REVIEW: URIAH HEEP, Conquest (1980)

 

URIAH HEEP, Conquest (1980)

Bronze

Αποκαθήλωση μιας εικόνας. 

Η σύντομη εποχή του John Lawton (RIP) στο μικρόφωνο των Άγγλων hard rockers πέρασε μετά από τρία στούντιο άλμπουμ. Αντικαταστάθηκε από τον νεαρό τότε John Sloman (πρώην Lone Star), που είχε τη φήμη του δεύτερου Robert Plant! 

Στα ντραμς ήρθε ο Chris Slade, ο οποίος θα γίνει πολύ πιο γνωστός δέκα χρόνια μετά στους AC/DC εποχής The Razor's Edge, στη θέση του Lee Kerslake (RIP), που συνεργαζόταν την ίδια περίοδο με τον Ozzy Osbourne και συμμετείχε στο άλμπουμ Blizzard of Ozz. 

Η τριάδα Mick Box στην κιθάρα, Trevor Bolder (RIP) στο μπάσο και Ken Hensley (RIP) στα πλήκτρα και στη δεύτερη κιθάρα παραμένει ως έχει, αλλά για τον Ken, που είναι επίσης ιδρυτικό μέλος, θα είναι η οριστικά τελευταία φορά που θα γράψει σε δίσκο τους.

 

Τώρα, κανονικά, το άλμπουμ αυτό θα έπρεπε να φάει «τρελό φτύσιμο» από εμένα. Σίγουρα είναι το λιγότερο καλό άλμπουμ τους, πόσο μάλλον που η διάλυσή τους τους περιμένει στη στροφή, τουλάχιστον συγκρινόμενο με όλα τα προηγούμενα της δεκαετίας του ’70.

 

Παρόλα αυτά, έχει λίγα σημεία που δεν το καθιστούν εντελώς ακατάλληλο, όπως τα κομμάτια Imagination, Feelings, και στα επιπλέον κομμάτια του CD, το B-side σε σινγκλ Think it Over. 

Ο ήχος τους είναι εντελώς διαφορετικός, ακόμη και από το AOR Fallen Angel, το τελευταίο άλμπουμ με τη φωνή του Lawton πριν από την αποχώρησή του.

 

Ο Sloman, όσο κι αν είχε φωνή που θυμίζει Coverdale meeting Plant, δεν ταιριάζει στον ήχο τους, ακόμα και εδώ! Ακούγονται επιτηδευμένα ραδιοφωνικοί στα περισσότερα κομμάτια, σε μια προσπάθεια ίσως να πιάσουν την επιτυχία στα ερτζιανά. 

Όμως, όχι μόνο δε τα καταφέρνουν, αλλά η μπάντα πραγματικά εκρήγνυται, με αποτέλεσμα να αποχωρούν όλοι πλην του Mick Box, ο οποίος, με τη βοήθεια του Kerslake ξανά, θα μοντάρει τους νέους Uriah Heep του αρκετά καλού Abominog, λίγα χρόνια αργότερα.

English:

Deposition of an Image. 

The brief era of John Lawton (RIP) as the lead singer of the English hard rockers came to an end after three studio albums. He was replaced by the then-young John Sloman (former Lone Star), who gained a reputation as the "second Robert Plant." 

On drums, Chris Slade joined the band, who would become much more well-known ten years later with AC/DC during the The Razor's Edge era, replacing Lee Kerslake (RIP), who at the same time was working with Ozzy Osbourne and participating in the Blizzard of Ozz album. 

The classic trio of Mick Box on guitar, Trevor Bolder (RIP) on bass, and Ken Hensley (RIP) on keyboards and second guitar remains intact. However, for Ken, who is also a founding member, this would be the last time he would record with the band. 

Now, this album, strictly speaking, would deserve a "massive kick" from me. It is certainly their least impressive album, especially considering that their disbandment was imminent, at least when compared to all their previous works of the 1970s. 

Nevertheless, it has a few points that prevent it from being entirely unsuitable, such as the tracks Imagination, Feelings, and the additional songs on the CD, including the B-side of the single Think it Over. 

Their sound is completely different, even from the AOR Fallen Angel, the last album with Lawton’s voice before his departure. 

As for Sloman, no matter how much his voice, reminiscent of a mix between Coverdale and Plant, is present, it doesn’t suit their style—even here! Most of the tracks sound overly polished for radio, perhaps an attempt to catch success on the airwaves. 

But not only do they fail at that, the band truly explodes, resulting in everyone leaving except Mick Box. With Kerslake’s help once again, Mick would go on to assemble the new Uriah Heep lineup, culminating in the quite good Abominog a few years later.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης