Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026

REVIEW: THE SILENT RAGE, The Deadliest Scourge

 


THE SILENT RAGE, The Deadliest Scourge (2016)


Alone Records


Από άλλη κατηγορία.


Μια ελληνική μπάντα ακόμη... Καμία πρωτοτυπία, κανένα άλλο σχόλιο! Μια μπάντα που βγήκε κι αυτή από την έκρηξη αναμνήσεων και νοσταλγίας για το κλασικό Metal, Power Metal στην περίπτωση τους, από τις αρχές μέχρι τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του τρέχοντος αιώνα. Πνευματικό παιδί του κιθαρίστα Νίκου Σιγκλίδη, το συγκρότημα έχει υπάρξει χώρος συνύπαρξης πολλών γνωστών μουσικών καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των είκοσι χρόνων, με πρώτη παρουσία το 2006, έχοντας προηγουμένως δύο Ε.Ρ., αρκετά singles και φυσικά ζωντανές εμφανίσεις. Το ότι χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να βγει κανονικό, πλήρες άλμπουμ (μεγάλος δίσκος που λέγανε και οι θείοι μας παλιά!) μάλλον ήταν το μόνο περίεργο στην περίπτωσή τους! 


Με τη φωνή του Σταύρου Γιαννακόπουλου (a.k.a. Steve Venardo), την παρουσία του Κώστα Κρίκου στην άλλη κιθάρα, τον Σταμάτη Κατσαφάδο στα ντραμς και το μπάσο από τον Σταύρο Τσιλιβαράκο, σε αυτό το άλμπουμ, παίζουν ένα συμπαγές Power Metal που ισορροπεί ανομοιογενώς από κομμάτι σε κομμάτι, ανάμεσα σε αμερικανικό και ευρωπαϊκό στυλ, με ενδείξεις της ευρωπαϊκής πλευράς να υπερτερούν αρκετά σε κάμποσα σημεία, αλλά που έχει τη σφραγίδα του ελληνικού ήχου. 


Αν μπορούσα να ονομάσω το ελληνικό Power Metal, θα το χαρακτήριζα ένα νέο μέλος της όλο και διευρυνόμενης οικογένειας αυτού του δημοφιλούς στη χώρα μας υποείδους. Μελωδικό αλλά οργισμένο, πολύ δυναμικό και ταχύ, με στακάτο ρυθμό και πολύ μοντέρνα παραγωγή, όπως οφείλει το πραγματικό Power Metal να είναι δομημένο. Το άλμπουμ περιέχει δεκατρία κομμάτια, με το τελευταίο, "Inner Scars", να αποτελεί το bonus της digipack έκδοσης, και σίγουρα αποτελεί μια πολύ μεγάλη, καλή και χορταστική πρόταση. 


Τα "Signal of War", "My Race Won't Last", "Stormwarrior", "The Deadliest Scourge", "Sin of a Pilgrim", "Proselytize the Masses", "A Piece of Eden" και "The Right to Dream" ξεχωρίζουν άνετα μέσα σε ένα πολύ όμορφο, κατά τα άλλα, σύνολο.


English:



A Different Category.


Another Greek band... No originality, no further comments! This is a band born out of a burst of nostalgia and memories for classic Metal, specifically Power Metal, from the early to mid-first decade of the 21st century. The band is the spiritual child of guitarist Nikos Siglidis, and over the past twenty years, it has been a space where many well-known musicians have collaborated. Their first appearance was in 2006, after releasing two EPs, several singles, and of course, live performances. The fact that it took ten years to release a proper, full-length album (a big record, as our elders used to say!) is probably the only oddity about them. 


With the vocals of Stavros Giannakopoulos (a.k.a. Steve Venardo), the presence of Kostas Krikos on the other guitar, Stamatis Katsafados on drums, and Stavros Tsilibarakos on bass, this album features a solid Power Metal sound that oscillates unevenly from track to track, blending American and European styles. In many places, European influences are more prominent, yet the album bears the unmistakable mark of the Greek sound. 


If I were to name Greek Power Metal, I would consider it a new member of the ever-expanding family of this subgenre, which is increasingly popular in Greece. Melodic yet angry, very powerful and fast, with a tight rhythm and very modern production—just as true Power Metal should be structured. The album contains thirteen tracks, with the last one, "Inner Scars," serving as a bonus on the digipack edition. It is certainly a substantial, good, and satisfying release. 


Tracks like "Signal of War," "My Race Won't Last," "Stormwarrior," "The Deadliest Scourge," "Sin of a Pilgrim," "Proselytize the Masses," "A Piece of Eden," and "The Right to Dream" stand out effortlessly within a very beautiful, otherwise cohesive collection.


Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!


REVIEW: HANKER – Conspiracy of Mass Extinction

 


HANKER – Conspiracy of Mass Extinction


Hellion Records


Originally released in 2010


This fifth album from Canadian power metal veterans HANKER marks one of the most striking comebacks of 2010—standing proudly alongside the year’s strongest returns from SCORPIONS, HEATHEN, OVERKILL, and ENFORCER. It also arrived after a sixyear gap since Web of Faith (2004), making this release a fully charged reentry for the band. Canada’s metal scene has been on a roll in recent years, and albums from HANKER, EVIL SURVIVES, SKULL FIST, and STRIKER only reinforce that momentum.


Conspiracy of Mass Extinction stays true to the band’s identity: technical, sharpedged power metal with a clear sense of purpose. Across its 13 tracks and nearly 57minute runtime, the album maintains intensity without drifting into filler. Even the 37second instrumental intro, “Fear the End,” feels intentional, setting the tone before the record launches into full powermetal stride. The classic HANKER lineup—Pascal Cliche (vocals, guitars), Patrick Gravel (guitars), Laurent Imbeau (bass), and Sylvain Tremblay (drums)—is in top form, delivering a tight, confident performance that reflects years of chemistry.



The material is ambitious in structure yet remains engaging throughout, avoiding the fatigue that often accompanies more complex compositions. For me, this album easily ranks among the band’s finest and stands as one of the top power metal releases of 2010. Picking standout tracks isn’t simple, but “Beyond the Pale,” “Who’s Crying Loud?,” “Feel It Again,” and the title track rise to the top as particularly strong examples of what HANKER does best.


Production-wise, the album blends the band’s 80srooted influences with a more modern sonic approach, giving it both warmth and clarity. The guitar work deserves special mention—precise, expressive, and clearly crafted with care. It’s no surprise that early reviewers responded enthusiastically, with the album earning exceptionally high ratings, including a 96% average on Metal Archives.


For dedicated power metal fans, this is essential listening. For the broader metal audience, it’s a powerful demonstration of Canadian metal at its best—an album that rewards both longtime followers and newcomers willing to dive into HANKER’s world.


Nick Parastatidis


Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2026

LIVE REPORT: Ghostlands & Revenlands Festival 2026

 


Ghostlands & Revenlands Festival 2026


Blossom Death, Empty Mirror, Wildfire (GR), Sorrowful Angels, The Silent Rage


Κυριακή 1η Φεβρουαρίου 2026 – Κύτταρο Live, Αθήνα


Αντί προλόγου

Ψιλόβροχο και Κυριακή απόγευμα, παρέα με τον Θωμά και τον Πέτρο, βρισκόμαστε και κινάμε για το κλασικό μέρος. Στις 18:30 φτάνουμε· η βροχούλα πιάνει ευτυχώς ψιλή κι ο κόσμος, περί τα είκοσι άτομα — δυστυχώς οι ίδιες γνώριμες φάτσες πάντα. Πιάνουμε την κουβέντα, αναμένοντας να περάσει η μισή ώρα και να ανοίξουν την πόρτα.


Πώς το λένε κι οι Manowar; “Περιμένετε στη βροχή, περπατάτε μέσα στα χιόνια” (για τη μουσική). Χιόνια ευτυχώς έχουμε να δούμε στο κέντρο περίπου τέσσερα χρόνια… πάλι καλά. Πάντως λίγοι και καλοί φίλες και φίλοι προς στήριξη της ελληνικής σκηνής αρκούν, όπως τελικά φάνηκε. Αν και περί τη μέση των έξι και κάτι ωρών, το Κύτταρο ήταν σχεδόν γεμάτο. Πάλι καλά!


Blossom Death



Με τους λίγους προαναφερθέντες να έχουν γίνει καμιά εξηνταριά, η μπάντα ξεκίνησε. Τους βλέπω πρώτη φορά· αυτή είναι η νέα μπάντα του Κώστα Κατοίκου, πρώην μέλους των Sorrowful Angels (περισσότερα παρακάτω). Φυσικά ξέρω και τον Αργύρη Δεληγιαννόπουλο, τον ντράμερ τους — τον συμπαθή φίλο, τον “αρκούδο”, όπως τον λέμε.

 

Ένα ιδιαίτερο μείγμα Goth Metal με μοντέρνο Heavy Rock και την ξεχωριστή παρουσία της Μαρίτας Μακαρονίδη στη φωνή και στη ζωή μαζί με τον Κώστα. Στο μπάσο ο γνώριμος Γιάννης Λιτινάκης, με τη χαρακτηριστική μπαντάνα και τη γενειάδα του, επίσης στους Reflection. Η ώρα περνά ωραία, ζεσταίνοντας την όρεξή μας με υλικό από τα ΕΡ τους αλλά και νέες γεύσεις από το μέλλον της δουλειάς τους.


Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν όταν η έφηβη κόρη τους τραγούδησε μαζί με τη μητέρα της και αφιέρωσε το κομμάτι σε συμμαθήτριά της που δυστυχώς έχασε πρόσφατα και τόσο πρόωρα…



Empty Mirror



Η ώρα να βγουν στη σκηνή έφτασε. Η επτάδα νέων ανθρώπων που αποτελεί τη μπάντα — πρώτη φορά που τους βλέπω κι αυτούς — ήταν καλά στημένη και έτοιμη. Gothic Metal με γυναικεία φωνητικά και ανδρικά στα όρια του Doom/Death Metal, από την Αφροδίτη Τ. και τον Ανδρέα Denwar, που αντάλλασσαν λυρικούς ρόλους.


Στα κρουστά δεν είχα αντιληφθεί ότι ήταν η Mechblastess (Δήμητρα), χωρίς το κλασικό Black Metal corpse paint της από τους Devathorn. Ομολογώ ότι, ενώ δεν είναι το είδος μου (άντε μεν ότι ακούω Anathema, πολύ Paradise Lost, φτάνοντας το πολύ μέχρι Moonspell και βία ως τους Crematory), είχαν κάτι ιδιαίτερο· δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσαν! Έχοντας το κοινό τους από κάτω, η άγνοιά μου μάλλον δεν έγινε αντιληπτή!



Wildfire



Εδώ ξεκινάει η πιο κλασική Metal μπάντα να δίνει πόνο. Τους βλέπω δεύτερη φορά μετά από δύο χρόνια· στο live τους στο Temple τότε είχαν ακόμη μόνο το ντεμπούτο ΕΡ τους, με τον Βασίλη Χρέπα στη φωνή, που πλέον είναι στους Darklon.


Από τότε μεσολάβησε το εκπληκτικό άλμπουμ Rise και το συγκρότημα, με την τεράστια μορφή του Αποστόλη (Tolis G Pol), μαζί με τον Δημήτρη Βαρσαμή στις κιθάρες, τον Μάριο Θεοφυλάτο (ο οποίος είναι και στους Empty Mirror) στα πλήκτρα, τον Δημήτρη Μεγαλιό στο μπάσο και τον άπιαστο Ανδρόνικο Μαλτέζο στα κρουστά, εμφανίστηκε με τον — ελπίζω όχι προσωρινό — γελαστό κι αεικίνητο νέο τραγουδιστή τους, Τάσο Λαζάρη, που με δυσκόλευε να τον “σημαδέψω” με την κάμερα του φτωχού κινητού μου!


Μιλάμε για τρέξιμο επί σκηνής σχολής Dickinson, αλλά με φωνή που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, τόσο στο υλικό του Rise όσο και του ΕΡ. Ιδιαίτερη στιγμή που τράβηξε τα βλέμματα ήταν όταν ο Αποστόλης έπαιξε ζωντανά στο κλαρίνο το σημείο που ακούγεται στο κομμάτι Navigators. Αργότερα, δεύτερη τρελή φάση: ο ξεσηκωμός από τη διασκευή στο Red Sharks των Crimson Glory, συνοδευόμενη από το έξυπνο εύρημα του συγκροτήματος να πετάξει έναν φουσκωτό καρχαρία παραλίας στο κοινό, ο οποίος έκανε αρκετή ώρα “βόλτες” στα χέρια μας.


Τότε συνειδητοποίησα ότι το Κύτταρο είχε πολλαπλάσιο κόσμο απ’ ό,τι στην αρχή της συναυλίας!



Sorrowful Angels



Είχαν δέκα χρόνια να παίξουν οι Αθηναίοι heavy metallers με τα έντονα goth στοιχεία στον ήχο τους. Σαν βαλμένοι κάπου ανάμεσα σε Nevermore mainstream εποχής Dead Heart… και Paradise Lost εποχής Draconian Times, έτσι θα έλεγα ότι ηχούν. Είχα κιόλας το δεύτερο άλμπουμ τους, Omens, να μου έχει δώσει τότε την ίδια εικόνα για τη μπάντα, και μου είχε φανεί αργότερα ότι το είχαν διαλύσει.


Πρακτικά ήταν στον πάγο τόσο καιρό, και οι πιστοί φίλοι τους από κάτω έδωσαν βροντερό παρόν για την τετράδα! Καλοπαιγμένο, βαρύ, σκοτεινό metal, με πολύ καλή εμφάνιση και στήσιμο επί σκηνής· σε κερδίζουν άνετα, αν και ένα δημιουργικό άγχος το διέκρινες στα μέλη τους — λογικό μετά από τόσο χρόνο. Με τρία άλμπουμ ήδη στο ενεργητικό τους, μάλλον θα έχουμε σύντομα νέα τους.



The Silent Rage



Με λίγη αργοπορία για να οργανωθεί η σκηνή κατάλληλα, ήρθε η ώρα που περίμεναν οι κλασικοί “παουεράδες”. Η ανανεωμένη πεντάδα του συγκροτήματος, της αγγλιστί larger-than-life μορφής που ακούει στο όνομα Νίκος Σιγλίδης, ανέβηκε τον Γολγοθά της σκηνής του Κυττάρου, οπλισμένη με το προ τριετίας άλμπουμ Nuances of Life — έργο τέχνης.


Κεραυνοί από μεταλλικό κέφι, ανελέητοι ρυθμοί, όλα όπως έπρεπε και όπως τα θέλαμε. Ο Μιχάλης Ρινακάκης, με το ιδιαίτερο φυζίκ του, τη μακριά αλογοουρά και τη γενειάδα, μέσα στο πέτσινο μπουφάν του, έδωσε από μικροφώνου στις ψηλές νότες και… κατάλαβαν. Ο Γιώργος Χανιωτάκης, στο μπάσο, με ιδιαίτερο στυλ και ρυθμό, βαρούσε με άνεση. Ο Νίκος Σαμπάνης από τους Valiant Sentinel, στις υπόλοιπες κιθάρες, έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε.


Η εμφάνιση εκτοξεύθηκε όταν ανέβηκαν στη σκηνή μέλη από το πρώτο demo του γκρουπ, με τον Νίκο να το παλεύει και στο μικρόφωνο όπως παλιά, μόνος του. Η παρέλαση των πρώην μελών συνεχίστηκε και κορυφώθηκε με τον Κώστα Τόκα (νυν Reflection) να αναλαμβάνει ρόλο τραγουδιστή και κιθαρίστα, συνοδευόμενος από τον ντράμερ-είδωλο Λευτέρη Μώρο (νυν Diviner).


Ζήσαμε σκηνές απείρου κάλλους, όπως γίνεται αντιληπτό. Υλικό από κάθε εποχή — demo, EP και τα δύο άλμπουμ — πέρασε, και μαζί η ώρα πήγε 00:20, με λιγότερο κόσμο από κάτω λόγω της εργάσιμης Δευτέρας που ερχόταν. Η χαρά όμως αμείωτη, και με όλα τα μέλη, παλιά και τωρινά, επί σκηνής, έπεσε η αυλαία μιας τρομερής βραδιάς για τα είκοσι χρόνια τους.


Πάντα τέτοια· επεράσαμε όμορφα.



Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

Black Reuss Announce New Album Death for 2026

 


Black Reuss return in 2026 with Death, the fourth and final chapter of their longrunning “river of life” concept. Following Metamorphosis (2021), Journey (2022) and Arrival (2023), the new album closes the cycle with a darker, deeply introspective tone rooted in melodic gothic metal.


The first single “Oblivion” arrives on January 30, 2026, followed by “Endgame” on February 13. The full album Death is set for release on February 27, 2026.


Created entirely by Maurizio Dottore, with Diego Rapacchietti (Coroner) on drums and a strong production team behind it, Death marks the end of one chapter — and the beginning of whatever lies beyond for Black Reuss.



Tracklist:


1.Wasteland

2.Endgame

3.Oblivion

4. Liberation

5.Continuum

6.Phoenix

7.Love You toDeath(Cover of Type O Negative)

8. Death

9. Reborn

10. Elysium


MALIGNEA Unveil Their New Album A Aldeia

 


Portuguese metal band MALIGNEA return with their second studio album, A Aldeia (“The Village”), marking two years since their previous release. This new record dives deep into a conceptual world inspired by rural legends, ancestral fears, and the cultural roots of Portugal, blending these themes seamlessly into the band’s Gothic metal sound.


A Aldeia has already received strong praise from specialized reviewers, who describe it as a significant artistic step forward. Critics highlight the album’s expanded theatricality, richer melodies, and stronger narrative flow.



Standout tracks such as “A Dança,” “O Moinho,” and “O Rei do Inferno” are being celebrated as some of MALIGNEA’s most ambitious and cohesive work to date, showcasing the band’s growing confidence and creative vision.


A powerful and atmospheric release, A Aldeia reinforces MALIGNEA’s place in the modern Gothic metal scene while honoring the folklore that shaped it.


RISEN CROW Release “Black Widow”

 


Risen Crow, the power metal band from Rome, unveil “Black Widow”, a fierce track from their album Requiem For a Damned Love. The song mixes Gothic and Symphonic Metal, driven by sharp riffs, pounding rhythms, and dramatic orchestral layers that build a dark, cinematic mood.


The lyrics follow a man drawn to a mysterious woman who appears like a Siren but hides the soul of a predator. Trapped by her hypnotic allure, he discovers too late that she seeks not love, but his soul. The tale ends in violence, sealing his fate among the lost, while she continues her eternal hunt.


Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026

Ladies of Metal Festival Returns in 2026

 


The Ladies of Metal Festival is back—and 2026 is shaping up to be its most powerful year so far. Angels PR Worldwide Music Promotion has announced the fifth edition of the celebrated female‑fronted metal event, bringing together standout acts from Greece and across Europe.


For three explosive nights, April 23–24–25, Temple Athens will host a lineup packed with symphonic, folk, progressive, and modern metal energy. This year’s roster includes international guests Shatterheart (Sweden), Symfobia (Slovakia), Guiltera (Cyprus), and Bendida (Bulgaria), alongside strong Greek representatives such as Kosmogonia, Nomos, Disillusive Play, Mystfall, Illusive Mirrors, Grotesco Karma, Negative Contrast, Venus Effect, and Infected Minds.


Organizers hint that this is only the beginning. The festival is expanding beyond Athens for the first time, with additional cities and countries soon to be announced.


Event Details

  • Dates: April 23–24–25, 2026
  • Venue: Temple Athens, Iakhou 17
  • Doors: 19:30
  • Tickets: €12 presale / €15 at the door
  • Presale: cometogether.live

With its growing international reach and a lineup celebrating the power and diversity of women in metal, the 2026 edition promises three nights of intensity, passion, and unforgettable performances.


More announcements are on the way—2026 is set to hit hard.