REVIEW: WILDFIRE, Rise

 

WILDFIRE, Rise (2025)

Independent

Από τα χαμηλά πατώματα στο ρετιρέ. 

Μία από τις πιο καλά κρυμμένες κυκλοφορίες της περασμένης χρονιάς είναι το ντεμπούτο πλήρες άλμπουμ της αθηναϊκής heavy/power metal εξάδας, η οποία, έχοντας ήδη πίσω της το ομότιτλο ΕΡ, έχει αλώσει τις σκηνές της Αθήνας τα τελευταία χρόνια.

Καταρχάς, το όνομα: ψάχνοντας να βρω το ΕΡ τους πριν από καμιά διετία, έπεσα πάνω στους Wildfire του μακαρίτη Paul Mario Day, του αρχικού ερμηνευτή των Iron Maiden, που βέβαια δεν υφίστανται πλέον εδώ και δεκαετίες. Οπότε, αν και δεν βρήκα τελικά το μίνι άλμπουμ, η μπάντα μας έδωσε το Rise — και πλέον δεν υπάρχει γυρισμός.

Η σύνθεση στον δίσκο:

Αποστόλης (γνωστός και μη εξαιρετέος Tolis G Pol) και Δημήτρης Βαρσαμής στις κιθάρες,

Μάριος Θεοφυλάτος στα πλήκτρα,

Δημήτρης Μεγαλιός στο μπάσο,

Ανδρόνικος Μαλτέζος στα ντραμς,

και στη φωνή ο Bill Chrepas (Βασίλης Χρέπας), ο οποίος πλέον ανήκει στη δύναμη των Darklon, έχοντας αποχωρήσει μέσα στη χρονιά.

Το άλμπουμ που ίσως δεν έχετε ακούσει — και πρέπει να το πράξετε άμεσα — είναι αυτό εδώ. Ειδική μνεία στον ύμνο “Navigators”, όπου προς το τέλος θα ακούσετε ένα όργανο εντελώς εκτός της δεδομένης rock όρχησης: το κλαρίνο, που προσθέτει μια όμορφη ηχητική γεύση σε ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του δίσκου.

Από εκεί και πέρα, τα Rise, Inside the Box, Breaking Point, Far and Beyond (In Hell), μαζί με τη bonus νέα (είναι όντως νέα;) εκτέλεση του κλασικού Night With the Witch από το ΕΡ, έχουν πολλά να δώσουν — και πράγματι το πράττουν.

Ένα άλμπουμ που μπορεί να μην το πήρατε είδηση εγκαίρως, αλλά κάντε μια χάρη στα αφτιά σας και ακούστε το. Εγγύηση.

English:

From the basement straight to the penthouse

One of last year’s most criminally overlooked releases is the debut full‑length album by this Athenian heavy/power metal six‑piece, a band that had already made its mark on the city’s stages over the past few years with their self‑titled EP.

First, the name: a couple of years ago, while trying to track down their EP, I stumbled upon Wildfire — the band of the late Paul Mario Day, the original vocalist of Iron Maiden — who, of course, haven’t existed for decades. So, although I never did find that mini‑album, the band gave us Rise, and from that point on there was no turning back.

The album’s lineup:

Apostolis (the one and only Tolis G Pol) and Dimitris Varsamis on guitars,

Marios Theofylatos on keyboards,

Dimitris Megalios on bass,

Andronikos Maltezos on drums,

and on vocals Bill Chrepas (Vassilis Chrepas), who has since joined the ranks of Darklon after departing earlier this year.

This is the album you probably haven’t heard — and absolutely should, immediately. Special mention goes to the anthem “Navigators”, where, toward the end, you’ll hear an instrument completely outside the usual rock instrumentation: a clarinet, adding a beautiful sonic flavor to one of the record’s standout tracks.

Beyond that, Rise, Inside the Box, Breaking Point, Far and Beyond (In Hell), along with the bonus new (is it really new?) version of the classic Night With the Witch from the EP, all have plenty to offer — and they deliver.

It’s an album you may have missed when it dropped, but do your ears a favor and give it a spin. Guaranteed.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: NEUROSIS – Live at Roadburn 2007

 

NEUROSIS – Live at Roadburn 2007

Neurot Recordings

Written in 2010

Live at Roadburn 2007 marks NEUROSIS’s first release since 2007’s Given to the Rising, and—as the title plainly states—it documents their headlining performance at Holland’s annual Roadburn Festival. According to the band’s camp, they played before a devoted audience, which makes this recording a notable entry in their extensive live history.

Music is, of course, a matter of taste. I won’t pretend to evaluate NEUROSIS’s studio work from a fan’s perspective; their blend of progressive sludge, post-hardcore, tribal rhythms, and ambient textures has never resonated with me. To my ears, the result feels monotonous—slow, grunting waves of sound with little dynamic variation. But this is a live album, and that’s where my focus stays.

Live recordings are typically created for the band’s dedicated followers, who already know what they’re getting into and won’t be swayed by my personal preferences. What matters here is whether Live at Roadburn 2007 succeeds as a live document. And this is where the album falters.

The performance is executed with clinical precision: no audible mistakes, no spontaneous shifts, no rough edges, no technical imperfections. The crowd is almost entirely absent from the mix—silent during the songs, audible only in brief bursts between them. There’s no interaction from the stage, no introductions, no sense of presence or atmosphere. The result feels less like a captured moment in front of an audience and more like a meticulously polished studio session packaged as a live release.

Whether this was actually recorded under pristine conditions or simply mixed to sound that way, the outcome is the same: a live album with virtually no live energy. For a band whose reputation rests heavily on the immersive power of their performances, that absence is striking.

Fans may still appreciate the flawless execution, but for anyone seeking the raw, unpredictable electricity that defines a memorable live recording, Live at Roadburn 2007 offers little of that experience.

Christine  Parastatidou

REVIEW: THE SILENT RAGE, The Deadliest Scourge

 

THE SILENT RAGE, The Deadliest Scourge (2016)

Alone Records

Από άλλη κατηγορία.

Μια ελληνική μπάντα ακόμη... Καμία πρωτοτυπία, κανένα άλλο σχόλιο! Μια μπάντα που βγήκε κι αυτή από την έκρηξη αναμνήσεων και νοσταλγίας για το κλασικό Metal, Power Metal στην περίπτωση τους, από τις αρχές μέχρι τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του τρέχοντος αιώνα. Πνευματικό παιδί του κιθαρίστα Νίκου Σιγκλίδη, το συγκρότημα έχει υπάρξει χώρος συνύπαρξης πολλών γνωστών μουσικών καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των είκοσι χρόνων, με πρώτη παρουσία το 2006, έχοντας προηγουμένως δύο Ε.Ρ., αρκετά singles και φυσικά ζωντανές εμφανίσεις. Το ότι χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να βγει κανονικό, πλήρες άλμπουμ (μεγάλος δίσκος που λέγανε και οι θείοι μας παλιά!) μάλλον ήταν το μόνο περίεργο στην περίπτωσή τους! 

Με τη φωνή του Σταύρου Γιαννακόπουλου (a.k.a. Steve Venardo), την παρουσία του Κώστα Κρίκου στην άλλη κιθάρα, τον Σταμάτη Κατσαφάδο στα ντραμς και το μπάσο από τον Σταύρο Τσιλιβαράκο, σε αυτό το άλμπουμ, παίζουν ένα συμπαγές Power Metal που ισορροπεί ανομοιογενώς από κομμάτι σε κομμάτι, ανάμεσα σε αμερικανικό και ευρωπαϊκό στυλ, με ενδείξεις της ευρωπαϊκής πλευράς να υπερτερούν αρκετά σε κάμποσα σημεία, αλλά που έχει τη σφραγίδα του ελληνικού ήχου. 

Αν μπορούσα να ονομάσω το ελληνικό Power Metal, θα το χαρακτήριζα ένα νέο μέλος της όλο και διευρυνόμενης οικογένειας αυτού του δημοφιλούς στη χώρα μας υποείδους. Μελωδικό αλλά οργισμένο, πολύ δυναμικό και ταχύ, με στακάτο ρυθμό και πολύ μοντέρνα παραγωγή, όπως οφείλει το πραγματικό Power Metal να είναι δομημένο. Το άλμπουμ περιέχει δεκατρία κομμάτια, με το τελευταίο, "Inner Scars", να αποτελεί το bonus της digipack έκδοσης, και σίγουρα αποτελεί μια πολύ μεγάλη, καλή και χορταστική πρόταση. 

Τα "Signal of War", "My Race Won't Last", "Stormwarrior", "The Deadliest Scourge", "Sin of a Pilgrim", "Proselytize the Masses", "A Piece of Eden" και "The Right to Dream" ξεχωρίζουν άνετα μέσα σε ένα πολύ όμορφο, κατά τα άλλα, σύνολο.

English:

A Different Category.

Another Greek band... No originality, no further comments! This is a band born out of a burst of nostalgia and memories for classic Metal, specifically Power Metal, from the early to mid-first decade of the 21st century. The band is the spiritual child of guitarist Nikos Siglidis, and over the past twenty years, it has been a space where many well-known musicians have collaborated. Their first appearance was in 2006, after releasing two EPs, several singles, and of course, live performances. The fact that it took ten years to release a proper, full-length album (a big record, as our elders used to say!) is probably the only oddity about them. 

With the vocals of Stavros Giannakopoulos (a.k.a. Steve Venardo), the presence of Kostas Krikos on the other guitar, Stamatis Katsafados on drums, and Stavros Tsilibarakos on bass, this album features a solid Power Metal sound that oscillates unevenly from track to track, blending American and European styles. In many places, European influences are more prominent, yet the album bears the unmistakable mark of the Greek sound. 

If I were to name Greek Power Metal, I would consider it a new member of the ever-expanding family of this subgenre, which is increasingly popular in Greece. Melodic yet angry, very powerful and fast, with a tight rhythm and very modern production—just as true Power Metal should be structured. The album contains thirteen tracks, with the last one, "Inner Scars," serving as a bonus on the digipack edition. It is certainly a substantial, good, and satisfying release. 

Tracks like "Signal of War," "My Race Won't Last," "Stormwarrior," "The Deadliest Scourge," "Sin of a Pilgrim," "Proselytize the Masses," "A Piece of Eden," and "The Right to Dream" stand out effortlessly within a very beautiful, otherwise cohesive collection.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: HANKER – Conspiracy of Mass Extinction

 

HANKER – Conspiracy of Mass Extinction

Hellion Records

Originally released in 2010

This fifth album from Canadian power metal veterans HANKER marks one of the most striking comebacks of 2010—standing proudly alongside the year’s strongest returns from SCORPIONS, HEATHEN, OVERKILL, and ENFORCER. It also arrived after a six‑year gap since Web of Faith (2004), making this release a fully charged re‑entry for the band. Canada’s metal scene has been on a roll in recent years, and albums from HANKER, EVIL SURVIVES, SKULL FIST, and STRIKER only reinforce that momentum.

Conspiracy of Mass Extinction stays true to the band’s identity: technical, sharp‑edged power metal with a clear sense of purpose. Across its 13 tracks and nearly 57‑minute runtime, the album maintains intensity without drifting into filler. Even the 37‑second instrumental intro, “Fear the End,” feels intentional, setting the tone before the record launches into full power‑metal stride. The classic HANKER lineup—Pascal Cliche (vocals, guitars), Patrick Gravel (guitars), Laurent Imbeau (bass), and Sylvain Tremblay (drums)—is in top form, delivering a tight, confident performance that reflects years of chemistry.

The material is ambitious in structure yet remains engaging throughout, avoiding the fatigue that often accompanies more complex compositions. For me, this album easily ranks among the band’s finest and stands as one of the top power metal releases of 2010. Picking standout tracks isn’t simple, but “Beyond the Pale,” “Who’s Crying Loud?,” “Feel It Again,” and the title track rise to the top as particularly strong examples of what HANKER does best.

Production-wise, the album blends the band’s 80s‑rooted influences with a more modern sonic approach, giving it both warmth and clarity. The guitar work deserves special mention—precise, expressive, and clearly crafted with care. It’s no surprise that early reviewers responded enthusiastically, with the album earning exceptionally high ratings, including a 96% average on Metal Archives.

For dedicated power metal fans, this is essential listening. For the broader metal audience, it’s a powerful demonstration of Canadian metal at its best—an album that rewards both longtime followers and newcomers willing to dive into HANKER’s world.

Nick Parastatidis

LIVE REPORT: Ghostlands & Revenlands Festival 2026

 

Ghostlands & Revenlands Festival 2026

Blossom Death, Empty Mirror, Wildfire (GR), Sorrowful Angels, The Silent Rage

Κυριακή 1η Φεβρουαρίου 2026 – Κύτταρο Live, Αθήνα

Αντί προλόγου

Ψιλόβροχο και Κυριακή απόγευμα, παρέα με τον Θωμά και τον Πέτρο, βρισκόμαστε και κινάμε για το κλασικό μέρος. Στις 18:30 φτάνουμε· η βροχούλα πιάνει ευτυχώς ψιλή κι ο κόσμος, περί τα είκοσι άτομα — δυστυχώς οι ίδιες γνώριμες φάτσες πάντα. Πιάνουμε την κουβέντα, αναμένοντας να περάσει η μισή ώρα και να ανοίξουν την πόρτα.

Πώς το λένε κι οι Manowar; “Περιμένετε στη βροχή, περπατάτε μέσα στα χιόνια” (για τη μουσική). Χιόνια ευτυχώς έχουμε να δούμε στο κέντρο περίπου τέσσερα χρόνια… πάλι καλά. Πάντως λίγοι και καλοί φίλες και φίλοι προς στήριξη της ελληνικής σκηνής αρκούν, όπως τελικά φάνηκε. Αν και περί τη μέση των έξι και κάτι ωρών, το Κύτταρο ήταν σχεδόν γεμάτο. Πάλι καλά!

Blossom Death

Με τους λίγους προαναφερθέντες να έχουν γίνει καμιά εξηνταριά, η μπάντα ξεκίνησε. Τους βλέπω πρώτη φορά· αυτή είναι η νέα μπάντα του Κώστα Κατοίκου, πρώην μέλους των Sorrowful Angels (περισσότερα παρακάτω). Φυσικά ξέρω και τον Αργύρη Δεληγιαννόπουλο, τον ντράμερ τους — τον συμπαθή φίλο, τον “αρκούδο”, όπως τον λέμε.

 

Ένα ιδιαίτερο μείγμα Goth Metal με μοντέρνο Heavy Rock και την ξεχωριστή παρουσία της Μαρίτας Μακαρονίδη στη φωνή και στη ζωή μαζί με τον Κώστα. Στο μπάσο ο γνώριμος Γιάννης Λιτινάκης, με τη χαρακτηριστική μπαντάνα και τη γενειάδα του, επίσης στους Reflection. Η ώρα περνά ωραία, ζεσταίνοντας την όρεξή μας με υλικό από τα ΕΡ τους αλλά και νέες γεύσεις από το μέλλον της δουλειάς τους.

Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν όταν η έφηβη κόρη τους τραγούδησε μαζί με τη μητέρα της και αφιέρωσε το κομμάτι σε συμμαθήτριά της που δυστυχώς έχασε πρόσφατα και τόσο πρόωρα…

Empty Mirror

Η ώρα να βγουν στη σκηνή έφτασε. Η επτάδα νέων ανθρώπων που αποτελεί τη μπάντα — πρώτη φορά που τους βλέπω κι αυτούς — ήταν καλά στημένη και έτοιμη. Gothic Metal με γυναικεία φωνητικά και ανδρικά στα όρια του Doom/Death Metal, από την Αφροδίτη Τ. και τον Ανδρέα Denwar, που αντάλλασσαν λυρικούς ρόλους.

Στα κρουστά δεν είχα αντιληφθεί ότι ήταν η Mechblastess (Δήμητρα), χωρίς το κλασικό Black Metal corpse paint της από τους Devathorn. Ομολογώ ότι, ενώ δεν είναι το είδος μου (άντε μεν ότι ακούω Anathema, πολύ Paradise Lost, φτάνοντας το πολύ μέχρι Moonspell και βία ως τους Crematory), είχαν κάτι ιδιαίτερο· δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσαν! Έχοντας το κοινό τους από κάτω, η άγνοιά μου μάλλον δεν έγινε αντιληπτή!

Wildfire

Εδώ ξεκινάει η πιο κλασική Metal μπάντα να δίνει πόνο. Τους βλέπω δεύτερη φορά μετά από δύο χρόνια· στο live τους στο Temple τότε είχαν ακόμη μόνο το ντεμπούτο ΕΡ τους, με τον Βασίλη Χρέπα στη φωνή, που πλέον είναι στους Darklon.

Από τότε μεσολάβησε το εκπληκτικό άλμπουμ Rise και το συγκρότημα, με την τεράστια μορφή του Αποστόλη (Tolis G Pol), μαζί με τον Δημήτρη Βαρσαμή στις κιθάρες, τον Μάριο Θεοφυλάτο (ο οποίος είναι και στους Empty Mirror) στα πλήκτρα, τον Δημήτρη Μεγαλιό στο μπάσο και τον άπιαστο Ανδρόνικο Μαλτέζο στα κρουστά, εμφανίστηκε με τον — ελπίζω όχι προσωρινό — γελαστό κι αεικίνητο νέο τραγουδιστή τους, Τάσο Λαζάρη, που με δυσκόλευε να τον “σημαδέψω” με την κάμερα του φτωχού κινητού μου!

Μιλάμε για τρέξιμο επί σκηνής σχολής Dickinson, αλλά με φωνή που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, τόσο στο υλικό του Rise όσο και του ΕΡ. Ιδιαίτερη στιγμή που τράβηξε τα βλέμματα ήταν όταν ο Αποστόλης έπαιξε ζωντανά στο κλαρίνο το σημείο που ακούγεται στο κομμάτι Navigators. Αργότερα, δεύτερη τρελή φάση: ο ξεσηκωμός από τη διασκευή στο Red Sharks των Crimson Glory, συνοδευόμενη από το έξυπνο εύρημα του συγκροτήματος να πετάξει έναν φουσκωτό καρχαρία παραλίας στο κοινό, ο οποίος έκανε αρκετή ώρα “βόλτες” στα χέρια μας.

Τότε συνειδητοποίησα ότι το Κύτταρο είχε πολλαπλάσιο κόσμο απ’ ό,τι στην αρχή της συναυλίας!

Sorrowful Angels

Είχαν δέκα χρόνια να παίξουν οι Αθηναίοι heavy metallers με τα έντονα goth στοιχεία στον ήχο τους. Σαν βαλμένοι κάπου ανάμεσα σε Nevermore mainstream εποχής Dead Heart… και Paradise Lost εποχής Draconian Times, έτσι θα έλεγα ότι ηχούν. Είχα κιόλας το δεύτερο άλμπουμ τους, Omens, να μου έχει δώσει τότε την ίδια εικόνα για τη μπάντα, και μου είχε φανεί αργότερα ότι το είχαν διαλύσει.

Πρακτικά ήταν στον πάγο τόσο καιρό, και οι πιστοί φίλοι τους από κάτω έδωσαν βροντερό παρόν για την τετράδα! Καλοπαιγμένο, βαρύ, σκοτεινό metal, με πολύ καλή εμφάνιση και στήσιμο επί σκηνής· σε κερδίζουν άνετα, αν και ένα δημιουργικό άγχος το διέκρινες στα μέλη τους — λογικό μετά από τόσο χρόνο. Με τρία άλμπουμ ήδη στο ενεργητικό τους, μάλλον θα έχουμε σύντομα νέα τους.

The Silent Rage

Με λίγη αργοπορία για να οργανωθεί η σκηνή κατάλληλα, ήρθε η ώρα που περίμεναν οι κλασικοί “παουεράδες”. Η ανανεωμένη πεντάδα του συγκροτήματος, της αγγλιστί larger-than-life μορφής που ακούει στο όνομα Νίκος Σιγλίδης, ανέβηκε τον Γολγοθά της σκηνής του Κυττάρου, οπλισμένη με το προ τριετίας άλμπουμ Nuances of Life — έργο τέχνης.

Κεραυνοί από μεταλλικό κέφι, ανελέητοι ρυθμοί, όλα όπως έπρεπε και όπως τα θέλαμε. Ο Μιχάλης Ρινακάκης, με το ιδιαίτερο φυζίκ του, τη μακριά αλογοουρά και τη γενειάδα, μέσα στο πέτσινο μπουφάν του, έδωσε από μικροφώνου στις ψηλές νότες και… κατάλαβαν. Ο Γιώργος Χανιωτάκης, στο μπάσο, με ιδιαίτερο στυλ και ρυθμό, βαρούσε με άνεση. Ο Νίκος Σαμπάνης από τους Valiant Sentinel, στις υπόλοιπες κιθάρες, έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε.

Η εμφάνιση εκτοξεύθηκε όταν ανέβηκαν στη σκηνή μέλη από το πρώτο demo του γκρουπ, με τον Νίκο να το παλεύει και στο μικρόφωνο όπως παλιά, μόνος του. Η παρέλαση των πρώην μελών συνεχίστηκε και κορυφώθηκε με τον Κώστα Τόκα (νυν Reflection) να αναλαμβάνει ρόλο τραγουδιστή και κιθαρίστα, συνοδευόμενος από τον ντράμερ-είδωλο Λευτέρη Μώρο (νυν Diviner).

Ζήσαμε σκηνές απείρου κάλλους, όπως γίνεται αντιληπτό. Υλικό από κάθε εποχή — demo, EP και τα δύο άλμπουμ — πέρασε, και μαζί η ώρα πήγε 00:20, με λιγότερο κόσμο από κάτω λόγω της εργάσιμης Δευτέρας που ερχόταν. Η χαρά όμως αμείωτη, και με όλα τα μέλη, παλιά και τωρινά, επί σκηνής, έπεσε η αυλαία μιας τρομερής βραδιάς για τα είκοσι χρόνια τους.

Πάντα τέτοια· επεράσαμε όμορφα.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

Black Reuss Announce New Album Death for 2026

 

Black Reuss return in 2026 with Death, the fourth and final chapter of their long‑running “river of life” concept. Following Metamorphosis (2021), Journey (2022) and Arrival (2023), the new album closes the cycle with a darker, deeply introspective tone rooted in melodic gothic metal.

The first single “Oblivion” arrives on January 30, 2026, followed by “Endgame” on February 13. The full album Death is set for release on February 27, 2026.

Created entirely by Maurizio Dottore, with Diego Rapacchietti (Coroner) on drums and a strong production team behind it, Death marks the end of one chapter — and the beginning of whatever lies beyond for Black Reuss.

Tracklist:

1.Wasteland

2.Endgame

3.Oblivion

4. Liberation

5.Continuum

6.Phoenix

7.Love You toDeath(Cover of Type O Negative)

8. Death

9. Reborn

10. Elysium

MALIGNEA Unveil Their New Album A Aldeia

 

Portuguese metal band MALIGNEA return with their second studio album, A Aldeia (“The Village”), marking two years since their previous release. This new record dives deep into a conceptual world inspired by rural legends, ancestral fears, and the cultural roots of Portugal, blending these themes seamlessly into the band’s Gothic metal sound.

A Aldeia has already received strong praise from specialized reviewers, who describe it as a significant artistic step forward. Critics highlight the album’s expanded theatricality, richer melodies, and stronger narrative flow.

Standout tracks such as “A Dança,” “O Moinho,” and “O Rei do Inferno” are being celebrated as some of MALIGNEA’s most ambitious and cohesive work to date, showcasing the band’s growing confidence and creative vision.

A powerful and atmospheric release, A Aldeia reinforces MALIGNEA’s place in the modern Gothic metal scene while honoring the folklore that shaped it.