his wife, Yvonne.

The project explores themes of cosmic longing, escapism and emotional isolation, combining dense guitar-driven passages and harsh vocals with fragile acoustic sections and clean singing.

REVIEW: ACCEPT, Staying A Life

 

ACCEPT, Staying A Life (1990)

RCA International

Μύριζε επανένωση.

Κι όντως έγινε επανένωση μετά από την κυκλοφορία αυτή, καθώς όλα τα μέλη του συγκροτήματος και ο Udo, που σόλαρε από το 1987, είχαν γίνει αποδέκτες χιλιάδων γραμμάτων από τους οπαδούς τους.

Το ηχητικό ντοκουμέντο σε αυτό το διπλό CD είναι γραμμένο στην Ιαπωνία κατά την περιοδεία για το Metal Heart (1985) άλμπουμ. Τότε είχαν κυκλοφορήσει επίσημα ένα ζωντανά ηχογραφημένο EP με πέντε κομμάτια. Η πλήρης ηχογράφηση, με όλα τα κλασικά των Γερμανών Heavy Metal θεών, έμενε στα συρτάρια της RCA-BMG, μέχρι που κάποιος σκέφτηκε να τα ξαναβγάλει ως το πρώτο ζωντανό άλμπουμ τους, το 1990.

Ήδη οι Accept, με τον David Reece στη φωνή, είχαν χαρακτηριστεί άσχημα λόγω του Eat the Heat άλμπουμ, που, αν και καλό στο είδος του, δεν ήταν για δουλειά που έπρεπε να φέρει το λογότυπό τους.

Από την άλλη, ο Udo Dirkschneider μετρούσε, ως το 1990, τρία πολύ καλά —σίγουρα πολύ καλύτερα από τους Accept— άλμπουμ, με το πιο πρόσφατο Faceless World να είναι κάπως πιο φιλικό προς την εμπορική πλευρά, αλλά και πάλι να παραμένει τίμιο και στιβαρό.

Ένα ακόμη, το υπέρ το δέον γρήγορο σόλο άλμπουμ, το Timebomb (1991), γραφόταν ήδη από τον κοντό Γερμαναρά με τις παραλλαγές, και μετά οι αναμενόμενοι Accept, σαν τετράδα πλέον, θα ήταν κοντά στο κοινό τους.

Όλα αυτά, γύρω από το ζωντανό αυτό άλμπουμ.

English:

It Smelled Like a Reunion.

And indeed, a reunion did happen after this release, as all the members of the band, as well as Udo, who had been pursuing his solo career since 1987, had become the recipients of thousands of letters from their fans.

The audio document on this double CD was recorded in Japan during the tour for the Metal Heart (1985) album. At the time, they had officially released a five-track live EP. The complete recording, featuring all the classics of the German Heavy Metal gods, remained buried in the RCA-BMG archives until someone eventually thought of releasing it as their first live album in 1990.

By then, Accept, with David Reece on vocals, had already taken a serious beating in terms of their reputation because of the Eat the Heat album. Although good within its own style, it was simply not the kind of work that should have carried their logo.

On the other hand, by 1990 Udo Dirkschneider had three very good albums under his belt — certainly much better than Accept — with the most recent one, Faceless World, being somewhat more commercially friendly, while still remaining honest and solid.

Another album, the excessively fast solo record Timebomb (1991), was already being written by the short German madman with the striped trousers, and after that, the much-anticipated Accept, now reduced to a four-piece, would be back in touch with their audience.

All of this surrounding this live album.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!