Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, νέος & νεκρός

 

Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, νέος & νεκρός by Jessica Fellowes

My rating: 3 of 5 stars

Το βιβλίο διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920, στο επίκεντρο της «χρυσής εποχής» των λεγόμενων Bright Young Things — μιας παρέας νεαρών αριστοκρατών που ζούσαν ξέφρενα, με πάρτι, κυνήγια θησαυρού και προκλήσεις προς τα ήθη της εποχής.

Κεντρικό γεγονός είναι ο θάνατος του Adrian Curtis, ενός χαρισματικού αλλά κυνικού και αντιπαθητικού νεαρού, ο οποίος πέφτει από τον πύργο της εκκλησίας κοντά στο σπίτι των Μίτφορντ, κατά τη διάρκεια ενός μυστικού κυνηγιού θησαυρού για τα 18α γενέθλια της Πάμελα Μίτφορντ. Η αστυνομία συλλαμβάνει ως υπεύθυνη μια καμαριέρα, τη Dulcie, η οποία φυλακίζεται εν αναμονή της δίκης. Η Λουίζα Κάνον — πρώην κακοποιός, πλέον συνοδός και «προστάτιδα» των αδελφών Μίτφορντ — πείθεται ότι η Dulcie είναι αθώα και αποφασίζει να βρει την αλήθεια, ενώ ο πραγματικός δολοφόνος μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά.

Αν και δεν γνωρίζω σε βάθος την ιστορική περίοδο, θεωρώ ότι η συγγραφέας την περιγράφει με πειστικότητα και αυθεντικότητα, μπολιάζοντας επιδέξια τα φανταστικά στοιχεία με ιστορικά γεγονότα. Η Fellowes επιλέγει συνειδητά τη δεκαετία του 1920 για να αναδείξει τις ταξικές διαφορές και τις προκαταλήψεις που κυριαρχούσαν, αλλά και για να φωτίσει εκείνα τα χρόνια κατά τα οποία οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα και ανεξαρτησία.

Στο βιβλίο βλέπουμε γυναίκες να εισέρχονται σε επαγγέλματα που θεωρούνταν παραδοσιακά ανδρικά — όπως η αστυνομία — αλλά και να πρωταγωνιστούν, ακόμη και στο έγκλημα, είτε ως θύματα είτε ως δράστες. Η Λουίζα Κάνον, με το παρελθόν της και τη δυναμική της, είναι ακριβώς αυτό το είδος της γυναίκας που σπάει τα καλούπια: δεν είναι ούτε η τυπική ηρωίδα ούτε η παθητική παρατηρήτρια, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος.

Ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρα: η Fellowes αναπαράγει με ζωντάνια την κοσμική ζωή της εποχής — δεξιώσεις, κυνήγια θησαυρού, αριστοκρατικά σπίτια, τα «Bright Young Things» που γίνονται αντικείμενο εμμονής του Τύπου. Ωστόσο, για εμένα αυτό λειτουργεί και ως μειονέκτημα: η συγγραφέας δίνει υπερβολική έμφαση στην κοσμική ζωή της εποχής, με αποτέλεσμα η πλοκή και το μυστήριο — παρόλο που μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα — να έχουν δεύτερο ρόλο.

Θα προτιμούσα περισσότερο βάρος στην έρευνα, στις υποψίες, στις ανατροπές. Εδώ, η ατμόσφαιρα κυριαρχεί, και το έγκλημα συχνά μοιάζει με αφορμή για να περιηγηθούμε σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, παρά με τον πυρήνα της αφήγησης.

Ένα ακόμη σημείο που με ενόχλησε είναι η διαχείριση ορισμένων χαρακτήρων. Υπάρχουν πρόσωπα — όπως η αστυνόμος Μουν — που παίζουν σημαντικό ρόλο σε μέρος του βιβλίου και στη συνέχεια εξαφανίζονται σχεδόν χωρίς εξήγηση. Το ίδιο συμβαίνει και με την πρωταγωνίστρια, Λουίζα Κάνον: όσο το βιβλίο φτάνει στην κλιμάκωσή του, ο ρόλος της υποβαθμίζεται αισθητά — αν μου επιτρέπεται ο όρος, γίνεται σχεδόν κομπάρσος στην ίδια της την ιστορία.

Αυτό αποδυναμώνει τη συναισθηματική εμπλοκή: όταν η κεντρική ηρωίδα χάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η κορύφωση χάνει σε δύναμη. Θα ήταν πιο ικανοποιητικό αν η Λουίζα παρέμενε ενεργό μέρος της επίλυσης, αντί να παρατηρεί από απόσταση.

Το Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, Νέος και Νεκρός είναι ένα καλογραμμένο, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που πετυχαίνει να ζωντανέψει μια ενδιαφέρουσα ιστορική περίοδο και να αναδείξει κοινωνικά ζητήματα όπως οι ταξικές ανισότητες και η χειραφέτηση των γυναικών. Για αναγνώστες που αγαπούν την εποχή, τους χαρακτήρες και την αργή, απολαυστική βύθιση σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, το βιβλίο προσφέρει μια ευχάριστη εμπειρία.

Ωστόσο, για όσους αναζητούν ένταση, ανατροπές και μια πρωταγωνίστρια που να κρατάει τα ηνία μέχρι το τέλος, μπορεί να φανεί απογοητευτικό. Η έμφαση στην κοσμική ζωή, η υποβάθμιση του μυστηρίου και η ανολοκλήρωτη πορεία ορισμένων χαρακτήρων το καθιστούν περισσότερο «ιστορικό δράμα με στοιχεία μυστηρίου» παρά κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα

Νικόλαος Παραστατίδης

REVIEW: SAVATAGE, Handful Of Rain

 

SAVATAGE, Handful Of Rain (1994)

Atlantic Records

Το άλμπουμ της απώλειας

Με τον τραγικό θάνατο του κιθαρίστα και υπεύθυνου για την ανανέωση του συγκροτήματος με το άλμπουμ Edge Of Thorns, συνιδρυτή του σχήματος, Criss Oliva, θα ήταν αναμενόμενο να πέσουν οι τίτλοι τέλους για το κεφάλαιο των Savatage, μετά από δέκα χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας. Ο αδερφός του, Jon Oliva, ο αρχικός τραγουδιστής που είχε αντικατασταθεί επιτυχώς από τον Zak Stevens, ενώ παράλληλα ήταν υπεύθυνος για τα πλήκτρα και το πιάνο, είχε αποχωρήσει διακριτικά από το 1992, ακριβώς μετά το Streets - A Rock Opera, και στο Edge... δεν αναφέρεται καν, πέρα από τη λίστα ευχαριστιών, για τη συμμετοχή του σε κάποια πλήκτρα που ακούγονται! Τα πράγματα, λοιπόν, δεν είναι καλά, και το γεγονός ότι έναν χρόνο μετά εμφανίζεται από το πουθενά αυτός ο δίσκος είναι πραγματικά το πιο αναπάντεχο γεγονός στην ιστορία της μουσικής!

Ο μόνος που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Criss ήταν ο κιθαρίστας των ηγετών του Thrash Metal, Testament, Alex Skolnick. Μαζί με τον Jon Oliva, που επιστρέφει και αναλαμβάνει πάλι τα πλήκτρα (περίεργο, αλλά στην αρχική έκδοση του CD δεν αναφέρεται ξανά ως μέλος του συγκροτήματος!), και με τη συνεργασία στη σύνθεση του παραγωγού Paul O'Neill, δημιουργείται ένας δίσκος σκοτεινός, όπως είναι φυσιολογικό, που είδε το συγκρότημα να γυρνά σε σημεία στην εποχή του Gutter Ballet, με το πιάνο να παίζει μεγάλο ρόλο σε κομμάτια όπως το Chance, που έκτοτε έγινε από τα κλασικά τους. Ο Zak Stevens δίνει ακόμα καλύτερη ερμηνεία στα Watching You Fall, Taunting Cobras και Handful Of Rain, και χάνει πανηγυρικά τον τίτλο του πρωτάρη που είχε πριν. Ο Johnny Lee Middleton παραμένει στο μπάσο, ενώ ο Steve Wacholz αναγράφεται για τελευταία φορά στα τύμπανα. Τα Nothing's Going On, Castles Burning, Symmetry, Visions και Stare Into The Sun είναι πραγματικά άλλα μεγάλα κομμάτια ενός τότε μάλλον υποτιμημένου άλμπουμ.

English:

The Album of Loss

With the tragic death of Criss Oliva — the guitarist responsible for revitalizing the band on the Edge Of Thorns album, and co-founder of the group — it would have been reasonable to expect the final curtain to fall on the Savatage chapter, after ten years of continuous recording activity. His brother, Jon Oliva, the original vocalist who had been successfully replaced by Zak Stevens while remaining responsible for keyboards and piano, had quietly stepped away back in 1992, right after Streets: A Rock Opera, and on Edge... he isn't even credited beyond the thank-you list, despite the keyboard parts audibly bearing his touch! Things, then, were not looking good — and the fact that, a year later, this record materialized seemingly out of nowhere is truly one of the most unexpected events in the history of music!

The only one who could have replaced Criss was Alex Skolnick, guitarist for Thrash Metal frontrunners Testament. Together with Jon Oliva — who returns to take up the keyboards once again (oddly enough, he still isn't credited as an official band member on the original CD release!) — and with songwriting collaboration from producer Paul O'Neill, the result is a dark record, fittingly so, one that finds the band circling back at points to the atmosphere of Gutter Ballet, with piano playing a central role on tracks like "Chance," which has since become one of their classics. Zak Stevens delivers an even stronger performance on "Watching You Fall," "Taunting Cobras," and "Handful Of Rain," decisively shedding the "rookie" label he'd carried until then. Johnny Lee Middleton remains on bass, while Steve Wacholz is credited on drums for the last time. "Nothing's Going On," "Castles Burning," "Symmetry," "Visions," and "Stare Into The Sun" round out this set of standout tracks from what was, at the time, a rather underrated album.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: THE POODLES – Performocracy

 

THE POODLES – Performocracy (2011)

Frontiers Records

We are finally counting album No. 4 for Swedish melodic rockers THE POODLES, and I have to say this band works overtime. Formed in the fall of 2005 — with an early boost from a stint in the Swedish Eurovision qualifiers that helped kick their career into gear — they've released four studio albums, one live CD and one DVD in the years since. Not bad at all.

"Performocracy" was produced once again by Mats Valentin, the man behind all four records, though this time mixing duties went to Tobias Lindell (Europe, Mustasch). The title itself is a fusion of "performance" and "democracy" — "the power of performance," as the band puts it — and according to singer Jakob Samuel, the twelve tracks (thirteen with the bonus cut) push further into the darker, more epic territory the band only hinted at on its predecessor.

And that predecessor is exactly where the story starts, because the new CD continues the legacy of "Clash of the Elements." I can't say I was totally excited by it. Besides, the band set the bar extremely high with their first album, "Metal Will Stand Tall," back in 2006 — the record that, riding on the strength of the platinum single "Night of Passion," shot straight to the top of the Swedish charts and announced them as a serious force.

On the new album we have some great songs: "Father to a Son," the lead single "Cuts Like a Knife" — released ahead of the album with a video from Steve Ravic, the man who also shot the band's "In the Flesh" DVD — along with "Your Time Is Now," "Bring Back the Night" and "Vampire's Call." Apart from these, the rest of the album is on good standards, with a very nice ballad in "As Time Is Passing" and a couple of fillers, "I Believe in You" among them.

The production and the band's technique are superb, and I can't say I was disappointed by "Performocracy" — but I still can't say it reaches the heights of that first album. What I will say is that it holds its own against "Clash of the Elements," and it's certainly a step up from "Sweet Trade" — no small feat, given that "Sweet Trade" carried the double-platinum "Streets of Fire." The fans will love it. For everyone else, it's simply a good album.

Chris Kappas

REVIEW: LABŸRINTH – Timeless Crime

 

LABŸRINTH – Timeless Crime (1999)

Metal Blade Records

Labÿrinth’s Timeless Crime is a compact, high-impact EP that distills the Italian outfit’s prog-power ambition into a tight, 22-minute statement. Released in 1999 via Metal Blade Records as the follow-up to the well-received Return to Heaven Denied, the record functions both as a bridge between albums and as a self-contained showcase of the band’s melodic instincts, technical flair, and narrative leanings.

Visually, the release leans hard into a Venetian gothic aesthetic that primes the listener for a story-driven experience. The front cover centers a masked, red-glowing figure crowned with a labyrinth-patterned headdress and gripping an ornate dagger, with a faint skull visible in the chest area. Behind this ominous presence, canals and period architecture reminiscent of St. Mark’s Basilica unfold, while a woman leans over a balcony railing to the right, adding a layer of intrigue and period drama. The back cover mirrors this mood with the intricate façade and domes of the Basilica under a dark red, fiery sky, a skeletal figure lurking in the corner, and a clean tracklist in white script. Inside, the band photo reinforces the theatrical tone: six members posed against a blue gradient sky, dressed in dark gothic coats, Victorian frilled shirts, and dark trousers—an image that feels like a cast photo for a metal opera set in a haunted Venice.

Musically, Timeless Crime sits at the intersection of European power metal, progressive structures, and neo-classical fusion. The band’s sound here recalls the intricate arrangements of Fates Warning and Shadow Gallery, the early complexity of Dream Theater, and the melodic directness of Iced Earth, all filtered through a distinctly European sensibility. There is also a strong German metal current running through the riffs and pacing, with a Helloween-like drive that keeps the songs immediate and hook-laden even when the structures stretch beyond standard verse-chorus forms. Neo-classical elements are obvious in the guitar work and keyboard interplay, lending a late-’80s/early-’90s fusion sheen without overwhelming the songs’ melodic core. Vocally, the singer’s bright, AOR-tinged tone—often compared to Joe Lynn Turner in his Yngwie Malmsteen era—sits comfortably atop the busy arrangements, giving the choruses an anthemic lift.

The EP’s five tracks are concise but carefully developed. “Save Me” opens with a confident, cinematic charge, establishing the record’s blend of technical riffing and soaring melody. “Out of Memory” and “In the Shade” continue this trajectory, balancing progressive turns with accessible hooks and dynamic shifts that prevent the material from feeling routine. The centerpiece, however, is the closing suite “Falling Rain / Die for My Sins,” where Labÿrinth fully commits to drama and atmosphere. Multiple reviewers have singled out “Falling Rain” as the EP’s crown jewel—some even claiming it is worth the price alone and among the band’s best work—and it is easy to hear why: the song builds with purpose, layers its motifs effectively, and delivers an emotional payoff that lingers after the final chord.

The “Die for My Sins” segment is particularly interesting as a reimagining of Sanctuary’s classic. Labÿrinth stay close to the original’s spirit but use keyboards to color the arrangement, imprinting their own identity on the cover. This choice transforms a familiar piece into something that feels integrated into the EP’s world rather than tacked on as a bonus track, and it highlights the band’s skill at arranging and texturing without losing the song’s core impact.

Though brief, Timeless Crime is often read as concept-linked, with lyrics that connect across songs. One detailed interpretation outlines a narrative set around Louis XIV, Versailles, and a portrait of a Venetian ruler’s daughter named Kathryn, framing the EP as a compact historical-fiction drama rather than a random collection of tracks. This reading dovetails neatly with the cover art’s Venetian architecture, masked figure, and gothic styling, inviting the listener into a mini-opera of love, power, and intrigue.

In the end, Timeless Crime succeeds because it marries ambition with focus. It is short enough to demand repeat listens, yet dense enough to reward them, offering a clear snapshot of Labÿrinth’s strengths: melodic power metal with progressive bones, neo-classical flash, and a theatrical sensibility that feels cohesive from artwork to arrangement. For anyone exploring the band’s discography, this EP is not just a stopgap between albums but a concentrated dose of what makes Labÿrinth compelling in the first place.

Nick Parastatidis

Electric Banshee Release Debut EP Spiritual Overdrive

 

British Heavy Metal band Electric Banshee have released their debut EP, Spiritual Overdrive, marking the first official release from the London-based group.

Recorded at Electryfier Studios, the EP was mixed and mastered by Piero Rigo. Formed in London in 2025 by José Rivera, Electric Banshee draw inspiration from themes including witchcraft, nightmares and cosmic horror, while incorporating influences from various strands of the Heavy Metal genre.

The band’s sound combines high-energy performances with riffs that balance heaviness and melody, complemented by atmospheric passages, memorable guitar solos and epic endings.

Following the release of Spiritual Overdrive, Electric Banshee are already working on new material, which is expected to be released in the near future.

REVIEW: U.D.O. , Solid

 

U.D.O. , Solid (1997)

GUN

Συμπαγής κι ανοξείδωτος

Ο άνθρωπος είναι μορφή. Όχι και το πρώτο ανάστημα, με μορφή κωνική (ανεστραμμένο καρότο), ξανθό, κοντοκουρεμένο στρατιωτικό μαλλί και φωνή σαν βενζινοκίνητο πριόνι, ο Udo Dirkschneider δεν χρειάζεται άλλη σύσταση· τον ξέρουμε σχεδόν από πάντα. Αν, όμως, ρωτήσουν για το άτομό του τους συνοδοιπόρους του στους Accept και ειδικά τον Wolf Hoffmann, μάλλον, στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα σας απαντήσει!

Έτσι έγινε, λοιπόν, κι ύστερα από το χειρότερο άλμπουμ στην ιστορία των επανενωμένων Accept, το Predator του 1996, η μπάντα πάλι μπήκε στον πάγο κι ο Udo, αρνούμενος να εγκαταλείψει, φτιάχνει για δεύτερη φορά το προσωπικό του σχήμα μαζί με τον Stefan Kaufmann, τον αρχικό ντράμερ των Accept, αλλά πλέον σε ρόλο κιθαρίστα, διότι η (μεταλλική) καρδιά του δεν του επέτρεψε άλλο να λυσσομανάει ως ντράμερ, και τους Jürgen Graf, πάλι στην κιθάρα, Fitty Wienhold στο μπάσο και τον ντράμερ από τα παλιά, αλλά και τους Running Wild, Stefan Schwarzmann. Κι αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των U.D.O. της νέας εποχής.

Ένα άλμπουμ οριακά κάτω από το να θεωρηθεί ένα από τα καλύτερα (αυτή τη θέση έχουν τα πρώτα τέσσερα τους, από το Animal House ως το Timebomb) αυτού του σχήματος-διαδόχου των ιστορικών Accept. Με τον περί ου ο λόγος να βγαίνει σχεδόν αλώβητος μέσα από μία σιδερένια παρθένα (Iron Maiden, αυτό ακριβώς είναι), γεμάτη ατσάλινα καρφιά, στο εξώφυλλο του κλασικού δημιουργού δεκάδων πινάκων για εξώφυλλα, Marschall, ο δίσκος ξεκινά με το τέρμα κλασικό Independence Day κι ακολουθεί μία σωρεία ύμνων: Two Faced Woman, Desperate Balls, The Punisher, Preachers of the Night, Hate Stinger, Branded Hero, Pray for the Hunted, ανάμεσα σε άλλα.

English:

Solid and Stainless

The man is an icon. Not exactly a towering figure, but with his distinctive conical build (an inverted carrot), short-cropped blond military haircut and a voice like a petrol-powered chainsaw, Udo Dirkschneider needs no further introduction; we have known him for what seems like forever. If, however, you ask his former comrades in Accept—and especially Wolf Hoffmann—about the man himself, chances are that, at best, you won’t get much of an answer!

And so it came to pass that, following the worst album in the history of the reunited Accept, 1996’s Predator, the band once again went into hibernation. Udo, however, refusing to give up, formed his solo outfit for the second time, alongside Stefan Kaufmann, Accept’s original drummer, now taking up the guitar because his (metal) heart would no longer allow him to thrash away behind the drum kit; Jürgen Graf, again on guitar; Fitty Wienhold on bass; and the old-school drummer who had also played with Running Wild, Stefan Schwarzmann. And this is the first U.D.O. album of the new era.

An album that falls just short of being considered one of the best—the first four, from Animal House through Timebomb, occupy that particular territory—by this band that became the successor to the legendary Accept. With our man emerging almost unscathed from an iron maiden (Iron Maiden, quite literally), bristling with steel spikes, on the cover by the classic artist Marschall, creator of dozens of album-cover paintings, the record kicks off with the utterly classic Independence Day and is followed by a whole succession of anthems: Two Faced Woman, Desperate Balls, The Punisher, Preachers of the Night, Hate Stinger, Branded Hero, Pray for the Hunted, among others.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: KING KOBRA — King Kobra

 

KING KOBRA — King Kobra (2011)

Frontiers Records

It’s been a long wait, but King Kobra are back with a self-titled comeback that doesn’t just recapture the band’s ’80s spirit—it sharpens it. Reuniting the core of the classic lineup around drummer Carmine Appice and adding Paul Shortino on vocals, the album delivers exactly what hard rock fans hope for: high-energy anthems, melodic depth, and a party-ready vibe from start to finish.

After years away from the studio, Appice brought together original members David Michael-Philips (guitars), Johnny Rod (bass), and Mick Sweda (guitars) to rebuild the King Kobra sound. For vocals, they recruited Paul Shortino (ex–Rough Cutt, Quiet Riot), a choice that makes immediate sense: Shortino’s husky, blues-tinged delivery suits the band’s hard-rock direction perfectly.

Interesting context: this 2011 self-titled record is King Kobra’s fourth studio album and their first since 1986 to feature Johnny Rod, Mick Sweda, and David Henzerling (a.k.a. David Michael-Philips) together again. It arrived via Frontiers Records, with release dates staggered across regions—April 4 in Japan (13 tracks), April 15 in Europe, and May 5 in North America (12 tracks).

Another notable detail: the band recorded much of the album remotely, with Shortino’s Las Vegas studio serving as the digital hub. His engineering skills and Pro Tools setup were crucial in pulling the project together while members were scattered across different cities.

The album opens with “Rock This House,” a fast, furious, party-starting track that sets the tone immediately. “Turn Up the Good Times” keeps the momentum going—big choruses, bigger riffs, and an unapologetically celebratory feel.

Things shift with “Live Forever,” a fantastic mid-tempo melodic rocker that shows the band can balance energy with hooks. “Tear Down the Walls” leans hard into ’80s aesthetics—think big guitars, anthemic choruses, and a sense of nostalgia that never feels tired.

“This Is How We Roll” returns to high-octane hard rock, while “Midnight Woman” stands out as one of the album’s highlights, blending swagger with memorable melody. “We Got a Fever” brings a bluesy edge to the hard-rock framework, and “Top of the World” brings the party mood right back.

“You Make It Easy” is a melodic hard-rock masterpiece—rich harmonies, layered guitars, and a chorus that sticks. “Crying Turns to Rain” offers another strong mid-tempo moment, and “Screamin’ for More” lives up to its title: straightforward, energetic, and satisfying. The album closes with “Fade Away,” a beautiful ballad that gives the record a well-earned emotional cooldown.

The songs are consistently strong, the performances are tight, and Shortino’s presence gives the band a fresh vocal identity without losing the King Kobra essence. The production is clean and powerful, letting the guitars bite and the rhythms drive—exactly what this style demands.

For anyone who grew up with ’80s hard rock or simply enjoys well-crafted, high-energy rock records, this album is a must-hear. It’s a confident return that proves King Kobra still know how to write anthems, deliver hooks, and make you want to turn it up loud

Kostas  Rigas