Heavy Metal and Thatcherism: Britain in 1980 Through “Breaking the Law” and “Sanctuary”

 

In today’s cultural landscape, heavy metal is often portrayed as escapist, apolitical, detached from reality and immersed in fantasy. Yet a closer look at the early 1980s reveals a very different truth. The genre’s leading bands — Judas Priest and Iron Maiden — were not only politically aware, but deeply engaged with the social and economic turmoil of their time. Metal was not an escape. It was a reaction. It was the voice of the working class, of the frustrated youth, of those who felt abandoned by a system collapsing around them.

The era of Margaret Thatcher, who governed Britain from 1979 to 1990, remains one of the most transformative and divisive periods in modern British history. Her policies were rooted in aggressive economic liberalism, deregulation, privatization, and open confrontation with trade unions. Unemployment soared, entire industrial regions collapsed, and social cohesion was severely strained. At the same time, the victory in the Falklands War, the support of the financial sector, and the weakness of the opposition allowed her to remain in power for eleven years. British democracy did not collapse, but it was tested: police powers expanded, strikes were suppressed, local government was weakened, and society became sharply polarized.

Within this environment, metal naturally became a mirror of its time. In April 1980, Judas Priest released British Steel, an album that captured the psychology of the working class. “Breaking the Law” was not written as an anthem of criminality, but as a portrait of despair — a man stripped of work, prospects, and dignity. Its lyrics are starkly realistic: unemployment, wandering, anger, and a profound sense of abandonment. The song expresses the idea that when society breaks its contract with the individual, the individual no longer feels bound by its rules. It is not a celebration of lawlessness, but a cry of resistance against an unjust reality. Despite its provocative title, the song did not lead to censorship or legal trouble; it was misunderstood by some, criticized by others, but never banned. It was, however, a clear sign that metal had begun to speak directly to the conditions of its age.

One month later, in May 1980, Iron Maiden released the single Sanctuary. If “Breaking the Law” was the inner voice of frustration, “Sanctuary” was the external image of confrontation. Its cover caused an immediate uproar: Eddie, the band’s mascot, stands over the body of a woman unmistakably resembling Margaret Thatcher, who clutches a torn Iron Maiden poster. The image was not a call to violence but a piece of political satire, akin to the editorial cartoons of the time. Thatcher appears as the embodiment of censorship and repression, while Eddie symbolizes the youth fighting back. The cover was not banned by the state, but many record shops refused to stock it, and in some countries a censored version was issued. The youth, however, embraced it wholeheartedly: it became a bedroom poster, a symbol of defiance, an image of identification. It was the moment Thatcher officially became the “villain” of British musical culture.

The lyrics of “Sanctuary,” though framed as a story of pursuit and escape, connect directly with the cover’s political message. The narrator seeks refuge from the law, just as Eddie on the cover appears locked in conflict with the personification of authority. As in “Breaking the Law,” the “law” is not a legal concept but a symbol of social injustice and state pressure. The repeated references to the law in both songs reflect a time when young people felt that authority did not protect them — it hunted them.

Both Judas Priest and Iron Maiden wrote additional songs shaped by the era. Priest explored themes of surveillance, social pressure, and anger in tracks like “Electric Eye,” “Grinder,” and “The Rage.” Maiden continued to comment on society and politics through historical and allegorical narratives, from “The Prisoner” to “2 Minutes to Midnight” and “Wasted Years.” Their discographies are filled with images of escape, pursuit, confrontation with authority, and the sense of a world changing violently.

Heavy metal in the 1980s was not apolitical. It was a sonic document of a society in crisis. It was the voice of those who felt they had no future, no representation, no protection from the law. “Breaking the Law” and “Sanctuary” are not merely two songs; they are two sides of the same historical moment — the inner cry of despair and the outward image of rebellion. Together, they form one of the clearest examples of how music can become a mirror of history.

Nikolaos Parastatidis

Heavy Metal και Θάτσερ: Η Βρετανία του 1980 μέσα από το “Breaking the Law” και το “Sanctuary”

 

Στη σύγχρονη εποχή, πολλοί παρουσιάζουν το heavy metal ως μια μουσική φυγής, απολιτική, βυθισμένη στη φαντασία και αποκομμένη από την πραγματικότητα. Κι όμως, αν επιστρέψει κανείς στη δεκαετία του 1980, θα διαπιστώσει ότι τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του είδους – οι Judas Priest και οι Iron Maiden – όχι μόνο δεν ήταν απολιτικά, αλλά αντίθετα αποτύπωσαν με οξύτητα την κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση της εποχής. Η metal δεν ήταν απόδραση. Ήταν αντίδραση. Ήταν η φωνή της εργατικής τάξης, της νεολαίας που ασφυκτιούσε, των ανθρώπων που ένιωθαν ότι το σύστημα τους είχε εγκαταλείψει.

Η εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ, που κυβέρνησε τη Βρετανία από το 1979 έως το 1990, υπήρξε μία από τις πιο μεταμορφωτικές αλλά και διχαστικές περιόδους της σύγχρονης βρετανικής ιστορίας. Η πολιτική της στηρίχθηκε σε σκληρό οικονομικό φιλελευθερισμό, απορρύθμιση, ιδιωτικοποιήσεις και μετωπική σύγκρουση με τα συνδικάτα. Η ανεργία εκτοξεύτηκε, ολόκληρες βιομηχανικές περιοχές κατέρρευσαν, η κοινωνική συνοχή δοκιμάστηκε. Παράλληλα, η νίκη στον πόλεμο των Φώκλαντ, η στήριξη του χρηματοπιστωτικού τομέα και η αδυναμία της αντιπολίτευσης της επέτρεψαν να παραμείνει στην εξουσία επί έντεκα χρόνια. Η δημοκρατία δεν καταλύθηκε, αλλά πιέστηκε: η αστυνομία ενισχύθηκε, οι απεργίες καταστάλθηκαν, η τοπική αυτοδιοίκηση αποδυναμώθηκε και η κοινωνία πολώθηκε όσο ποτέ.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η metal δεν μπορούσε παρά να γίνει ο καθρέφτης της εποχής. Τον Απρίλιο του 1980, οι Judas Priest κυκλοφόρησαν το “British Steel”, έναν δίσκο που αποτύπωνε την ψυχολογία της εργατικής τάξης. Το “Breaking the Law” δεν γράφτηκε ως κάλεσμα σε παρανομία, αλλά ως περιγραφή της απελπισίας ενός ανθρώπου που έχει χάσει δουλειά, προοπτική και αξιοπρέπεια. Οι στίχοι του είναι ρεαλιστικοί, σχεδόν δημοσιογραφικοί: ανεργία, περιπλάνηση, θυμός, αίσθηση εγκατάλειψης. Το τραγούδι εκφράζει την ιδέα ότι όταν η κοινωνία δεν τηρεί το δικό της συμβόλαιο με τον πολίτη, ο πολίτης παύει να νιώθει δεσμευμένος από τους κανόνες της. Δεν είναι ύμνος στην παρανομία, αλλά ύμνος στην αντίσταση απέναντι σε μια άδικη πραγματικότητα. Παρά τον τίτλο του, δεν προκάλεσε διώξεις· παρεξηγήθηκε, σχολιάστηκε, αλλά δεν απαγορεύτηκε. Ήταν όμως ηχηρό σημάδι ότι η metal είχε αρχίσει να μιλάει για την εποχή της.

Ένα μήνα αργότερα, τον Μάιο του 1980, οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν το single “Sanctuary”. Αν το “Breaking the Law” ήταν η εσωτερική φωνή της απελπισίας, το “Sanctuary” ήταν η εξωτερική εικόνα της σύγκρουσης. Το εξώφυλλο του single προκάλεσε σάλο: ο Eddie, η μασκότ της μπάντας, απεικονίζεται να στέκεται πάνω από το σώμα μιας γυναίκας που μοιάζει ξεκάθαρα με τη Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία κρατά μια σκισμένη αφίσα των Iron Maiden. Η εικόνα δεν ήταν κάλεσμα σε βία, αλλά πολιτική σάτιρα, όπως τα σκίτσα των εφημερίδων. Η Θάτσερ εμφανίζεται ως προσωποποίηση της λογοκρισίας και της καταστολής, ενώ ο Eddie συμβολίζει τη νεολαία που αντιστέκεται. Το εξώφυλλο δεν απαγορεύτηκε από το κράτος, αλλά πολλά καταστήματα αρνήθηκαν να το πουλήσουν και σε ορισμένες χώρες κυκλοφόρησε λογοκριμένη εκδοχή. Η νεολαία όμως το αγκάλιασε με ενθουσιασμό: έγινε αφίσα σε δωμάτια, σύμβολο αντίστασης, εικόνα ταύτισης. Ήταν η στιγμή που η Θάτσερ μετατράπηκε επίσημα στον “villain” της βρετανικής μουσικής κουλτούρας.

Οι στίχοι του “Sanctuary”, αν και αφηγούνται μια ιστορία καταδίωξης, συνδέονται άμεσα με το εξώφυλλο. Ο αφηγητής ζητά καταφύγιο από τον νόμο, όπως και ο Eddie στο εξώφυλλο φαίνεται να συγκρούεται με την προσωποποίηση της εξουσίας. Όπως και στο “Breaking the Law”, ο “νόμος” δεν είναι νομική έννοια, αλλά σύμβολο κοινωνικής αδικίας και καταστολής. Η επαναλαμβανόμενη αναφορά στον νόμο και στα δύο τραγούδια δεν είναι τυχαία: αντικατοπτρίζει μια εποχή όπου η νεολαία ένιωθε ότι η εξουσία δεν την προστατεύει, αλλά την κυνηγά.

Τόσο οι Judas Priest όσο και οι Iron Maiden έγραψαν κι άλλα τραγούδια επηρεασμένα από την εποχή. Οι Priest μίλησαν για επιτήρηση, κοινωνική πίεση και θυμό σε κομμάτια όπως το “Electric Eye”, το “Grinder” και το “The Rage”. Οι Maiden, από την πλευρά τους, συνέχισαν να σχολιάζουν την κοινωνία και την πολιτική μέσα από ιστορικές και αλληγορικές αφηγήσεις, από το “The Prisoner” μέχρι το “2 Minutes to Midnight” και το “Wasted Years”. Η δισκογραφία τους είναι γεμάτη από εικόνες φυγής, καταδίωξης, σύγκρουσης με την εξουσία και αίσθησης ότι ο κόσμος αλλάζει βίαια.

Η metal της δεκαετίας του 1980 δεν ήταν απολιτική. Ήταν ηχηρό ντοκουμέντο μιας κοινωνίας σε κρίση. Ήταν η φωνή των ανθρώπων που ένιωθαν ότι δεν έχουν μέλλον, ότι κανείς δεν τους ακούει, ότι ο νόμος δεν τους προστατεύει. Το “Breaking the Law” και το “Sanctuary” δεν είναι απλώς δύο τραγούδια. Είναι δύο όψεις της ίδιας εποχής: η εσωτερική κραυγή της απελπισίας και η εξωτερική εικόνα της σύγκρουσης. Μαζί, αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η μουσική μπορεί να γίνει καθρέφτης της ιστορίας.

Νικόλαος Παραστατίδης

Red Sharks and the Cold War: Heavy Metal Against Power

 

The return of Crimson Glory to the forefront with their new album offers a natural opportunity to revisit their past. Among the songs that shaped their trajectory, Red Sharks remains one of the most emblematic examples of political expression within 1980s heavy metal. Written in 1988, at the twilight of the Cold War, the track captures with intensity the Western perspective on the Soviet Union: a place where freedom is restricted, censorship prevails, and state power operates as a mechanism of fear. The imagery the song employs — “red sharks,” “dictators,” the absence of voice and choice — draws from real aspects of Soviet everyday life, yet it is simultaneously amplified by the exaggeration and dramatization characteristic of the era’s rhetoric.

The truth lies somewhere in between. The Soviet Union did indeed restrict freedom of movement, impose censorship on music and the arts, and maintain a climate of surveillance through the KGB. However, the portrayal of a society living exclusively in terror and oppression is more an artistic overstatement than a historically precise depiction. Red Sharks does not function as a document; it functions as a cry. A Western voice that sees unfreedom and denounces it in the only way metal of that era knew how: directly, aggressively, without diplomatic nuance.

At the same time, it is important to emphasize that Crimson Glory were never a band with a one‑dimensional political agenda. On the contrary, much of their discography turns its critique toward the Western way of life itself. Songs like Lonely, Painted Skies, and In Dark Places comment on alienation, psychological erosion, social decay, and the superficial prosperity of American reality. The band does not adopt an ideological line; it adopts a human‑centered stance. Wherever freedom is lost, wherever society crushes the individual, that is where their gaze turns.

The picture becomes even more compelling when we examine what was happening at the same time inside the Soviet Union. Despite the restrictions, there were bands that dared to criticize both the Soviet regime and Western capitalism. Aria, Master, and more broadly political rock voices like Kino and DDT used allegory, metaphor, and coded language to speak about oppression, bureaucracy, fear, and also the materialistic decline of the West. Unlike American musicians, Soviet artists had to move carefully: open criticism could lead to bans, surveillance, or even persecution. Yet the need for freedom still found a way to express itself, even if through symbols.

Thus, the heavy metal of the era becomes a mirror of two worlds that appear opposite but ultimately meet at the same point: the human need for voice, for truth, for space to exist without fear. In the West, metal denounces Soviet authoritarianism. In the East, metal denounces Soviet authoritarianism and Western capitalism. In both cases, music becomes an act of resistance.

Today, with the return of Crimson Glory and the release of Chasing the Hydra, this conversation gains renewed relevance. The band continues to explore themes of power, fear, transcendence, and the human soul. Red Sharks is not merely a song from 1988; it is a piece of metal history and a reminder that art can become political without losing its poetic force.

Cold War heavy metal was not just music. It was a language of freedom — a language spoken on both sides, even when neither side could speak openly. And through that language, East and West found themselves — perhaps for the first time — on the same side of history.

Nikolaos Parastatidis

Red Sharks και Ψυχρός Πόλεμος: Το Heavy Metal απέναντι στην Εξουσία

 

Η επαναφορά των Crimson Glory στο προσκήνιο με το νέο τους άλμπουμ δημιουργεί μια φυσική αφορμή να ξαναδιαβάσουμε το παρελθόν τους. Ανάμεσα στα τραγούδια που σημάδεψαν την πορεία τους, το “Red Sharks” παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα πολιτικής έκφρασης μέσα από το heavy metal της δεκαετίας του ’80. Γραμμένο το 1988, στο λυκόφως του Ψυχρού Πολέμου, το κομμάτι αποτυπώνει με ένταση τη δυτική οπτική για τη Σοβιετική Ένωση: μια χώρα όπου η ελευθερία περιορίζεται, η λογοκρισία κυριαρχεί και η κρατική εξουσία λειτουργεί ως μηχανισμός φόβου. Οι εικόνες που χρησιμοποιεί το τραγούδι — οι “κόκκινοι καρχαρίες”, οι “δικτάτορες”, η απουσία φωνής και επιλογής — αντλούν από πραγματικές πτυχές της σοβιετικής καθημερινότητας, αλλά ταυτόχρονα ενισχύονται από την υπερβολή και τη δραματοποίηση που χαρακτήριζε τη ρητορική της εποχής.

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Η Σοβιετική Ένωση πράγματι περιόριζε την ελευθερία μετακίνησης, επέβαλλε λογοκρισία στη μουσική και στην τέχνη και διατηρούσε ένα κλίμα επιτήρησης μέσω της KGB. Ωστόσο, η εικόνα μιας κοινωνίας που ζούσε αποκλειστικά μέσα στον τρόμο και την καταπίεση αποτελεί περισσότερο καλλιτεχνική υπερβολή παρά ιστορική ακρίβεια. Το “Red Sharks” δεν λειτουργεί ως ντοκουμέντο· λειτουργεί ως κραυγή. Ως μια δυτική φωνή που βλέπει την ανελευθερία και την καταγγέλλει με τον τρόπο που μόνο το metal της εποχής μπορούσε: άμεσα, επιθετικά, χωρίς διπλωματικές αποχρώσεις.

Παράλληλα, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι Crimson Glory δεν υπήρξαν ποτέ μια μπάντα μονοδιάστατης πολιτικής στόχευσης. Αντίθετα, μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους ασκεί κριτική στον ίδιο τον δυτικό τρόπο ζωής. Τραγούδια όπως το “Lonely”, το “Painted Skies” ή το “In Dark Places” σχολιάζουν την αποξένωση, την ψυχική φθορά, την κοινωνική παρακμή και την επιφανειακή ευημερία της αμερικανικής πραγματικότητας. Η μπάντα δεν υιοθετεί μια ιδεολογική γραμμή· υιοθετεί μια ανθρωποκεντρική στάση. Εκεί όπου υπάρχει απώλεια ελευθερίας, εκεί όπου η κοινωνία συνθλίβει το άτομο, εκεί στρέφει το βλέμμα της.

Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν εξετάσουμε τι συνέβαινε την ίδια περίοδο μέσα στη Σοβιετική Ένωση. Παρά τους περιορισμούς, υπήρξαν μπάντες που τόλμησαν να εκφράσουν κριτική τόσο προς το σοβιετικό καθεστώς όσο και προς τον δυτικό καπιταλισμό. Οι Aria, οι Master, αλλά και πιο ευρύτερα πολιτικές ροκ φωνές όπως οι Kino και οι DDT, χρησιμοποίησαν αλληγορίες, μεταφορές και υπαινιγμούς για να μιλήσουν για την καταπίεση, τη γραφειοκρατία, τον φόβο, αλλά και για την υλιστική παρακμή της Δύσης. Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς μουσικούς, οι Σοβιετικοί καλλιτέχνες έπρεπε να κινηθούν προσεκτικά: η ανοιχτή κριτική μπορούσε να οδηγήσει σε απαγορεύσεις, παρακολούθηση ή ακόμη και διώξεις. Παρ’ όλα αυτά, η ανάγκη για ελευθερία βρήκε τρόπο να εκφραστεί, έστω και μέσα από κώδικες.

Έτσι, το heavy metal της εποχής γίνεται ένας καθρέφτης δύο κόσμων που μοιάζουν αντίθετοι, αλλά τελικά συναντιούνται στο ίδιο σημείο: στην ανθρώπινη ανάγκη για φωνή, για αλήθεια, για χώρο να υπάρξει κανείς χωρίς φόβο. Στη Δύση, το metal καταγγέλλει τον σοβιετικό αυταρχισμό. Στην Ανατολή, το metal καταγγέλλει τον σοβιετικό αυταρχισμό και τον δυτικό καπιταλισμό. Και στις δύο περιπτώσεις, η μουσική λειτουργεί ως πράξη αντίστασης.

Σήμερα, με την επιστροφή των Crimson Glory και την κυκλοφορία του Chasing the Hydra, η συζήτηση αυτή αποκτά νέα επικαιρότητα. Η μπάντα εξακολουθεί να κινείται σε θεματικές που αφορούν την εξουσία, τον φόβο, την υπέρβαση και την ανθρώπινη ψυχή. Το “Red Sharks” δεν είναι απλώς ένα τραγούδι του 1988· είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του metal και μια υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να γίνει πολιτική χωρίς να χάνει την ποιητικότητά της.

Το heavy metal του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν απλώς μουσική. Ήταν μια γλώσσα ελευθερίας. Μια γλώσσα που μιλούσαν και οι δύο πλευρές, ακόμη κι όταν δεν μπορούσαν να μιλήσουν ανοιχτά. Και μέσα από αυτή τη γλώσσα, η Ανατολή και η Δύση βρέθηκαν — ίσως για πρώτη φορά — στην ίδια πλευρά της ιστορίας.

Νικόλαος Παραστατίδης

REVIEW: GREY SKIES FALLEN – Along Came Life

 

GREY SKIES FALLEN – Along Came Life

Xanthros Music

GREY SKIES FALLEN may not be newcomers, yet I only recently had the chance to dive into their work with the release of their latest EP — despite their three full‑length albums already out in the world. Better late than never, as the saying goes. And in this case, I’m genuinely glad I finally crossed paths with their music, because what they create is rich in texture, emotion, and sonic depth. It’s the kind of material that pulls you into its atmosphere and refuses to let go. Along Came Life does exactly that.

Although the band is often labeled as melodic death metal — and perhaps that description fit earlier stages of their career — it doesn’t accurately capture what’s happening on this EP. What I hear now is an atmospheric metal approach, where melodic death metal elements appear more as strategic contrasts: sharpening the emotional edges, intensifying the dynamic shifts, and giving the songs a sense of dramatic tension.

There are also clear doom undercurrents and progressive touches. I use “progressive” in its true sense: frequent tempo changes, fluid transitions between harsher and more melodic ideas, and a willingness to introduce pioneering elements that set GREY SKIES FALLEN apart from the crowd. In an oversaturated scene, the band has managed to carve out a distinctive sound, and that alone is no small achievement.

The musicianship is consistently strong, the interplay between clean vocals and growls is executed with confidence, and the production is polished without sacrificing atmosphere. The visual side of the release also stands out, thanks to the always‑excellent artwork of Travis Smith.

Along Came Life is an EP that invites immersion. Whether listeners come for the atmosphere, the emotional weight, or the genre‑blending craft, GREY SKIES FALLEN offer something that feels both personal and unmistakably their own.

Christine Parastatidou

REVIEW: URIAH HEEP, Conquest (1980)

 

URIAH HEEP, Conquest (1980)

Bronze

Αποκαθήλωση μιας εικόνας. 

Η σύντομη εποχή του John Lawton (RIP) στο μικρόφωνο των Άγγλων hard rockers πέρασε μετά από τρία στούντιο άλμπουμ. Αντικαταστάθηκε από τον νεαρό τότε John Sloman (πρώην Lone Star), που είχε τη φήμη του δεύτερου Robert Plant! 

Στα ντραμς ήρθε ο Chris Slade, ο οποίος θα γίνει πολύ πιο γνωστός δέκα χρόνια μετά στους AC/DC εποχής The Razor's Edge, στη θέση του Lee Kerslake (RIP), που συνεργαζόταν την ίδια περίοδο με τον Ozzy Osbourne και συμμετείχε στο άλμπουμ Blizzard of Ozz. 

Η τριάδα Mick Box στην κιθάρα, Trevor Bolder (RIP) στο μπάσο και Ken Hensley (RIP) στα πλήκτρα και στη δεύτερη κιθάρα παραμένει ως έχει, αλλά για τον Ken, που είναι επίσης ιδρυτικό μέλος, θα είναι η οριστικά τελευταία φορά που θα γράψει σε δίσκο τους.

 

Τώρα, κανονικά, το άλμπουμ αυτό θα έπρεπε να φάει «τρελό φτύσιμο» από εμένα. Σίγουρα είναι το λιγότερο καλό άλμπουμ τους, πόσο μάλλον που η διάλυσή τους τους περιμένει στη στροφή, τουλάχιστον συγκρινόμενο με όλα τα προηγούμενα της δεκαετίας του ’70.

 

Παρόλα αυτά, έχει λίγα σημεία που δεν το καθιστούν εντελώς ακατάλληλο, όπως τα κομμάτια Imagination, Feelings, και στα επιπλέον κομμάτια του CD, το B-side σε σινγκλ Think it Over. 

Ο ήχος τους είναι εντελώς διαφορετικός, ακόμη και από το AOR Fallen Angel, το τελευταίο άλμπουμ με τη φωνή του Lawton πριν από την αποχώρησή του.

 

Ο Sloman, όσο κι αν είχε φωνή που θυμίζει Coverdale meeting Plant, δεν ταιριάζει στον ήχο τους, ακόμα και εδώ! Ακούγονται επιτηδευμένα ραδιοφωνικοί στα περισσότερα κομμάτια, σε μια προσπάθεια ίσως να πιάσουν την επιτυχία στα ερτζιανά. 

Όμως, όχι μόνο δε τα καταφέρνουν, αλλά η μπάντα πραγματικά εκρήγνυται, με αποτέλεσμα να αποχωρούν όλοι πλην του Mick Box, ο οποίος, με τη βοήθεια του Kerslake ξανά, θα μοντάρει τους νέους Uriah Heep του αρκετά καλού Abominog, λίγα χρόνια αργότερα.

English:

Deposition of an Image. 

The brief era of John Lawton (RIP) as the lead singer of the English hard rockers came to an end after three studio albums. He was replaced by the then-young John Sloman (former Lone Star), who gained a reputation as the "second Robert Plant." 

On drums, Chris Slade joined the band, who would become much more well-known ten years later with AC/DC during the The Razor's Edge era, replacing Lee Kerslake (RIP), who at the same time was working with Ozzy Osbourne and participating in the Blizzard of Ozz album. 

The classic trio of Mick Box on guitar, Trevor Bolder (RIP) on bass, and Ken Hensley (RIP) on keyboards and second guitar remains intact. However, for Ken, who is also a founding member, this would be the last time he would record with the band. 

Now, this album, strictly speaking, would deserve a "massive kick" from me. It is certainly their least impressive album, especially considering that their disbandment was imminent, at least when compared to all their previous works of the 1970s. 

Nevertheless, it has a few points that prevent it from being entirely unsuitable, such as the tracks Imagination, Feelings, and the additional songs on the CD, including the B-side of the single Think it Over. 

Their sound is completely different, even from the AOR Fallen Angel, the last album with Lawton’s voice before his departure. 

As for Sloman, no matter how much his voice, reminiscent of a mix between Coverdale and Plant, is present, it doesn’t suit their style—even here! Most of the tracks sound overly polished for radio, perhaps an attempt to catch success on the airwaves. 

But not only do they fail at that, the band truly explodes, resulting in everyone leaving except Mick Box. With Kerslake’s help once again, Mick would go on to assemble the new Uriah Heep lineup, culminating in the quite good Abominog a few years later.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: CRIMSON GLORY, Chasing The Hydra

 

CRIMSON GLORY, Chasing The Hydra (2026)

No Remorse Records

Κυνήγι για χίμαιρες ή στροφή στο χαμένο μεγαλείο;

Με μεγάλη περιέργεια για το πώς θα ακούγεται, το άρτι κυκλοφορημένο νέο άλμπουμ αυτού του ονόματος–θεσμού στο αμερικανικό Power και Progressive Metal (κρατήστε ειδικά το δεύτερο, θα μας χρειαστεί), μπήκε ήδη στο «μαντρί» με τα CD. Μία κυκλοφορία για την οποία είχαμε κάποια δείγματα, αλλά ποτέ τα singles δεν αποτελούν αξιόπιστη πηγή.

Με τα 3/5 της ιστορικής σύνθεσης των ετών 1985–1989 και τον Travis Wills στο μικρόφωνο — σε μια θέση από την οποία ο αχανής Midnight (RIP) μας είχε στείλει στο υπερπέραν με το σκοτεινό ομότιτλο ντεμπούτο και το υπερμέγιστο Transcendence — ο Wills έχει αναμφίβολα πολύ δύσκολη δουλειά. Η ομάδα των μουσικών συμπληρώνεται από τους Ben Jackson και Mark Borgmeyer στις κιθάρες, τον Jeff Lords στο μπάσο και τον Dana Burnell στα κρουστά.

Η φωνή του Travis βοηθάει, καθώς διαθέτει κάποια από τα χρώματα και τις μελωδικές τονικότητες του Midnight· μάλλον γι’ αυτό βρίσκεται —και, συμπληρώνω, άξια— εδώ. Σε αντίθεση με τον τέρμα υψίφωνο Wade Black, που μάλλον «κάηκε» εύκολα την εποχή του Astronomica.

Οι εννέα συνθέσεις του άλμπουμ έχουν στοιχεία και ψήγματα από τις εποχές που η πλειονότητα εξ ημών γνώρισε αυτή τη μπάντα. Παρ’ όλα αυτά, δεν ακούμε «tribute band» (τύπου Accept από τα Lidl ή Pantera από τα Walmart, ξέρω ’γω…). Αυτό που ακούμε είναι οι Crimson Glory του 2026.

Να το πω αλλιώς: όσοι ακολουθούν τη μπάντα με την καρδιά τους ίσως παραξενευτούν από την πολύ πιο prog παρά καθαρά power προσέγγιση στη μουσική εδώ.

Η εισαγωγή με το “Redden the Sun”, το ομότιτλο “Chasing the Hydra”, και το “Broken Together” φέρνουν τις πρώτες αναμνήσεις από το παρελθόν. Τα “Angel in My Nightmare”, “Indelible Ashes”, “Beyond the Unknown”, “Armor Against Fate”, “Pearls of Dust” και το τελικό “Triskaideka” (τρείς και δέκα, δηλαδή 13 — ναι, με ελληνικό τίτλο!) συνθέτουν ένα άλμπουμ αξιόλογης προσπάθειας.

Είναι πολύ νωρίς για να πω τι μου αρέσει περισσότερο. Πάμε όμως καλά, και νομίζω πως, παρά τις Κασσάνδρες που βιάστηκαν να του πετάξουν λάσπη, μάλλον έχουμε έναν ακόμη νικητή για το ’26, με σίγουρα θετικό πρόσημο στο στερεοφωνικό μας.

English:

Chasing phantoms or reclaiming lost glory?

With great curiosity about how it would sound, the freshly released new album from this name‑institution of American Power and Progressive Metal (especially the latter — we’ll need it) has already found its way into the CD “pen.” We had heard a few early samples, but singles are never a reliable source.

With 3/5 of the classic 1985–1989 lineup and Travis Wills on vocals — stepping into a role from which the boundless Midnight (RIP) had sent us into the beyond with the dark self‑titled debut and the monumental Transcendence — Wills undoubtedly has a very difficult task. The rest of the band is completed by Ben Jackson and Mark Borgmeyer on guitars, Jeff Lords on bass, and Dana Burnell on drums.

Travis’ voice helps, carrying some of the colors and melodic tonalities of Midnight; that’s probably why he’s here — and, I’d add, deservedly so. Quite unlike the ultra‑high‑pitched Wade Black, who seemed to burn out rather quickly during the Astronomica era.

The album’s nine compositions contain elements and traces of the eras through which most of us first discovered this band. Yet this is not a “tribute band” situation (no Accept-from-Lidl or Pantera-from-Walmart vibes…). What we’re hearing is Crimson Glory in 2026.

To put it differently: those who follow the band with their hearts may be surprised by the far more prog‑leaning rather than purely power‑metal approach here.

The opening trio — “Redden the Sun,” the title track “Chasing the Hydra,” and “Broken Together” — brings the first flashes of the past. “Angel in My Nightmare,” “Indelible Ashes,” “Beyond the Unknown,” “Armor Against Fate,” “Pearls of Dust,” and the closing “Triskaideka” (three and ten, meaning 13 — yes, with a Greek title!) form an album of genuine merit.

It’s far too early to say what I like best. But things look good, and despite the Cassandras who rushed to throw mud at it, I think we may have another winner for ’26 — with a decidedly positive sign on our stereo.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης