REVIEW: DARKTHRONE, Arctic Thunder

 

DARKTHRONE, Arctic Thunder (2016)

Peaceville Records

Στο εξώφυλλο, μόνο το δάσος θα ήταν αρκετό

Επιστροφή για ακόμη μία φορά στους Celtic Frost και Bathory, καθώς και σε riff βγαλμένα από την evil αισθητική των Slayer, με κλασικό χαρακτήρα και μια ανανεωμένη, σχετικά μαυρομεταλλική διάθεση. Όλα αυτά δοσμένα με σύγχρονο τρόπο, οπότε μη περιμένετε σκότος τύπου Transilvanian Hunger ή Panzerfaust — αυτά δεν ξαναγίνονται. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν ξαναγίνονται· για το μέλλον ας κρατήσουμε μικρό καλάθι, γιατί τα παιδιά (Nocturno Culto και Fenriz) έχουν κάνει τρελά ταξίδια σε όλα τα μήκη και πλάτη της metal μουσικής. Ποτέ μη λες ποτέ.

Εδώ έχουμε έναν δίσκο διαφορετικό από τους προηγούμενους, αφού τα επικά και NWOBHM στοιχεία τύπου The Underground Resistance ή το crust/metal/punk ύφος των F.O.A.D. και Circle of Wagons δεν τα συναντάμε ιδιαίτερα. Έχουν κατασταλάξει στο σκοτεινό, mid‑tempo, «γρυλιστό» στυλ που γνωρίζουμε, επιστρέφοντας στις απαρχές τους… όσον αφορά τις επιρροές τους, φυσικά.

Το όνομα του δίσκου το δανείστηκαν από μια παλιά metal μπάντα της Νορβηγίας στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ενώ το ομότιτλο κομμάτι (track 5 του CD) είναι, κατά τη γνώμη μου, καρακλασικό.

Burial Bliss, Tundra Leech, Boreal Fiends, Throw Me Through the Marshes, Deep Lake Trespass και το τελείως άκυρο ως τίτλος The Wyoming Distance όχι μόνο δεν με χαλάνε, αλλά αντιθέτως τα προτιμώ ως σύνολο από πολλά άλμπουμ της περιόδου μετά το 2005 — ακριβώς επειδή εδώ, σε αυτό το άλμπουμ, έχουν κάτι παραπάνω να πουν.

English:

On the cover, the forest alone would have been enough

A return once again to Celtic Frost and Bathory, along with riffs drawn straight from Slayer’s evil aesthetic—classic in character, yet delivered with a refreshed, somewhat black‑metal mood. All of this comes through in a modern way, so don’t expect darkness in the vein of Transilvanian Hunger or Panzerfaust — those things don’t happen again. At least not so far; as for the future, let’s not be too sure, because these guys (Nocturno Culto and Fenriz) have taken wild trips across every corner of metal music. Never say never.

Here we have a record that differs from the previous ones, since the epic and NWOBHM elements of The Underground Resistance, or the crust/metal/punk approach of F.O.A.D. and Circle of Wagons, aren’t really present. They’ve settled into that dark, mid‑tempo, growling style we know, returning to their origins… in terms of influences, of course.

The album title itself was borrowed from an old Norwegian metal band from the late ’80s, while the title track (track 5 on the CD) is, in my opinion, absolutely classic.

Burial Bliss, Tundra Leech, Boreal Fiends, Throw Me Through the Marshes, Deep Lake Trespass, and the completely out‑of‑place title The Wyoming Distance not only don’t bother me—they’re actually a set of songs I prefer over many albums released after 2005. Precisely because here, on this album, they genuinely have something more to say.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης