REVIEW: IMMACULATE - Atheist Crusade

 

IMMACULATE - Atheist Crusade (2010)

Stormspell Records

With Atheist Crusade, Swedish metallers IMMACULATE deliver their second full-length album, following their 2007 debut, Thrash, Kill 'n' Destroy. The band had also released a demo in 2004, entitled T.K.N.D. Pre-Production Demo. Both the demo and their debut album are available for free download in their entirety on the band's official website, offering listeners the opportunity to discover the band's earlier material.

IMMACULATE play technical speed/thrash metal, combining fast, intricate guitar work with high-pitched vocals and an unmistakable affinity for the classic American school of the genre. And the results are really good! I thoroughly enjoyed the entire album, but tracks like "Cross of Nero", "The Immaculate Dead", "Gutterthrash" and the title track really blew me away. There is enough speed, aggression and technical proficiency here to satisfy even the most demanding fans of this particular sound, without losing sight of the songwriting itself.

The album also includes a very good cover of "Spectre Within", originally featured on FATES WARNING's second album, The Spectre Within. It is a welcome addition to an already strong release, further reflecting the band's appreciation for the more technical and progressive side of traditional American metal.

It has been a really long time since I last listened to something this good in the speed/thrash metal subgenre! IMMACULATE seem to have spent considerable time listening to bands such as TOXIK, REALM, INTRUDER (particularly their third album), ATROPHY and HEATHEN, among others. These influences are evident in the intricate guitar arrangements, the energetic rhythm section and the vocal approach, yet the band manages to deliver a convincing performance of its own. The production is loud and powerful, the guitar work is genuinely impressive, and the vocals are excellent, complementing the music's high-speed attack.

For me, Atheist Crusade is easily one of the top releases I have listened to over the past year! Fans of US power/speed metal and technically inclined thrash will definitely appreciate what these Swedes have to offer. It is also satisfying to see that the revival of the classic metal sound continues in Sweden, with bands like IMMACULATE keeping this particular musical tradition alive.

In conclusion, Atheist Crusade is a must-have album for anyone who appreciates this style of metal. Stormspell Records has once again made an excellent choice, and I will be eagerly awaiting IMMACULATE's next step!

Ioannis Kaskamanidis

REVIEW: IMPELLITERI, Stand In Line / Impelliteri E.P.

IMPELLITERI, Stand In Line / Impelliteri E.P.  (1988/1987)    

   Century Media Records

Ο Αμερικανός Yngwie

Καλά, ο παραπάνω χαρακτηρισμός έχει να κάνει με τις νεοκλασικές νότες του Chris Impellitteri, όπως και όπου αυτές εμφανίζονται στο ντεμπούτο EP και στο πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, με την αντίστροφη σειρά στον τίτλο του CD. Η φωνή στο άλμπουμ δεν είναι άλλη από εκείνη του Graham Bonnet, πρώην τραγουδιστή των Rainbow, M.S.G., Alcatrazz και πολλών ακόμη συγκροτημάτων. Στο EP, πίσω από το μικρόφωνο βρίσκεται ο κύριος Rob Rock, μελλοντικός συνεργάτης και πάλι του Chris.

Το πακέτο των δύο πρώτων κυκλοφοριών περιλαμβάνει στο τέλος τα τέσσερα κομμάτια του ομώνυμου μίνι άλμπουμ του ’87: Lost in the Rain, Play with Fire, Burning και I’ll Be Searching. Τα πρώτα εννέα κομμάτια προέρχονται από το άλμπουμ του ’88. Εκεί έχουμε τον Bonnet σε ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας, πάνω από τα πολύπλοκα σόλο και leads του Chris. Ανάμεσά τους βρίσκουμε το Stand in Line, τη διασκευή του Since You Been Gone από τις ημέρες των Rainbow, με τον Graham να επανεκτελεί το τραγούδι, το Secret Lover και το ορχηστρικό Somewhere Over the Rainbow (δεν γλιτώνουμε από τα ουράνια τόξα! Α ρε Blackmore, τι ζημιές έχεις κάνει!).

Στη συνέχεια, έχουμε το White and Perfect (έναν τίτλο που σήμερα θα προκαλούσε αμέσως χαρακτηρισμούς, αλλά τότε ήταν πιο καθαρές οι εποχές στην τέχνη), το Leviathan και το Goodnight and Goodbye, καθώς και μια διαφορετική εκτέλεση του Playing with Fire, με ελαφρώς διαφορετικό τίτλο από εκείνον που συναντάμε στο EP.

Μια προφανώς κατεξοχήν κιθαριστική κυκλοφορία, που κινείται στυλιστικά από το νεοκλασικό rock έως τα όρια του heavy metal, με τη ζυγαριά να ταλαντεύεται κάπου ανάμεσα στους Rainbow και τους Yngwie J. Malmsteen’s Rising Force, χωρίς να γέρνει οριστικά προς καμία από τις δύο πλευρές.

English:

The American Yngwie

Well, the above description refers to the neoclassical touches in Chris Impellitteri’s playing, wherever they appear on his debut EP and first full-length album, presented in reverse order on this CD. The album features none other than Graham Bonnet, former vocalist of Rainbow, M.S.G., Alcatrazz and many other bands. On the EP, the man behind the microphone is Rob Rock, who would later collaborate with Chris again.

This collection of the first two releases closes with the four tracks from the self-titled 1987 mini-album: “Lost in the Rain,” “Play with Fire,” “Burning” and “I’ll Be Searching.” The first nine tracks come from the 1988 album, where Bonnet delivers a genuine vocal performance over Chris’s intricate solos and leads. Among them are “Stand in Line,” a cover of “Since You Been Gone” from Graham’s Rainbow days, “Secret Lover” and the instrumental “Somewhere Over the Rainbow” (we just can’t escape rainbows! Damn you, Blackmore, look what you’ve done!).

The album also includes “White and Perfect” (a title that would immediately invite certain labels today, although artistic expression was viewed through a less restrictive lens back then), “Leviathan” and “Goodnight and Goodbye,” as well as a different version of “Playing with Fire,” bearing a slightly different title from the one found on the EP.

This is clearly a guitar-driven release, stylistically ranging from neoclassical rock to the very edges of heavy metal. The balance shifts somewhere between Rainbow and Yngwie J. Malmsteen’s Rising Force, without ultimately settling firmly on either side.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: IMPELLITERI, Venom

 

IMPELLITERI, Venom (2015)

Rock Of Angels Records

Από τα καταχθόνια κατάστιχα των βιρτουόζων

Ο Chris Impellitteri βρίσκεται σε κιθαριστικό οργασμό, παραδίδοντας ένα ακόμη άλμπουμ στα όρια του υπερβολικού, αλλά δοσμένο με ιδιαίτερα όμορφο τρόπο. Σίγουρα, υπάρχουν άπειρα riffs, στην πλειονότητά τους ταχύτατα, με τα χαρακτηριστικά solo του Chris να κυριαρχούν σε κάθε σχεδόν κομμάτι. Αν και κρύβουν μια πολυμορφία, είναι πιο «στο καρφί» από εκείνα άλλων, ίσως πιο γνωστών εραστών της εξάχορδης κυρίας (Malmsteen, για παράδειγμα). Παράλληλα, τα χαρακτηριστικά ρεφρέν συμπληρώνουν το μουσικό τοπίο, με ελάχιστα έως καθόλου νεωτεριστικά στοιχεία σε συνθετικό επίπεδο. Έτσι, κινούμαστε σε κλασικές U.S. Power Metal φόρμες, από έναν άνθρωπο που ειδικεύεται στα ευχάριστα καψόνια.

Η παρουσία του Rob Rock στο μικρόφωνο ανεβάζει αναμφίβολα το επίπεδο των κομματιών, χάρη στην πολύ καλή αλλά και ιδιαίτερη φωνή του. Στιγμές όπως τα Venom, Empire Of Lies, We Own The Night, Nightmare, Jehovah, Time Machine και Domino Theory ξεχωρίζουν μέσα στο άλμπουμ.

Ακόμη και σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρόκειται για ένα αρκετά καλό album.

English:

From the Infernal Archives of Virtuosos

Chris Impellitteri is in a state of guitar-playing ecstasy, delivering yet another album that borders on excess, yet is executed in a truly beautiful way. There are certainly riffs galore, most of them blisteringly fast, with Chris’s trademark solos dominating almost every track. Although varied in their approach, his solos are more straight-to-the-point than those of other, perhaps better-known lovers of the six-string lady (Malmsteen, for instance). The trademark choruses round out the musical picture, with little to no innovation on the compositional front. In other words, we are dealing with classic U.S. Power Metal formulas, delivered by a man who specializes in pleasantly punishing his listeners.

Rob Rock’s presence behind the microphone undoubtedly elevates the material, thanks to his excellent yet distinctive voice. Tracks such as “Venom,” “Empire Of Lies,” “We Own The Night,” “Nightmare,” “Jehovah,” “Time Machine” and “Domino Theory” stand out among the album’s highlights.

Even today, eleven years later, I still believe this is a pretty good album.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: CYPERUS - Blow It Out Your Ass

 

CYPERUS - Blow It Out Your Ass (2011)

Arkeyn Steel Records

Arkeyn Steel Records continues to dig into the underground metal archives with this re-release of CYPERUS, an American metal band from Olympia, Washington. The CD brings together the band's 1986 demo and their previously unreleased 1998 LP tape, offering a welcome opportunity to discover more of their material. CYPERUS also released the album Sanity Management in 1992. That record took a rather different musical direction and did not particularly impress me, so let's focus on the material featured here.

I first listened to the 1986 demo four or five years ago, and I remember being genuinely impressed by it. Now, remastered and accompanied by the 1998 recordings, it sounds just as good as I remembered. The LP material follows a similar musical direction, making this collection a coherent release rather than a simple gathering of unrelated recordings. Kostas Scandalis has done an excellent job with the remastering, bringing this material back to life while preserving the character of the original recordings.

Musically, CYPERUS deliver U.S. power metal with high-pitched, distinctive vocals and the kind of approach that will appeal to fans of the more traditional American underground metal scene. The songs have plenty of character, and the combination of powerful metal riffs, melodic passages and the band's unmistakable vocal style makes the material particularly enjoyable. There is a certain charm to these recordings that should appeal to listeners who appreciate discovering overlooked bands and releases from the past.

All the songs are worth listening to, but "Judgement Day", "Black as Night", "Local 517", "Blizzard Crusade" and "Ode to Omen" are probably the highlights. They capture the band's strengths and give a good idea of what makes this collection so appealing.

In conclusion, Blow It Out Your Ass is a really good release that brings together two worthwhile chapters of CYPERUS' history in a carefully remastered package. Fans of U.S. power metal and collectors of obscure underground metal releases should definitely check it out. Personally, I consider it a must-buy!

Ioannis Kaskamanidis

Στους δρόμους της Μικρασίας: Οδοιπορικό, 1890

 

Στους δρόμους της Μικρασίας: Οδοιπορικό, 1890 by Gaston Deschamps

My rating: 4 of 5 stars

Υπάρχουν ταξιδιωτικά βιβλία που απλώς καταγράφουν διαδρομές και άλλα που καταγράφουν έναν κόσμο. Το οδοιπορικό του Gaston Deschamps ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ο Γάλλος αρχαιολόγος, περιηγητής και δημοσιογράφος διασχίζει το 1890 τη Μικρά Ασία, από τη Χίο και τη Σμύρνη ώς το Αϊδίνι, την Έφεσο, την Καρία και την Πισιδία, και αφήνει ένα έργο που είναι ταυτόχρονα ιστορικό τεκμήριο και λογοτεχνικό κείμενο.

Ένας συγγραφέας ανάμεσα σε δύο κόσμους

Ο Deschamps (1861–1931), μέλος της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, ταξίδεψε εκτεταμένα στην Ελλάδα και την Ανατολή. Συνδυάζει την παρατηρητικότητα του επιστήμονα με τη γλαφυρότητα του λογοτέχνη και τη «γαλλική κομψότητα» της γραφής του. Οι περιγραφές του ανασύρουν εικόνες, χρώματα και αρώματα μιας εποχής που δεν υπάρχει πια, και ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι ταξιδεύει μαζί του.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία πριν από το τέλος

Η μεγαλύτερη αξία του βιβλίου είναι ίσως η ματιά του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία των τελευταίων της δεκαετιών. Με αξιοσημείωτη αντικειμενικότητα και από τη δυτική, ορθολογική του σκοπιά, ο Deschamps αποτυπώνει τη δομή και την καθημερινότητά της. Βλέπει τις κοινωνικές αντιθέσεις και την παρακμή της οθωμανικής διοίκησης, αλλά βλέπει και την οικονομική και πολιτισμική ζωντάνια των τοπικών πληθυσμών. Έτσι το κείμενο γίνεται πρωτογενής μαρτυρία για έναν κόσμο που λίγες δεκαετίες αργότερα θα διαλυθεί ολοσχερώς.

Ο νόστος για την ελληνική αρχαιότητα

Σε όλο το έργο διαπερνά ένας βαθύς ρομαντισμός και ο θαυμασμός για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Για τον Deschamps η αρχαιότητα είναι ιδεώδες, ένας κόσμος όπου κυριαρχούσαν η λογική, η φιλοσοφική αναζήτηση και η αρμονία. Αυτός ο πνευματικός νόστος χρωματίζει το βλέμμα του καθώς περιπλανιέται ανάμεσα στα ερείπια των πόλεων, και κάθε αρχαίος λίθος γίνεται αφορμή για στοχασμό.

Τοπία και ανθρώπινη παρουσία

Οι εικόνες της υπαίθρου, της ντόπιας ζωής και των τοπίων που φιλοτεχνεί ο συγγραφέας έχουν βαθιά συναισθηματική συγγένεια με τη λογοτεχνική ατμόσφαιρα της «Αιολικής Γης» του Ηλία Βενέζη. Και στα δύο έργα η φύση, η νοσταλγία και η ανθρώπινη παρουσία πλέκονται αρμονικά, και ο μικρασιατικός χώρος ζωντανεύει ως τόπος μνήμης και συναισθήματος.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί

Το «Στους δρόμους της Μικρασίας» είναι ένα παράθυρο στον χρόνο. Απευθύνεται στους φίλους της ιστορίας και σε όσους αγαπούν τη λογοτεχνία της περιήγησης, και προσφέρει μια σπάνια, πρωτογενή ματιά στη Μικρά Ασία του τέλους του 19ου αιώνα, πριν από τις μεγάλες ανατροπές που ακολούθησαν.

VÛLOM Release New Video for “Longing”

 

Croatian doom metal band Vûlom have released a new music video for “Longing”, a track from their latest album, Love’s Lament, released on 13 September 2026.

The album follows A Step Closer to the Grave (2023) and explores deeply personal themes of love, guilt, sorrow and loss, focusing on the emotional scars left by past experiences and the difficult process of accepting inevitable endings.

Drawing inspiration from bands such as Saturnus, October Tide, Dawn of Solace, Hamferð, Paradise Lost and Swallow the Sun, Vûlom combine melodic passages with crushing heaviness and melancholic atmospheres. Their lyrics explore mortality, human insignificance and personal struggles, shaping a sound rooted in the darker, more introspective side of doom metal.

Vûlom’s current lineup consists of Domagoj Zrinski (vocals), Sandro Radan (guitar, backing vocals), Marko Katavić (guitar), Andrej Andonov (bass) and Bruno Biloglav (drums).

With Love’s Lament, the band continues to develop its emotionally driven approach to doom metal, with “Longing” offering another glimpse into the album’s sombre and reflective world.

REVIEW: ACCEPT, Eat The Heat

 

ACCEPT, Eat The Heat (1989)

RCA

Πολλοί το δοκίμασαν, ελάχιστοι επέζησαν

Με τον κύριο Dirkschneider να έχει ήδη δώσει δείγματα γραφής με τους U.D.O., κυκλοφορώντας το Animal House (με τα περισσότερα κομμάτια του άλμπουμ να φέρουν την υπογραφή των Accept) και, την ίδια χρονιά, το Mean Machine, η παλιά του ομάδα στρατολογεί τον David Reece (πρώην Bonfire), ο οποίος έχει αξιοπρεπέστατη απόδοση στο μικρόφωνο, καθώς και τον Jim Stacey στις δεύτερες κιθάρες, και παρουσιάζει το Eat the Heat.

Πρόκειται για μια προσπάθεια να ακουστούν σαν μια μπάντα με βασική επιδίωξη να υιοθετήσει τον ήχο του Glam/Hair Metal, με απώτερο σκοπό την αμερικανική αγορά! Σε λιγότερο από έναν χρόνο, διαλύονται ξανά και τα πράγματα αρχίζουν σιγά σιγά να οδηγούνται προς ένα reunion.

Από το άλμπουμ, ας πούμε ότι τα «X-T-C», «Generation Clash», «D-Train» και «Chain Reaction» τρώγονται. Μάλιστα, το δεύτερο επανηχογραφήθηκε αργότερα από την ίδια την μπάντα, με τον Udo και πάλι στα φωνητικά, ενώ το πρώτο το έχει «διασκευάσει» ξανά ο Udo με το προσωπικό του σχήμα, τους U.D.O., καθώς παραμένει κάπως μπερδεμένο το πότε γράφτηκαν τα κομμάτια και από ποια πρώην ή τότε νυν μέλη των Accept.

Αν δεν έφερε το λογότυπό τους, θα ήταν ένα πολύ καλό άλμπουμ για μια πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα. Εφόσον, όμως, γράφει Accept πάνω στη γωνία, το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο.

English:

Many Tried, Few Survived

With Mr. Dirkschneider having already made his intentions clear with U.D.O., releasing Animal House (most of whose tracks were penned by Accept) and, in the same year, Mean Machine, his former band recruits David Reece (ex-Bonfire), who delivers a respectable performance on vocals, as well as Jim Stacey on second guitar, and comes up with Eat the Heat.

The idea is to sound like a band whose main ambition is to embrace the Glam/Hair Metal sound, with the American market as the ultimate target! Less than a year later, Accept split up again, and the wheels gradually begin turning towards a reunion.

As for the album itself, let's just say that "X-T-C," "Generation Clash," "D-Train" and "Chain Reaction" are reasonably palatable. In fact, the second track was re-recorded by the band years later, with Udo back on vocals, while the first has also been "covered" by Udo with his own band, U.D.O. The whole matter remains somewhat confusing, though, as it is not entirely clear when the songs were written or which former or then-current members of Accept were responsible for them.

Had it not carried the Accept logo, this would have been a very good album for a band making its debut. However, when the Accept name is stamped on the cover, the result falls short of expectations.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!