REVIEW: BON JOVI, Bon Jovi

 

BON JOVI, Bon Jovi  (1984)

Mercury

Αθώο με αναστολή

Το πρώτο άλμπουμ του, το γεγονός ότι έχει μέσα την κομματάρα Runaway, είναι η αιτία που το έχω. Το ίδιο και το New Jersey και το Slippery When Wet, που έχουν ανάλογες επιτυχίες — ένα-δύο κλασικά κομμάτια τους λίγο πιο κάτω δισκογραφικά.

Ας είμαι σαφής: Δεν τον συμπαθώ, ούτε μου αρέσει όλη η δισκογραφία του από τα ’90s και πέρα. Ούτε ακούω ούτε άκουγα ποτέ φανατικά Glam ή Hair. Μπάντες όπως οι Def Leppard, Mötley Crüe, Poison, Ratt, Guns N’ Roses κι άλλοι πολλοί είναι, για μένα, η ντροπή της σκληρής μουσικής.

Εντάξει, παλιά, που ήμουν πιο σκληροπυρηνικός, έτσι το έβλεπα. Πλέον πίνω λιγότερη μπύρα!

Εξαιρούνται, στα αφτιά μου, οι FireHouse, Skid Row και KISS (στα ’80s ήταν ο ορισμός του Glam), μα και οι αδικημένοι Dokken, που όποιος τους αποκαλέσει αμιγώς Glam ή Hair Metal, τον καλώ να αλλάξει μουσική και να αρχίσει να ασχολείται με την Pop!

Έχει μέσα και Roulette, το δεύτερο μεγαλύτερο hit, She Don’t Know Me, γραμμένο από τον Mark Avsec (των Donnie Iris & The Cruisers), Shot Through the Heart, Breakout, Burning for Love, Get Ready, σε ένα συμπαθές Hard and Heavy, αλλά ήδη αρκετά αμερικάνικο, ραδιοφωνικό πανηγύρι.

English:

Acquitted on Probation

The fact that it’s his debut album—and, more importantly, that it contains the killer Runaway—is the reason I own it. The same goes for New Jersey and Slippery When Wet, both of which contain similarly successful songs, with another one or two of their classics appearing further down the discography.

Let me be clear: I don’t like him, nor do I particularly care for his entire output from the ’90s onwards. I have never been a devoted Glam or Hair Metal listener, either. Bands such as Def Leppard, Mötley Crüe, Poison, Ratt, Guns N’ Roses, and many others are, in my book, the shame of hard music.

All right, back in the day, when I was more hardcore about these things, that’s how I saw it. These days, I drink less beer!

As far as my ears are concerned, the exceptions are FireHouse, Skid Row, and KISS (who were the very definition of Glam in the ’80s), along with the underrated Dokken. And if anyone dares call Dokken pure Glam or Hair Metal, I suggest they change their musical tastes and start listening to Pop instead!

It also features Roulette, the second-biggest hit, She Don’t Know Me, written by Mark Avsec (of Donnie Iris & The Cruisers), as well as Shot Through the Heart, Breakout, Burning for Love, and Get Ready—all part of a likeable slice of Hard and Heavy, although already leaning heavily toward the American, radio-friendly party atmosphere.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

SVARTSALT Release Debut Album Upp Úr Dýpinum

 

Faroe Islands-based blackened death/thrash metal trio Svartsalt have officially released their debut album, Upp Úr Dýpinum. The album was recorded at Nirvargh Home Studio and Killhelm Home Studio.

Formed in Tórshavn in 2016 for the Faroese Wacken Metal Battle, Svartsalt have built their sound around a raw and uncompromising approach, deliberately stripping away digital gimmicks in favor of a more organic and confrontational form of extreme metal.

The band's music combines the aggression of death metal with the darkness of classic black metal and the expansive structures of post-metal, while incorporating groove-driven elements reminiscent of Gojira. Lyrically and atmospherically, Svartsalt channel themes of social decay and contemporary societal struggles into a harsh form of sonic resistance.

Following the release of their live EP in 2017, the band entered a new chapter with their reunion show in 2024. The comeback also marked a significant evolution in their lineup and sound, introducing a dynamic two-vocal attack.

The current lineup features Nirvargh on lead vocals and guitars, alongside original frontman Groth on bass and vocals, with Killhellm behind the drums.

With Upp Úr Dýpinum, Svartsalt now present the culmination of their musical evolution—a raw, aggressive and uncompromising debut that reflects both their Faroese roots and their commitment to extreme metal without unnecessary studio polish.

REVIEW: MÖTLEY CRÜE, Shout At The Devil

 

MÖTLEY CRÜE, Shout At The Devil (1983)

Elektra

Πίσω από το γελοίο image...

Κρύβεται η ουσία των πρώτων βημάτων για αυτό το σχήμα, που εν αγνοία του θα ιδρύσει ένα ολόκληρο ηχητικό παρακλάδι πολύ σύντομα. Οι συμπατριώτες τους Dokken έχουν ήδη ξεκινήσει κι αυτοί και το Los Angeles δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη στη Hard & Heavy Rock μουσική.

Αλλά πίσω στο συγκρότημα. Αυτό είναι το πρώτο τους άλμπουμ, σε δική τους παραγωγή και κοπή, αφού συνέστησαν μέχρι και εταιρεία για να το κυκλοφορήσουν. Το Too Hot For Love του 1981 έχει κάτι να μας πει. Από κει και μετά, το χάος!

Το γεγονός ότι αντέγραψαν κάργα το στυλ των New York Dolls, με το αμφίφυλο image και, φυσικά, την αρχική τους μορφή, ονόματι Sister (όχι, δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι), παρέα με τον Blackie πριν γίνει ο δυναμικός frontman των W.A.S.P., γέννησε τη σχολή του Glam Metal. Μάλλον, δυστυχώς!

Μουσικά, το συγκεκριμένο άλμπουμ συγκαταλέγεται στο αμερικανικό Heavy Metal. Βέβαια, μη τρελαθούμε κιόλας! Πάντως, το ομώνυμο κομμάτι, το Looks That Kill, το Bastard, το ορχηστρικό God Bless the Children of the Beast, η διασκευή του Helter Skelter των Beatles, το Knock 'Em Dead, Kid και, φυσικά, το κλασικό Too Young to Fall in Love, είναι τυπικά δείγματα μιας εποχής που βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της σκιρτήματα.

Δεν είμαι φίλος των παιδιών του Hair Metal, αλλά κάποια άλμπουμ από αυτό το ιδίωμα τιμούν τη συλλογή. Αυτό είναι ένα απ’ αυτά — και το δεύτερο και τελευταίο δικό τους!

Τόσο καλά...

English:

Behind the Ridiculous Image...

Lies the essence of the early steps of a band that, unbeknownst to itself, was about to establish an entire musical offshoot very soon. Their fellow Los Angeles natives Dokken had already got the ball rolling, and Los Angeles had certainly not yet said its last word when it came to Hard & Heavy Rock.

But back to the band. This is their debut album, self-produced and independently pressed, after they even went as far as setting up their own label to release it. Too Hot for Love, from 1981, has something to say. After that, all hell breaks loose!

The fact that they blatantly copied the New York Dolls' style, complete with the androgynous image and, of course, their original incarnation, Sister (no, it's not what you think), alongside Blackie before he became the charismatic frontman of W.A.S.P., ultimately gave birth to the Glam Metal school. Unfortunately, perhaps!

Musically, this particular album falls under the American Heavy Metal banner. Of course, let's not get carried away! Still, the title track, Looks That Kill, Bastard, the instrumental God Bless the Children of the Beast, their cover of the Beatles' Helter Skelter, Knock 'Em Dead, Kid and, naturally, the classic Too Young to Fall in Love are typical examples of an era that was still in its infancy.

I'm not a fan of the Hair Metal crowd, but there are certain albums from the genre that deserve a place in any collection. This is one of them — and their second and final one at that!

That good...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: TANGENT PLANE - Project Elimi

 

TANGENT PLANE - Project Elimi (2011)

7Hard Records

This is the third release from these German metallers. TANGENT PLANE were formed in Berlin 15 years ago and released an EP in 1996, followed by their first full-length album in 2008. “Project Elimi” is their second full-length album. The band also recorded a 10-track demo between 2003 and 2004, but it was never released due to its poor sound quality. Mixing and mastering duties on the current album were handled by the Greek producer Dimitris Liapakis.

Musically, TANGENT PLANE play progressive metal with a few power metal elements. I wouldn't say that their sound is particularly similar to any specific band, as they have developed their own approach to the genre.

“Project Elimi” clocks in at 76 minutes, and, unfortunately, this is where one of its main problems lies. It is quite a tiring album and doesn't manage to maintain the listener's interest throughout its considerable running time. There are some really interesting parts scattered across several songs, and you can clearly hear that the band has the ability to create something worthwhile. However, in general, the songwriting is rather mediocre and lacks the consistency needed to make the album truly stand out.

This is a shame, because the band's sound is good and the musicians are more than technically adequate. There is certainly potential here, and I hope they manage to develop their songwriting further on their next release. If they can combine their technical abilities and solid sound with stronger, more memorable compositions, then we could be talking about a really great album.

Until then, however, fans of progressive metal should probably look elsewhere.

Ioannis Kaskamanidis

REVIEW: REVEAL – Nocturne of Eyes and Teeth

 

REVEAL – Nocturne of Eyes and Teeth (2011)

High Roller Records

High Roller Records has long been a bastion for traditional and extreme metal. REVEAL’s debut Nocturne of Eyes and Teeth stands out as a deliberate, venomous homage to the genre’s primal roots. This isn’t just retro black metal—it’s a focused invocation of VENOM’s early-’80s blueprint, updated with the precision and ferocity of a band that knows exactly what it wants to conjure.

While Sweden is often synonymous with melodic death metal and power metal, its underground has always nurtured harsher, more primitive sounds. REVEAL fits squarely into that counter-current: a band that channels the raw, chaotic spirit of first-wave black metal rather than the Scandinavian second wave’s icy production and mythic themes. The result is an album that feels both archaic and immediate—like a lost 1982 session reborn in a modern pressing.

It’s impossible to discuss Nocturne of Eyes and Teeth without addressing the VENOM elephant in the room. VENOM’s Welcome to Hell (1981) and Black Metal (1982) didn’t just influence a genre—they named it, and their satanic theatricality, ragged riffs, and punk-infused aggression became the template for countless extreme acts. REVEAL doesn’t hide this lineage; it leans into it. The song structures, vocal snarls, and lo-fi aesthetic all echo VENOM’s approach, yet the band avoids pastiche by injecting its own sense of menace and momentum.

This isn’t copycat work—it’s devotion with teeth. Where some retro acts sanitize the rough edges, REVEAL preserves the danger: the guitars bite, the rhythms lurch, and the overall atmosphere is one of controlled chaos. If you crave that sharp, unpolished black metal sound—where songwriting trumps production—this album delivers in spades.

Originally issued on vinyl via High Roller Records and later repressed on CD by Invictus Productions, Nocturne of Eyes and Teeth has cultivated a cult following among fans of old-school extreme metal. The vinyl edition is a limited run of 500 copies—100 on gold, 400 on standard black—making it a prized item for vinyl maniacs and completists alike.

For listeners who miss the era when black metal was still a rebellious whisper rather than a polished genre, REVEAL offers a potent reminder of why that sound still matters. Nocturne of Eyes and Teeth doesn’t just revisit the past—it reanimates it.

Christine Parastatidou

REVIEW: SAVATAGE, The Wake Of Magellan

 

SAVATAGE, The Wake Of Magellan (1997)

Atlantic

Η πεπατημένη έπλευσε και στη θάλασσα αυτή τη φορά.

Ένας βετεράνος γέρος ναυτικός αποφασίζει να πλεύσει στον ωκεανό μέχρι να βυθιστεί το σκάφος του, ώστε να τερματίσει τη κουραστική ζωή του. Θα σώσει, όμως, έναν άτυχο ναυαγό και, πλέοντας μαζί, θα καταλάβουν ο μεν ότι κάθε λεπτό αξίζει, ο δε ότι αν προσπαθήσει —έστω και για ένα δευτερόλεπτο— θα καταφέρει τελικά να πετύχει τους στόχους του.

Και ναι, μετά το απογοητευτικά άνοστο, υπερβολικά λυρικό και μάλλον άνευρο Dead Winter Dead (1995), οι έξι πλέον μουσικοί που σήκωναν στις πλάτες τους το μεγάλο όνομα των Savatage μετά τον θάνατο του αρχικού κιθαρίστα Criss Oliva, μας δίνουν απλόχερα ακόμα ένα θεματικό άλμπουμ. Ήταν μεγάλο σε διάρκεια (διπλό βινύλιο), αλλά κυρίως είχαν εδώ κάτι να πουν που άγγιζε τον κόσμο τους περισσότερο από πριν.

Ο Zak Stevens βρίσκεται για τελευταία φορά πίσω από το μικρόφωνο, ο Jon Oliva στα πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά, οι Al Pitrelli και Chris Caffery στις κιθάρες, ο Johnny Lee Middleton στο μπάσο και ο Jeff Plate στα ντραμς — πάντα υπό την παραγωγή και τη συνεισφορά του Paul O'Neill (R.I.P.), του έβδομου ανεπίσημου μέλους τους. Αυτό ήταν το δεύτερο άλμπουμ τους με ιστιοφόρο στο εξώφυλλο (αν και το ντεμπούτο τους, Sirens, στην αρχική του μορφή είχε επίσης εξώφυλλο με πλοίο).

Φυσικά, μην περιμένεις να ακούσεις ένα δεύτερο Gutter Ballet ή Edge Of Thorns. Η prog rock/metal τεχνοτροπία είχε καταλάβει τα μέλη ήδη από πριν και, σε συνδυασμό με αρκετά ακουστικά μέρη στις κιθάρες, δίνει στον νέο ήχο τους μια πολύ ενδιαφέρουσα χροιά. Παρ' όλα αυτά, ψήγματα του παρελθόντος συναντώνται σε κομμάτια όπως τα «Paragons of Innocence» (με την ταλαιπωρημένη φωνή του Jon, ο οποίος ραπάρει στη μέση κιόλας!), «Morning Sun» και «Another Way». Επίσης, το εναρκτήριο «Welcome», καθώς και τα «Complaint In The System», «The Wake Of Magellan» και «The Hourglass», θα κρατήσουν τα αυτιά σας κολλημένα στον δίσκο.

English:

The well-trodden path set sail on the open sea this time.

A veteran old sailor decides to navigate the ocean until his vessel sinks, hoping to end his weary life. However, he rescues an unfortunate shipwreck survivor. As they sail together, the former realizes that every single minute is precious, while the latter learns that by pushing forward—even for just one more second—he can ultimately achieve his goals.

And yes, following the disappointingly bland, overly lyrical, and rather lifeless Dead Winter Dead (1995), the six musicians shouldering the heavy legacy of Savatage after the passing of founding guitarist Criss Oliva generously deliver yet another concept album. It was a lengthy release (spanning a double vinyl), but most importantly, they had something to say here that resonated much deeper with their world than before.

This marks Zak Stevens' final appearance behind the microphone, alongside Jon Oliva on keyboards and backing vocals, Al Pitrelli and Chris Caffery on guitars, Johnny Lee Middleton on bass, and Jeff Plate on drums—all under the production and artistic contributions of their unofficial seventh member, Paul O'Neill (R.I.P.). This was their second album to feature a sailboat on the cover (though their debut, Sirens, originally featured a ship as well).

Of course, don't expect to hear a second Gutter Ballet or Edge Of Thorns. A progressive rock/metal style had already taken hold of the band earlier on, and combined with plenty of acoustic guitar passages, it lends a captivating texture to their evolved sound. Still, traces of their past linger in tracks like "Paragons of Innocence" (featuring Jon's weathered vocals, complete with him rapping mid-song!), "Morning Sun," and "Another Way." Additionally, the opening track "Welcome," along with "Complaint In The System," "The Wake Of Magellan," and "The Hourglass," will keep your ears glued to this record.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, νέος & νεκρός

 

Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, νέος & νεκρός by Jessica Fellowes

My rating: 3 of 5 stars

Το βιβλίο διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920, στο επίκεντρο της «χρυσής εποχής» των λεγόμενων Bright Young Things — μιας παρέας νεαρών αριστοκρατών που ζούσαν ξέφρενα, με πάρτι, κυνήγια θησαυρού και προκλήσεις προς τα ήθη της εποχής.

Κεντρικό γεγονός είναι ο θάνατος του Adrian Curtis, ενός χαρισματικού αλλά κυνικού και αντιπαθητικού νεαρού, ο οποίος πέφτει από τον πύργο της εκκλησίας κοντά στο σπίτι των Μίτφορντ, κατά τη διάρκεια ενός μυστικού κυνηγιού θησαυρού για τα 18α γενέθλια της Πάμελα Μίτφορντ. Η αστυνομία συλλαμβάνει ως υπεύθυνη μια καμαριέρα, τη Dulcie, η οποία φυλακίζεται εν αναμονή της δίκης. Η Λουίζα Κάνον — πρώην κακοποιός, πλέον συνοδός και «προστάτιδα» των αδελφών Μίτφορντ — πείθεται ότι η Dulcie είναι αθώα και αποφασίζει να βρει την αλήθεια, ενώ ο πραγματικός δολοφόνος μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά.

Αν και δεν γνωρίζω σε βάθος την ιστορική περίοδο, θεωρώ ότι η συγγραφέας την περιγράφει με πειστικότητα και αυθεντικότητα, μπολιάζοντας επιδέξια τα φανταστικά στοιχεία με ιστορικά γεγονότα. Η Fellowes επιλέγει συνειδητά τη δεκαετία του 1920 για να αναδείξει τις ταξικές διαφορές και τις προκαταλήψεις που κυριαρχούσαν, αλλά και για να φωτίσει εκείνα τα χρόνια κατά τα οποία οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα και ανεξαρτησία.

Στο βιβλίο βλέπουμε γυναίκες να εισέρχονται σε επαγγέλματα που θεωρούνταν παραδοσιακά ανδρικά — όπως η αστυνομία — αλλά και να πρωταγωνιστούν, ακόμη και στο έγκλημα, είτε ως θύματα είτε ως δράστες. Η Λουίζα Κάνον, με το παρελθόν της και τη δυναμική της, είναι ακριβώς αυτό το είδος της γυναίκας που σπάει τα καλούπια: δεν είναι ούτε η τυπική ηρωίδα ούτε η παθητική παρατηρήτρια, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος.

Ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρα: η Fellowes αναπαράγει με ζωντάνια την κοσμική ζωή της εποχής — δεξιώσεις, κυνήγια θησαυρού, αριστοκρατικά σπίτια, τα «Bright Young Things» που γίνονται αντικείμενο εμμονής του Τύπου. Ωστόσο, για εμένα αυτό λειτουργεί και ως μειονέκτημα: η συγγραφέας δίνει υπερβολική έμφαση στην κοσμική ζωή της εποχής, με αποτέλεσμα η πλοκή και το μυστήριο — παρόλο που μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα — να έχουν δεύτερο ρόλο.

Θα προτιμούσα περισσότερο βάρος στην έρευνα, στις υποψίες, στις ανατροπές. Εδώ, η ατμόσφαιρα κυριαρχεί, και το έγκλημα συχνά μοιάζει με αφορμή για να περιηγηθούμε σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, παρά με τον πυρήνα της αφήγησης.

Ένα ακόμη σημείο που με ενόχλησε είναι η διαχείριση ορισμένων χαρακτήρων. Υπάρχουν πρόσωπα — όπως η αστυνόμος Μουν — που παίζουν σημαντικό ρόλο σε μέρος του βιβλίου και στη συνέχεια εξαφανίζονται σχεδόν χωρίς εξήγηση. Το ίδιο συμβαίνει και με την πρωταγωνίστρια, Λουίζα Κάνον: όσο το βιβλίο φτάνει στην κλιμάκωσή του, ο ρόλος της υποβαθμίζεται αισθητά — αν μου επιτρέπεται ο όρος, γίνεται σχεδόν κομπάρσος στην ίδια της την ιστορία.

Αυτό αποδυναμώνει τη συναισθηματική εμπλοκή: όταν η κεντρική ηρωίδα χάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η κορύφωση χάνει σε δύναμη. Θα ήταν πιο ικανοποιητικό αν η Λουίζα παρέμενε ενεργό μέρος της επίλυσης, αντί να παρατηρεί από απόσταση.

Το Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, Νέος και Νεκρός είναι ένα καλογραμμένο, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που πετυχαίνει να ζωντανέψει μια ενδιαφέρουσα ιστορική περίοδο και να αναδείξει κοινωνικά ζητήματα όπως οι ταξικές ανισότητες και η χειραφέτηση των γυναικών. Για αναγνώστες που αγαπούν την εποχή, τους χαρακτήρες και την αργή, απολαυστική βύθιση σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, το βιβλίο προσφέρει μια ευχάριστη εμπειρία.

Ωστόσο, για όσους αναζητούν ένταση, ανατροπές και μια πρωταγωνίστρια που να κρατάει τα ηνία μέχρι το τέλος, μπορεί να φανεί απογοητευτικό. Η έμφαση στην κοσμική ζωή, η υποβάθμιση του μυστηρίου και η ανολοκλήρωτη πορεία ορισμένων χαρακτήρων το καθιστούν περισσότερο «ιστορικό δράμα με στοιχεία μυστηρίου» παρά κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα

Νικόλαος Παραστατίδης