Groove Therapist release a powerful new single.

 

Groove Therapist present their new single, “Mama… Don’t Cry In Silence”, a work that positions music as both artistic expression and civic testimony. Written in response to the Tempi railway disaster of February 28, 2023, the track channels mourning, anger, and the demand for accountability into a deeply emotional progressive rock/metal composition.

The band frames the song as a tribute to the 57 victims of the collision, insisting that public memory must remain active and vocal. Through its narrative, the single highlights systemic failures and long-standing structural issues that contributed to the deadliest railway accident in modern Greek history.

For Groove Therapist, timing is part of the message. The single was released on February 28, 2025, at 23:22, precisely two years after the fatal impact. It is available free of charge on Bandcamp, underscoring the band’s intention to honor the victims rather than pursue commercial gain.

“Mama… Don’t Cry In Silence” blends personal grief with collective outrage, giving voice to families who continue to seek truth and justice. The band’s lyrical approach and atmospheric heaviness turn sorrow into a call for accountability and a reminder of the value of human life.

Active in Athens since 2012, Groove Therapist have established themselves as one of the most recognizable acts in the Greek progressive rock/metal scene. Their discography includes “Mr. Funker The Myth” and “MONOLOGUE”, works known for their conceptual depth and genre-blending approach.

With “Mama… Don’t Cry In Silence,” the band reaffirms that music can serve as a voice of conscience, carrying emotional truth into the public sphere.

Northern Krig unveil new single “Return of the Elfking”

 

The Norwegian Black Metal outfit Northern Krig has released its latest single, “Return of the Elfking”, marking another fierce chapter in the band’s rapidly evolving discography. The track was recorded and mixed at Icelandic Fire Records by Jan Reichel, with mastering handled by Totenklang Studios, preserving the band’s signature raw and frostbitten aesthetic.

Formed in Oslo in 2021 by Morfran, Erik Lund, Mikkel Stein, and Jonar Gunnarson, Northern Krig rose from the ashes of Skyrsdag and quickly carved out their identity within the Norwegian underground. The current lineup—Morfran (vocals/guitar), Miasma (bass/guitar), and Maikon Q. (drums)—cemented their sound with the 2022 demo Myrk Blóðfórn, followed by key milestones such as the 2024 debut Concept of a Suicidal Journey.

Their momentum surged in February 2026 with the release of the full‑length album Worship Files for Anthropophagolagnia Predators via Icelandic Fire Records, promoted by GlobMetal Promotions. The new single continues this trajectory, offering a glimpse into the band’s evolving sonic brutality and mythic storytelling.

REVIEW: SACRED LEGACY - Undying Heart

 

SACRED LEGACY - Undying Heart

STF Records

Undying Heart is the third release from SACRED LEGACY, arriving in 2007, just one year after Apocalypse. While Apocalypse introduced a talented and promising band, Undying Heart is a beast that grabs you from the very first listen.

The band continues to walk the musical path where melodic thrash meets progressive metal, but this time they introduce a few fresh elements that enrich their sound. The lead guitar melodies are memorable and instantly carve themselves into your mind, while the solos feature a tasteful neoclassical touch that adds both depth and variety to the compositions.

Once again, the vocals are distorted, bringing to mind many contemporary melodic death metal bands. Compared to the previous album, the vocal performance has definitely improved. Even so, I still believe this band's music would benefit from clean vocals. A perfect example is the title track, "Undying Heart," where clean male vocals are combined with a female singer, producing a truly captivating result.

Overall, Undying Heart is a significant step forward from its predecessor. SACRED LEGACY prove that they are a band worthy of attention, and I have no doubt they have the potential to deliver even greater metal releases in the future.

Along with this album, the band also sent me their new single, "Forsaken," for review. Judging from this song, things have become crystal clear. Their musical direction remains faithful to their previous work, but the production is noticeably stronger, and the addition of clean vocals makes a remarkable difference. "Forsaken" is an excellent example of melodic metal, performed with genuine passion. The vocalist delivers an emotional performance that makes you want to play the song again and again.

Do yourself a favor and give this band a listen.

Nick Parastatidis

 

"Listen, Little Man!": Wilhelm Reich’s Heavy Metal Manifesto

Some books are written to comfort the soul; others are written to shatter it. Wilhelm Reich’s "Listen, Little Man!" (Άκου, Ανθρωπάκο!), penned in 1946, undeniably belongs to the latter. It is a text-manifesto, a deeply personal yet universal cry that remains shockingly relevant in the 21st century.

The Context of Bitterness: A Persecuted Pioneer

To understand the raw intensity of this book, one must dive into the era it was born. Reich, one of Sigmund Freud’s most brilliant students, wrote this text during a period of intense personal and professional trial. Having dedicated his life to researching "Orgone"—a universal life energy that he believed connected mental health with physical freedom—he found himself in the crosshairs of the scientific and political establishment.

His theories were dismissed as pseudoscience, his research was banned, and he was ultimately driven to prison. This bitterness and disillusionment spill over every page. Critics could easily dismiss it as the resentful outburst of a wounded ego. Yet, it is precisely this emotional charge that gives the work its raw, authentic power. Reich’s bitterness turns into a sharp scalpel that strips society bare.

A Brilliant Mind in Human Psychology

Despite the disillusionment clouding his words, the reader cannot help but bow to the sheer stature of the scientist. Reich emerges from the text as an exceptional psychiatrist with highly original and pioneering ideas for his time. He demonstrates a profound understanding of the human psyche, unlocking its defensive mechanisms in ways few of his contemporaries could. He doesn't settle for surface-level symptoms; he dives straight into the root causes of human behavior.

Mass Psychology: The Trap of Safety vs. Freedom

The book serves as a ruthless critique of what we conventionally call the "average man." Reich aims his arrows at the masses, who consciously choose safety over freedom. Freedom, after all, demands virtues the average man fears: responsibility, accountability, and a high social consciousness.

The easy way out—"safety"—is to hand over the responsibility of one's life to a system or a tyrant. That way, the individual can act irresponsibly, hidden behind the convenient excuse: "What can I do? I’m just an ordinary guy."

Reich exposes a devastating historical truth: this very same "ordinary guy" claiming helplessness is the one who carried out the mass atrocities in Nazi Germany. He is the same one who turned the October Revolution—a monumental social uprising—into a brutal tyranny. Dictators would hold no power if the "Little Man" didn't hand it to them on a silver platter, just to escape the heavy burden of personal responsibility.

The Counter-Argument: How is the "Little Man" Fabricated?

This is where modern critique might disagree with or expand upon Reich’s theory. The author places almost the entire blame on the individual. He overlooks the fact that those who rule control education and culture, which are explicitly designed to manufacture Little Men.

Even in modern democracies, we witness a massive paradox: on one hand, citizens have the voting right to determine their fate. On the other hand, when it comes to truly "serious" issues, governments and power structures constantly signal that citizens are not qualified to decide, stripping them of their agency. The "Little Man," therefore, isn't just a psychological choice of the masses; he is the product of a system that enforces irresponsibility to maintain control.

Yet, this critical extension would likely find Reich in agreement. In his book, he makes it clear that he doesn't want to be dogmatic, nor does he demand the blind repetition of his words. Instead, he urges the reader to take his thoughts and push them a step further. His ultimate wish was for science and thought to evolve, not stagnate.

The Mind-Body Connection: A Foundational Truth

If we strip Reich’s work of its era-specific metaphysical exaggerations (like orgone accumulators), what remains at its core is a fundamental truth fully recognized by modern medicine and psychology: the significance of psychosomatic unity.

A positive mental state, optimism, and belief in recovery are proven to give patients much better odds. Conversely, poor mental health, chronic anxiety, suppressed emotions, and depression act as toxins to the body, undermining the immune system. As a visionary of psychosomatic medicine, Reich grasped this long before it became medical dogma.

A Hidden, Subversive Optimism

Despite the pervasive bitterness and aggressive tone, the paradox of "Listen, Little Man!" is that at its core, it remains a deeply optimistic book. Reich does not write out of hatred or nihilism. If he believed humanity was a lost cause, he would have chosen silence.

His angry roar is actually an act of love—a violent jolt to wake us up. The author maintains faith until the end that, beneath the rust of conformism, bright elements exist within human nature that can break free from the misery of the "Little Man" and finally evolve into a truly free Human Being.

The Musical Coda: From "Kyr-Pantelis" to the Metal Soundtrack of the Little Man

Writing for a music webzine, it's impossible not to connect Reich's archetype to a legendary character from Greek rock history: "Kyr-Pantelis" (Honorable Man, Mr. Pantelis), a brilliant track written by Panos Tzavellas and famously covered by the influential rock band Magic De Spell. Kyr-Pantelis is the quintessential "law-abiding, quiet neighbor" who counts his grocery store revenues while "fascists are slaughtering people outside." He is the perfect local embodiment of Reich's conformist mass-man.

This exact passivity, hypocrisy, and blind obedience to authority have been blasted through some of the greatest riffs in heavy music history, creating the ultimate soundtrack to Reich's book:

· Iron Maiden – 2 Minutes to Midnight: The ultimate heavy metal chronicle of human self-destruction. The "blind men shouting to let the creatures out" are the exact Little Men cheering on the wars of their leaders.

· Helloween – I Want Out: The power metal anthem of individual sovereignty. A direct scream against the comfortable prison of the establishment, demanding that you break the chains and take charge of your own life.

· Metallica – The Shortest Straw: A fierce attack on witch hunts and the blacklisting of dissidents—a perfect sonic representation of how the status quo systematically ruined Reich’s life.

· Queensrÿche – Spreading the Disease: A progressive metal dissection of mass manipulation. It perfectly captures how institutional power structures keep the "ordinary man" medicated, distracted, and submissive.

· Sacred Reich – The American Way: (Right down to the band's name!) A thrash metal assault on consumerism and a population trained not to think just to feel safe.

· Kreator – People of the Lie: Mille Petrozza’s "People of the Lie" are Reich's Little Men—those who hide their inner hatred, fear, and suppressed instincts behind polite social conventions.

"Listen, Little Man!" is not an easy or relaxing read. It is a confrontational book. Yet, despite the author's visible resentment, it remains a timeless classic—essential for anyone who wants to understand not only the psychology of the masses but also the hidden, dark corners of their own reflection.

Nick Parastatidis

 

«Άκου, Ανθρωπάκο!»: Το Heavy Metal Μανιφέστο του Βίλχελμ Ράιχ

Υπάρχουν βιβλία που γράφονται για να τέρψουν την ψυχή και βιβλία που γράφονται για να τη συγκλονίσουν. Το «Άκου, Ανθρωπάκο!» (Listen, Little Man!) του Βίλχελμ Ράιχ, που γράφτηκε το 1946, ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για ένα κείμενο-μανιφέστο, μια βαθιά προσωπική αλλά και πανανθρώπινη κραυγή, η οποία παραμένει σοκαριστικά επίκαιρη στον 21ο αιώνα.

Το Πλαίσιο της Πικρίας: Ένας Διωγμένος Πρωτοπόρος

Για να κατανοήσει κανείς την ένταση του βιβλίου, πρέπει να βουτήξει στην εποχή του. Ο Ράιχ, ένας από τους πιο λαμπρούς μαθητές του Σίγκμουντ Φρόυντ, έγραψε αυτό το κείμενο σε μια περίοδο έντονης προσωπικής και επαγγελματικής δοκιμασίας. Έχοντας αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα της «Οργόνης» —μιας παγκόσμιας ζωτικής ενέργειας που κατά τον ίδιο συνέδεε την ψυχική υγεία με τη σωματική ελευθερία— βρέθηκε στο στόχαστρο του επιστημονικού και πολιτικού κατεστημένου.

Η θεωρία του απορρίφθηκε ως ψευδοεπιστήμη, οι έρευνές του απαγορεύτηκαν και ο ίδιος οδηγήθηκε τελικά στη φυλακή. Αυτή η πικρία και η απογοήτευση ξεχειλίζουν από τις σελίδες του βιβλίου. Οι επικριτές του θα μπορούσαν εύκολα να το χαρακτηρίσουν ως ένα ξέσπασμα μνησικακίας ενός πληγωμένου εγώ. Κι όμως, αυτή ακριβώς η προσωπική φόρτιση είναι που δίνει στο έργο μια ωμή, αυθεντική δύναμη. Η πικρία του Ράιχ μετατρέπεται σε ένα κοφτερό νυστέρι που ξεγυμνώνει την κοινωνία.

Ένας Ιδιοφυής Γνώστης της Ανθρώπινης Ψυχής

Παρά την απογοήτευση που τον κυριεύει, ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί στο μέγεθος του επιστήμονα. Ο Ράιχ ξεπροβάλλει μέσα από το κείμενο ως ένας εξαιρετικός ψυχίατρος με πρωτότυπες και πρωτοποριακές ιδέες για την εποχή του. Δείχνει να γνωρίζει την ανθρώπινη ψυχή σε βάθος, «ξεκλειδώνοντας» τους μηχανισμούς της με τρόπο που ελάχιστοι σύγχρονοί του μπορούσαν. Δεν μένει στην επιφάνεια των συμπτωμάτων, αλλά βουτάει στις ρίζες της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Η Ψυχολογία της Μάζας: Η Παγίδα της Ασφάλειας έναντι της Ελευθερίας

Το βιβλίο αποτελεί μια αδυσώπητη κριτική σε αυτό που συμβατικά ονομάζουμε «μέσο άνθρωπο». Ο Ράιχ στρέφει τα βέλη του στη μάζα, η οποία επιλέγει συνειδητά την ασφάλεια αντί για την ελευθερία. Κι αυτό γιατί η ελευθερία απαιτεί αρετές που ο μέσος άνθρωπος φοβάται: ευθύνη, υπευθυνότητα και υψηλή κοινωνική συνείδηση.

Η εύκολη λύση —η «ασφάλεια»— είναι να αναθέσει κανείς την ευθύνη της ζωής του σε ένα σύστημα ή σε έναν τύραννο. Έτσι, ο άνθρωπος μπορεί να δρα ανεύθυνα, οχυρωμένος πίσω από τη βολική δικαιολογία: «Τι μπορώ να κάνω εγώ; Είμαι απλώς ένας απλός άνθρωπος».

Ο Ράιχ αναδεικνύει μια συγκλονιστική ιστορική αλήθεια: αυτός ο ίδιος «απλός άνθρωπος» που δηλώνει ανήμπορος, είναι εκείνος που διέπραξε τα μαζικά εγκλήματα στη ναζιστική Γερμανία. Είναι ο ίδιος που μετέτρεψε την Οκτωβριανή Επανάσταση —μια σπουδαία κοινωνική εξέγερση— σε μια στυγνή τυραννία. Οι δικτάτορες δεν θα είχαν δύναμη αν ο «Ανθρωπάκος» δεν τους την πρόσφερε απλόχερα, προκειμένου να γλιτώσει από το βάρος της προσωπικής του ευθύνης.

Ο Αντίλογος: Πώς Κατασκευάζεται ο «Ανθρωπάκος»;

Εδώ, ωστόσο, εντοπίζεται και το σημείο όπου η σύγχρονη κριτική ματιά μπορεί να διαφωνήσει ή να επεκτείνει τη θεωρία του Ράιχ. Ο συγγραφέας αποδίδει σχεδόν όλη την ευθύνη στον ίδιο τον άνθρωπο. Παραβλέπει, όμως, ότι εκείνοι που διοικούν και κυβερνούν ελέγχουν απόλυτα την εκπαίδευση και την παιδεία, οι οποίες είναι προσανατολισμένες ακριβώς στο να δημιουργούν Ανθρωπάκους.

Ακόμα και στις σύγχρονες δημοκρατίες, βλέπουμε να αναπαράγεται ένα τεράστιο παράδοξο: από τη μία πλευρά, ο πολίτης έχει το δικαίωμα με την ψήφο του να καθορίσει την τύχη τη δική του και των συνανθρώπων του. Από την άλλη, σε ζητήματα πραγματικά «σοβαρά», οι ίδιες οι κυβερνήσεις και τα συστήματα εξουσίας του διαμηνύουν ότι δεν είναι σε θέση να αποφασίσει, αφαιρώντας του την κρίση. Ο «Ανθρωπάκος», λοιπόν, δεν είναι απλώς μια ψυχολογική επιλογή της μάζας· είναι το προϊόν ενός συστήματος που επιβάλλει την ανευθυνότητα για να διατηρήσει τον έλεγχο.

Αυτή η κριτική προέκταση, ωστόσο, είναι σίγουρο ότι θα έβρισκε σύμφωνο τον ίδιο τον Ράιχ. Στο ίδιο του το βιβλίο ξεκαθαρίζει πως δεν επιδιώκει να είναι δογματικός, ούτε ζητά την άκριτη αναπαραγωγή των ιδεών του. Αντίθετα, προτρέπει τον αναγνώστη να πάρει τη σκέψη του και να την πάει ένα βήμα παραπέρα. Επιθυμία του ήταν μια επιστήμη και μια σκέψη που προχωράει και εξελίσσεται, όχι μια γνώση που τελματώνει.

Η Μεγάλη Αλήθεια: Η Σύνδεση Ψυχής και Σώματος

Αν απογυμνώσουμε το έργο του Ράιχ από τις μεταφυσικές ή εναλλακτικές υπερβολές της εποχής (όπως οι συσσωρευτές οργόνης), στον πυρήνα του μένει μια θεμελιώδης αλήθεια που η σύγχρονη ιατρική και ψυχολογία αναγνωρίζουν πλήρως: τη σημασία της ψυχοσωματικής ενότητας.

Η καλή ψυχική διάθεση, η αισιοδοξία και η πίστη σε μια θεραπεία δίνουν αποδεδειγμένα πολύ καλύτερες ελπίδες για την υγεία του ατόμου. Αντίθετα, η κακή ψυχολογία, το χρόνιο άγχος, η καταπίεση των συναισθημάτων και η κατάθλιψη λειτουργούν τοξικά για τον οργανισμό, υπονομεύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα. Ο Ράιχ, ως οραματιστής της ψυχοσωματικής ιατρικής, το είχε συλλάβει αυτό πολύ πριν γίνει ιατρικό δόγμα.

Μια Κρυφή, Ανατρεπτική Αισιοδοξία

Παρά τη διάχυτη «πικρία» και την επιθετικότητα του κειμένου, το παράδοξο με το «Άκου, Ανθρωπάκο!» είναι ότι στο βάθος του παραμένει ένα βαθιά αισιόδοξο βιβλίο. Ο Ράιχ δεν γράφει από μίσος ή μηδενισμό. Αν πίστευε ότι η ανθρωπότητα είναι μια χαμένη υπόθεση, θα είχε επιλέξει τη σιωπή.

Η οργισμένη κραυγή του είναι στην πραγματικότητα μια πράξη αγάπης και ένα βίαιο ταρακούνημα αφύπνισης. Ο συγγραφέας διατηρεί μέχρι τέλους την πίστη ότι, κάτω από τη σκουριά του κομφορμισμού, υπάρχουν εκείνα τα φωτεινά στοιχεία στην ανθρώπινη φύση που μπορούν να την κάνουν να ξεφύγει από τη μιζέρια του «Ανθρωπάκου» και να μετεξελιχθεί, επιτέλους, σε πραγματικό, ελεύθερο Άνθρωπο.

Η Μουσική Κατακλείδα: Από τον «Κυρ-Παντελή» στο Metal Soundtrack του Ανθρωπάκου

Καθώς μιλάμε για ένα μουσικό webzine, είναι αδύνατον να μην εντοπίσουμε την απόλυτη μετάφραση του «Ανθρωπάκου» στην ελληνική πραγματικότητα. Αυτή δεν είναι άλλη από τον εμβληματικό «Κυρ-Παντελή» (σε στίχους και μουσική του Πάνου Τζαβέλλα, με τη γνωστή εκτέλεση από τους Magic De Spell). Ο φιλήσυχος νοικοκύρης που κοιτάζει τις εισπράξεις του την ώρα που έξω «σφάζουν οι φασίστες» είναι η τέλεια ενσάρκωση του ραϊχικού κομφορμισμού.

Αυτή η παθητικότητα της μάζας, η υποκρισία και η τυφλή υποταγή στην εξουσία έχουν αποτυπωθεί επανειλημμένα σε μερικά από τα σπουδαιότερα riffs της σκληρής μουσικής, αποτελώντας το ιδανικό soundtrack του βιβλίου:

· Iron Maiden – 2 Minutes to Midnight: Η Heavy Metal καταγραφή της ανθρώπινης αυτοκαταστροφής, όπου οι «τυφλοί που φωνάζουν να βγουν τα τέρατα έξω» είναι οι Ανθρωπάκοι που στηρίζουν τους πολέμους των ηγετών τους.

·  Helloween – I Want Out: Ο Power Metal ύμνος της ατομικής ελευθερίας. Μια ευθεία κραυγή ενάντια στη βολική φυλακή του συστήματος, που απαιτεί να σπάσεις τα δεσμά και να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου.

· Metallica – The Shortest Straw: Η οργή για το κυνήγι μαγισσών και τον αποκλεισμό όσων διαφωνούν — μια τέλεια ηχητική αναπαράσταση του πώς το κατεστημένο κατέστρεψε τον Ράιχ.

· Queensrÿche – Spreading the Disease: Μια progressive metal ανατομία της χειραγώγησης και του τρόπου με τον οποίο η εξουσία κρατά τον «απλό άνθρωπο» κοιμισμένο και υποταγμένο.

·  Sacred Reich – The American Way: Μια thrash επίθεση στον καταναλωτισμό και στον πολίτη που εκπαιδεύεται να μην σκέφτεται για να νιώθει ασφαλής.

·  Kreator – People of the Lie: Οι «Άνθρωποι του Ψέματος» του Mille Petrozza είναι οι Ανθρωπάκοι που κρύβουν το μίσος και τον φόβο τους πίσω από κοινωνικές συμβάσεις.

Το «Άκου, Ανθρωπάκο!» δεν είναι ένα εύκολο ή χαλαρωτικό ανάγνωσμα. Είναι ένα βιβλίο-πρόκληση. Παρά την εμφανή πικρία του δημιουργού του, παραμένει ένα κλασικό έργο, απαραίτητο για όποιον θέλει να κατανοήσει όχι μόνο την ψυχολογία των μαζών, αλλά και τις κρυφές, σκοτεινές πτυχές του ίδιου του του εαυτού.

Νικόλαος Παραστατίδης