REVIEW: KAMELOT, Ghost Opera

 

KAMELOT, Ghost Opera (2007)

Steamhammer

Το Σκοτεινό Φωτοστέφανο – Μέρος Β’

Μετά το γεγονός ότι το The Dark Halo τους οδήγησε σε πιο σκοτεινές ατραπούς, συνεχίζουν επάξια με ένα άλμπουμ που, για εμένα, είναι ανώτερο τουλάχιστον ως σύνολο. Ο power metal ήχος των Νεοϋορκέζων έχει ήδη εμπλουτιστεί με διάφορα στοιχεία, με τον Νορβηγό Roy Khan στο μικρόφωνο, τον ηγετικό κιθαρίστα Thomas Youngblood, τον Casey Grillo στα ντραμς, το τελευταίο άλμπουμ του μπασίστα Glenn Barry, αλλά και με τον Oliver Palotai για πρώτη φορά στα πλήκτρα. Παρουσιάζουν έτσι ένα συναρπαστικό σύνολο συνθέσεων που είναι τόσο συμφωνικό power όσο και διαποτισμένο από μια υποβόσκουσα gothic metal ατμόσφαιρα, στη σωστή αναλογία ώστε να κεντρίζει το αυτί του ακροατή από κάθε πλευρά.

Δέκα χρόνια πριν, ο ήχος των –τότε νέων– Kamelot ήταν τελείως διαφορετικός: περισσότερο prog & power metal. Στην «Όπερα των Φαντασμάτων», ο ήχος τους βρίσκεται στο μεταίχμιο της εποχής του και ταυτόχρονα διατηρεί εκείνη τη euro‑power νοοτροπία που τους χαρακτήριζε μετά τα τρία πρώτα τους άλμπουμ.

Τα κλασικά Rule the World και Ghost Opera είναι μόνο τα δύο πιο γνωστά κομμάτια του δίσκου. Όμως, σε ένα μπαούλο γεμάτο κοσμήματα όπως αυτό, δεν είναι τα μόνα φτιαγμένα από πολύτιμο μέταλλο. The Human Stain, Love You to Death, Mourning Star, Silence of the Darkness, Anthem, Eden Echo αποτελούν μερικά ακόμη από τα υπόλοιπα πετράδια του.

English:

The Dark Halo – Part II

After The Dark Halo led them down darker paths, the band continued with an album that, for me, stands even stronger—at least as a complete work. The New Yorkers’ power metal sound had already been enriched with various new elements: the Norwegian Roy Khan still at the microphone, the ever‑commanding guitarist Thomas Youngblood, Casey Grillo on drums, the final appearance of bassist Glenn Barry, and Oliver Palotai joining for the first time on keyboards. Together they deliver a captivating collection of songs that blend symphonic power with an undercurrent of gothic metal atmosphere, balanced in just the right proportions to catch the listener’s ear from every angle.

Ten years earlier, the sound of the then‑up‑and‑coming Kamelot was entirely different—leaning far more toward prog and power metal. On Ghost Opera, their sound stands at the crossroads of its era while still retaining that euro‑power mindset that defined them after their first three albums.

The classics Rule the World and Ghost Opera are simply the two most well‑known tracks here. But in a treasure chest like this one, they’re hardly the only pieces forged from precious metal. The Human Stain, Love You to Death, Mourning Star, Silence of the Darkness, Anthem, and Eden Echo are just some of the other gems it holds.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW:DEATH – The Sound of Perseverance

 

DEATH – The Sound of Perseverance

Relapse Records

I doubt there are many metalheads—if any—who are into death metal and haven’t encountered DEATH’s swansong, The Sound of Perseverance. It was the first DEATH album I ever heard, and from the very beginning I was struck by its combination of extremity, beauty, and emotional depth. It has remained a personal classic ever since.

DEATH stand among the most influential bands in the history of the genre, and spending even a short amount of time with this album makes it clear why. Chuck Schuldiner’s demonic, high‑pitched growls deliver a unique blend of brutality and expressiveness, while his guitar work—alongside Shannon Hamm—forms the backbone of the album’s technical and melodic identity. Both musicians showcase remarkable skill, crafting intricate riffs, elaborate solos, and thematic ideas that elevate the material far beyond standard genre tropes.

Their performance is anchored by the rock‑solid rhythm section of Richard Christy and Scott Clendenin, whose constant tempo shifts and rhythmic precision give the album its dynamic, almost architectural sense of movement. Together, the band achieves what I consider one of the strongest examples of technical death metal and one of the most seamless fusions of death and progressive metal ever recorded.

The production, handled by Chuck Schuldiner and Jim Morris at the legendary Morrisound Studios, is once again top‑tier, capturing both the clarity and the weight the music demands. The artwork, created by the always impressive Travis Smith, complements the album’s atmosphere perfectly.

A particularly interesting detail is that several song titles were originally intended for the first CONTROL DENIED album. However, after DEATH signed with Nuclear Blast, Chuck agreed to create one final DEATH record before moving forward with his new project—a decision for which fans remain grateful.

The Sound of Perseverance has been re‑released multiple times: first by Nuclear Blast in 2001 without changes, then again in 2005 as a deluxe edition. Relapse Records now offers a third reissue, this time enriched with extensive bonus material, including the band’s 1997 and 1998 demo recordings.

If you are a DEATH devotee—or simply a death metal fanatic—this is a release you should seriously consider exploring. It remains a landmark album whose influence and artistic vision continue to resonate.

Christine  Parastatidou

REVIEW: WYVERN – Lords of Winter

 

WYVERN – Lords of Winter

Jolly Roger Records

This is the “new” album from the Italian band WYVERN — though the material itself is anything but new. The songs were recorded between 1998 and 2002, yet the album sees the light of day only now. It’s worth noting that there are other bands with the same name in Sweden and Turkey, but the Italian WYVERN remain the most established act carrying this moniker.

Lords of Winter is only their second full‑length release, arriving two decades after their debut. Their first two demos resurfaced eight years ago through the Greek label Unisound Records, which helped reintroduce the band to listeners who may have missed them the first time around.

Musically, WYVERN operate within the Euro‑power metal tradition, but they do so with a seriousness and compositional discipline that sets them apart from the countless Italian groups that flooded the genre in the late ’90s and early ’00s. The album is solid, consistent, and clearly crafted by musicians who knew exactly what they wanted to achieve.

Among the tracks, “Twin Factory” and “Ice Guardian” stood out to me as the most engaging moments — songs where the band’s melodic instincts and heavier foundations meet in a convincing way.

In conclusion, Lords of Winter is a worthwhile release for fans of Euro‑power metal, especially those who appreciate the more grounded, less sugary side of the genre. It’s a snapshot of a band with genuine potential, finally given the chance to be heard.

Ioannis Kaskamanidis

REVIEW: AMON AMARTH, With Oden On Our Side

 

AMON AMARTH, With Oden On Our Side (2006)

Metal Blade Records

Νορδικό πάνθεον

Το υποείδος Viking Metal προφανώς και δεν φύεται στη νότια ή κεντρική Ευρωπαϊκή Metal οικογένεια. Γεννήτορες και πρωτοπόροι του ήταν οι Bathory, οι οποίοι ανακάτεψαν τον ήχο των Manowar και Omen με εκείνον των Celtic Frost και Venom, φτιάχνοντας ένα από τα νέα χαρμάνια τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Οι συμπατριώτες τους, Σουηδοί κι αυτοί, Amon Amarth, στα τέλη της δεκαετίας του '90, έχοντας κι αυτοί ακραίες μεταλλικές απαρχές, το πήραν και το σήκωσαν στους ώμους τους, με αρκετές προσπάθειες. Μία λοιπόν είναι κι αυτή στο δίσκο αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι η μανιέρα του "Μελωδικού Death Metal" με επική θεματική για τον κόσμο των λαών του βορρά, προσωπικά, με έχει λίγο κουράσει. Στη πραγματικότητα, αν τα φωνητικά ήταν υψίφωνα, θα το λέγαμε Epic Power Metal! Παρόλα αυτά, οι τύποι είναι συνεπείς όπως πάντα και εδώ, σε ένα από τα πιο ονομαστά τους άλμπουμ. Οι τίτλοι των κομματιών, συνεπαρμένοι από τις ιστορίες και τους θρύλους του βορρά, όπως τα Valhall Awaits Me, Runes to my Memory, Asator, Gods of War Arise, With Odin on Our Side, Under the Northern Star, αποτελούν την κρέμα ενός καθαρού, τυπικού δίσκου τους.

English:

Nordic Pantheon

The subgenre of Viking Metal clearly does not originate from the southern or central European Metal family. Its founders and pioneers were Bathory, who blended the sounds of Manowar and Omen with those of Celtic Frost and Venom, creating one of the new mixtures at the time, in the early 1990s. Their compatriots, Swedish as well—Amon Amarth—by the late '90s, with their own extreme metal roots, took that influence and carried it on their shoulders, with considerable effort. This is also reflected in this album.

Honestly, the "Melodic Death Metal" style with epic themes about the peoples of the North has personally worn me out a bit. In reality, if the vocals were high-pitched, we would call it Epic Power Metal! Nonetheless, these guys are consistent as always, and this is one of their most renowned albums.

The track titles, inspired by stories and legends of the North—such as Valhall Awaits Me, Runes to My Memory, Asator, Gods of War Arise, With Odin on Our Side, Under the Northern Star—are the highlight of a pure, classic record from them.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

Heavy Metal and Thatcherism: Britain in 1980 Through “Breaking the Law” and “Sanctuary”

 

In today’s cultural landscape, heavy metal is often portrayed as escapist, apolitical, detached from reality and immersed in fantasy. Yet a closer look at the early 1980s reveals a very different truth. The genre’s leading bands — Judas Priest and Iron Maiden — were not only politically aware, but deeply engaged with the social and economic turmoil of their time. Metal was not an escape. It was a reaction. It was the voice of the working class, of the frustrated youth, of those who felt abandoned by a system collapsing around them.

The era of Margaret Thatcher, who governed Britain from 1979 to 1990, remains one of the most transformative and divisive periods in modern British history. Her policies were rooted in aggressive economic liberalism, deregulation, privatization, and open confrontation with trade unions. Unemployment soared, entire industrial regions collapsed, and social cohesion was severely strained. At the same time, the victory in the Falklands War, the support of the financial sector, and the weakness of the opposition allowed her to remain in power for eleven years. British democracy did not collapse, but it was tested: police powers expanded, strikes were suppressed, local government was weakened, and society became sharply polarized.

Within this environment, metal naturally became a mirror of its time. In April 1980, Judas Priest released British Steel, an album that captured the psychology of the working class. “Breaking the Law” was not written as an anthem of criminality, but as a portrait of despair — a man stripped of work, prospects, and dignity. Its lyrics are starkly realistic: unemployment, wandering, anger, and a profound sense of abandonment. The song expresses the idea that when society breaks its contract with the individual, the individual no longer feels bound by its rules. It is not a celebration of lawlessness, but a cry of resistance against an unjust reality. Despite its provocative title, the song did not lead to censorship or legal trouble; it was misunderstood by some, criticized by others, but never banned. It was, however, a clear sign that metal had begun to speak directly to the conditions of its age.

One month later, in May 1980, Iron Maiden released the single Sanctuary. If “Breaking the Law” was the inner voice of frustration, “Sanctuary” was the external image of confrontation. Its cover caused an immediate uproar: Eddie, the band’s mascot, stands over the body of a woman unmistakably resembling Margaret Thatcher, who clutches a torn Iron Maiden poster. The image was not a call to violence but a piece of political satire, akin to the editorial cartoons of the time. Thatcher appears as the embodiment of censorship and repression, while Eddie symbolizes the youth fighting back. The cover was not banned by the state, but many record shops refused to stock it, and in some countries a censored version was issued. The youth, however, embraced it wholeheartedly: it became a bedroom poster, a symbol of defiance, an image of identification. It was the moment Thatcher officially became the “villain” of British musical culture.

The lyrics of “Sanctuary,” though framed as a story of pursuit and escape, connect directly with the cover’s political message. The narrator seeks refuge from the law, just as Eddie on the cover appears locked in conflict with the personification of authority. As in “Breaking the Law,” the “law” is not a legal concept but a symbol of social injustice and state pressure. The repeated references to the law in both songs reflect a time when young people felt that authority did not protect them — it hunted them.

Both Judas Priest and Iron Maiden wrote additional songs shaped by the era. Priest explored themes of surveillance, social pressure, and anger in tracks like “Electric Eye,” “Grinder,” and “The Rage.” Maiden continued to comment on society and politics through historical and allegorical narratives, from “The Prisoner” to “2 Minutes to Midnight” and “Wasted Years.” Their discographies are filled with images of escape, pursuit, confrontation with authority, and the sense of a world changing violently.

Heavy metal in the 1980s was not apolitical. It was a sonic document of a society in crisis. It was the voice of those who felt they had no future, no representation, no protection from the law. “Breaking the Law” and “Sanctuary” are not merely two songs; they are two sides of the same historical moment — the inner cry of despair and the outward image of rebellion. Together, they form one of the clearest examples of how music can become a mirror of history.

Nikolaos Parastatidis

Heavy Metal και Θάτσερ: Η Βρετανία του 1980 μέσα από το “Breaking the Law” και το “Sanctuary”

 

Στη σύγχρονη εποχή, πολλοί παρουσιάζουν το heavy metal ως μια μουσική φυγής, απολιτική, βυθισμένη στη φαντασία και αποκομμένη από την πραγματικότητα. Κι όμως, αν επιστρέψει κανείς στη δεκαετία του 1980, θα διαπιστώσει ότι τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του είδους – οι Judas Priest και οι Iron Maiden – όχι μόνο δεν ήταν απολιτικά, αλλά αντίθετα αποτύπωσαν με οξύτητα την κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση της εποχής. Η metal δεν ήταν απόδραση. Ήταν αντίδραση. Ήταν η φωνή της εργατικής τάξης, της νεολαίας που ασφυκτιούσε, των ανθρώπων που ένιωθαν ότι το σύστημα τους είχε εγκαταλείψει.

Η εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ, που κυβέρνησε τη Βρετανία από το 1979 έως το 1990, υπήρξε μία από τις πιο μεταμορφωτικές αλλά και διχαστικές περιόδους της σύγχρονης βρετανικής ιστορίας. Η πολιτική της στηρίχθηκε σε σκληρό οικονομικό φιλελευθερισμό, απορρύθμιση, ιδιωτικοποιήσεις και μετωπική σύγκρουση με τα συνδικάτα. Η ανεργία εκτοξεύτηκε, ολόκληρες βιομηχανικές περιοχές κατέρρευσαν, η κοινωνική συνοχή δοκιμάστηκε. Παράλληλα, η νίκη στον πόλεμο των Φώκλαντ, η στήριξη του χρηματοπιστωτικού τομέα και η αδυναμία της αντιπολίτευσης της επέτρεψαν να παραμείνει στην εξουσία επί έντεκα χρόνια. Η δημοκρατία δεν καταλύθηκε, αλλά πιέστηκε: η αστυνομία ενισχύθηκε, οι απεργίες καταστάλθηκαν, η τοπική αυτοδιοίκηση αποδυναμώθηκε και η κοινωνία πολώθηκε όσο ποτέ.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η metal δεν μπορούσε παρά να γίνει ο καθρέφτης της εποχής. Τον Απρίλιο του 1980, οι Judas Priest κυκλοφόρησαν το “British Steel”, έναν δίσκο που αποτύπωνε την ψυχολογία της εργατικής τάξης. Το “Breaking the Law” δεν γράφτηκε ως κάλεσμα σε παρανομία, αλλά ως περιγραφή της απελπισίας ενός ανθρώπου που έχει χάσει δουλειά, προοπτική και αξιοπρέπεια. Οι στίχοι του είναι ρεαλιστικοί, σχεδόν δημοσιογραφικοί: ανεργία, περιπλάνηση, θυμός, αίσθηση εγκατάλειψης. Το τραγούδι εκφράζει την ιδέα ότι όταν η κοινωνία δεν τηρεί το δικό της συμβόλαιο με τον πολίτη, ο πολίτης παύει να νιώθει δεσμευμένος από τους κανόνες της. Δεν είναι ύμνος στην παρανομία, αλλά ύμνος στην αντίσταση απέναντι σε μια άδικη πραγματικότητα. Παρά τον τίτλο του, δεν προκάλεσε διώξεις· παρεξηγήθηκε, σχολιάστηκε, αλλά δεν απαγορεύτηκε. Ήταν όμως ηχηρό σημάδι ότι η metal είχε αρχίσει να μιλάει για την εποχή της.

Ένα μήνα αργότερα, τον Μάιο του 1980, οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν το single “Sanctuary”. Αν το “Breaking the Law” ήταν η εσωτερική φωνή της απελπισίας, το “Sanctuary” ήταν η εξωτερική εικόνα της σύγκρουσης. Το εξώφυλλο του single προκάλεσε σάλο: ο Eddie, η μασκότ της μπάντας, απεικονίζεται να στέκεται πάνω από το σώμα μιας γυναίκας που μοιάζει ξεκάθαρα με τη Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία κρατά μια σκισμένη αφίσα των Iron Maiden. Η εικόνα δεν ήταν κάλεσμα σε βία, αλλά πολιτική σάτιρα, όπως τα σκίτσα των εφημερίδων. Η Θάτσερ εμφανίζεται ως προσωποποίηση της λογοκρισίας και της καταστολής, ενώ ο Eddie συμβολίζει τη νεολαία που αντιστέκεται. Το εξώφυλλο δεν απαγορεύτηκε από το κράτος, αλλά πολλά καταστήματα αρνήθηκαν να το πουλήσουν και σε ορισμένες χώρες κυκλοφόρησε λογοκριμένη εκδοχή. Η νεολαία όμως το αγκάλιασε με ενθουσιασμό: έγινε αφίσα σε δωμάτια, σύμβολο αντίστασης, εικόνα ταύτισης. Ήταν η στιγμή που η Θάτσερ μετατράπηκε επίσημα στον “villain” της βρετανικής μουσικής κουλτούρας.

Οι στίχοι του “Sanctuary”, αν και αφηγούνται μια ιστορία καταδίωξης, συνδέονται άμεσα με το εξώφυλλο. Ο αφηγητής ζητά καταφύγιο από τον νόμο, όπως και ο Eddie στο εξώφυλλο φαίνεται να συγκρούεται με την προσωποποίηση της εξουσίας. Όπως και στο “Breaking the Law”, ο “νόμος” δεν είναι νομική έννοια, αλλά σύμβολο κοινωνικής αδικίας και καταστολής. Η επαναλαμβανόμενη αναφορά στον νόμο και στα δύο τραγούδια δεν είναι τυχαία: αντικατοπτρίζει μια εποχή όπου η νεολαία ένιωθε ότι η εξουσία δεν την προστατεύει, αλλά την κυνηγά.

Τόσο οι Judas Priest όσο και οι Iron Maiden έγραψαν κι άλλα τραγούδια επηρεασμένα από την εποχή. Οι Priest μίλησαν για επιτήρηση, κοινωνική πίεση και θυμό σε κομμάτια όπως το “Electric Eye”, το “Grinder” και το “The Rage”. Οι Maiden, από την πλευρά τους, συνέχισαν να σχολιάζουν την κοινωνία και την πολιτική μέσα από ιστορικές και αλληγορικές αφηγήσεις, από το “The Prisoner” μέχρι το “2 Minutes to Midnight” και το “Wasted Years”. Η δισκογραφία τους είναι γεμάτη από εικόνες φυγής, καταδίωξης, σύγκρουσης με την εξουσία και αίσθησης ότι ο κόσμος αλλάζει βίαια.

Η metal της δεκαετίας του 1980 δεν ήταν απολιτική. Ήταν ηχηρό ντοκουμέντο μιας κοινωνίας σε κρίση. Ήταν η φωνή των ανθρώπων που ένιωθαν ότι δεν έχουν μέλλον, ότι κανείς δεν τους ακούει, ότι ο νόμος δεν τους προστατεύει. Το “Breaking the Law” και το “Sanctuary” δεν είναι απλώς δύο τραγούδια. Είναι δύο όψεις της ίδιας εποχής: η εσωτερική κραυγή της απελπισίας και η εξωτερική εικόνα της σύγκρουσης. Μαζί, αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η μουσική μπορεί να γίνει καθρέφτης της ιστορίας.

Νικόλαος Παραστατίδης

Red Sharks and the Cold War: Heavy Metal Against Power

 

The return of Crimson Glory to the forefront with their new album offers a natural opportunity to revisit their past. Among the songs that shaped their trajectory, Red Sharks remains one of the most emblematic examples of political expression within 1980s heavy metal. Written in 1988, at the twilight of the Cold War, the track captures with intensity the Western perspective on the Soviet Union: a place where freedom is restricted, censorship prevails, and state power operates as a mechanism of fear. The imagery the song employs — “red sharks,” “dictators,” the absence of voice and choice — draws from real aspects of Soviet everyday life, yet it is simultaneously amplified by the exaggeration and dramatization characteristic of the era’s rhetoric.

The truth lies somewhere in between. The Soviet Union did indeed restrict freedom of movement, impose censorship on music and the arts, and maintain a climate of surveillance through the KGB. However, the portrayal of a society living exclusively in terror and oppression is more an artistic overstatement than a historically precise depiction. Red Sharks does not function as a document; it functions as a cry. A Western voice that sees unfreedom and denounces it in the only way metal of that era knew how: directly, aggressively, without diplomatic nuance.

At the same time, it is important to emphasize that Crimson Glory were never a band with a one‑dimensional political agenda. On the contrary, much of their discography turns its critique toward the Western way of life itself. Songs like Lonely, Painted Skies, and In Dark Places comment on alienation, psychological erosion, social decay, and the superficial prosperity of American reality. The band does not adopt an ideological line; it adopts a human‑centered stance. Wherever freedom is lost, wherever society crushes the individual, that is where their gaze turns.

The picture becomes even more compelling when we examine what was happening at the same time inside the Soviet Union. Despite the restrictions, there were bands that dared to criticize both the Soviet regime and Western capitalism. Aria, Master, and more broadly political rock voices like Kino and DDT used allegory, metaphor, and coded language to speak about oppression, bureaucracy, fear, and also the materialistic decline of the West. Unlike American musicians, Soviet artists had to move carefully: open criticism could lead to bans, surveillance, or even persecution. Yet the need for freedom still found a way to express itself, even if through symbols.

Thus, the heavy metal of the era becomes a mirror of two worlds that appear opposite but ultimately meet at the same point: the human need for voice, for truth, for space to exist without fear. In the West, metal denounces Soviet authoritarianism. In the East, metal denounces Soviet authoritarianism and Western capitalism. In both cases, music becomes an act of resistance.

Today, with the return of Crimson Glory and the release of Chasing the Hydra, this conversation gains renewed relevance. The band continues to explore themes of power, fear, transcendence, and the human soul. Red Sharks is not merely a song from 1988; it is a piece of metal history and a reminder that art can become political without losing its poetic force.

Cold War heavy metal was not just music. It was a language of freedom — a language spoken on both sides, even when neither side could speak openly. And through that language, East and West found themselves — perhaps for the first time — on the same side of history.

Nikolaos Parastatidis