REVIEW: ALICE COOPER, Easy Action

 

ALICE COOPER, Easy Action (1970)

Warner Bros. Records

Νέο φως μιας νέας δεκαετίας.

Οι πέντε νεαροί τότε μουσικοί των Alice Cooper, του συγκροτήματος που έναν χρόνο νωρίτερα είχε μπει... χλιαρά στη μουσική πραγματικότητα, επιστρέφουν με νέο look, υιοθετώντας ένα ιδιαίτερο Glam/Glitter στυλ, στα μονοπάτια των New York Dolls. Αυτό, σε συνδυασμό με το γυναικείο ονοματεπώνυμό τους, οδηγεί σε περίεργα και, κατά περίπτωση, λανθασμένα συμπεράσματα.

Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο δύο περιόδων για τη Rock μουσική. Ένα άλμπουμ που βρίσκεται κάπως πιο κοντά σε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως τον χαρακτηριστικό ήχο του συγκροτήματος, αλλά και πάλι χρειάζεται χρόνος μέχρι να αρχίσει να αποκαλύπτει τις αρετές του. Από το τρίτο κιόλας τραγούδι, το οποίο δεν είναι το ομότιτλο, αλλά εκείνο που περιλαμβάνει στον τίτλο του τις λέξεις Easy Action (Still No Air), αρχίζει να ξυπνά κάτι.

Τα Below Your Means και Return of the Spiders (οι αράχνες αποτελούν ένα μοτίβο που θα μας απασχολήσει στο μέλλον) κινούνται σε ψυχεδελικά και αρκετά Art Rock μονοπάτια, τα οποία στην Ευρώπη θα αποκαλούσαμε Progressive. Τα Lay Down and Die Goodbye και Refrigerator Heaven (το χιούμορ δεν λείπει από το συγκρότημα ήδη από τα πρώτα του βήματα) έχουν κι αυτά κάτι να προσφέρουν.

Το ύφος είναι σαφώς πιο σκληρό σε σχέση με εκείνο του ντεμπούτου τους, έναν χρόνο νωρίτερα, αλλά χρειάζεται ακόμη δουλειά. Δουλειά που σύντομα θα αρχίσει να αποδίδει καρπούς...

English:

A New Light for a New Decade.

The five young musicians of Alice Cooper, the band that had made a rather lukewarm entrance onto the music scene a year earlier, return with a new look, adopting a distinctive Glam/Glitter style reminiscent of the New York Dolls. This, combined with their feminine-sounding name, leads to some curious and, in certain cases, mistaken assumptions.

We are standing at the crossroads of two different eras in Rock music. This album comes somewhat closer to what we have in mind as the band's characteristic sound, although it still takes time for its qualities to fully emerge. By the third track, which is not the title track but the one that features the words Easy Action in its title (Still No Air), something begins to awaken.

Below Your Means and Return of the Spiders (spiders are a recurring motif that will concern us again in the future) venture into psychedelic and decidedly Art Rock territory, which we Europeans would call Progressive. Lay Down and Die Goodbye and Refrigerator Heaven (the band's sense of humour was already evident from its earliest days) also have something to offer.

The overall style is clearly heavier than that of their debut album from a year earlier, but there is still work to be done. Work that will soon begin to pay off...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: V8 WANKERS - Iron Crossroads

 

V8 WANKERS - Iron Crossroads (2011)

SPV Records

Some bands write original music and ask for your full attention so you can grasp what they are trying to express. Others play the kind of music that makes you reach for a cold beer, push the volume as high as it goes and start banging your head. V8 WANKERS clearly belong to the second group, and they have given their soul to the god of rock ’n’ roll. The approach here is simple, but highly addictive. Picture a mix of MOTÖRHEAD and AC/DC with a strong rock ’n’ roll swing, and you have a fair idea of what the band sounds like.

The musicianship is more than solid. The riffs are tight, the rhythm section drives the songs forward without fuss, and the vocals have the raw, gravelly edge the style demands. The production is dirty, but in the right way: it suits this music and keeps the energy of a loud club gig instead of polishing it away. Nothing sounds over-engineered, and that is exactly the point.

“Iron Crossroads” is the kind of album that works best at a party with friends, where headbanging and air guitar are expected and nobody takes themselves too seriously. It is pure fun from start to finish.

The one real criticism is the lack of originality and variety. Listeners looking for surprises or stylistic detours will not find them here, and some songs may blur together over the full running time. But I doubt the band had innovation in mind when they made this record. They set out to deliver loud, sweaty, no-nonsense rock ’n’ roll, and they do it convincingly. In my view, this is a sincere and good release for its genre, and fans of the bands mentioned above should have no trouble enjoying it.

Nick Parastatidis

REVIEW: TERRITORY - Killer Instinct

 

TERRITORY - Killer Instinct (2011)

Sleaszy Rider Records

I have a soft spot for the Uruguayan national team. It was the side I backed in the latest World Cup, and Diego Forlán remains one of my favourite players. So when I found out that TERRITORY come from Uruguay and play thrash metal, I was curious. South American metal has been delivering solid releases for a while now, and I expected to be in good hands.

On paper, the ingredients are promising. Killer Instinct draws mostly from the Bay Area school of thrash and occasionally leans toward the power metal side of ICED EARTH and AGENT STEEL. It’s a combination that usually makes for an enjoyable listen. Here, unfortunately, it doesn’t.

The main problem is the songwriting. The riffs follow the standard thrash template so closely that they blur together, and very few of them stay with you once the record stops. Nothing pulls you back for a second spin, and a thrash album without that kind of staying power has a hard time justifying itself in a crowded scene.

The vocals add to the problem. Jason screams from the first track to the last, with little variation in delivery. He clearly has the lungs for it, but the lack of dynamics wears thin quickly. Aggression works best when it has contrast, and a voice that stays at full volume for the whole album ends up sounding flat instead of fierce. By the second half I was tired of it.

The modern production is clean and powerful, but it can’t hide the weaknesses underneath. Likewise, the aggressiveness feels more like a pose than something the songs earn. A heavy sound is one thing, but without memorable material it doesn’t leave much of an impression.

TERRITORY have the energy and the technical basics, but they need to put much more work into their composition. Stronger structures, more distinctive riffs and a more varied vocal approach would be a good place to start. This is a debut, so there is room to grow, and I’ll be waiting for the follow-up in the hope that it shows real progress.

Nick Parastatidis

REVIEW: ARCH ENEMY, Burning Bridges

 

ARCH ENEMY, Burning Bridges (1999)

Century Media Records

Αποθέωση.

Σε μια εποχή κατά την οποία το μελωδικό Death Metal γνώριζε μεγάλη άνθηση, οι Σουηδοί, έναν χρόνο μετά το Stigmata και με σταθερούς ηγέτες τους αδελφούς Michael και Chris Amott, παρουσιάζουν ένα ακόμη εξαιρετικό άλμπουμ. Στη σύνθεση της μπάντας προστίθεται στο μπάσο ο πολυπράγμων Sharlee D’Angelo (Mercyful Fate, Witchery, King Diamond, Spiritual Beggars και καμιά εικοσαριά ακόμη συγκροτήματα!), σε αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο «αντρικό» άλμπουμ τους, δηλαδή το τρίτο και τελευταίο με τον Johan Liiva πίσω από το μικρόφωνο. Από τον επόμενο δίσκο, η Angela Gossow θα δώσει μια διαφορετική, γυναικεία χροιά στον ήχο τους, με ένα death growl που θα άφηνε πολλούς άφωνους!

Εδώ, όμως, η μεγάλη σουηδική σχολή του Γκέτεμποργκ δείχνει τα δόντια της μέσα από ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δημιουργήματά της. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι τα «The Immortal», «Dead Inside», «Pilgrim», «Demonic Science», «Seed of Hate», «Angelclaw» και «Burning Bridges», σε έναν δίσκο που ίσως αποτελεί το αποκορύφωμα της πρώτης περιόδου της μπάντας.

English:

A Masterpiece.

At a time when Melodic Death Metal was enjoying a period of great popularity, the Swedish band returned with another excellent album, one year after Stigmata, with brothers Michael and Chris Amott firmly at the helm. The line-up also welcomed the ever-busy Sharlee D’Angelo on bass (Mercyful Fate, Witchery, King Diamond, Spiritual Beggars and about twenty other bands!), in what would turn out to be their last “all-male” album, namely the third and final release featuring Johan Liiva on vocals. From the following album onwards, Angela Gossow would bring a different, female dimension to their sound, with a death growl capable of leaving many listeners speechless!

Here, however, the mighty Swedish Gothenburg scene shows its teeth through one of its most characteristic releases. Standout tracks include “The Immortal”, “Dead Inside”, “Pilgrim”, “Demonic Science”, “Seed of Hate”, “Angelclaw” and “Burning Bridges”, on an album that arguably represents the pinnacle of the band’s first era.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

Coroner – Principal Club Theatre, Θεσσαλονίκη, 31.10.2026

 

Coroner – Principal Club Theatre, Θεσσαλονίκη, 31.10.2026

Το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, οι Coroner έπαιξαν στο Principal Club Theatre της Θεσσαλονίκης. Το σετ κράτησε περίπου μιάμιση ώρα με μία ώρα και 40 λεπτά.

Ήταν στιβαροί και άψογοι ως μουσικοί πάνω στη σκηνή και απέδωσαν τα τραγούδια τους με επαγγελματισμό, ικανοποιώντας τον κόσμο. Άνοιξαν με το “Consequence” και συνέχισαν με τα “Sacrificial Lamb”, “Divine Step (Conspectu Mortis)”, “Serpent Moves”, “Masked Jackal”, “Symmetry”, “Golden Cashmere Sleeper, Part 1”, “Semtex Revolution”, “Tunnel of Pain”, “Metamorphosis” και “Grin (Nails Hurt)”. Το κανονικό πρόγραμμα έκλεισε με το “Renewal”.

Έπαιξαν και παλιά τους τραγούδια, αλλά υπό το πρίσμα του πιο μοντέρνου ήχου που έχουν δημιουργήσει στο τελευταίο τους άλμπουμ. Ο ήχος ήταν καθαρός και δυνατός.

Στο encore επέστρεψαν με τα “Reborn Through Hate” και “Die by My Hand”, κλείνοντας έτσι τη βραδιά.

Μόνο ένα σχόλιο για το εισιτήριο: για τα δεδομένα της Ελλάδας, τα 35 € ήταν κάπως αλμυρό.

TEXT: Nick Parastatidis

PHOTOS/VIDEOS: Theofilos Bachtsevanidis

Fifth Angel / Black Soul Horde / Dark Nightmare – Eightball Club, Θεσσαλονίκη, 30.10.2026

 

Fifth Angel / Black Soul Horde / Dark Nightmare – Eightball Club, Θεσσαλονίκη, 30.10.2026

Παρασκευή βράδυ στο Eightball Club, με τρία συγκροτήματα στη σκηνή: Dark Nightmare, Black Soul Horde και, ως headliners, Fifth Angel.

Dark Nightmare

Το βράδυ άνοιξαν οι Dark Nightmare, με ένα σετ επτά κομματιών. Στο πρόγραμμά τους ακούστηκαν τα “Tears from the Sky”, “Living a Lie”, “Hawks of War”, “Beneath the Veils of Winter”, “Crown of Innocence”, “The Fields of Screaming Souls” και “Dragonlakes”.

Black Soul Horde

Ακολούθησαν οι Black Soul Horde, με οκτώ κομμάτια: “A Scream in the Snow”, “Beware the Deep”, “Beneath the Mountains of Madness”, “Soulships”, “Stone Giants”, “Death’s Parade”, “God of War” και “The Creatures of the Night”.

Fifth Angel

Οι Fifth Angel ανέβηκαν τελευταίοι, ως headliners της βραδιάς, με το πιο εκτεταμένο πρόγραμμα. Έπαιξαν τα “In the Fallout”, “Shout It Out”, “Call Out the Warning”, “Fifth Angel”, “Wings of Destiny”, “The Night”, “Only the Strong Survive”, “Cry Out the Fools”, “Fade to Flames”, “Seven Hours”, “Cathedral”, “Stars Are Falling”, “Midnight Love”, “Time Will Tell” και “We Rule”. Στο encore επέστρεψαν με το “Lights Out”, διασκευή στους UFO, και έκλεισαν έτσι τη βραδιά.

TEXT: Nick Parastatidis

PHOTOS/VIDEOS: Theofilos Bachtsevanidis

REVIEW: ARCH ENEMY, Stigmata

 

ARCH ENEMY, Stigmata (1998)

Century Media

Επιστροφή στο παρελθόν.

Αυτό είναι το άλμπουμ που άνοιξε την πόρτα της επιτυχίας για τους πέντε Σουηδούς, το δεύτερο της καριέρας τους, δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, Black Earth. Ο Johan Liiva βρίσκεται ακόμη πίσω από το μικρόφωνο, τα αδέλφια Christopher και Michael Amott αναλαμβάνουν τις κιθάρες, ο Martin Bengtsson το μπάσο και ο Daniel Erlandsson (επίσης μέλος των Carcass) τα ντραμς, συνθέτοντας ένα χαρακτηριστικό δείγμα μελωδικού Death Metal της σουηδικής σχολής.

Άμεσο στον ήχο του και με τη γνωστή αισθητική του είδους, θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί Heavy Metal, αν δεν υπήρχαν τα ακραία φωνητικά. Τα χαρακτηριστικά κιθαριστικά riffs των δύο Amott βρίσκονται στο επίκεντρο, χωρίς την πολυπλοκότητα και την πολυμορφία που θα υιοθετούσε το σχήμα σε μεταγενέστερες κυκλοφορίες. Εννοείται πως η παραγωγή «φυσάει», με τον Michael να αναλαμβάνει και αυτό το κομμάτι της δουλειάς.

Όπως συνέβη συνολικά με τη σουηδική σκηνή μετά το 1994, στην οποία δεσπόζουν ήδη τέσσερα μεγάλα ονόματα, οι Hypocrisy, Entombed, At The Gates και In Flames, έτσι και οι τότε ανερχόμενοι Arch Enemy κινούνται σε ένα ύφος που προσεγγίζει περισσότερο το κλασικό, μοντέρνο Heavy Metal παρά το Thrash. Το ομώνυμο «Black Earth», που περιλαμβάνεται εδώ και όχι στο προηγούμενο άλμπουμ, μαζί με τα «Beast of Man», «Stigmata», «Sinister Mephisto», «Dark of the Sun», «Let the Killing Begin» και «Bridge of Destiny», αποτελούν τα σημαντικότερα σημεία της κυκλοφορίας.

Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του είδους του και, μαζί με το επερχόμενο Burning Bridges, πιθανότατα μία από τις δύο κορυφαίες στιγμές της πρώτης περιόδου των Arch Enemy.

English:

A Return to the Past.

This is the album that opened the door to success for the five Swedes, their second full-length release, arriving two years after their debut, Black Earth. Johan Liiva is still handling vocal duties, brothers Christopher and Michael Amott take care of the guitars, Martin Bengtsson is on bass, and Daniel Erlandsson (also a member of Carcass) sits behind the drum kit, delivering a characteristic example of the Swedish melodic Death Metal sound.

Direct in its approach and built around the familiar aesthetics of the genre, this could easily be described as Heavy Metal if it were not for the extreme vocals. The distinctive guitar riffs of the two Amott brothers are at the forefront, without the complexity and stylistic diversity that the band would embrace in later releases. Needless to say, the production really packs a punch, with Michael once again taking care of this aspect of the recording.

Much like the broader Swedish scene that emerged after 1994, already dominated by four major names – Hypocrisy, Entombed, At The Gates and In Flames – the then-rising Arch Enemy lean towards a style closer to classic, modern Heavy Metal than Thrash. The self-titled “Black Earth”, which appears on this album rather than the previous one, along with “Beast of Man”, “Stigmata”, “Sinister Mephisto”, “Dark of the Sun”, “Let the Killing Begin” and “Bridge of Destiny”, stand out as the album's strongest moments.

The result is one of the finest albums of its kind and, together with the forthcoming Burning Bridges, arguably one of the two highlights of Arch Enemy's early period.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης