REVIEW: MISTHERIA – Dragon Fire

 

MISTHERIA – Dragon Fire

Lion Music Records

Lion Music has long been associated with progressive and neoclassical metal, and the label occasionally brings together projects featuring well‑known musicians from across the scene. Dragon Fire, the fourth full‑length album by Italian keyboard virtuoso Giuseppe “Mistheria” Iampieri, follows that tradition. Under the MISTHERIA banner, he has assembled an impressive roster: vocalists John West, Mark Boals, Rob Rock, Titta Tani, Lance King, and guitarists George Bellas, Roger Staffelbach, Emir Hot, and Neil Zaza, among others. Listing who appears on each track would take more space than it’s worth—anyone curious can easily find the full breakdown online.

What matters here is the music. Dragon Fire is rooted firmly in neoclassical metal, yet it approaches the genre with a more progressive mindset, occasionally touching on 70s hard‑rock aesthetics. This blend gives the album a sense of variety, and fans of the style will certainly find material that resonates with them.

The album’s main limitation lies in its lack of strong originality. While the performances are consistently high‑level, the overall sound does not stray far from what listeners already expect from neoclassical/progressive metal. Still, the caliber of the musicians involved—and their distinctive interpretive styles—elevates the material enough to keep even demanding fans engaged throughout the album’s duration.

At the same time, with a lineup of this quality, one can’t help but feel that the final result could have been more ambitious. Dragon Fire is undeniably a good album, but it doesn’t fully capitalize on the collective talent behind it or deliver the kind of breathtaking moments these artists are capable of.

My personal highlight is “The Beast,” a track that feels tailor‑made for a voice in the lineage of Ronnie James Dio—powerful, dramatic, and commanding.

Verdict: A solid neoclassical/progressive metal release with excellent musicianship, though not one that pushes the genre—or its contributors—to their full potential.

Nick Parastatidis

REVIEW: RIOT V, Unleash The Fire

 

RIOT V, Unleash The Fire (2014)

Steamhammer

Φοίνικας με όλη τη σημασία της λέξης

Μετά την εποχή της επανένωσης με τον κλασικό τραγουδιστή Tony Moore και τον «ντράμερ–χταπόδι» Bobby Jarzombek, το Immortal Soul του 2011 επανέφερε τον αέρα της Thundersteel και της The Privilege of Power περιόδου. Οι Riot έμοιαζαν να γλεντούν τη δεύτερη —ή καλύτερα την τρίτη— νεότητά τους. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι την αποφράδα μέρα που διαβάσαμε ότι ο αρχηγός, κιθαρίστας και βασικός συνθέτης του συγκροτήματος, ο αξέχαστος Mark Reale, έφυγε για πάντα από κοντά μας, χτυπημένος από ασθένεια.

Κάθε μπάντα θα σταματούσε, όπως θα ήταν λογικό, χωρίς τον βασικό της στυλοβάτη και ηγέτη. Έχοντας όμως την πεποίθηση ότι ο Mark θα το ήθελε, η οικογένειά του έδωσε την ευλογία της στα εναπομείναντα μέλη, Mike Flyntz (κιθάρα) και Don Van Stavern (μπάσο). Λίγο καιρό αργότερα, το σχήμα ανανεώθηκε με τους Todd Michael Hall στη φωνή, Frank Gilchriest (Virgin Steele) στα τύμπανα και τον Nick Lee στη δεύτερη κιθάρα.

Η πέμπτη ενσάρκωση του συγκροτήματος ήταν πλέον γεγονός. Για να μη θεωρηθεί από τον κόσμο και τον μουσικό τύπο ότι πρόκειται για εκμετάλλευση της κατάστασης, το νέο σχήμα προσέθεσε το λατινικό νούμερο V (5), αλλάζοντας το όνομα σε Riot V.

Αυτό το CD που γράφτηκε τότε, πάντως, δεν το περιμέναμε. Κάποιοι το χαρακτήρισαν «αρπαχτή», αλλά τελικά, ακούγοντάς το —και ειδικά τον νέο τραγουδιστή— καταλαβαίνεις εύκολα ότι οι Riot V είναι η φυσική συνέχεια ενός θρυλικού σχήματος. Η μουσική παραμένει στο U.S. Power Metal ύφος, αλλά με έναν ελαφρώς πιο ευρωπαϊκό μανδύα, και στα δώδεκα κομμάτια του δίσκου το συγκρότημα αγγίζει το σχεδόν άριστο 9/10.

Ride Hard Ride Free, Metal Warrior, Fall from the Sky, Bring the Hammer Down, Unleash the Fire, Land of the Rising Sun (φόρος τιμής στους Ιάπωνες οπαδούς), Kill to Survive, Return of the Outlaw, Immortal (αφιερωμένο στον Mark Reale), Take Me Back, Until We Meet Again — σχεδόν όλα τα τραγούδια του δίσκου αξίζουν πολύ περισσότερα από μια απλή ακρόαση.

English:

A Phoenix in Every Sense of the Word

After reuniting with classic vocalist Tony Moore and “octopus‑drummer” Bobby Jarzombek, 2011’s Immortal Soul brought back the unmistakable spirit of the Thundersteel and The Privilege of Power era. Riot seemed to be reveling in a second—perhaps even a third—youth. Everything was moving forward beautifully, until the devastating day we learned that the band’s leader, guitarist, and principal songwriter, the unforgettable Mark Reale, had passed away after a long battle with illness.

Any band would have reasonably called it quits after losing its cornerstone and guiding force. But convinced that Mark would have wanted the music to live on, his family gave their blessing to the remaining members, Mike Flyntz (guitar) and Don Van Stavern (bass). Not long after, the lineup was revitalized with Todd Michael Hall on vocals, Frank Gilchriest (Virgin Steele) on drums, and Nick Lee as second guitarist.

Thus, the band’s fifth incarnation became a reality. To avoid any impression—among fans or the music press—that they were exploiting the situation, the new lineup added the Roman numeral V (5), adopting the name Riot V.

What we didn’t expect was the album that followed. Some dismissed it as a quick cash‑grab, but once you actually listen—especially to the new vocalist—it becomes clear that Riot V are the natural continuation of a legendary band. The music stays firmly rooted in U.S. Power Metal, but with a slightly more European sheen, and across its twelve tracks the band delivers something close to a 9/10.

Ride Hard Ride Free, Metal Warrior, Fall from the Sky, Bring the Hammer Down, Unleash the Fire, Land of the Rising Sun (a tribute to their Japanese fans), Kill to Survive, Return of the Outlaw, Immortal (dedicated to Mark Reale), Take Me Back, Until We Meet Again

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: LED ZEPPELIN, Presence

 

LED ZEPPELIN, Presence (1976)

Swan Song

Παρουσία και στίγμα

Οι πατέρες του σκληρού ηλεκτρικού ήχου παραδίδουν εδώ μερικά κομμάτια που, αν και δεν διεκδικούν τον τίτλο του κλασικού όπως το προηγούμενο υλικό τους έως το 1975, παρ’ όλα αυτά δεν τα λες και άσχημα. Ιεροσυλία θα ήταν να μη συγκαταλέγεται στα κλασικά τους το δεκάλεπτο μυθολογικό έπος Achilles Last Stand, που ανοίγει τον δίσκο.

Τώρα, μιας και λέμε και τα στραβά, το εξώφυλλο της γνωστής εταιρείας γραφικών Hipgnosis — υπεύθυνης για πολλά ακόμη jackets φωτογραφικών συνθέσεων της εποχής και για καλλιτέχνες όπως οι Pink Floyd, Scorpions, Black Sabbath, Eloy, Gentle Giant, Rush, Wishbone Ash — σε άσπρο φόντο… εμένα πάντα κάπως άκυρο μου φαινόταν. Ίσως να ήταν και ο λόγος που άργησα να αποκτήσω αυτό το άλμπουμ. Αλλά το εξωτερικό περιτύλιγμα μερικές φορές αδικεί το εσωτερικό περιεχόμενο.

Όσο κι αν τους αγαπώ (έχω ξαναπεί πως το Led Zeppelin II ήταν το πρώτο L.P. που απέκτησα ποτέ), αυτό δεν είναι το πιο καυτό άλμπουμ των τεσσάρων Άγγλων. Παρ’ όλα αυτά, η μουσική που παρουσιάζει δεν έχει διαφορετική αντιμετώπιση ούτε λιγότερες πηγές έμπνευσης από το Physical Graffiti ή το Houses of the Holy που προηγήθηκαν.

Η «παρουσία» του μολυβένιου αερόπλοιου είναι ένα χρονικό σημείο στην καριέρα τους που, χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι, τους έφερνε πιο κοντά στο τέλος. Παρ’ όλα αυτά, η φλόγα τους για Hard Rock, Progressive, Blues, ακόμη και Funk παραμένει αναμμένη — και αυτό δεν το κρύβουν κομμάτια όπως τα For Your Life, Royal Orleans, Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock ή Tea for One.

English:

Presence and Imprint

The fathers of the hard electric sound deliver here a set of tracks which, although they don’t quite claim the status of “classics” like their material up to 1975, are still far from disappointing. And it would be downright sacrilegious not to count the ten‑minute mythological epic Achilles Last Stand, which opens the album, among their classics.

Since we’re also pointing out the flaws, the cover art by the well‑known graphic design house Hipgnosis — responsible for many photographic collage jackets of the era and for artists such as Pink Floyd, Scorpions, Black Sabbath, Eloy, Gentle Giant, Rush, and Wishbone Ash — always felt a bit off to me with its stark white background. It might even be the reason I took so long to buy this album. But sometimes the outer packaging does a disservice to the content within.

As much as I love them (I’ve said before that Led Zeppelin II was the first L.P. I ever owned), this isn’t the hottest album by the four Englishmen. Still, the music it presents doesn’t show any lack of inspiration or creative sources compared to Physical Graffiti or Houses of the Holy that came before it.

The “presence” of the lead zeppelin marks a moment in their career that — without them realizing it — brought them closer to the end. Even so, their fire for Hard Rock, Progressive, Blues, and even Funk remains fully alive, something made clear by tracks like For Your Life, Royal Orleans, Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock, and Tea for One.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: SECRET SPHERE – Archetype

 

SECRET SPHERE – Archetype

Marquee Avalon Records

When I first presented Heart & Anger back in 2005, what struck me about Secret Sphere was their ability to balance traditional power metal with the more pompous, symphonic elements of their sound. It was a release that stood out for its quality and sense of purpose. Archetype clearly attempts to revisit that formula, and to a certain extent, it succeeds.

There are certainly compositions worth highlighting. The title track “Archetype” will appeal to fans of early Edguy and Orden Ogan, while “Death from Above” and “Line of Fire” deliver strong hooks—the latter even echoing HammerFall’s “Hearts on Fire” in its chorus. These moments show that the band still knows how to craft engaging, melodic power metal.

However, the album leans more heavily into pomp than necessary, and the production pushes everything to such an extreme polish that the initial impact fades quickly. It’s impressive on first listen, but after a few spins, many tracks struggle to remain memorable. The overall feeling is that everything is performed and produced at maximum intensity, often without a deeper musical reason beyond sheer spectacle.

As a modern power metal release, Archetype is far from poor. Yet Secret Sphere have demonstrated in the past that they can deliver material with more substance and staying power. Younger listeners or fans who enjoy highly polished, symphonic-leaning power metal may find plenty to enjoy here. More seasoned listeners, however, may look for something less grandiose and more grounded in strong songwriting.

Ultimately, Archetype will resonate most with the dedicated fanatics of this particular style.

Nick Parastatidis

SERPENTHEIR Share New Visuals for “Celebrations”

 

Gdańsk-based experimental metal project Serpentheir have unveiled a new visuals video for “Celebrations”, taken from their upcoming 2026 album Iridescence. Known for fusing symphonic black metal, melodic death metal, groove elements, and dense synth layers, the project continues its evolution from a one‑man vision by Maurizio Pullman (Dr. Caligula) into a full composing collective.

With a discography spanning 4.5 albums, including Hypernature’s Vines and Oneirism, Serpentheir push their mechanically charged, genre‑bending sound into new territory. Iridescence marks both a fresh creative chapter and the band’s long‑awaited move to the stage.

LIVE REPORT: NIGHT SPECTRE, KNIGHTGHOST, CONQUISTADORS

 

NIGHT SPECTRE, KNIGHTGHOST, CONQUISTADORS

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 – Κύτταρο Live, Αθήνα

Η καλή φάση φάνηκε από νωρίς. Από την ανακοίνωση κιόλας της συγκεκριμένης βραδιάς από την Eat Metal Records του παλιού γνώριμου Greg Varsamis, κάτι μέσα μου έλεγε: «Εκεί θα είσαι!»

Την ίδια μέρα υπήρχαν κι άλλα live — Acid Death με Death Courier στο Academy, καθώς και το *Battle of the Hellenic Metal Bands στο An για τη συμμετοχή στο Wacken Fest. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά ήξερα πολύ καλά πού θα βρισκόμουν.

Οι μπάντες που άνοιγαν μου ήταν αμυδρά γνωστές· πρόκειται για καινούρια σχήματα, οπότε τί καλύτερο από το να δούμε ξανά φρέσκο αίμα να «ρέει» μέσα από μεταλλικές νότες.

Στις 19:30 μπήκαμε στο μικρό, ζεστό και γνώριμο Κύτταρο. Ήταν και περίοδος Αποκριών, οπότε —μετά από προτροπή του Γιάννη Ζάχου, που είχε την εποπτεία των headliners— αρκετοί από εμάς ήμασταν ντυμένοι «μερακλήδες» πειρατές: μούτσοι, καπεταναίοι του *Μαύρου Μαργαριταριού*, με όλα τα σχετικά αξεσουάρ. Πιστόλες, μαύρα πειρατικά λάβαρα, σπαθιά, γάντζοι… (κονφετί και σερπαντίνες δεν πήραμε, γιατί μάλλον θα μας έβαζε το προσωπικό να καθαρίσουμε το κλαμπ!)

NIGHT SPECTRE

Είκοσι λεπτά αργότερα, ακριβώς όπως έγραφε το πρόγραμμα, οι πρώτοι ανέβηκαν στη σκηνή. Οι Night Spectre είναι μια μπάντα της οποίας ο ήχος μπορεί να χαρακτηριστεί ως neo‑NWOBHM. Κλασικές μελωδίες, κέφι και έντονο άρωμα από τα τρία πρώτα Iron Maiden, αυστηρά. Προσθέστε Tokyo Blade και Diamond Head των δύο πρώτων άλμπουμ, και έχετε μια πολύ καλή εικόνα του ήχου και της αισθητικής τους.

Ο τραγουδιστής, με τζιν battlevest γεμάτο ραφτά, κονκάρδες και pins, και από μέσα κόκκινο‑μαύρο ριγέ t‑shirt, ζούσε τη φάση «επιστροφή στο παρελθόν» με άνεση και χαμόγελο. Αναμένουμε το πρώτο άλμπουμ τους μέσα στο 2026, κάπου τον Μάιο — αν άκουσα καλά.

KNIGHTGHOST

Μετά το ωραίο, ηχητικά καθαρό και κεφάτο old‑school metal των Night Spectre, σειρά είχαν οι Knightghost, που μας μετέφεραν σε πιο νευρικούς, επικούς και μεταγενέστερους ηχητικούς δρόμους. Αν είμαστε ακόμη πολλοί οι φίλοι των Heavy Load, των Liege Lord του πρώτου άλμπουμ, με αρκετό πνεύμα Omen και ίσως πρώιμου power metal, τότε η μπάντα αυτή θα μας προσφέρει στο μέλλον μεγάλες συγκινήσεις.

Με διάθεση και όρεξη, μας κράτησαν ζεστούς μέχρι το κυρίως πιάτο — που θα είχε… θαλασσινά τραγούδια σε λίγο.

CONQUISTADORS

Και κάπως έτσι η ώρα πέρασε. Ο Σαλονικιός, χρόνια τώρα καπετάνιος και πολυθεσίτης Harry “Tyrant” Conclin, μαζί με τα τέσσερα παλικάρια από τον Βαρδάρη, ανέβηκαν και έστησαν τα props και τον ήχο τους, ώστε να ζήσουμε αυτό που τελικά δεν περιμέναμε στις επόμενες ώρες.

Η ατμόσφαιρα ήταν απερίγραπτη. Μελωδίες και ύμνοι των Running Wild, με έμφαση από το πρώτο τους άλμπουμ έως και το «Masquerade», όπως ακριβώς το περιμέναμε: με ψυχή, με πάθος και με από κάτω αβάσταχτη λαχτάρα.

Οι Γερμανοί πειρατές του Captain Rock ’N’ Rolf δεν πρόκειται να μας κάνουν πλέον τη χάρη. Από το 1991 που πάτησαν τελευταία φορά πόδι εδώ, έχουν αγνοήσει μια χώρα που τους λάτρεψε από την αρχή — και συνεχίζει να τους λατρεύει. Αυτό το άδικο μας τρώει δεκαετίες τώρα.

Η σκέψη ότι οι πέντε φίλοι επί σκηνής δεν ήταν απλώς μια tribute μπάντα, αλλά —το καλύτερο δυνατό— ένα πολύ δυνατό υποκατάστατο, υποχώρησε άμεσα. Η μουσική, υπό την επιβλητική φωνή του Harry, τα έκανε όλα πέρα.

Απίστευτη ατμόσφαιρα, αστείρευτο κέφι, και πάρα πολλά κλασικά κομμάτια των Running Wild να εκτελούνται ίσως και καλύτερα από τη σημερινή σύνθεση του αυθεντικού συγκροτήματος. Κάποια τεχνικά λαθάκια, όπως σε κάθε live, αλλά σε ένα γεμάτο Κύτταρο δεν καταλαβαίναμε τίποτα.

Τελικά κάναμε τη σωστή επιλογή. Και μέχρι την επόμενη φορά —που ελπίζουμε να μην αργήσει— παραμένουμε Under Jolly Roger

Conquistadors – Setlist

-Chamber of Lies 

- Into the Arena 

- Black Wings of Death 

- Port Royale 

- Riding the Storm 

- Raging Fire 

- Men in Black 

- Freewind Rider 

- Blazon Stone 

- Beggars Night 

- Lead or Gold 

- Branded and Exiled 

- Prisoners of Our Time 

- Soulless 

- Little Big Horn 

- Chains and Leather 

- Raise Your Fist 

- Final Gates 

- Bad to the Bone 

- Conquistadors 

- Under Jolly Roger 

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: DEATH METAL.BE – Sampler 9

 

DEATH METAL.BE – Sampler 9

Independent

It’s fair to say that this is one of the longest‑running and most consistently solid compilation series in the underground, and Sampler 9 continues to justify that reputation. One of the main strengths of these releases is the clear effort put in by the participating bands. They’re given six months to prepare a track that represents their sound, and more often than not they choose to contribute something new—often an unreleased song—which immediately adds value for anyone considering picking up the sampler. After all, a compilation loses its purpose when you already know most of the material.

Beyond that, several factors make this series appealing. The fact that this is the ninth consecutive sampler from deathmetal.be  speaks to its success and staying power. Over the years, it has introduced me to numerous noteworthy Belgian bands, and it remains one of the most effective ways to explore the country’s underground metal scene.

Sampler 9 offers an additional point of interest: its musical breadth. Previous editions focused strictly on extreme metal, but this time the spectrum widens. Alongside the expected grind, black, and death metal, listeners will also encounter dark progressive metal (THE DIFFERENCE deliver a particularly impressive contribution), folk metal, stoner, deathcore, and metalcore. This variety gives the compilation a dynamic flow and makes it easier for listeners to discover new corners of the scene.

On a personal note, I found myself returning to this sampler repeatedly, and I expect it will stay in rotation for a while. Credit is due to the team behind it for curating a release that not only highlights established acts but also brings forward bands worth following from here on.

Participating bands: 

CARRION, POWERSTROKE, TITAN, SLEEPLESS MALEFICE, HEIDRUN, THE EVIL PONY’S, SOLIFUGIA, FATAL RECOIL, THIRD DYNASTY, G.O.D., ORANGE HILL, THE DIFFERENCE, PREMATORY, BEAR, SEED OF ROCK, ALESIA, CORPSE MUTILATION, SHADES OF GREY, URZAMOTH.

Christine  Parastatidou

abadon · Sleepless Malefice - Nuclear Holocaust