REVIEW: HADEAN – Parasite

 

HADEAN – Parasite

Sleepcast Records

Composing a song is always a demanding process. It begins with strong ideas, but it also requires skilled musicians and a clear sense of direction. HADEAN, on their debut release Parasite, demonstrate that they possess both technical ability and solid musical chemistry. The band sounds tight, confident, and well‑rehearsed, and throughout the album it becomes evident that they have ideas worth developing. What they lack, however, is a defined artistic identity. Their songwriting suggests a group still experimenting with different influences rather than committing to a cohesive musical vision.

The album blends several stylistic elements that do not always sit comfortably together. There are clear Metallica references, especially from the Black Album era, where mid‑tempo grooves and heavy, straightforward riffs dominate. At the same time, HADEAN incorporate touches reminiscent of late‑period Iced Earth, particularly in their rhythmic patterns and chugging guitar work. On the opposite end of the spectrum, they flirt with gothic metal influences similar to Sentenced, adding a melancholic tone to certain passages. There are even moments where the band leans toward atmospheric doom metal, slowing down into brooding, introspective territory. Each of these influences is executed competently, but together they create a sound that feels stylistically unsettled.

Another issue that affects the album’s impact is its pacing. A large portion of Parasite unfolds in melodic, mid‑tempo rhythms, which results in a listening experience that lacks energy and dynamic contrast. Even when heavier riffs appear, they rarely escalate into moments of intensity or emotional release. The band’s technical skill is evident, but the compositions often feel restrained, as if they never fully commit to the potential power behind their ideas. This consistent mid‑tempo approach ultimately weakens the album’s momentum and makes several tracks blend into one another.

Despite these shortcomings, Parasite does not suggest a band without promise. On the contrary, HADEAN clearly have talent, discipline, and a sense of musical ambition. What they need now is to refine their compositional approach and decide what kind of band they want to be. If they manage to focus their influences and develop a more unified identity, their future work could be far more compelling. As it stands, Parasite is a debut that shows potential, but also highlights the need for stronger direction and more confident songwriting.

Nick Parastatidis

REVIEW: JUDAS PRIEST, Point Of Entry

 

JUDAS PRIEST, Point Of Entry (1981)

CBS

Τι σημείο βρασμού έχει το πυρίτιο;

Δεν θα έβραζα ούτε το CD αυτού του άλμπουμ των ημίθεων του heavy metal. Από την άλλη, όμως, ούτε... τρώγεται με τίποτα αυτός ο δίσκος.

Έχω στο στερεοφωνικό, έπειτα από χρόνια, το πιο μέτριο άλμπουμ των Άγγλων, με μοναδικό αντίπαλο στη δισκογραφία τους όχι το Rocka Rolla ή το Turbo, όπως ίσως θα νομίζατε, αλλά το Demolition, που κυκλοφόρησε σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα. Ακόμα κι εκείνο, βέβαια, δεν το βρίσκω τόσο μέτριο — ας μην πω κακό.

Άγευστο, ραδιοφωνικό και γεμάτο περιττά τραγούδια (fillers), αποτελεί την άνοστη γέμιση ανάμεσα στα δύο ψωμάκια του σάντουιτς που λέγονται British Steel και Screaming for Vengeance. Με ποια λογική γράφτηκε η πλειονότητα των τραγουδιών από την ίδια πεντάδα που μας χάρισε τα προαναφερθέντα άλμπουμ, πριν και μετά από αυτό, δεν θα το κατανοήσω ποτέ.

Την εποχή που είχα τη βινυλιακή έκδοσή του, το είχα βρει στην αμερικανική κυκλοφορία, με το ακόμη χειρότερο εξώφυλλο: μια λωρίδα χαρτιού εκτυπωτή — ή μήπως τηλεομοιοτυπίας (fax); — που σχημάτιζε την εικόνα ενός αυτοκινητόδρομου μέσα στην έρημο.

Κι ενώ συνήθως μπορώ να βρω αρκετά καλά στοιχεία σε κάθε δίσκο, εδώ αυτά περιορίζονται στα Heading Out to the Highway, Desert Plains, Hot Rockin' και, άντε, στο Solar Angels, που παραλίγο να γίνει το όνομα του σχολικού μας συγκροτήματος, όταν ήμουν μαθητής λυκείου.

Στην remastered επανέκδοση υπάρχει το ενδιαφέρον, μέχρι τότε ακυκλοφόρητο, bonus κομμάτι Thunder Road, σαν τυράκι για να αγοράσετε το CD.

Έτερον ουδέν...

English:

What's the Boiling Point of Silicon?

I wouldn't even bother boiling the CD of this album by the demigods of heavy metal. Then again, this record isn't exactly digestible either.

After many years, I've put what I consider the most mediocre album by the Brits back on the stereo. Its only real rival in their catalog isn't Rocka Rolla or Turbo, as you might expect, but Demolition, released almost twenty years later. Even that one, though, I don't find nearly as mediocre—dare I say bad.

Bland, radio-friendly, and padded with too many fillers, this album is the tasteless filling between the two slices of bread known as British Steel and Screaming for Vengeance. How the same five musicians who gave us those masterpieces immediately before and after this one came up with most of these songs is something I'll never understand.

Back when I owned it on vinyl, I had the American pressing, complete with an even worse cover: what looked like a strip of continuous computer paper—or was it fax paper?—forming the image of a desert highway.

While I can usually find plenty to appreciate on every Priest album, here the highlights are limited to Heading Out to the Highway, Desert Plains, Hot Rockin', and—just about—Solar Angels, which very nearly became the name of our high school band.

The remastered reissue throws in the previously unreleased bonus track Thunder Road as bait to entice you into buying the CD.

And that's all there is to say...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

Tidal Dreams Release First Live Album "Live @ Piraeus Club Academy"

 

Greek epic heavy/power metal band Tidal Dreams have released their first official live album, "Live @ Piraeus Club Academy", now available on all major digital streaming platforms. At the same time, the complete concert film premieres on YouTube in 4K quality.

Recorded during the band's performance at Piraeus Club Academy on May 2, 2026, the release captures a 17-song set spanning Tidal Dreams' discography to date. The live album features tracks including "Argonauts," "Hear the Engines Roar," "King in the North," "Odyssey," "Warrior," "Reach for the Sky," and "Midnight Rider," among others.

The concert film was directed by Alexandros Charitakis, while editing, mixing, and mastering were handled by Paris Valadakis, aiming to faithfully reproduce the energy of the band's live performance.

The release also includes the debut of "In the Streets of Glasgow," a previously unreleased song that offers the first glimpse of the band's upcoming studio material. During the concert, Tidal Dreams also confirmed that work on new compositions for their next album is already underway.

Antithetic Release Debut Album Kadath

 

American black metal band Antithetic have released their debut full-length album, Kadath. The album was recorded, mixed, and mastered at Gavett Hall Studios by Mikhail Amrayev and William Seastrand.

Formed in Rochester, New York, Antithetic features Hauras (lead guitar, vocals, synths), Surma (guitar), Nøkken (bass), and drummers Onidaiko and Andrew Dewar. The band's sound combines melodic black metal with influences from the Finnish and Russian scenes, incorporating atmospheric and cinematic elements.

Drawing inspiration from Lovecraftian themes, cosmic horror, and medieval imagery, Kadath explores a dark and immersive musical landscape. The band's approach is further emphasized by their live performances, where members conceal their identities to place the focus on the music and its atmosphere.

REVIEW: SARISSA, Nemesis

 

SARISSA, Nemesis (2016)

Rock Of Angels Records

Ένα ακόμα τελευταίο σημείο αναφοράς

Δεν γνωρίζαμε, βέβαια, πριν από εννέα χρόνια ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο άλμπουμ των θρυλικών Sarissa από τη Θεσσαλονίκη, ενός συγκροτήματος συνυφασμένου με τον κλασικό heavy metal ήχο της χώρας μας για τρεις ολόκληρες δεκαετίες.

Ο μπασίστας Δημήτρης Σαλελμανζίδης, που κρατούσε ζωντανό το όνομα των Sarissa με νύχια και με δόντια, έφυγε άδοξα από τη ζωή λίγα χρόνια αργότερα, καθιστώντας αυτόν τον δίσκο το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος.

Ο Γιώργος Χατζησυμεώνιδης στα φωνητικά, ο Ορέστης Ναλμπαντής στην κιθάρα και ο Στέλιος Σιούλας στα τύμπανα είναι οι μουσικοί πίσω από αυτό το άλμπουμ. Έναν δίσκο που ακούγεται σαφώς διαφορετικός από τον προκάτοχό του, Masters of Sins, με τον οποίο, άλλωστε, τον χωρίζουν δώδεκα ολόκληρα χρόνια.

Ήταν αναμενόμενο πως δεν θα έπαιζαν ακριβώς το ίδιο. Δεν υπήρξε μια ομαλή εξέλιξη μέσα από ένα ή δύο ενδιάμεσα άλμπουμ — πέρα από το EP Macedonia — επομένως οποιαδήποτε αλλαγή στο ύφος, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την παραγωγή και τον πιο σύγχρονο ηχητικό προσανατολισμό, είναι απολύτως κατανοητή. Παρ' όλα αυτά, οι αλλαγές δεν γίνονται ενοχλητικά αισθητές.

Στη θετική πλευρά, συνθέσεις που αγγίζουν τον χαρακτηρισμό του ύμνου, όπως τα "In To The Night", "No Man's Land", "Sacrifice", "Now Or Never", "Fight the Devil", "Warriors", αλλά και το εναρκτήριο "Daughter of the Night (Nemesis)", δεν αφήνουν κανέναν λόγο να προσπεράσει κανείς αυτόν τον δίσκο. Κάθε άλλο.

Ένα άλμπουμ που αποτελεί την τελευταία παρακαταθήκη ενός συγκροτήματος το οποίο εμπλούτισε διαχρονικά την ελληνική metal σκηνή και άφησε το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της.

English:

One Final Landmark

Nine years ago, of course, we had no way of knowing that this would become the final album by Thessaloniki's legendary Sarissa, a band that had been synonymous with the classic heavy metal sound in Greece for three full decades.

Bassist Dimitris Salelmanzidis, the man who kept the Sarissa name alive through sheer determination against all odds, sadly passed away a few years later, making this album the band's swan song.

George Chatzisymeonidis on vocals, Orestis Nalbantis on guitar, and Stelios Sioulas on drums are the musicians behind this release. It is an album that sounds noticeably different from its predecessor, Masters of Sins, which had been released no less than twelve years earlier.

Such a change was only to be expected. There wasn't a gradual progression through one or two intervening full-length albums—apart from the Macedonia EP—so any stylistic evolution, particularly in terms of the production and the more contemporary sonic approach, is entirely understandable. Even so, these changes never become distracting or feel out of place.

On the positive side, songs that can rightfully be called anthems—such as "In To The Night," "No Man's Land," "Sacrifice," "Now Or Never," "Fight the Devil," "Warriors," as well as the opening "Daughter of the Night (Nemesis)"—leave no reason whatsoever to overlook this album. Quite the opposite.

This is an album that stands as the final legacy of a band that enriched the Greek metal scene throughout its career and left an indelible mark on its history.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: CONNY OCHS – Raw Love Songs

 

CONNY OCHS – Raw Love Songs

Exile On Mainstream Records

Following Wino's excellent acoustic release, Exile On Mainstream Records presents another stripped-down effort, this time introducing German singer-songwriter Conny Ochs. From what I have read, Ochs had already shared the stage with Wino, opening several of his acoustic performances, making this release a natural addition to the label's catalog.

Musically, Raw Love Songs is rooted in acoustic rock and folk, built around simple arrangements, warm guitar melodies, and an intimate atmosphere. It is an easy album to listen to, with an honest and unpretentious approach that suits its minimalist production. Conny's voice fits the material well, and the performances feel genuine throughout.

That said, the album never managed to affect me the way Wino's acoustic work did. While the songs are pleasant enough, they rarely leave a lasting impression or develop into memorable moments. Most of the compositions follow familiar patterns, making the album feel predictable after a few tracks. These are the kind of songs that are easy to imagine being played around a campfire or on a beach with an acoustic guitar, but they lack the emotional depth or distinctive melodies that would make me want to revisit them.

The biggest weakness of Raw Love Songs is that it doesn't really stand out from countless other acoustic rock releases. The songwriting is solid but remains within safe boundaries, without taking risks or offering something unique that separates Conny Ochs from many artists working in the same style. There is certainly potential here, but I believe he needs stronger compositions and more memorable melodies if he wants to create an album that truly leaves its mark.

Overall, Raw Love Songs is a decent and enjoyable acoustic rock album, but it never rises above being simply good. If you're already a fan of intimate acoustic singer-songwriter material, there's enough here to appreciate. Otherwise, I would recommend listening to the album before purchasing it, as it may not offer enough to appeal beyond dedicated fans of the genre.

Nick Parastatidis

Mats Strandberg – Η Κρουαζιέρα του Τρόμου

 

Mats Strandberg – Η Κρουαζιέρα του Τρόμου

Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Μια σύγχρονη κλειστοφοβική ματιά στον μύθο του βρικόλακα

Σε μια εποχή όπου οι απαιτητικοί ρυθμοί της καθημερινότητας περιορίζουν τον χρόνο για διάβασμα, η επιλογή ενός βιβλίου γίνεται πλέον με αυστηρότερα κριτήρια. Η τάση της σύγχρονης αγοράς για πολυσέλιδα μυθιστορήματα (άνω των 500 σελίδων) οδηγεί συχνά σε πλατειασμούς και αφηγηματική στασιμότητα, κάνοντας τον αναγνώστη να εγκαταλείπει έργα που δεν κρατούν το ενδιαφέρον του. Υπό αυτό το πρίσμα, Η Κρουαζιέρα του Τρόμου του Σουηδού συγγραφέα Mats Strandberg αποτελεί μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, καθώς καταφέρνει να διατηρήσει την αναγνωστική προσήλωση μέχρι το τέλος.

Αντίθετα με τη δημοφιλή τάση των συμπατριωτών του που κυριαρχούν στο αστυνομικό θρίλερ (Nordic Noir), ο Strandberg στρέφεται καθαρά στη λογοτεχνία τρόμου. Το σλόγκαν του εξωφύλλου, «Στη Βαλτική δεν θα σε ακούσει κανένας αν φωνάξεις», παραπέμπει ευθέως στην κλασική κινηματογραφική ατάκα του Alien, ορίζοντας εξαρχής το κλειστοφοβικό πλαίσιο της ιστορίας.

Πλοκή και Επιρροές

Η πλοκή εκτυλίσσεται σε ένα κρουαζιερόπλοιο που εκτελεί το δρομολόγιο Σουηδία - Φινλανδία, μεταφέροντας 1.200 επιβάτες. Η κεντρική ιδέα αντλεί εμφανή έμπνευση από:

· Τον Δράκουλα του Bram Stoker: Συγκεκριμένα από τα εμβληματικά κεφάλαια του ταξιδιού με το πλοίο Demeter προς την Αγγλία.

·  Το Salem's Lot του Stephen King: Καθώς ο Strandberg είναι δηλωμένος θαυμαστής του King, η επίδραση της συγκεκριμένης βαμπιρικής μυθολογίας είναι διάχυτη.

·  Το Resident Evil: Οι βρικόλακες εδώ απομακρύνονται από την παραδοσιακή γοτθική ή ρομαντική εικόνα τους και προσεγγίζουν τη συμπεριφορά των ζόμπι. Η δυναμική της ιστορίας βασίζεται στην προσπάθεια επιβίωσης μιας ομάδας ανθρώπων εγκλωβισμένων με νεκροζώντανους σε έναν περιορισμένο χώρο.

Τα Δυνατά και τα Αδύναμα Σημεία

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου είναι η σκιαγράφηση των χαρακτήρων.

Ο Strandberg δημιουργεί πολυδιάστατους, «ζωντανούς» ήρωες και όχι χάρτινες καρικατούρες. Ο αναγνώστης αναπτύσσει γρήγορα γνήσια συναισθήματα για αυτούς —από συμπάθεια μέχρι έντονη απέχθεια. Αν και ο συγγραφέας καθυστερεί κάπως να μπει στο κυρίως θέμα, αναλύοντας εκτενώς το υπόβαθρό τους, από το μέσο του βιβλίου και μετά η δράση κορυφώνεται με εξαιρετικό ρυθμό.

Στον αντίποδα, η εξέλιξη της δράσης παραμένει αρκετά τυπική για τα δεδομένα του είδους. Παράλληλα, ορισμένες υποπλοκές —όπως η ιστορία του Άνταμ, της μητέρας του και των «Αρχαίων»— μένουν ανεκμετάλλευτες, παρόλο που είχαν το δυναμικό να προσφέρουν μεγαλύτερο βάθος στο lore του βιβλίου.

Τελική Αποτίμηση

Η Κρουαζιέρα του Τρόμου είναι ένα ευανάγνωστο και καθηλωτικό βιβλίο που εκπληρώνει τον σκοπό του. Αν και δεν κομίζει κάτι ρηξικέλευθο στο είδος, ούτε ανανεώνει τον μύθο του βρικόλακα με κάποιον πρωτότυπο τρόπο, αποτελεί μια αξιοπρεπή και άκρως ψυχαγωγική επιλογή για τους λάτρεις του τρόμου.

Νικόλαος Παραστατίδης