REVIEW: REVEAL – Nocturne of Eyes and Teeth

 

REVEAL – Nocturne of Eyes and Teeth (2011)

High Roller Records

High Roller Records has long been a bastion for traditional and extreme metal. REVEAL’s debut Nocturne of Eyes and Teeth stands out as a deliberate, venomous homage to the genre’s primal roots. This isn’t just retro black metal—it’s a focused invocation of VENOM’s early-’80s blueprint, updated with the precision and ferocity of a band that knows exactly what it wants to conjure.

While Sweden is often synonymous with melodic death metal and power metal, its underground has always nurtured harsher, more primitive sounds. REVEAL fits squarely into that counter-current: a band that channels the raw, chaotic spirit of first-wave black metal rather than the Scandinavian second wave’s icy production and mythic themes. The result is an album that feels both archaic and immediate—like a lost 1982 session reborn in a modern pressing.

It’s impossible to discuss Nocturne of Eyes and Teeth without addressing the VENOM elephant in the room. VENOM’s Welcome to Hell (1981) and Black Metal (1982) didn’t just influence a genre—they named it, and their satanic theatricality, ragged riffs, and punk-infused aggression became the template for countless extreme acts. REVEAL doesn’t hide this lineage; it leans into it. The song structures, vocal snarls, and lo-fi aesthetic all echo VENOM’s approach, yet the band avoids pastiche by injecting its own sense of menace and momentum.

This isn’t copycat work—it’s devotion with teeth. Where some retro acts sanitize the rough edges, REVEAL preserves the danger: the guitars bite, the rhythms lurch, and the overall atmosphere is one of controlled chaos. If you crave that sharp, unpolished black metal sound—where songwriting trumps production—this album delivers in spades.

Originally issued on vinyl via High Roller Records and later repressed on CD by Invictus Productions, Nocturne of Eyes and Teeth has cultivated a cult following among fans of old-school extreme metal. The vinyl edition is a limited run of 500 copies—100 on gold, 400 on standard black—making it a prized item for vinyl maniacs and completists alike.

For listeners who miss the era when black metal was still a rebellious whisper rather than a polished genre, REVEAL offers a potent reminder of why that sound still matters. Nocturne of Eyes and Teeth doesn’t just revisit the past—it reanimates it.

Christine Parastatidou

REVIEW: SAVATAGE, The Wake Of Magellan

 

SAVATAGE, The Wake Of Magellan (1997)

Atlantic

Η πεπατημένη έπλευσε και στη θάλασσα αυτή τη φορά.

Ένας βετεράνος γέρος ναυτικός αποφασίζει να πλεύσει στον ωκεανό μέχρι να βυθιστεί το σκάφος του, ώστε να τερματίσει τη κουραστική ζωή του. Θα σώσει, όμως, έναν άτυχο ναυαγό και, πλέοντας μαζί, θα καταλάβουν ο μεν ότι κάθε λεπτό αξίζει, ο δε ότι αν προσπαθήσει —έστω και για ένα δευτερόλεπτο— θα καταφέρει τελικά να πετύχει τους στόχους του.

Και ναι, μετά το απογοητευτικά άνοστο, υπερβολικά λυρικό και μάλλον άνευρο Dead Winter Dead (1995), οι έξι πλέον μουσικοί που σήκωναν στις πλάτες τους το μεγάλο όνομα των Savatage μετά τον θάνατο του αρχικού κιθαρίστα Criss Oliva, μας δίνουν απλόχερα ακόμα ένα θεματικό άλμπουμ. Ήταν μεγάλο σε διάρκεια (διπλό βινύλιο), αλλά κυρίως είχαν εδώ κάτι να πουν που άγγιζε τον κόσμο τους περισσότερο από πριν.

Ο Zak Stevens βρίσκεται για τελευταία φορά πίσω από το μικρόφωνο, ο Jon Oliva στα πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά, οι Al Pitrelli και Chris Caffery στις κιθάρες, ο Johnny Lee Middleton στο μπάσο και ο Jeff Plate στα ντραμς — πάντα υπό την παραγωγή και τη συνεισφορά του Paul O'Neill (R.I.P.), του έβδομου ανεπίσημου μέλους τους. Αυτό ήταν το δεύτερο άλμπουμ τους με ιστιοφόρο στο εξώφυλλο (αν και το ντεμπούτο τους, Sirens, στην αρχική του μορφή είχε επίσης εξώφυλλο με πλοίο).

Φυσικά, μην περιμένεις να ακούσεις ένα δεύτερο Gutter Ballet ή Edge Of Thorns. Η prog rock/metal τεχνοτροπία είχε καταλάβει τα μέλη ήδη από πριν και, σε συνδυασμό με αρκετά ακουστικά μέρη στις κιθάρες, δίνει στον νέο ήχο τους μια πολύ ενδιαφέρουσα χροιά. Παρ' όλα αυτά, ψήγματα του παρελθόντος συναντώνται σε κομμάτια όπως τα «Paragons of Innocence» (με την ταλαιπωρημένη φωνή του Jon, ο οποίος ραπάρει στη μέση κιόλας!), «Morning Sun» και «Another Way». Επίσης, το εναρκτήριο «Welcome», καθώς και τα «Complaint In The System», «The Wake Of Magellan» και «The Hourglass», θα κρατήσουν τα αυτιά σας κολλημένα στον δίσκο.

English:

The well-trodden path set sail on the open sea this time.

A veteran old sailor decides to navigate the ocean until his vessel sinks, hoping to end his weary life. However, he rescues an unfortunate shipwreck survivor. As they sail together, the former realizes that every single minute is precious, while the latter learns that by pushing forward—even for just one more second—he can ultimately achieve his goals.

And yes, following the disappointingly bland, overly lyrical, and rather lifeless Dead Winter Dead (1995), the six musicians shouldering the heavy legacy of Savatage after the passing of founding guitarist Criss Oliva generously deliver yet another concept album. It was a lengthy release (spanning a double vinyl), but most importantly, they had something to say here that resonated much deeper with their world than before.

This marks Zak Stevens' final appearance behind the microphone, alongside Jon Oliva on keyboards and backing vocals, Al Pitrelli and Chris Caffery on guitars, Johnny Lee Middleton on bass, and Jeff Plate on drums—all under the production and artistic contributions of their unofficial seventh member, Paul O'Neill (R.I.P.). This was their second album to feature a sailboat on the cover (though their debut, Sirens, originally featured a ship as well).

Of course, don't expect to hear a second Gutter Ballet or Edge Of Thorns. A progressive rock/metal style had already taken hold of the band earlier on, and combined with plenty of acoustic guitar passages, it lends a captivating texture to their evolved sound. Still, traces of their past linger in tracks like "Paragons of Innocence" (featuring Jon's weathered vocals, complete with him rapping mid-song!), "Morning Sun," and "Another Way." Additionally, the opening track "Welcome," along with "Complaint In The System," "The Wake Of Magellan," and "The Hourglass," will keep your ears glued to this record.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, νέος & νεκρός

 

Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, νέος & νεκρός by Jessica Fellowes

My rating: 3 of 5 stars

Το βιβλίο διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920, στο επίκεντρο της «χρυσής εποχής» των λεγόμενων Bright Young Things — μιας παρέας νεαρών αριστοκρατών που ζούσαν ξέφρενα, με πάρτι, κυνήγια θησαυρού και προκλήσεις προς τα ήθη της εποχής.

Κεντρικό γεγονός είναι ο θάνατος του Adrian Curtis, ενός χαρισματικού αλλά κυνικού και αντιπαθητικού νεαρού, ο οποίος πέφτει από τον πύργο της εκκλησίας κοντά στο σπίτι των Μίτφορντ, κατά τη διάρκεια ενός μυστικού κυνηγιού θησαυρού για τα 18α γενέθλια της Πάμελα Μίτφορντ. Η αστυνομία συλλαμβάνει ως υπεύθυνη μια καμαριέρα, τη Dulcie, η οποία φυλακίζεται εν αναμονή της δίκης. Η Λουίζα Κάνον — πρώην κακοποιός, πλέον συνοδός και «προστάτιδα» των αδελφών Μίτφορντ — πείθεται ότι η Dulcie είναι αθώα και αποφασίζει να βρει την αλήθεια, ενώ ο πραγματικός δολοφόνος μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά.

Αν και δεν γνωρίζω σε βάθος την ιστορική περίοδο, θεωρώ ότι η συγγραφέας την περιγράφει με πειστικότητα και αυθεντικότητα, μπολιάζοντας επιδέξια τα φανταστικά στοιχεία με ιστορικά γεγονότα. Η Fellowes επιλέγει συνειδητά τη δεκαετία του 1920 για να αναδείξει τις ταξικές διαφορές και τις προκαταλήψεις που κυριαρχούσαν, αλλά και για να φωτίσει εκείνα τα χρόνια κατά τα οποία οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα και ανεξαρτησία.

Στο βιβλίο βλέπουμε γυναίκες να εισέρχονται σε επαγγέλματα που θεωρούνταν παραδοσιακά ανδρικά — όπως η αστυνομία — αλλά και να πρωταγωνιστούν, ακόμη και στο έγκλημα, είτε ως θύματα είτε ως δράστες. Η Λουίζα Κάνον, με το παρελθόν της και τη δυναμική της, είναι ακριβώς αυτό το είδος της γυναίκας που σπάει τα καλούπια: δεν είναι ούτε η τυπική ηρωίδα ούτε η παθητική παρατηρήτρια, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος.

Ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρα: η Fellowes αναπαράγει με ζωντάνια την κοσμική ζωή της εποχής — δεξιώσεις, κυνήγια θησαυρού, αριστοκρατικά σπίτια, τα «Bright Young Things» που γίνονται αντικείμενο εμμονής του Τύπου. Ωστόσο, για εμένα αυτό λειτουργεί και ως μειονέκτημα: η συγγραφέας δίνει υπερβολική έμφαση στην κοσμική ζωή της εποχής, με αποτέλεσμα η πλοκή και το μυστήριο — παρόλο που μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα — να έχουν δεύτερο ρόλο.

Θα προτιμούσα περισσότερο βάρος στην έρευνα, στις υποψίες, στις ανατροπές. Εδώ, η ατμόσφαιρα κυριαρχεί, και το έγκλημα συχνά μοιάζει με αφορμή για να περιηγηθούμε σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, παρά με τον πυρήνα της αφήγησης.

Ένα ακόμη σημείο που με ενόχλησε είναι η διαχείριση ορισμένων χαρακτήρων. Υπάρχουν πρόσωπα — όπως η αστυνόμος Μουν — που παίζουν σημαντικό ρόλο σε μέρος του βιβλίου και στη συνέχεια εξαφανίζονται σχεδόν χωρίς εξήγηση. Το ίδιο συμβαίνει και με την πρωταγωνίστρια, Λουίζα Κάνον: όσο το βιβλίο φτάνει στην κλιμάκωσή του, ο ρόλος της υποβαθμίζεται αισθητά — αν μου επιτρέπεται ο όρος, γίνεται σχεδόν κομπάρσος στην ίδια της την ιστορία.

Αυτό αποδυναμώνει τη συναισθηματική εμπλοκή: όταν η κεντρική ηρωίδα χάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η κορύφωση χάνει σε δύναμη. Θα ήταν πιο ικανοποιητικό αν η Λουίζα παρέμενε ενεργό μέρος της επίλυσης, αντί να παρατηρεί από απόσταση.

Το Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, Νέος και Νεκρός είναι ένα καλογραμμένο, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που πετυχαίνει να ζωντανέψει μια ενδιαφέρουσα ιστορική περίοδο και να αναδείξει κοινωνικά ζητήματα όπως οι ταξικές ανισότητες και η χειραφέτηση των γυναικών. Για αναγνώστες που αγαπούν την εποχή, τους χαρακτήρες και την αργή, απολαυστική βύθιση σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, το βιβλίο προσφέρει μια ευχάριστη εμπειρία.

Ωστόσο, για όσους αναζητούν ένταση, ανατροπές και μια πρωταγωνίστρια που να κρατάει τα ηνία μέχρι το τέλος, μπορεί να φανεί απογοητευτικό. Η έμφαση στην κοσμική ζωή, η υποβάθμιση του μυστηρίου και η ανολοκλήρωτη πορεία ορισμένων χαρακτήρων το καθιστούν περισσότερο «ιστορικό δράμα με στοιχεία μυστηρίου» παρά κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα

Νικόλαος Παραστατίδης

REVIEW: SAVATAGE, Handful Of Rain

 

SAVATAGE, Handful Of Rain (1994)

Atlantic Records

Το άλμπουμ της απώλειας

Με τον τραγικό θάνατο του κιθαρίστα και υπεύθυνου για την ανανέωση του συγκροτήματος με το άλμπουμ Edge Of Thorns, συνιδρυτή του σχήματος, Criss Oliva, θα ήταν αναμενόμενο να πέσουν οι τίτλοι τέλους για το κεφάλαιο των Savatage, μετά από δέκα χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας. Ο αδερφός του, Jon Oliva, ο αρχικός τραγουδιστής που είχε αντικατασταθεί επιτυχώς από τον Zak Stevens, ενώ παράλληλα ήταν υπεύθυνος για τα πλήκτρα και το πιάνο, είχε αποχωρήσει διακριτικά από το 1992, ακριβώς μετά το Streets - A Rock Opera, και στο Edge... δεν αναφέρεται καν, πέρα από τη λίστα ευχαριστιών, για τη συμμετοχή του σε κάποια πλήκτρα που ακούγονται! Τα πράγματα, λοιπόν, δεν είναι καλά, και το γεγονός ότι έναν χρόνο μετά εμφανίζεται από το πουθενά αυτός ο δίσκος είναι πραγματικά το πιο αναπάντεχο γεγονός στην ιστορία της μουσικής!

Ο μόνος που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Criss ήταν ο κιθαρίστας των ηγετών του Thrash Metal, Testament, Alex Skolnick. Μαζί με τον Jon Oliva, που επιστρέφει και αναλαμβάνει πάλι τα πλήκτρα (περίεργο, αλλά στην αρχική έκδοση του CD δεν αναφέρεται ξανά ως μέλος του συγκροτήματος!), και με τη συνεργασία στη σύνθεση του παραγωγού Paul O'Neill, δημιουργείται ένας δίσκος σκοτεινός, όπως είναι φυσιολογικό, που είδε το συγκρότημα να γυρνά σε σημεία στην εποχή του Gutter Ballet, με το πιάνο να παίζει μεγάλο ρόλο σε κομμάτια όπως το Chance, που έκτοτε έγινε από τα κλασικά τους. Ο Zak Stevens δίνει ακόμα καλύτερη ερμηνεία στα Watching You Fall, Taunting Cobras και Handful Of Rain, και χάνει πανηγυρικά τον τίτλο του πρωτάρη που είχε πριν. Ο Johnny Lee Middleton παραμένει στο μπάσο, ενώ ο Steve Wacholz αναγράφεται για τελευταία φορά στα τύμπανα. Τα Nothing's Going On, Castles Burning, Symmetry, Visions και Stare Into The Sun είναι πραγματικά άλλα μεγάλα κομμάτια ενός τότε μάλλον υποτιμημένου άλμπουμ.

English:

The Album of Loss

With the tragic death of Criss Oliva — the guitarist responsible for revitalizing the band on the Edge Of Thorns album, and co-founder of the group — it would have been reasonable to expect the final curtain to fall on the Savatage chapter, after ten years of continuous recording activity. His brother, Jon Oliva, the original vocalist who had been successfully replaced by Zak Stevens while remaining responsible for keyboards and piano, had quietly stepped away back in 1992, right after Streets: A Rock Opera, and on Edge... he isn't even credited beyond the thank-you list, despite the keyboard parts audibly bearing his touch! Things, then, were not looking good — and the fact that, a year later, this record materialized seemingly out of nowhere is truly one of the most unexpected events in the history of music!

The only one who could have replaced Criss was Alex Skolnick, guitarist for Thrash Metal frontrunners Testament. Together with Jon Oliva — who returns to take up the keyboards once again (oddly enough, he still isn't credited as an official band member on the original CD release!) — and with songwriting collaboration from producer Paul O'Neill, the result is a dark record, fittingly so, one that finds the band circling back at points to the atmosphere of Gutter Ballet, with piano playing a central role on tracks like "Chance," which has since become one of their classics. Zak Stevens delivers an even stronger performance on "Watching You Fall," "Taunting Cobras," and "Handful Of Rain," decisively shedding the "rookie" label he'd carried until then. Johnny Lee Middleton remains on bass, while Steve Wacholz is credited on drums for the last time. "Nothing's Going On," "Castles Burning," "Symmetry," "Visions," and "Stare Into The Sun" round out this set of standout tracks from what was, at the time, a rather underrated album.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: THE POODLES – Performocracy

 

THE POODLES – Performocracy (2011)

Frontiers Records

We are finally counting album No. 4 for Swedish melodic rockers THE POODLES, and I have to say this band works overtime. Formed in the fall of 2005 — with an early boost from a stint in the Swedish Eurovision qualifiers that helped kick their career into gear — they've released four studio albums, one live CD and one DVD in the years since. Not bad at all.

"Performocracy" was produced once again by Mats Valentin, the man behind all four records, though this time mixing duties went to Tobias Lindell (Europe, Mustasch). The title itself is a fusion of "performance" and "democracy" — "the power of performance," as the band puts it — and according to singer Jakob Samuel, the twelve tracks (thirteen with the bonus cut) push further into the darker, more epic territory the band only hinted at on its predecessor.

And that predecessor is exactly where the story starts, because the new CD continues the legacy of "Clash of the Elements." I can't say I was totally excited by it. Besides, the band set the bar extremely high with their first album, "Metal Will Stand Tall," back in 2006 — the record that, riding on the strength of the platinum single "Night of Passion," shot straight to the top of the Swedish charts and announced them as a serious force.

On the new album we have some great songs: "Father to a Son," the lead single "Cuts Like a Knife" — released ahead of the album with a video from Steve Ravic, the man who also shot the band's "In the Flesh" DVD — along with "Your Time Is Now," "Bring Back the Night" and "Vampire's Call." Apart from these, the rest of the album is on good standards, with a very nice ballad in "As Time Is Passing" and a couple of fillers, "I Believe in You" among them.

The production and the band's technique are superb, and I can't say I was disappointed by "Performocracy" — but I still can't say it reaches the heights of that first album. What I will say is that it holds its own against "Clash of the Elements," and it's certainly a step up from "Sweet Trade" — no small feat, given that "Sweet Trade" carried the double-platinum "Streets of Fire." The fans will love it. For everyone else, it's simply a good album.

Chris Kappas

REVIEW: LABŸRINTH – Timeless Crime

 

LABŸRINTH – Timeless Crime (1999)

Metal Blade Records

Labÿrinth’s Timeless Crime is a compact, high-impact EP that distills the Italian outfit’s prog-power ambition into a tight, 22-minute statement. Released in 1999 via Metal Blade Records as the follow-up to the well-received Return to Heaven Denied, the record functions both as a bridge between albums and as a self-contained showcase of the band’s melodic instincts, technical flair, and narrative leanings.

Visually, the release leans hard into a Venetian gothic aesthetic that primes the listener for a story-driven experience. The front cover centers a masked, red-glowing figure crowned with a labyrinth-patterned headdress and gripping an ornate dagger, with a faint skull visible in the chest area. Behind this ominous presence, canals and period architecture reminiscent of St. Mark’s Basilica unfold, while a woman leans over a balcony railing to the right, adding a layer of intrigue and period drama. The back cover mirrors this mood with the intricate façade and domes of the Basilica under a dark red, fiery sky, a skeletal figure lurking in the corner, and a clean tracklist in white script. Inside, the band photo reinforces the theatrical tone: six members posed against a blue gradient sky, dressed in dark gothic coats, Victorian frilled shirts, and dark trousers—an image that feels like a cast photo for a metal opera set in a haunted Venice.

Musically, Timeless Crime sits at the intersection of European power metal, progressive structures, and neo-classical fusion. The band’s sound here recalls the intricate arrangements of Fates Warning and Shadow Gallery, the early complexity of Dream Theater, and the melodic directness of Iced Earth, all filtered through a distinctly European sensibility. There is also a strong German metal current running through the riffs and pacing, with a Helloween-like drive that keeps the songs immediate and hook-laden even when the structures stretch beyond standard verse-chorus forms. Neo-classical elements are obvious in the guitar work and keyboard interplay, lending a late-’80s/early-’90s fusion sheen without overwhelming the songs’ melodic core. Vocally, the singer’s bright, AOR-tinged tone—often compared to Joe Lynn Turner in his Yngwie Malmsteen era—sits comfortably atop the busy arrangements, giving the choruses an anthemic lift.

The EP’s five tracks are concise but carefully developed. “Save Me” opens with a confident, cinematic charge, establishing the record’s blend of technical riffing and soaring melody. “Out of Memory” and “In the Shade” continue this trajectory, balancing progressive turns with accessible hooks and dynamic shifts that prevent the material from feeling routine. The centerpiece, however, is the closing suite “Falling Rain / Die for My Sins,” where Labÿrinth fully commits to drama and atmosphere. Multiple reviewers have singled out “Falling Rain” as the EP’s crown jewel—some even claiming it is worth the price alone and among the band’s best work—and it is easy to hear why: the song builds with purpose, layers its motifs effectively, and delivers an emotional payoff that lingers after the final chord.

The “Die for My Sins” segment is particularly interesting as a reimagining of Sanctuary’s classic. Labÿrinth stay close to the original’s spirit but use keyboards to color the arrangement, imprinting their own identity on the cover. This choice transforms a familiar piece into something that feels integrated into the EP’s world rather than tacked on as a bonus track, and it highlights the band’s skill at arranging and texturing without losing the song’s core impact.

Though brief, Timeless Crime is often read as concept-linked, with lyrics that connect across songs. One detailed interpretation outlines a narrative set around Louis XIV, Versailles, and a portrait of a Venetian ruler’s daughter named Kathryn, framing the EP as a compact historical-fiction drama rather than a random collection of tracks. This reading dovetails neatly with the cover art’s Venetian architecture, masked figure, and gothic styling, inviting the listener into a mini-opera of love, power, and intrigue.

In the end, Timeless Crime succeeds because it marries ambition with focus. It is short enough to demand repeat listens, yet dense enough to reward them, offering a clear snapshot of Labÿrinth’s strengths: melodic power metal with progressive bones, neo-classical flash, and a theatrical sensibility that feels cohesive from artwork to arrangement. For anyone exploring the band’s discography, this EP is not just a stopgap between albums but a concentrated dose of what makes Labÿrinth compelling in the first place.

Nick Parastatidis

Electric Banshee Release Debut EP Spiritual Overdrive

 

British Heavy Metal band Electric Banshee have released their debut EP, Spiritual Overdrive, marking the first official release from the London-based group.

Recorded at Electryfier Studios, the EP was mixed and mastered by Piero Rigo. Formed in London in 2025 by José Rivera, Electric Banshee draw inspiration from themes including witchcraft, nightmares and cosmic horror, while incorporating influences from various strands of the Heavy Metal genre.

The band’s sound combines high-energy performances with riffs that balance heaviness and melody, complemented by atmospheric passages, memorable guitar solos and epic endings.

Following the release of Spiritual Overdrive, Electric Banshee are already working on new material, which is expected to be released in the near future.