REVIEW: BOSTON, Don't Look Back

 

BOSTON, Don't Look Back (1978)

Epic

Έρχονται, σας παίρνουν και φεύγουν

Οι Αμερικανοί, προφανώς εκ Βοστώνης, δεσπόζουν στο δεύτερο άλμπουμ τους μετά το ομότιτλο ντεμπούτο, που μας τους έμαθε από την καλή. Μελωδικό rock, ξανά με ιδιαίτερα κιθαριστικά riffs και πολυφωνικά φωνητικά στα ρεφρέν (Queen κι Uriah Heep οι δάσκαλοι): γενικά ένα μουσικό ταξίδι… αλλού, πάνω στον τεράστιο ιπτάμενο δίσκο τους, με ολόκληρη την πόλη τους επάνω, όπως και στο εξώφυλλο του άλμπουμ. Μουσική γραμμένη για τα ερτζιανά κύματα των ραδιοφωνικών σταθμών FM/AM, αλλά πολύ καλά γραμμένη. Ίσως λίγο πιο πίσω από το πρώτο τους άλμπουμ (αυτό είναι υποκειμενικό), πάντως το ομώνυμο του δίσκου, που ξεκινά μαζί με τα «The Journey», «It’s Easy», «A Man I’ll Never Be» (του οποίου το δεύτερο riff θυμίζει κάτι από το «More Than a Feeling» του πρώτου δίσκου), «Feelin’ Satisfied», «Party» και «Don’t Be Afraid», σου μένουν στο υποσυνείδητο. Ένα ακόμη πρωτόλειο A.O.R. διαμάντι το δεύτερό τους, κάτι που δυστυχώς δεν επαναλήφθηκε ξανά. Ο χρόνος μετράει ήδη αντίστροφα για τη μπάντα, καθώς η εταιρεία τους σύντομα θα απαιτήσει πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πετύχουν, βάζοντάς τους σε μια ατραπό δικαστικών περιπετειών που ολοκληρώθηκε το 1985!

English:

They Come, They Sweep You Away, and They’re Gone

The Americans, from Boston as one might expect, dominate their second album, which follows the self-titled debut that introduced them to us in the best possible way. Melodic rock once again, with distinctive guitar riffs and layered vocal harmonies in the choruses (Queen and Uriah Heep are the masters here): all in all, a musical journey… to somewhere else, aboard their enormous flying saucer with their entire city on board, just as on the album cover. This is music written for the airwaves of FM/AM radio, but very well written. It is perhaps a little behind their first album (a subjective call), yet the title track, which opens the record, along with “The Journey,” “It’s Easy,” “A Man I’ll Never Be” (whose second riff recalls “More Than a Feeling” from the debut), “Feelin’ Satisfied,” “Party,” and “Don’t Be Afraid,” all stay with you in the back of your mind. Another early A.O.R. gem, this second album is something that, sadly, was never repeated. The clock is already ticking for the band, as the label would soon demand far more than they could deliver, pushing them down a path of legal battles that did not end until 1985!

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: U.D.O. – Rev-Raptor

 

U.D.O. – Rev-Raptor (2011)

AFM Records

U.D.O. is a singer and a personality of the heavy metal scene who needs no introduction. If the name says nothing to you, you are probably not much into the genre. As the original voice of ACCEPT, he is for me, along with the guitars, the one who gave that band its personal touch, and he is also the one who kept its legacy and sound alive through his own releases. So nobody should expect big surprises from Mr. UDO and his band. His albums all walk the same musical path, and the only real choice is which ones you like more or less.

“Rev-Raptor” gives you what you would expect: fast songs, mid-tempo ones, and a few slow, ballad-type tracks. With 13 tracks on the album, there is something for every taste, and the band sounds as tight and confident as ever. Nothing here feels forced or out of place for a U.D.O. record.

Personally, though, it did not move me the way his previous releases did. It has everything I want to hear from one of his albums, but I found it a bit short on inspiration and melodies, and I rarely caught myself waiting for the next chorus. It is not bad and it is not boring. It is just a decent album from a decent artist, and it does its job of marking his presence in 2011. I also hope it means we will get to see him live here in Greece at some point. A simple good album, then, from an artist who has got us used to exceptional ones. Longtime fans will probably be happy with it, but it is not the place I would send someone to start.

My favourite songs are “True Born Winners”, “Rock ’n’ Roll Soldiers”, “Days of Hope and Glory” (my favourite of the album), “Dr. Death” and “Fairy Tales of Victory”.

Nick Parastatidis

REVIEW: THE SILENT RAGE - Harvester of Souls EP

 

THE SILENT RAGE - Harvester of Souls EP (2011)

Independent

Two years after their self-titled EP, Athens-based THE SILENT RAGE return with a new release, presenting a refreshed and now stable line-up. With Harvester of Souls, the band aims to offer a clearer picture of its musical identity, demonstrating both its compositional abilities and its potential within the melodic heavy/power metal genre.

The EP features five tracks, including three older compositions that have been re-recorded and rearranged, alongside two new songs. Unfortunately, I cannot make a direct comparison with the original versions, as I haven't had the opportunity to listen to them. Nevertheless, the material presented here stands firmly on its own merits and offers a good introduction to the band's sound.

THE SILENT RAGE play melodic heavy/power metal, with a strong emphasis on memorable melodies, well-crafted guitar solos and expressive lead work. These are undoubtedly some of the band's strongest assets, while the passionate vocal performance adds further character and intensity to the compositions. The rhythm section provides a solid and dependable foundation, maintaining the necessary drive and consistency while allowing the guitars to take the lead and develop their melodic ideas. There is a good balance between the heavier passages and the more melodic elements, giving the songs a sense of direction without sacrificing their metal edge.

Another positive aspect is the overall execution. Harvester of Souls sounds like a carefully prepared effort, with the musicians demonstrating confidence in their performances and a clear understanding of the musical direction they want to follow. The result is a professional-sounding release that combines musical ability, enthusiasm and compositional creativity. It is evident that considerable work and determination have gone into this EP, allowing the band's talent to come through without unnecessary embellishments.

I believe that more bands like THE SILENT RAGE are exactly what the Greek metal scene needs. There is plenty of talent and dedication within our country's underground, and releases of this quality can help challenge some of the prejudices that metal fans abroad may still hold towards the Greek scene. Of course, such perceptions are not always entirely unjustified, but the only way to change them is through consistent work and strong musical output.

THE SILENT RAGE have made a very positive impression with Harvester of Souls, and this is an effort that deserves the attention and support of every fan of melodic heavy and power metal. Support the band and give this EP a chance. I believe you won't regret it!

Nick Parastatidis

REVIEW: BON JOVI, 7800° Fahrenheit

 

BON JOVI, 7800° Fahrenheit (1985)

Mercury

Γιάννη μου, το μαλλί σου θέλει λακ

Το δεύτερο άλμπουμ των Bon Jovi από το όμορφο New Jersey, ένα χρόνο μετά το ομότιτλο ντεμπούτο τους. Η φωτογραφία στο οπισθόφυλλο τα λέει όλα: Richie Sambora, David Bryan, Alec John Such, Tico Torres και βεβαίως «το αφεντικό ο ίδιος» του μαγαζιού, ο καθένας με τούφες στα μαλλιά και τίγκα σε ένα κουτί λακ! Hair metal, όπως καταλαβαίνεις κι από το έξυπνο εξώφυλλο του δίσκου: εύπεπτα riff, βαριά μέχρι ενός σημείου, καλός ρυθμός. Ακόμα δεν έχει γίνει το μεγάλο μπαμ (να γίνουν όλα γης Μαδιάμ), αλλά είναι ένα κλασικό καλό δεύτερο άλμπουμ μιας καλολαδωμένης μουσικής μηχανής.

Από τα δέκα κομμάτια του ανέχομαι τα έξι-εφτά και τα αναγνωρίζω ως μεγάλες συνθέσεις. Τα In and Out of Love, The Price of Love (πολύ αγαπούλας ο Γιάννης), Only Lonely, King of the Mountain, Silent Night, Tokyo Road, Always Run to You και The Hardest Part Is the Night είναι οι κορυφαίες στιγμές ενός δίσκου με περίσσια μελωδία. Τόση, που επηρέασε μια ολόκληρη εποχή, αλλά και άλλους που ανέβηκαν στο τρένο του glam rock για να αρπάξουν την ευκαιρία, όπως κι αυτοί.

Έναν χρόνο αργότερα θα γίνει και το μπαμ που λέγαμε πριν, κι έτσι «η αγάπη θα αποκτήσει κακό όνομα» για το συγκρότημα...

English:

Johnny, Your Hair Needs Hairspray

Bon Jovi’s second album, from the lovely state of New Jersey, arrived a year after their self-titled debut. The photo on the back cover says it all: Richie Sambora, David Bryan, Alec John Such, Tico Torres and, of course, “the boss himself,” each one sporting a mane of teased tufts and a can’s worth of hairspray! This is hair metal, as you can tell from the clever cover art: easy-listening riffs, heavy up to a point, a solid groove. The big bang hasn’t happened yet (the whole world is about to go up in flames, as the saying goes), but it’s a classic, good second album from a well-oiled musical machine.

Of its ten tracks, I can put up with six or seven, and I recognize them as great compositions. In and Out of Love, The Price of Love (Johnny sure is a lover boy), Only Lonely, King of the Mountain, Silent Night, Tokyo Road, Always Run to You and The Hardest Part Is the Night are the high points of a record overflowing with melody. So much so that it shaped an entire era, and also influenced others who hopped aboard the glam rock train to seize the opportunity, just as they did.

A year later, the big bang I mentioned earlier would arrive, and that’s when “love would get a bad name” for the band...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: BLUE ÖYSTER CULT, Agents Of Fortune

 

BLUE ÖYSTER CULT, Agents Of Fortune (1976)

Columbia Records

Ραδιοφιλικό από άλλη διάσταση.

Οι Νεοϋορκέζοι μάστορες του Heavy Rock παρουσιάζουν εδώ το πιο… ποπ έργο τους. Ποπ; Ίσως με την έννοια του δημοφιλούς, μιας και το «(Don't Fear) The Reaper» είναι ένα τραγούδι που έχει ακουστεί από εκατομμύρια ραδιόφωνα σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι Space Rock αναφορές και οι μυστηριώδεις, ενίοτε Prog Rock ρυθμοί και μουσικές συνεχίζουν την παράδοση των τριών πρώτων δίσκων τους. Με μια σειρά από διαχρονικά κομμάτια, όπως τα «E.T.I. (Extra Terrestrial Intelligence)», «True Confessions», «The Revenge of Vera Gemini», «Tattoo Vampire» και το εναρκτήριο «This Ain't the Summer of Love», το άλμπουμ διαθέτει υλικό που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί μια άτυπη συλλογή με τα καλύτερα της μπάντας. Εμπορική απογείωση για τον Eric Bloom και την αθάνατη σύνθεση των Albert Bouchard, Joe Bouchard, Allan Lanier και Donald Roeser, με αυτό το τέταρτο κατά σειρά δισκογραφικό τους κατόρθωμα.

English:

Radio-Friendly from Another Dimension.

The New York masters of Heavy Rock deliver what is arguably their most… pop-oriented work here. Pop? Perhaps in the sense of popular, considering that “(Don't Fear) The Reaper” is a song that has been played on millions of radios around the world. The Space Rock influences and the mysterious, occasionally Prog Rock rhythms and musical passages continue the tradition established by their first three albums. Featuring a string of timeless tracks such as “E.T.I. (Extra Terrestrial Intelligence)”, “True Confessions”, “The Revenge of Vera Gemini”, “Tattoo Vampire” and the opening “This Ain't the Summer of Love”, the album contains enough material to almost qualify as an unofficial Best Of collection of the band's work. A commercial breakthrough for Eric Bloom and the immortal line-up of Albert Bouchard, Joe Bouchard, Allan Lanier and Donald Roeser, this fourth album stands as another remarkable achievement in their career.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: MARDUK - Iron Dawn E.P.

 

MARDUK - Iron Dawn E.P. (2011)

Regain Records

MARDUK are among the bands that have managed to translate the brutality and intensity of warfare into a musical language. Their approach to metal combines relentless speed, aggression and a dark atmosphere that makes their music particularly suitable for exploring war-related themes. Having recently spent more time listening to the band I can better understand why they are considered one of the established names in the genre. Although their music might initially sound chaotic to a listener closer attention reveals a well-structured approach to songwriting with the band managing to create a sense of order within an otherwise overwhelming sonic assault.

I also find their focus on war-related subject matter appropriate for their musical identity. Than depending exclusively on the satanic imagery commonly associated with black metal MARDUK have developed a thematic direction that draws heavily on military history, conflict and destruction. Their sound complements these subjects providing a musical framework for the atmosphere they seek to establish.

Two years after their full-length release the Swedish veterans return with Iron Dawn, a three-track EP that maintains their established musical characteristics. The material follows the bands ultra-fast approach with relentless drumming, aggressive guitar work and harsh vocals forming the backbone of the compositions. However speed is not the element that defines this release. Despite the intensity of the performances the songs retain structures and memorable passages avoiding the impression of an uncontrolled barrage of sound.

Another interesting aspect is the way MARDUK combine their uncompromising aggression with an occasionally epic atmosphere. The arrangements maintain a sense of tension while the interaction between the different instrumental elements gives the material sufficient variation to hold the listeners attention. Iron Dawn does not represent a departure from the bands established direction. Does it attempt to introduce substantial changes to their formula. Instead it offers another demonstration of the musical identity they have developed over the years.

Overall Iron Dawn is a release aimed primarily at those who appreciate MARDUKs approach to black metal. Its three tracks deliver the expected combination of speed, aggression and dark atmosphere making it a worthwhile addition, for followers of the band. If their established sound is what you are looking for this EP should meet your expectations.

Nick Parastatidis

Ένα όνειρο του Αρμαγεδδώνα

 

Ένα όνειρο του Αρμαγεδδώνα by H.G. Wells

My rating: 4 of 5 stars

Το βιβλίο Ένα όνειρο του Αρμαγεδδώνα είναι μια συλλογή τριών διηγημάτων του Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς (H. G. Wells), ο οποίος θεωρείται, μαζί με τον Ιούλιο Βερν, ένας από τους θεμελιωτές της επιστημονικής φαντασίας. Πρόκειται για τρεις ιστορίες με διαφορετικό ύφος και διαφορετική ατμόσφαιρα, που όμως μοιράζονται ένα κοινό νήμα: τη σχέση του ανθρώπου με τη δύναμη, την καταστροφή και τα όριά του.

Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα, αλλά αφήνει πίσω του ερωτήματα που δεν ξεχνιούνται εύκολα.

Τα τρία διηγήματα

1. Ένα όνειρο του Αρμαγεδδώνα

Το διήγημα που έδωσε και τον τίτλο στη συλλογή. Ξεκινά σαν ένα ανέμελο ρομάντζο, τοποθετημένο σε ένα μακρινό μέλλον, και ο αναγνώστης παρασύρεται σε μια ατμόσφαιρα σχεδόν παραμυθένια. Σιγά σιγά όμως το κλίμα αλλάζει, και η ιστορία καταλήγει σε ένα δυστυχώς σκοτεινό συμπέρασμα: η καταστροφική μανία του ανθρώπου και ο πόλεμος νικούν τελικά την αγάπη.

Είναι ένα βαθιά αντιπολεμικό διήγημα και ταυτόχρονα μια προειδοποίηση. Η αντίθεση ανάμεσα στην τρυφερή αρχή και το πικρό τέλος είναι αυτή που το κάνει να μένει στο μυαλό του αναγνώστη.

2. Αιπυόρνις

Η πιο περιπετειώδης και ευφάνταστη ιστορία της συλλογής. Όσοι αγάπησαν το Jurassic Park θα βρουν εδώ ένα πνεύμα που τους θυμίζει αυτό που αγάπησαν: την ένταση, τη γοητεία και τον κίνδυνο που κρύβει η συνάντηση του ανθρώπου με πλάσματα από ένα μακρινό παρελθόν. Προσωπικά, το απόλαυσα πολύ και το βρήκα το πιο ανάλαφρο και διασκεδαστικό από τα τρία.

3. Ο άνθρωπος που έκανε θαύματα

Το βιβλίο κλείνει με ένα διήγημα που έχει μια αντίληψη αρκετά «Στίβεν Κινγκ». Η βασική του ιδέα είναι ότι κάτι που φαίνεται καλό και ευεργετικό μπορεί, στο τέλος, να αποδειχθεί καταστροφικό. Η δύναμη χωρίς όριο και χωρίς σύνεση δεν φέρνει ευτυχία, αλλά κίνδυνο. Είναι μια ιστορία που σε κάνει να σκεφτείς πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στο θαύμα και στην καταστροφή.

Το κοινό νήμα

Αν και τα τρία διηγήματα διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, ο Γουέλς επανέρχεται σε μια σταθερή ανησυχία: ο άνθρωπος, όταν αποκτά δύναμη, δεν ξέρει πάντα πώς να τη διαχειριστεί. Είτε μέσα από τον πόλεμο, είτε μέσα από την περιπέτεια, είτε μέσα από τη δύναμη των θαυμάτων, το συμπέρασμα παραμένει επίκαιρο και σήμερα.

Η γνώμη μου

Είμαι σίγουρος ότι ο Στίβεν Κινγκ έχει επηρεαστεί από τον Γουέλς, και ειδικά στο τελευταίο διήγημα η επιρροή φαίνεται καθαρά. Και οι δύο είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, και διαβάζοντας αυτή τη συλλογή καταλαβαίνει κανείς γιατί: ξέρουν να πηγαίνουν μια ιδέα στα άκρα της και να σε αφήνουν να αναρωτιέσαι.