REVIEW: URIAH HEEP, Wake The Sleeper

 

URIAH HEEP, Wake The Sleeper

Noise Records

Κι η ζωή συνεχίζει ακάθεκτη

Είναι μερικά συγκροτήματα που, ρε παιδί μου, τα σέβεσαι. Έτσι απλά. Για το όνομά τους, για την καριέρα και την ιστορία τους, με όλες τις στιγμές τους, καλές, έξοχες ή και πιο μέτριες.

Οι συγκεκριμένοι, σύμφωνα με το δικό μου υποκειμενικό κριτήριο, ήταν σε όλες τις εκφάνσεις και τις μορφές τους, από το 1969 έως το 1980, όταν μπήκαν για λίγο στον πάγο, κι ύστερα από το 1982 μέχρι… τώρα που γράφω όλα αυτά στο πληκτρολόγιο, ένα συγκρότημα που έχω πάρα πολύ ψηλά. Τους κατέτασσα ψηλότερα από άλλους της συνομοταξίας τους (π.χ. τους Deep Purple) και έχω τσακωθεί γι’ αυτό, αλλά γνώμη δεν με άφηναν να αλλάξω.

Ειδικά με κάτι τέτοια CD, όπως αυτό το 21ο άλμπουμ τους, στο πλαίσιο της τεράστιας δισκογραφικής καριέρας του μοναχικού λύκου Mick Box, κιθαρίστα και ηγέτη τους από την πρώτη μέρα, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Ένα άλμπουμ ζωντανό, φρέσκο, Hard Rock, αλλά και κάτι παραπάνω, θα μπορούσε να πει κανείς: Hard and Heavy!

Με μερικούς θρύλους να έχουν περάσει από τις τάξεις τους, όπως οι Ken Hensley, David Byron, Gary Thain, Lee Kerslake, John Lawton, John Wetton, John Sloman, Peter Goalby και Bob Daisley, και με τους περισσότερους από τους παραπάνω να έχουν πλέον εγκαταλείψει τα εγκόσμια για τη μεγάλη μπάντα του ουρανού, είναι απορίας άξιο πώς, στα τελευταία χρόνια της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, κατάφεραν να γράψουν και να κυκλοφορήσουν ένα τόσο καλό και στιβαρό άλμπουμ!

Με τον σχεδόν κλασικό, στα πρότυπα των ύμνων τους από τη δεκαετία του ’70, τίτλο «Wake the Sleeper», να δίνει το έναυσμα με ιδιαίτερη δύναμη, ακολουθούν τα «Overload», «Tears of the World», «Light of a Thousand Stars», «Heaven’s Rain», «Book of Lies», «What Kind of God», «Ghost of the Ocean», «Shadow» και «War Child». Τα περισσότερα από αυτά είναι γραμμένα από τον πληκτρά Phil Lanzon και τον αείμνηστο πλέον μπασίστα Trevor Bolder, με τη συνδρομή του Bernie Shaw, του συμπαθέστατου τραγουδιστή τους από το 1987 και του μακροβιότερου μέλους τους μετά τον Mick Box.

English:

And Life Goes On Unstoppable

There are some bands you simply have to respect, you know what I mean? It is as simple as that. You respect them for their name, their career and their history, with all the good, outstanding and sometimes more modest moments that come along the way.

As far as my own subjective criteria are concerned, these guys have always ranked extremely high in my personal estimation, in all their different incarnations and throughout their entire journey, from 1969 until 1980, when they went into temporary hibernation, and then from 1982 right up to… well, now, as I sit here typing these words. I have always placed them above others of a similar stature (Deep Purple, for example), and I have even had arguments over it, but nobody ever managed to change my mind.

Albums like this one, their 21st studio release, make it easy to understand why. It is another chapter in the remarkable recording career of Mick Box, the band's very own lone wolf, guitarist and leader from day one. This is a lively, fresh Hard Rock album, with something more to offer as well, as you could justifiably call it Hard and Heavy!

With so many legends having passed through their ranks, including Ken Hensley, David Byron, Gary Thain, Lee Kerslake, John Lawton, John Wetton, John Sloman, Peter Goalby and Bob Daisley, and most of them having since departed this world for the great band in the sky, it is genuinely remarkable that, in the closing years of the first decade of the 21st century, they managed to write and release such a fine, solid album!

The title track, “Wake the Sleeper,” kicks things off with considerable force, sounding almost like one of their classic anthems from the 1970s. It is followed by “Overload,” “Tears of the World,” “Light of a Thousand Stars,” “Heaven’s Rain,” “Book of Lies,” “What Kind of God,” “Ghost of the Ocean,” “Shadow” and “War Child.” Most of these songs were written by keyboardist Phil Lanzon and the late bassist Trevor Bolder, with contributions from Bernie Shaw, their thoroughly likeable vocalist since 1987 and the longest-serving member of the band after Mick Box.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: ILLDISPOSED - There Is Light (But It's Not For Me)

 

ILLDISPOSED - There Is Light (But It's Not For Me) (2011)

Massacre Records

ILLDISPOSED are a hard-working and highly productive band from Denmark, with a long career dating back to their formation in 1991. Over the years, they have accumulated considerable experience and developed a distinctive sound within the broader thrash/death metal genre. Their recent activity has been particularly impressive, with Massacre Records reissuing some of their earlier and highly regarded albums alongside the release of new material. However, such a prolific output has done nothing to diminish their intensity or creative drive. Quite the opposite, as their latest offering, There Is Light (But It's Not For Me), demonstrates that these Danish veterans still have plenty of fire left in them!

The album is a relentless assault, featuring tight, raw and aggressive songs that spit venom and hatred while delivering enough energy to keep your adrenaline pumping from beginning to end. ILLDISPOSED sound darker, angrier and more uncompromising than ever, embracing a particularly hostile atmosphere without sacrificing the musical substance that makes their work interesting. Beneath the aggression, there is a more elaborate and carefully constructed approach, with the compositions revealing greater complexity and a strong sense of arrangement. The guitar work is especially effective, combining crushing riffs with melodic passages and memorable solos that add depth to the overall sound without taking anything away from its brutality.

What makes There Is Light (But It's Not For Me) particularly interesting is the way it balances the band's established identity with a more developed musical approach. The rawness and directness remain intact, but they are complemented by an increased attention to detail, allowing the songs to unfold with both force and substance. The result is an album that captures the uncompromising spirit of old-school extreme metal while demonstrating that experience can bring fresh ideas rather than simply encourage repetition.

There Is Light (But It's Not For Me) is a return to the roots of ILLDISPOSED, but certainly not a step backwards. It is an album that looks back at the band's foundations while confidently facing the future, proving that these Danish veterans remain a formidable force within the thrash/death metal scene.

Christine  Parastatidou

Gamma Ray: From Utopia to Dystopia

 

It is fascinating how ideas for an article can come into being. This one emerged while I was listening to a compilation of classic rock, hard rock and metal. That was when I came across “Gamma Ray” by Birth Control, a German progressive/hard rock band from the 1970s, taken from their album Hoodoo Man (1972). In the chorus, the narrator imagines himself becoming a gamma ray of pure existence, radiating love to fight human misery. Something about it sounded familiar.

The Connection with Gamma Ray

You guessed it: the legendary German power metal band are directly connected to the song.

The band's name: When Kai Hansen left Helloween in 1989 to form his own band, he chose the name Gamma Ray as a fan of Krautrock and, more specifically, this particular song.

The cover version: In 1993, on their third album, Insanity and Genius, Gamma Ray paid tribute to the origins of their name with a heavy metal rendition of the track. They retained its basic structure and melody, but made it considerably faster, replacing the original's spacey organ passages with heavy, driving guitars. They also altered the lyrics, as can be seen in the CD booklet.

The Meaning of the Original

If you're a fan of James Hetfield, who became rich after he'd had his fill of everything and started seeing the world through different eyes, much like the characters created by Greek writer Nikos Tsiforos to poke fun at human hypocrisy, you'd be better off not reading the lyrics of this song. However, if you do, here's what they are all about.

“Gamma Ray” is one of the most emblematic tracks of German Krautrock and heavy progressive rock, driven by an intense, almost hypnotic rhythm and a dominant organ sound. Behind this musical framework lies a deeply political, anti-war and humanistic message built around three central themes.

1. Criticism of the arms industry and hypocrisy.

Lyricist Bruno Frenzel describes a world immersed in irony, hunger and corruption. Developing countries are drawn into repeating the bloody history of previous wars because Western industries continue to supply them with weapons on an enormous scale. Throughout the song, there is a prevailing sense of helplessness among ordinary people: everyone knows what is happening, yet nobody seems capable of doing anything about it.

2. Transformation into a gamma ray.

In physics, gamma rays are a form of high-energy electromagnetic radiation capable of penetrating matter and causing immense damage. The narrator transforms this scientific phenomenon into a poetic metaphor, expressing the desire to shed his human body and become an immensely powerful ray. Rather than using this power to destroy, however, he chooses to radiate love, turning a potentially lethal force into an instrument of healing.

3. The elimination of racial discrimination.

Perhaps the most visionary moment comes when the narrator imagines flying over the world, destroying missiles and weapons while simultaneously mixing the colours of all human beings until we become “chocolate people.” In an almost childlike yet profound way, the song proposes the elimination of racism. If we all shared the same colour, any justification for hatred and discrimination would lose its meaning.

Ultimately, the song is a cry of protest against the cynicism of the arms industry. It expresses a utopian vision, inspired by the spirit of the hippie movement, of a world without weapons or racial divisions, united under a universal radiance of love.

The Transformation of 1993

Gamma Ray did not simply translate the song into the musical language of heavy metal. They also overturned its ideological foundations, transforming its peaceful vision into a dark, dystopian warning. Three changes are particularly significant.

“Chocolate people” become “shallow people.” The original's anti-racist vision of a unified humanity gives way to the image of a society heading towards spiritual homogenisation and superficiality.

Love disappears from the chorus. The healing idea of radiating love is replaced by an aggressive, destructive release of energy, rooted in the corruption of money and human failure.

The culprits change. The original's “rabble-rousers” give way to an almost biblical threat: “Jonah's hand.”

Epilogue: The Same Starting Point, a Different Solution

Both bands start from the same point: they condemn the hypocrisy of the arms industry and the mass supply of weapons to developing countries. However, their proposed solutions differ considerably.

Birth Control offer a humanistic utopia built on love and equality. Gamma Ray, on the other hand, associate the gamma ray with money and failure, ultimately arriving at a cynical dystopia. The anti-war core remains, but its perspective shifts from hippie idealism to disillusionment: from the protest cry of the 1970s to a post-apocalyptic reflection shaped by the darker sensibilities of the metal scene.

The starting point is the same, but the destination is entirely different. One song dreams of a world transformed by love; the other sees humanity's shortcomings as a path towards a bleak and spiritually impoverished future.

Nick Parastatidis

REVIEW: INNOSENSE - Outcast

 

INNOSENSE – Outcast (2011)

Steel Gallery Records

A promising Greek progressive metal debut

Hailing from Larissa, a city in central Greece that has given us several good bands across different metal genres over the years, INNOSENSE made their debut with Outcast, following an earlier demo released back in 2007. This first full-length effort introduces a band with a clear understanding of the progressive metal sound and the potential to develop further in the future.

Outcast is a good album within its genre, combining the elements expected from a progressive metal release with a production that suits the music without detracting from its character. However, the band's greatest advantage is undoubtedly the vocals, which add considerable strength to the material and help the songs maintain their identity. Among the album's highlights, I would single out "On and On", "Mystify" and "The Fall", three tracks that particularly caught my attention.

In conclusion, Outcast is a worthwhile release for progressive metal fans and another example of the interesting work associated with Steel Gallery Records, a label that has consistently supported bands from the Greek metal scene. INNOSENSE have made a promising start, demonstrating that they possess the necessary foundations to achieve even greater things in the future.

Ioannis Kaskamanidis

REVIEW: VALIANT SENTINEL, Valiant Sentinel

 

VALIANT SENTINEL, Valiant Sentinel (2022)

No Remorse Records

Ελληνικό μοναχικό ατσάλι

Μία μπάντα που γνώριζα μόνο εξ ακοής, μέχρι να βρω το πρώτο της CD, είναι οι Αθηναίοι Valiant Sentinel. Είναι κάτι που πλέον έχω καταλάβει σε βάθος: η σκηνή του χώρου μας κρύβει πολλά κοσμήματα στον ήχο που αγαπάμε. Καιρός, λοιπόν, να μπούμε βαθιά στις στοές του underground για να ανακαλύψουμε αυτά τα πετράδια!

Η μπάντα, ωστόσο, έκρυβε και κάτι ακόμη που δεν γνώριζα. Στην πραγματικότητα, ο κιθαρίστας, μπασίστας και πληκτράς Δημήτρης Σκόδρας ξεκίνησε τη σύνθεση και τη συγγραφή της μουσικής για τα κομμάτια αυτού του ομότιτλου άλμπουμ το 2015, ολοκληρώνοντας τη δουλειά πέντε χρόνια αργότερα, έχοντας αναλάβει μόνος του ολόκληρο το εγχείρημα ως one-man band!

Πρόσφατα, είχα την ευκαιρία να τον δω επί σκηνής μαζί με τους άλλους τέσσερις φίλους του, έχοντας στο πλευρό τους και τον πραγματικό ιππότη της μπάντας, πλήρως εξοπλισμένο με τη γυαλιστερή πανοπλία του, το ξίφος και την ασπίδα του! Μια παρουσία που δικαιολογεί τόσο το όνομα του συγκροτήματος όσο και το εξαιρετικά ταιριαστό artwork του δίσκου!

Τους στίχους ερμηνεύει ο Rob Lundgren (Reveal) και, αν ακόμη δεν έγινε κατανοητό τι μουσική παίζουν οι Valiant Sentinel, η απάντηση είναι Power Metal ελληνικής τεχνοτροπίας, με έντονο επικό στοιχείο. Αν αναρωτιέστε με ποιους θα μπορούσαμε να τους συγκρίνουμε, βάλτε στο μουσικό μπλέντερ τους Stormwitch, τους Heaven's Gate και τους Blind Guardian. Πολύ Γερμανία μαζεύτηκε, το ξέρω, αλλά έτσι είναι! Προσθέστε μια όμορφη, σύγχρονη παραγωγή και το αποτέλεσμα αφήνει εξαιρετικά θετικές εντυπώσεις.

Έντεκα κομμάτια περιλαμβάνει ο δίσκος, τα περισσότερα από τα οποία κερδίζουν αμέσως το αυτί σου, όπως τα «Victorious», «Destiny Awaits», «Age of Mythology», «One Must Fall», «Noble Knight», «The Legionnaire», «King in the North» και «Titans Awake».

English:

Greek Steel, Forged Alone

One band I had only heard of before coming across their debut CD is Athens-based Valiant Sentinel. One thing I have come to realise is that our local scene is hiding plenty of gems in the kind of music we love. It is high time we ventured deep into the underground's tunnels to uncover these precious stones!

However, there was something else about the band that I was unaware of. Guitarist, bassist and keyboardist Dimitris Skodras actually began composing and writing the music for the tracks on this self-titled album back in 2015, completing the work five years later. He had taken on the entire project by himself, effectively operating as a one-man band!

Recently, I had the opportunity to see him on stage alongside his four fellow musicians, accompanied by the band's very own knight, fully equipped with his shiny armour, sword and shield! A sight that perfectly justifies both the band's name and the remarkably fitting artwork adorning the album!

The vocals are handled by Rob Lundgren (Reveal), and if you still haven't figured out what Valiant Sentinel are all about, the answer is Power Metal in the Greek tradition, with a strong epic element. If you're wondering what they sound like, throw Stormwitch, Heaven's Gate and Blind Guardian into the musical blender. That's a lot of German bands, I know, but that's just how it is! Add some fine, modern production to the mix, and the result makes a very positive impression.

The album features eleven tracks, most of which immediately catch your ear, including “Victorious”, “Destiny Awaits”, “Age of Mythology”, “One Must Fall”, “Noble Knight”, “The Legionnaire”, “King in the North” and “Titans Awake”.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

SENSE OF FEAR & DORO (10/10/2026)

 

SENSE OF FEAR & DORO

Μια βραδιά Heavy Metal στη Θεσσαλονίκη

Principal Club Theater – 10 Οκτωβρίου 2026

Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026, το Principal Club Theater της Θεσσαλονίκης φιλοξένησε τη Doro Pesch, μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές στην ιστορία του γερμανικού heavy metal. Στο ίδιο συναυλιακό πρόγραμμα συμμετείχαν οι Sense of Fear, ένα από τα μακροβιότερα heavy metal συγκροτήματα της Βόρειας Ελλάδας, προσθέτοντας μια ελληνική παρουσία σε μια βραδιά αφιερωμένη σε μεγάλο βαθμό στην κληρονομιά του κλασικού metal.

SENSE OF FEAR

Με αφετηρία την Κοζάνη το 1998, οι Sense of Fear έχουν διαμορφώσει μια μουσική ταυτότητα που συνδυάζει τη σκοτεινή πλευρά του heavy metal της δεκαετίας του '80 με thrash επιρροές και πιο σύγχρονα μελωδικά στοιχεία. Στη μακρόχρονη πορεία τους διατηρούν σταθερή παρουσία στην ελληνική metal σκηνή, έχοντας διαμορφώσει μια δισκογραφία που αντανακλά τόσο τις παραδοσιακές τους ρίζες όσο και τη διάθεσή τους να εξερευνήσουν νεότερες μουσικές κατευθύνσεις.

Η δισκογραφική τους διαδρομή περιλαμβάνει ένα αυτοχρηματοδοτούμενο EP του 2013 και το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, As The Ages Passing By…, που κυκλοφόρησε το 2018 από την ιταλική Rockshots Records. Τον Μάιο του 2026 επέστρεψαν με το δεύτερο άλμπουμ τους, Infernal Decay, μέσω της Sleaszy Rider Records. Η νέα αυτή δουλειά αποτελεί ένα ακόμη κεφάλαιο στη μακρόχρονη πορεία τους και έδωσε σημαντικό υλικό για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Το εισαγωγικό «Ethereal Requiem» οδήγησε στα «Kiss of War», «Kleos» και «Labyrinth», τέσσερα κομμάτια που συνδέονται με την τελευταία τους δισκογραφική κυκλοφορία. Το τελευταίο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς στην ηχογραφημένη εκδοχή του άλμπουμ συμμετέχει ο Sakis Tolis των Rotting Christ. Η συγκεκριμένη συνεργασία φέρνει κοντά δύο διαφορετικές εκφράσεις της ελληνικής metal σκηνής, συνδέοντας τις heavy metal βάσεις των Sense of Fear με τη σκοτεινότερη ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει ένα από τα γνωστότερα ελληνικά συγκροτήματα του ακραίου metal.

Το set συμπληρώθηκε με τα «Angel of Steel», από το ντεμπούτο του 2018, «Lord of the World» και «Sense of Fear». Η επιλογή αυτή προσέφερε μια σύντομη αναδρομή στη δισκογραφική τους πορεία, συνδυάζοντας υλικό από τα δύο ολοκληρωμένα άλμπουμ τους και ολοκληρώνοντας το πρόγραμμα με μια σύνθεση που φέρει το όνομα του συγκροτήματος.

Για ένα σχήμα με περισσότερα από 25 χρόνια δραστηριότητας, η συμμετοχή σε μια συναυλία με πρωταγωνίστρια μια διεθνώς αναγνωρισμένη καλλιτέχνιδα όπως η Doro αποτελεί ακόμη έναν σημαντικό σταθμό. Οι Sense of Fear εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της ελληνικής heavy metal σκηνής, διατηρώντας τη δραστηριότητά τους και συνεχίζοντας να παρουσιάζουν νέο υλικό.

DORO

Η Doro Pesch δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στους φίλους του κλασικού heavy metal. Η πορεία της ξεκίνησε με τους Warlock, το γερμανικό συγκρότημα που την καθιέρωσε διεθνώς και της εξασφάλισε μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις πλέον αναγνωρίσιμες φωνές του είδους.

Το Triumph and Agony, που κυκλοφόρησε το 1987, παραμένει ένας από τους σημαντικότερους δίσκους εκείνης της περιόδου. Περιλαμβάνει τα «All We Are» και «Für immer», δύο τραγούδια που εξακολουθούν να κατέχουν εξέχουσα θέση στο ρεπερτόριό της. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που συνδυάζει τη δύναμη του παραδοσιακού heavy metal με αξιομνημόνευτες μελωδίες και ρεφρέν.

Η συνέχεια της καριέρας της δεν ήταν χωρίς δυσκολίες. Οι νομικές διαφορές με τον πρώην μάνατζερ των Warlock σχετικά με τα δικαιώματα του ονόματος την οδήγησαν να συνεχίσει ως Doro. Αντί να επιτρέψει στην υπόθεση να ανακόψει την πορεία της, καθιερώθηκε ως σόλο καλλιτέχνιδα και συνέχισε να κυκλοφορεί άλμπουμ, διατηρώντας παράλληλα τη σύνδεσή της με τη μουσική που την ανέδειξε. Τα δικαιώματα του ονόματος Warlock ανακτήθηκαν τελικά το 2011.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην κλασική περίοδο των Warlock, επαναφέροντας στο προσκήνιο το υλικό που διαμόρφωσε τη μουσική της ταυτότητα. Η έναρξη με τα «I Rule the Ruins» και «Burning the Witches» έφερε δύο χαρακτηριστικές συνθέσεις της παλαιότερης περιόδου, ενώ τα «Fight for Rock», «Metal Racer» και «East Meets West» συνέχισαν την αναδρομή σε μια εποχή κατά την οποία το γερμανικό heavy metal διαμόρφωνε τη δική του ξεχωριστή φυσιογνωμία.

Ακολούθησαν τα «Raise Your Fist» και «Für immer», εκπροσωπώντας διαφορετικές πλευρές της μουσικής προσωπικότητας της Doro. Το πρώτο συνδέεται με το δυναμικό και μαχητικό πνεύμα της μουσικής της, ενώ το δεύτερο αναδεικνύει τη μελωδικότερη και πιο συναισθηματική της πλευρά. Στη συνέχεια, το «Rock You 2 Death» έδωσε τη θέση του στο «3 Min Warning», το οποίο συνοδεύτηκε από drum solo.

Το οργανικό αυτό μέρος αποτέλεσε μια παρένθεση στο πρόγραμμα, πριν από την επιστροφή στα «Hellbound» και «Revenge». Η επιλογή του «Breaking the Law», της γνωστής σύνθεσης των Judas Priest, πρόσθεσε μια αναφορά σε ένα ακόμη ιστορικό όνομα του heavy metal. Ακολούθησε το «All We Are», με το οποίο ολοκληρώθηκε το κυρίως πρόγραμμα.

Το συγκεκριμένο τραγούδι παραμένει μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες συνθέσεις που συνδέονται με τη Doro και την κληρονομιά των Warlock. Περισσότερο από μια επιτυχημένη κυκλοφορία, αποτελεί χαρακτηριστικό κομμάτι της ιστορίας του γερμανικού heavy metal και παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Η θέση του στο τέλος του κυρίως set υπογράμμισε τη διαχρονική σημασία εκείνης της περιόδου για την πορεία της.

Η συνέχεια περιλάμβανε έξι τραγούδια στο encore: «Time for Justice», «True as Steel», «Fire in the Sky», «Earthshaker Rock», «Evil» και «Metal Tango». Το εκτεταμένο πρόσθετο πρόγραμμα έδωσε ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στη δισκογραφία της τραγουδίστριας, συνδυάζοντας επιλογές από διαφορετικά στάδια της καριέρας της και ολοκληρώνοντας ένα πρόγραμμα με έντονο προσανατολισμό στο κλασικό heavy metal.

Η επιλογή των τραγουδιών επιβεβαιώνει πόσο στενά παραμένει συνδεδεμένο το συναυλιακό ρεπερτόριο της Doro με τις συνθέσεις που την καθιέρωσαν κατά την εποχή των Warlock. Δεν πρόκειται απλώς για μια αναδρομή στο παρελθόν, αλλά για ένα σύνολο τραγουδιών που εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής της ταυτότητας και της ευρύτερης ιστορίας του ευρωπαϊκού heavy metal.

Τα setlists

SENSE OF FEAR

1. Ethereal Requiem (Intro)
2. Kiss of War
3. Kleos
4. Labyrinth
5. Angel of Steel
6. Lord of the World
7. Sense of Fear

DORO – Principal Club Theater, Θεσσαλονίκη, 10 Οκτωβρίου 2026

1. I Rule the Ruins
2. Burning the Witches
3. Fight for Rock
4. Metal Racer
5. East Meets West
6. Raise Your Fist
7. Für immer
8. Rock You 2 Death
9. 3 Min Warning (Drum Solo)
10. Hellbound
11. Revenge
12. Breaking the Law (Judas Priest cover)
13. All We Are

Encore

14. Time for Justice
15. True as Steel
16. Fire in the Sky
17. Earthshaker Rock
18. Evil
19. Metal Tango

Επίλογος

Η εμφάνιση των Sense of Fear μαζί με τη Doro έφερε κοντά δύο διαφορετικές μουσικές διαδρομές μέσα στην παράδοση του heavy metal. Από τη μία πλευρά, ένα ελληνικό συγκρότημα με μακρά ιστορία και μια πρόσφατη δισκογραφική δουλειά· από την άλλη, μια καλλιτέχνιδα της οποίας η πορεία έχει συνδεθεί στενά με μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες περιόδους του ευρωπαϊκού heavy metal.

Η έμφαση στο υλικό των Warlock ανέδειξε τη διαχρονική απήχηση αυτών των τραγουδιών, ενώ η παρουσία των Sense of Fear υπενθύμισε ότι η ελληνική metal σκηνή εξακολουθεί να διαθέτει συγκροτήματα με πολυετή δραστηριότητα και νέα δισκογραφικά βήματα.

Μια βραδιά αφιερωμένη στο κλασικό heavy metal, που έφερε κοντά το παρελθόν και το παρόν του είδους μέσα από δύο διαφορετικές, αλλά ουσιαστικές, μουσικές διαδρομές.

TEXT: Nick Parastatidis

PHOTOS/VIDEOS: Theofilos Bachtsevanidis

REVIEW: U.D.O., Nailed To Metal...The Missing Tracks...

 

U.D.O., Nailed To Metal...The Missing Tracks...(2003)

AFM Records

Το ζωντανό άλμπουμ που χάθηκε

Αυτή η κυκλοφορία, δεν ξέρω πραγματικά ποιο σκοπό εξυπηρετεί. Πέρα από το γεγονός ότι περιλαμβάνει έντεκα κομμάτια ηχογραφημένα ζωντανά, αλλά και το ότι το CD εξακολουθεί να βρίσκεται εύκολα και καινούργιο σε πολύ χαμηλή τιμή, το Live From Russia, που είναι και διπλό άλμπουμ, έχει πολύ περισσότερο «ψωμί» μουσικά.

Με έξι κομμάτια από την εποχή των Accept και, ειδικά, το «X-T-C» από το Eat The Heat, στο οποίο, ως γνωστόν, δεν τραγουδά ο Udo, το άλμπουμ αποκτά αρκετό ενδιαφέρον! Ουσιαστικά, η σύνθεση των U.D.O. αντιστοιχεί στα 2/5 των Accept, καθώς συμμετέχει και ο ντράμερ της κλασικής τους εποχής, Stefan Kaufmann, ο οποίος, βέβαια, στους U.D.O. είχε αναλάβει τη μία από τις δύο κιθάρες.

Πρόκειται για ένα άλμπουμ που απευθύνεται αποκλειστικά στους πολύ φανατικούς οπαδούς του συγκροτήματος. Αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία, τότε γιατί όχι;

English:

The Live Album That Got Lost

I honestly don't know what purpose this release serves. Apart from the fact that it contains eleven live tracks and that the CD can still be easily found brand new at a very low price, Live From Russia, which is also a double album, offers much more musical substance.

With six songs from the Accept era, and especially “X-T-C” from Eat The Heat, on which, as we all know, Udo is not the vocalist, this album becomes quite interesting! Essentially, the U.D.O. line-up represents two-fifths of Accept, as it also features Stefan Kaufmann, the drummer from Accept's classic era, who, of course, had taken over one of the two guitar positions in U.D.O.

This is an album aimed exclusively at the band's most die-hard fans. If you belong to that category, then why not?

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!