REVIEW: GAMMA RAY, Majestic

 

GAMMA RAY, Majestic (2005)

Mayan Records

Μαγευτικό; Δε ξέρω. Αδικημένο; Σίγουρα ναι.

Μετά τον δίσκο New World Order, που ήταν μεν καλός αλλά δεν πρόσφερε κάτι διαφορετικό σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο Powerplant, οι τέσσερις φίλοι–μουσικοί που για μένα αποτελούσαν την πιο κλασική μορφή του συγκροτήματος — ο αγαπημένος Kai Hansen σε φωνή και ρυθμική κιθάρα, ο Henjo Richter στη δεύτερη κιθάρα, ο Dirk Schlachter στο μπάσο και ο Dan Zimmermann στα ντραμς — βάλθηκαν να αποδείξουν ότι ακόμα «το είχαν».

Οι εποχές της κόντρας Helloween και Gamma Ray είχαν ήδη ξεπεραστεί για τον κόσμο που αγαπά συνολικά τον τευτονικού τύπου power metal ήχο. Εξάλλου, ο Kai είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε αυτά τα δύο κολοσσιαία συγκροτήματα.

Υπό αυτές τις σκέψεις, οι Gamma Ray μας έδωσαν τότε έναν ανέλπιστα καλό και συνθετικά συμπαγή δίσκο. Αρχικά ούτε εγώ πίστευα ότι μπορούσε να είναι έτσι και άργησα να το προμηθευτώ. Ακούγοντας όμως τους γνωστούς γύρω μου να το εκθειάζουν, ρώτησα έναν κολλητό μου — βαμμένο «κωλοκυθά», όπως τον λέγαμε, φανατικό των Helloween και ειδικά του Deris από το ’94 (Νιόνιο, πού να βρίσκεσαι…) — και μου είπε: «Πάρ’ το με κλειστά μάτια, είναι κομμένο πάνω στο Walls of Jericho…».

Υπερβολική άποψη, μα όντως οι Gamma Ray, στο μαγευτικό τους αυτό — και όνομα και πράγμα — άλμπουμ, έχουν μειώσει κάπως τα space στοιχεία που μας είχαν συνηθίσει από το Somewhere Out in Space και έχουν προσθέσει επιπλέον όγκο και “βρώμικη” ταχύτητα.

My Temple, Fight, Strange World, Condemned to Hell, Spiritual Dictator, Majesty, How Long, Revelation — είναι σημεία αξεπέραστα εδώ μέσα.

Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν έτυχε της αποδοχής που ανέμεναν από το κοινό. Άγνωστο γιατί, αλλά δεν συγκαταλέγεται στα αγαπημένα πολλών.

English:

Enchanting? I’m not sure. Underrated? Absolutely.

After New World Order—a good record, yes, but one that didn’t really offer anything new compared to the immediately preceding Powerplant—the four friends-musicians who, for me, were the band’s most classic lineup set out to prove they still “had it.”

My beloved Kai Hansen on vocals and rhythm guitar, Henjo Richter on lead guitar, Dirk Schlachter on bass, and Dan Zimmermann on drums.

By then, the old Helloween–Gamma Ray rivalry had long faded for those of us who love the Teutonic power metal sound as a whole. Besides, Kai is the living link between those two colossal bands.

With all that in mind, Gamma Ray delivered an unexpectedly strong and compositionally tight album. At first, even I didn’t believe it could be that good, and I took my time before picking it up. But hearing people around me rave about it, I asked a close friend of mine—a dyed‑in‑the‑wool “pumpkinhead,” as we used to call him, a hardcore Helloween fan and especially of Deris since ’94 (Nionio, wherever you are…)—and he told me:

“Buy it with your eyes closed. It’s cut straight from Walls of Jericho…”

An exaggeration, sure—but there’s truth in it. On this enchanting album—both in name and in essence—Gamma Ray dial back the space‑metal elements they’d accustomed us to since Somewhere Out in Space and instead add more weight, more grit, and a dirtier kind of speed.

My Temple, Fight, Strange World, Condemned to Hell, Spiritual Dictator, Majesty, How Long, Revelation—these are unbeatable highlights.

And yet, the album never received the recognition the band expected. For reasons unknown, it simply isn’t counted among many fans’ favorites.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης