LASER DRACUL Release New Video for "Come To Me Witches"

 

Swedish heavy rock outfit Laser Dracul have unveiled the official music video for "Come To Me Witches", the latest single taken from their upcoming third studio album, Hin Håle Blues, due for release this September via Majestic Mountain Records.

Formed in 2015 in the industrial town of Borlänge, Sweden, Laser Dracul built their sound around a passion for the heavy music of the 1960s, 1970s, and 1980s. Their self-titled debut album was released in December 2016 through Germany's Van Records, followed by Hagridne in 2020 on Majestic Mountain Records.

The forthcoming Hin Håle Blues was recorded at Sellnoise Studios in Borlänge, the same studio where the band's previous two albums were produced. With "Come To Me Witches," Laser Dracul offer another taste of their riff-driven heavy rock sound ahead of the album's official release.

ANRIE Releases New Single And Music Video "Storming"

 

Independent rock artist ANRIE has unveiled her new single and official music video, "Storming", now available on all major digital streaming platforms. Blending blues rock grit with modern melodic rock, the track delivers a powerful message of resilience, transforming emotional struggles into strength through expressive vocals, heartfelt songwriting, and dynamic musicianship.

Built around blues-inspired guitar riffs, driving rhythms, and an emotionally charged performance, "Storming" explores the courage to confront life's challenges rather than escape them. The accompanying music video further amplifies the song's emotional impact, visually capturing its themes of determination, vulnerability, and personal growth.

With "Storming", ANRIE continues to establish herself as a promising independent artist, combining memorable melodies with emotional depth and authentic storytelling. The release marks another important milestone in her artistic journey and further showcases her growing presence in today's modern rock scene.

Stratovarius – "4th Reich": When Power Metal Reads History and Sounds the Alarm

 

One of the most persistent misconceptions about heavy metal—especially among those who have never truly engaged with the genre—is that it exists solely in the realm of fantasy. Dragons, mythical kingdoms, epic battles, and escapism are often assumed to be its defining characteristics. It is a convenient stereotype, but an inaccurate one.

The history of heavy metal tells a very different story.

From Black Sabbath capturing the anxieties of the Cold War to Iron Maiden drawing inspiration from history, literature, philosophy, and warfare, metal has repeatedly proven itself to be far more than entertainment. At its best, it serves as a sharp observer of its time, challenging listeners to confront uncomfortable truths about society, politics, and human nature.

One of the finest examples of this artistic courage is "4th Reich" by the Finnish power metal band Stratovarius, released in 1994 on the album Dreamspace. Written by Timo Tolkki, the song remains one of the most thought-provoking pieces in the band's catalogue—and arguably one of the most relevant.

Not a Prophecy, but Historical Insight

When works of art appear to anticipate future events, they are often described as prophetic. Yet great artists are rarely prophets. More often, they are exceptionally perceptive readers of history.

In 1994, the world stood at a crossroads.

The Soviet Union had collapsed only a few years earlier, Europe was struggling to redefine itself, and the brutal wars in the former Yugoslavia had shattered the illusion that armed conflict belonged exclusively to the past. Across Germany and parts of Scandinavia, neo-Nazi violence and ultranationalist movements were beginning to re-emerge, while economic uncertainty fueled social frustration throughout much of Europe.

These developments had not yet become dominant themes in public discourse, but they were unmistakable warning signs for anyone paying close attention.

Timo Tolkki did not write "4th Reich" because he possessed some mystical ability to predict the future. He wrote it because he understood history—and because history has an unsettling tendency to repeat itself whenever societies ignore its lessons.

When History Begins to Echo

Perhaps the song's most striking lyric is:

"Things are pretty much the same like in the year thirty eight, oh won't we ever learn?"

The reference to 1938 is deliberate and profoundly significant.

It was the year of the Anschluss, Nazi Germany's annexation of Austria, the Munich Agreement, and the steady collapse of Europe's attempts to appease Hitler. It marked the moment when authoritarianism ceased to be merely a political threat and became an accepted political reality.

Stratovarius are not arguing that history repeats itself in a mechanical sense.

Rather, they remind us that human beings often repeat the same mistakes because collective memory fades, while fear, resentment, and political opportunism remain constant.

The question, "Won't we ever learn?", is therefore directed not only at governments or politicians, but at all of us.

Economic Despair and the Rise of Extremism

The song also explores one of history's most dangerous political dynamics: the relationship between economic instability and authoritarianism.

"Let's just press more money... don't worry about the inflation..."

followed by

"Unemployment and sorrow cannot be avoided at this point."

These lyrics describe a society sliding into uncertainty.

History repeatedly demonstrates that inflation, unemployment, declining living standards, and collective frustration create fertile ground for extremist ideologies. The collapse of economic confidence often precedes the collapse of democratic confidence.

This was true during the interwar years, and it remains true today.

The brilliance of "4th Reich" lies in recognizing that fascism is rarely born overnight. It grows gradually, nourished by fear, insecurity, and the promise of simple solutions to complex problems.

The Seduction of a "New Order"

Perhaps the song's most unsettling theme is its examination of the promise of a "new order."

"Order of a new kind..."

Throughout history, every authoritarian movement has presented itself as the answer to chaos.

It promises stability.

It promises security.

It promises national renewal.

What it ultimately demands, however, is freedom.

That is why the song's concern ultimately shifts toward future generations:

"What will be left to our children?"

This is no longer merely a political observation.

It becomes a moral question.

What kind of society do we leave behind when fear becomes more persuasive than liberty?

Why Artists Should Never Become Comfortable

This is perhaps what I admire most about "4th Reich."

I love heavy metal for its musicianship, technical brilliance, soaring melodies, and emotional intensity. But songs like this remind me why I am genuinely proud to be part of this community.

Metal has never been solely about escape.

At its finest, it confronts reality rather than avoiding it.

Today, many artists choose silence whenever controversial social or political issues arise, fearing backlash, cancellation, or commercial consequences. Such caution may be understandable, but it often produces art stripped of conviction and lasting significance.

Great art has never been created by avoiding difficult conversations.

It has endured precisely because it dared to have them.

"4th Reich" is not political because it advocates a party or an ideology.

It is political because it defends historical memory.

It reminds us that democracy rarely disappears in a single dramatic moment. More often, it erodes gradually—through indifference, polarization, fear, and the normalization of intolerance.

Silence may be safe.

It is not always honorable.

A Song That Refused to Age

More than three decades after its release, "4th Reich" remains remarkably relevant—not because it predicted the future, but because it understood something timeless about human societies.

History does not repeat itself exactly.

Human behavior often does.

That is the enduring power of great art.

It does not foresee tomorrow.

It understands humanity deeply enough to remain meaningful long after its own era has passed.

For that reason, "4th Reich" is far more than an outstanding power metal song. It is a meditation on historical memory, democratic responsibility, and the eternal necessity of recognizing the warning signs before they become irreversible realities.

Nick Parastatidis

Stratovarius – «4th Reich»: Όταν το Power Metal Διαβάζει την Ιστορία και Προειδοποιεί

 

Υπάρχει μια διαδεδομένη αντίληψη, ιδιαίτερα ανάμεσα σε όσους δεν έχουν ουσιαστική επαφή με το heavy metal, ότι πρόκειται για μια μουσική που ζει αποκλειστικά μέσα στη φαντασία: δράκοι, μάγοι, μυθολογία, επικές μάχες και μια διαρκής απόδραση από την πραγματικότητα. Είναι μια βολική αλλά εξαιρετικά επιφανειακή ανάγνωση.

Η ιστορία του metal αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Από τους Black Sabbath που κατέγραψαν τον φόβο του Ψυχρού Πολέμου μέχρι τους Iron Maiden που άντλησαν έμπνευση από ιστορικά γεγονότα, λογοτεχνία και πολιτική, το σκληρό ιδίωμα υπήρξε πολλές φορές ένας οξυδερκής παρατηρητής της εποχής του. Δεν λειτουργεί μόνο ως ψυχαγωγία· λειτουργεί και ως σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση.

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτής της δημιουργικής στάσης είναι το «4th Reich» των Stratovarius, από το άλμπουμ Dreamspace του 1994, σε μουσική και στίχους του Timo Tolkki.

Πρόκειται για ένα τραγούδι που, περισσότερο από τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ακούγεται ίσως ακόμη πιο επίκαιρο.

Μια προειδοποίηση, όχι μια προφητεία

Συχνά, όταν ένα έργο τέχνης φαίνεται να «επιβεβαιώνεται» από την Ιστορία, του αποδίδονται σχεδόν προφητικές ιδιότητες. Στην πραγματικότητα όμως, οι μεγάλοι δημιουργοί δεν είναι προφήτες. Είναι εξαιρετικοί αναγνώστες της εποχής τους.

Το 1994 ο κόσμος βρισκόταν σε μια μεταβατική περίοδο. Η Σοβιετική Ένωση είχε καταρρεύσει, η Ευρώπη προσπαθούσε να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της, ενώ ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία είχε ήδη διαλύσει την ψευδαίσθηση ότι οι μεγάλες συγκρούσεις αποτελούσαν οριστικά παρελθόν για την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Την ίδια περίοδο, στη Γερμανία, στη Σκανδιναβία αλλά και σε άλλες χώρες άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα ανησυχητικά κύματα νεοναζιστικής βίας, ξενοφοβίας και ακραίου εθνικισμού. Τα γεγονότα αυτά ίσως δεν κυριαρχούσαν ακόμη στη δημόσια συζήτηση, όμως όσοι παρατηρούσαν προσεκτικά τις κοινωνικές εξελίξεις μπορούσαν ήδη να διακρίνουν τις πρώτες ρωγμές.

Ο Timo Tolkki δεν έγραψε λοιπόν ένα τραγούδι βασισμένο σε κάποια μυστικιστική διαίσθηση. Έγραψε ένα τραγούδι βασισμένο στη γνώση της Ιστορίας και στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι κοινωνίες όταν αρχίζουν να χάνουν την ισορροπία τους.

Όταν η Ιστορία αρχίζει να επαναλαμβάνεται

Ο πιο χαρακτηριστικός ίσως στίχος του τραγουδιού είναι:

"Things are pretty much the same like in the year thirty eight, oh won't we ever learn?"

Η αναφορά στο 1938 δεν είναι τυχαία.

Είναι η χρονιά του Anschluss, της προσάρτησης της Αυστρίας από τη ναζιστική Γερμανία, της Συμφωνίας του Μονάχου και της σταδιακής κατάρρευσης κάθε ψευδαίσθησης ότι ο Χίτλερ μπορούσε να «κατευναστεί». Είναι η χρονιά κατά την οποία ο ολοκληρωτισμός είχε πλέον αποκτήσει κοινωνική νομιμοποίηση.

Οι Stratovarius δεν υποστηρίζουν ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται μηχανικά. Υπενθυμίζουν όμως ότι οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν συχνά τα ίδια λάθη, επειδή ξεχνούν πόσο εύκολα μπορούν να διαβρωθούν οι δημοκρατικοί θεσμοί όταν κυριαρχήσουν ο φόβος, η ανασφάλεια και η οργή.

Το ερώτημα «Won't we ever learn?» δεν απευθύνεται μόνο στους πολιτικούς.

Απευθύνεται σε όλους μας.

Η οικονομική κρίση ως έδαφος του αυταρχισμού

Το τραγούδι δεν περιορίζεται σε ιστορικούς συμβολισμούς. Επιχειρεί να εξηγήσει και τους μηχανισμούς μέσω των οποίων γεννιούνται τα αυταρχικά καθεστώτα.

"Let's just press more money... don't worry about the inflation..."

και λίγο αργότερα

"Unemployment and sorrow cannot be avoided at this point."

Οι στίχοι αυτοί περιγράφουν μια κοινωνία που βυθίζεται στην οικονομική ανασφάλεια.

Η Ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι η ανεργία, ο πληθωρισμός, η κοινωνική απογοήτευση και η αίσθηση συλλογικής ταπείνωσης αποτελούν το ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη ακραίων ιδεολογιών. Δεν είναι τυχαίο ότι ο μεσοπόλεμος γέννησε τον φασισμό ούτε ότι σχεδόν κάθε μεγάλη οικονομική κρίση συνοδεύεται από την άνοδο λαϊκιστικών και αντιδημοκρατικών κινημάτων.

Το «4th Reich» παρουσιάζει αυτή τη διαδικασία όχι ως ιστορική εξαίρεση, αλλά ως επαναλαμβανόμενο κοινωνικό φαινόμενο.

Η γοητεία της «Νέας Τάξης»

Ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο του τραγουδιού είναι η περιγραφή της υπόσχεσης μιας νέας τάξης πραγμάτων.

"Order of a new kind..."

Κάθε ολοκληρωτισμός υπόσχεται ασφάλεια.

Υπόσχεται σταθερότητα.

Υπόσχεται ότι θα αποκαταστήσει την εθνική υπερηφάνεια και θα δώσει απλές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα.

Η Ιστορία όμως διδάσκει ότι κάθε φορά που η ελευθερία θυσιάζεται στο όνομα της ασφάλειας, το τίμημα πληρώνεται αργότερα από ολόκληρες γενιές.

Γι' αυτό και το τραγούδι ολοκληρώνεται με την αγωνία για το τι κόσμο θα παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Δεν είναι απλώς μια μουσική κορύφωση.

Είναι ένα ηθικό ερώτημα.

Η τέχνη δεν οφείλει να είναι ουδέτερη

Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που με συγκινεί περισσότερο.

Δεν αγαπώ το metal μόνο για τις μελωδίες του, την τεχνική αρτιότητα των μουσικών ή την εκρηκτική του ενέργεια.

Το αγαπώ γιατί, στις καλύτερες στιγμές του, δεν φοβάται να πάρει θέση.

Σε μια εποχή όπου μεγάλο μέρος της μουσικής βιομηχανίας επιλέγει την αποστειρωμένη ουδετερότητα, αποφεύγοντας κάθε θέμα που μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις ή να κοστίσει εμπορικά, τραγούδια όπως το «4th Reich» θυμίζουν τι σημαίνει πραγματική καλλιτεχνική ευθύνη.

Δεν πρόκειται για κομματική τοποθέτηση.

Πρόκειται για την υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης.

Για την υπενθύμιση ότι η δημοκρατία δεν καταλύεται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά διαβρώνεται σταδιακά, όταν οι κοινωνίες συνηθίζουν τον φόβο, την πόλωση και την απαξίωση του διαφορετικού.

Η σιωπή μπορεί να είναι ασφαλής.

Δεν είναι όμως πάντοτε έντιμη.

Ένα τραγούδι που νίκησε τον χρόνο

Τριάντα και πλέον χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το «4th Reich» εξακολουθεί να προκαλεί προβληματισμό όχι επειδή «προέβλεψε» το μέλλον, αλλά επειδή κατανόησε τον τρόπο με τον οποίο η Ιστορία τείνει να επαναλαμβάνει τα μοτίβα της όταν οι κοινωνίες αμελούν να διδαχθούν από το παρελθόν.

Αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο επίτευγμα της μεγάλης τέχνης.

Δεν μαντεύει όσα πρόκειται να συμβούν.

Κατανοεί τόσο βαθιά τον άνθρωπο, ώστε τα έργα της παραμένουν διαχρονικά.

Και το «4th Reich» των Stratovarius είναι ακριβώς αυτό: όχι απλώς ένα εξαιρετικό power metal τραγούδι, αλλά ένα μουσικό δοκίμιο πάνω στην ιστορική μνήμη, την πολιτική ευθύνη και τη διαρκή ανάγκη να υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία πριν να είναι αργά.

Νικόλαος Παραστατίδης

 

Αιχμάλωτοι στο Κόλντιτς (Ben Macintyre)

 

Όταν η Ιστορία αποκαθηλώνει τους μύθους και φωτίζει την ανθρώπινη φύση

Υπάρχουν βιβλία που τα αναζητάς για χρόνια και άλλα που σε βρίσκουν εκείνα. Το Αιχμάλωτοι στο Κόλντιτς του Ben Macintyre ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Μια τυχαία συνάντηση με μια χαρτόδετη έκδοση, σε ένα ράφι σουπερμάρκετ, στάθηκε αρκετή για να σπάσει τη συνήθεια της αναβολής και να οδηγήσει σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορικές αναγνώσεις των τελευταίων ετών.

Όποιος περιμένει μια ακόμη ιστορία αποδράσεων από το διαβόητο ναζιστικό φρούριο υψίστης ασφαλείας θα διαψευστεί ευχάριστα. Ο Macintyre δεν έγραψε απλώς ένα συναρπαστικό χρονικό πολέμου. Έγραψε μια μελέτη πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά όταν η ελευθερία αφαιρείται, ο χρόνος παγώνει και η επιβίωση μετατρέπεται πρωτίστως σε ψυχολογική δοκιμασία.

Για δεκαετίες, το Κόλντιτς κατείχε σχεδόν μυθική θέση στη βρετανική συλλογική μνήμη. Απομνημονεύματα, κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και επιτραπέζια παιχνίδια διαμόρφωσαν την εικόνα ενός κάστρου όπου ευφυείς Βρετανοί αξιωματικοί γελοιοποιούσαν τους δύσκαμπτους Γερμανούς φρουρούς τους, διατηρώντας αλώβητο το περίφημο stiff upper lip. Ήταν μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, ηρωισμό και σχεδόν ιπποτικό ανταγωνισμό.

Ο Ben Macintyre, αξιοποιώντας αποχαρακτηρισμένα αρχεία, προσωπικά ημερολόγια και μαρτυρίες που για δεκαετίες παρέμεναν στο περιθώριο, ανατρέπει αυτή την εξιδανικευμένη εικόνα. Δεν αποδομεί τον ηρωισμό των κρατουμένων· αποδομεί τον μύθο της απλοϊκής ιστορίας «καλοί εναντίον κακών». Και αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερη δύναμη του βιβλίου.

Το Κόλντιτς εμφανίζεται ως μια μικρογραφία της ευρωπαϊκής κοινωνίας του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Οι ταξικές διακρίσεις επιβιώνουν ακόμη και μέσα στην αιχμαλωσία. Οι Βρετανοί αξιωματικοί εξακολουθούν να συνοδεύονται από στρατιώτες χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων, τους γνωστούς batmen (ορντινάντσες) , οι οποίοι εξακολουθούν να τους υπηρετούν ακόμη και πίσω από τα συρματοπλέγματα. Ο εγκλεισμός δεν καταργεί τις κοινωνικές ιεραρχίες· αντίθετα, τις καθιστά ακόμη πιο εμφανείς.

Παράλληλα, το βιβλίο δεν αποσιωπά τις σκοτεινές όψεις της εποχής. Φυλετικές προκαταλήψεις, αντισημιτισμός και ακόμη και φιλοναζιστικές συμπάθειες ορισμένων αιχμαλώτων συνθέτουν μια εικόνα πολύ πιο σύνθετη από την επίσημη μεταπολεμική αφήγηση. Ούτε όμως οι Γερμανοί παρουσιάζονται ως μονοδιάστατοι χαρακτήρες. Επειδή το Κόλντιτς υπαγόταν στη Wehrmacht και όχι στα SS, ορισμένοι αξιωματικοί διατηρούσαν έναν παραδοσιακό κώδικα στρατιωτικής τιμής και σεβασμού προς τη Συνθήκη της Γενεύης, ενώ άλλοι παρέμεναν αμετανόητοι ναζιστές. Η πραγματικότητα, όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει στην ιστορία, κατοικεί στις γκρίζες ζώνες.

Κι όμως, όσο περισσότερο αποδομείται ο μύθος, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται το πραγματικό μεγαλείο των ανθρώπων που έζησαν εκεί. Το Κόλντιτς υπήρξε ένα εργαστήριο εφευρετικότητας χωρίς προηγούμενο. Οι αιχμάλωτοι κατασκεύαζαν αυτοσχέδια μελάνια, πλαστογραφούσαν επίσημες σφραγίδες, έραβαν στολές από κουβέρτες, έκρυβαν εργαστήρια κάτω από θεατρικές σκηνές και χρησιμοποιούσαν κάθε διαθέσιμο αντικείμενο ως εργαλείο απόδρασης.

Η κορύφωση αυτής της συλλογικής δημιουργικότητας ήταν το περίφημο Colditz Cock, ένα πραγματικό διθέσιο ανεμόπτερο, κατασκευασμένο κρυφά στη σοφίτα του κάστρου από ξύλα πατώματος, αυτοσχέδια εξαρτήματα και αδιαβροχοποιημένα σεντόνια. Δεν ήταν απλώς ένα τεχνικό επίτευγμα. Ήταν η υλική απόδειξη ότι ακόμη και σε συνθήκες απόλυτης στέρησης ο άνθρωπος εξακολουθεί να ονειρεύεται την ελευθερία.

Ίσως όμως η σημαντικότερη συμβολή του βιβλίου να βρίσκεται αλλού. Η απόδραση δεν παρουσιάζεται ως μια ρομαντική περιπέτεια ούτε ως αυτοσκοπός. Λειτουργεί ως μηχανισμός ψυχικής επιβίωσης. Η αδιάκοπη προετοιμασία μιας νέας απόπειρας, όσο παράλογη κι αν φαινόταν, προσέφερε στους αιχμαλώτους νόημα, σκοπό και ελπίδα. Δεν προσπαθούσαν απλώς να δραπετεύσουν από το κάστρο· προσπαθούσαν να διαφύγουν από την αδράνεια, την κατάθλιψη και τη διάβρωση της προσωπικότητάς τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Macintyre ολοκλήρωσε μεγάλο μέρος της συγγραφής κατά τη διάρκεια των lockdowns της πανδημίας. Αν και δεν το μετατρέπει ποτέ σε κεντρικό θέμα του βιβλίου, είναι δύσκολο να μην υποθέσει κανείς ότι η προσωπική εμπειρία του περιορισμού τον βοήθησε να κατανοήσει βαθύτερα την ψυχολογία της απομόνωσης. Για πρώτη φορά, μια ολόκληρη γενιά αναγνωστών απέκτησε ένα – έστω απειροελάχιστο – κοινό βίωμα με ανθρώπους που έζησαν για χρόνια εγκλωβισμένοι πίσω από τείχη. Η πλήξη, η αβεβαιότητα, η ανάγκη για καθημερινή ρουτίνα, η ένταση της αναγκαστικής συμβίωσης και η αγωνία για το αύριο έγιναν εμπειρίες περισσότερο οικείες απ' ότι ήταν για τους προηγούμενους αναγνώστες.

Αυτό ακριβώς καθιστά το Αιχμάλωτοι στο Κόλντιτς κάτι πολύ περισσότερο από μια ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι ένα βιβλίο για την ανθεκτικότητα του ανθρώπου. Για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον ηρωισμό και την αδυναμία. Για το πώς ακόμη και οι πιο ευγενείς άνθρωποι κουβαλούν προκαταλήψεις, αλλά και για το πώς ακόμη και στις πιο σκοτεινές συνθήκες μπορούν να γεννηθούν δημιουργικότητα, συνεργασία και ελπίδα.

Ο Ben Macintyre καταφέρνει να συνδυάσει την αυστηρότητα της ιστορικής έρευνας με τον ρυθμό ενός κατασκοπευτικού θρίλερ, χωρίς ποτέ να θυσιάζει την ακρίβεια στον βωμό της αφήγησης. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα σύγχρονης αφηγηματικής ιστορίας: ένα βιβλίο που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα, αλλά παραμένει στη μνήμη όχι για τις αποδράσεις του, όσο για όσα αποκαλύπτει σχετικά με την ανθρώπινη φύση όταν δοκιμάζεται στα όριά της.

Τελικά, αυτό είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμα του βιβλίου. Δεν εξυψώνει συλλήβδην τους ανθρώπους σε μύθους ούτε τους καταδικάζει ως τέρατα. Τους παρουσιάζει όπως πραγματικά ήταν: πολύπλοκους, αντιφατικούς, ευάλωτους και, ακριβώς γι' αυτό, βαθιά ανθρώπινους.

Υπάρχουν βιβλία που μας μαθαίνουν ιστορία και υπάρχουν βιβλία που μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα τον άνθρωπο. Το Αιχμάλωτοι στο Κόλντιτς κατορθώνει να κάνει και τα δύο.

Διαβάζοντάς το, συνειδητοποιεί κανείς ότι η πραγματική αξία του δεν βρίσκεται στις παράτολμες αποδράσεις ούτε στις ευρηματικές κατασκευές των αιχμαλώτων, όσο στον τρόπο με τον οποίο αποτυπώνει την ανθρώπινη κατάσταση όταν όλα τα δεδομένα της κανονικότητας έχουν καταρρεύσει. Μέσα στα τείχη ενός κάστρου υψίστης ασφαλείας συνυπάρχουν η γενναιότητα και ο φόβος, η αξιοπρέπεια και η μικροπρέπεια, η αλληλεγγύη και ο εγωισμός, η ελπίδα και η απόγνωση. Το Κόλντιτζ δεν είναι απλώς ένας τόπος αιχμαλωσίας· είναι ένας καθρέφτης της ίδιας της ανθρώπινης φύσης.

Ίσως γι' αυτό το βιβλίο αποκτά σήμερα μια ιδιαίτερη επικαιρότητα. Η εμπειρία των lockdowns κατά την πανδημία δεν μπορεί ασφαλώς να συγκριθεί με τη φρίκη της πολεμικής αιχμαλωσίας. Ωστόσο, μας επέτρεψε να βιώσουμε, έστω και σε απειροελάχιστο βαθμό, ορισμένες από τις ψυχολογικές συνέπειες του αναγκαστικού περιορισμού: την απομόνωση, τη μονοτονία, την αβεβαιότητα, την αγωνία για το αύριο και την ανάγκη να δώσουμε νόημα στην καθημερινότητά μας. Αυτή η κοινή – αναλογικά και σε καμία περίπτωση ισοδύναμη – εμπειρία μάς βοηθά να προσεγγίσουμε με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση τους ανθρώπους που πέρασαν χρόνια πίσω από τα τείχη του Κόλντιτς και να αντιληφθούμε πόσο καθοριστική είναι η ελευθερία για την ψυχική ισορροπία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αν κάτι αφήνει τελικά αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, δεν είναι μόνο ο θαυμασμός για τις ευφυείς αποδράσεις ή την απίστευτη εφευρετικότητα των αιχμαλώτων. Είναι μια βαθύτερη επίγνωση της αξίας της ελευθερίας. Μια υπενθύμιση ότι την θεωρούμε αυτονόητη μόνο μέχρι τη στιγμή που θα μας στερηθεί. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα που μπορεί να μας προσφέρει η Ιστορία: να μας κάνει όχι μόνο σοφότερους απέναντι στο παρελθόν, αλλά και περισσότερο ευγνώμονες για όσα απολαμβάνουμε στο παρόν.

Αν ένα σπουδαίο ιστορικό βιβλίο κρίνεται από το κατά πόσο μας βοηθά να κατανοήσουμε το παρόν μέσα από το παρελθόν, τότε ο Ben Macintyre έχει πετύχει απόλυτα τον στόχο του. Το Αιχμάλωτοι στο Κόλντιτς δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου· μας υπενθυμίζει ότι οι πιο σημαντικές μάχες δίνονται, τελικά, μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα.

Νικόλαος Παραστατίδης

Misanthropik Torment Releases New Album

 

American extreme metal project Misanthropik Torment has officially unleashed its new full-length album “SUICIDE NOTES: THE FINAL CHAPTER — PLEASE DO, ENJOY MY AGONY”, now available through Earache Records Digital Distribution and SelfMadeRecords.

The 11-track release is a deeply personal and uncompromising journey through themes of trauma, addiction, despair, and survival. Led by vocalist and lyricist Erik Leviathan Scarlet, the album features lyrics that were originally written as suicide notes during Scarlet’s time of incarceration, later transformed into a powerful artistic statement.

"I wrote most of them as suicide notes while I was in prison. Somehow, I survived long enough to turn those words into music. Please do, enjoy my agony," Scarlet explains.

Formed in 2018 in Lexington, Kentucky, Misanthropik Torment continues to carve its own path within the extreme metal landscape, combining elements of dark alternative metal, industrial rock, and post-grunge into a raw and emotionally charged sound.

With “SUICIDE NOTES: THE FINAL CHAPTER — PLEASE DO, ENJOY MY AGONY,” the band delivers a haunting testament to endurance, turning personal suffering into an intense and confrontational musical experience.

REVIEW: SINNER, One Bullet Left

 

SINNER, One Bullet Left (2011)

AFM Records

Απονενοημένο διάβημα.

Με μία σφαίρα στη θαλάμη πας για ρώσικη ρουλέτα. Με μία στον γεμιστήρα πας μια κι έξω. Πάντως, ο Matt Sinner, χρόνια εργάτης του Heavy Rock και Metal, σε αυτό το άλμπουμ δεν δείχνει καμία διάθεση να παραιτηθεί!

Μελωδικό όσο δεν πάει, καλογραμμένο, με πολύ καλό ήχο και εκείνη την επίγευση από Thin Lizzy, τους οποίους μάλλον πρέπει να λατρεύει κι ο ίδιος. Ειδικά στο δεύτερο κομμάτι, "Back on Trail", προς στιγμήν προσπάθησα να θυμηθώ αν πρόκειται για διασκευή, αλλά τελικά δεν είναι!

Η αλήθεια είναι πως οι Sinner δεν είναι το πρώτο συγκρότημα που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τη μεταλομάνα Γερμανία. Παρά την παρουσία τους από τις αρχές της δεκαετίας του '80, δεν κατάφεραν ποτέ να συγκινήσουν τόσο πολύ τον κόσμο όσο η συμμετοχή του Matt ως μπασίστα στους Primal Fear. Άδικο, κατά τη γνώμη μου, και αυτό το CD αποτελεί άλλη μία απόδειξη γι' αυτό.

Οι τρεις κιθαρίστες που συμμετείχαν στη σύνθεση του υλικού, οι Alex Scholpp, Christof Leim και ο πιο γνωστός από τους Voodoo Circle, Alex Beyrodt, χαρίζουν όγκο και πλούτο στις συνθέσεις. Παράλληλα, ο Andre Hilgers στα τύμπανα συνεργάζεται άψογα με τον μπασίστα, τραγουδιστή και αρχηγό του σχήματος, δημιουργώντας ένα στιβαρό και απόλυτα δεμένο ρυθμικό υπόβαθρο.

Βέβαια, όσοι τους θυμάστε από την Power Metal περίοδο, από τα μέσα της δεκαετίας του '90 έως περίπου τα μέσα των 00s, με άλμπουμ όπως τα "The Nature Of Evil" και "The End Of Sanctuary", δεν θα βρείτε εδώ το ίδιο μπρίο. Η μπάντα έχει επιστρέψει σε πιο Hard Rock-oriented μονοπάτια, θυμίζοντας σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα που είχε τη δεκαετία του '80.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι λείπουν οι δυνατές στιγμές. Κάθε άλλο. Το ομότιτλο κομμάτι, τα "10 2 Death", "Atomic Playboys", "Give & Take", η μελαγχολική ηλεκτρική μπαλάντα "Haunted", καθώς και τα "Wake Me When I'm Sober", "Mind Over Matter", "Rolling Away", "Still Unbroken" και "My Final Day", συγκαταλέγονται στις καλύτερες στιγμές ενός άλμπουμ που περιλαμβάνει, παρακαλώ, δεκατέσσερα τραγούδια.

English:

A desperate gamble.

With one bullet in the chamber, you're playing Russian roulette. With one in the magazine, it's one shot and you're done. Either way, Matt Sinner, a veteran servant of Heavy Rock and Metal for decades, shows absolutely no intention of calling it quits on this album.

It's as melodic as can be, superbly written, blessed with a strong production, and infused with that unmistakable Thin Lizzy flavour—a band Matt Sinner must surely admire. The second track, "Back on Trail," in particular, had me wondering for a moment whether it was actually a cover version. It isn't.

The truth is that Sinner are rarely the first band that comes to mind when you think of Germany's legendary Metal scene. Despite being around since the early '80s, they never managed to capture the same level of recognition that Matt earned as the bassist of Primal Fear. An unfair reality, in my opinion, and this album serves as yet another reminder of that.

The three guitarists involved in writing the material—Alex Scholpp, Christof Leim and the better-known Alex Beyrodt of Voodoo Circle—add both weight and richness to the compositions. At the same time, Andre Hilgers delivers a flawless performance behind the drum kit, locking in perfectly with bassist, vocalist and bandleader Matt Sinner to create a solid, tightly-knit rhythmic backbone.

That said, those who remember the band's Power Metal years, from the mid-'90s through the mid-2000s, with albums such as "The Nature Of Evil" and "The End Of Sanctuary," should not expect to find the same explosive energy here. Instead, Sinner have returned to a more Hard Rock-oriented approach, one that strongly recalls the band's '80s roots.

That certainly doesn't mean the album lacks standout moments—quite the opposite. The title track, "10 2 Death," "Atomic Playboys," "Give & Take," the melancholic electric ballad "Haunted," along with "Wake Me When I'm Sober," "Mind Over Matter," "Rolling Away," "Still Unbroken," and "My Final Day," all rank among the highlights of an album that offers no fewer than fourteen tracks.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης