REVIEW: ALICE COOPER, Killer

 

ALICE COOPER, Killer (1971)

Warner Bros. Records

Το φίδι στο εξώφυλλο είναι Τυφλίτης.

Το τέταρτο άλμπουμ αυτού του ανερχόμενου συγκροτήματος, με τραγουδιστή τον ψιλόλιγνο μαυρομάλλη με το χαρακτηριστικό μαύρο μακιγιάζ γύρω από τα μάτια, διαδέχεται το πολλά υποσχόμενο Love It to Death, που κυκλοφόρησε κι αυτό στις αρχές του 1971 και τους έδωσε ήδη τον απαραίτητο αέρα για να συνεχίσουν. Εδώ, όμως, το συγκρότημα πηγαίνει ακόμη παραπέρα, ανεβάζοντας τον πήχη πολύ ψηλότερα.

Το κοινό αρχίζει να εξοικειώνεται με τον ιδιαίτερο σκηνικό χαρακτήρα που ενσαρκώνει ο τραγουδιστής, ο οποίος φέρει το ίδιο όνομα με την περσόνα του. Μια κατάσταση που σύντομα θα εξελιχθεί σε ψυχοπαθολογικό ζήτημα για τον ίδιο. Είναι το γνωστό μοτίβο όπου ο πλασματικός χαρακτήρας ενός καλλιτέχνη καταλήγει να κυριαρχεί πάνω στον πραγματικό άνθρωπο!

Μουσικά, τα πράγματα εδώ είναι απλά: Hard Rock, με την παρουσία βιολιού σε ορισμένα μελωδικά περάσματα, προοδευτικά μέρη μεγαλύτερης διάρκειας, αλλά και επιρροές από το Western και την Country. Παράλληλα, διαμορφώνεται σταδιακά το ύφος που θα υιοθετήσει ο Alice και στη μετέπειτα σόλο πορεία του, από το 1975 και έπειτα.

Ο απόηχος του Rock 'N' Roll και της ψυχεδέλειας των 60s παραμένει ακόμη έντονος, ενώ τα «Be My Lover», «Under My Wheels», «Desperado», «Halo of Flies», «Killer» και «Dead Babies» εξακολουθούν να αποτελούν μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του Alice, ακόμη και σήμερα, πενήντα και πλέον χρόνια μετά. Αυτό, αν μη τι άλλο, κάτι πρέπει να μας λέει.

English:

The snake on the cover is a blunt-nosed viper.

This is the fourth album by this rising band, featuring the tall, slender, dark-haired singer with the distinctive black makeup around his eyes. It follows the promising Love It to Death, which was also released in early 1971 and had already given the band the confidence and momentum to move forward. With this release, however, they take things a step further, raising the bar considerably.

The audience is gradually becoming familiar with the distinctive stage persona embodied by the singer, who shares his name with the character he portrays. This is a situation that would soon develop into a psychological issue for him personally. It is the familiar pattern of an artist's fictional persona gradually taking over the real person behind it!

Musically, things are relatively straightforward: Hard Rock, with violin adding colour to certain melodic passages, extended progressive sections in places, as well as influences from Western and Country music. At the same time, the foundations of the style Alice would gradually develop in his subsequent solo career, beginning in 1975, are already taking shape.

The echoes of Rock 'N' Roll and the psychedelic sounds of the 60s are still very much present. Meanwhile, tracks such as "Be My Lover", "Under My Wheels", "Desperado", "Halo of Flies", "Killer" and "Dead Babies" continue to feature in Alice's live performances even today, more than fifty years later. That, if nothing else, should tell us something.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: AURA - Deliverance

 

AURA - Deliverance

Spider Rock Promotion

This is the debut album by this Italian progressive rock band, who approach the genre through a contemporary sound, combining the familiar elements of progressive rock with a more modern production and arrangement style. AURA have a good vocalist, while the musicians themselves clearly demonstrate that they know how to handle their instruments. The instrumental performances are competent throughout, and the keyboards deserve particular mention. They are used quite cleverly, adding depth and atmosphere to the compositions without becoming excessive or dominating the other instruments. This is important, since an overemphasis on keyboards can sometimes make progressive rock sound unnecessarily complicated or tiring.

Deliverance is a good album, although I cannot say that it is a particularly outstanding one. The main issue is that the songs do not maintain the same level of quality throughout. Some compositions leave a stronger impression, while others are less memorable and could benefit from more developed ideas. The tracks that stand out for me are "The Eden's Tree", "A Candle's Dream", "The Bridge of Silence" and "The Glorious Day". These songs give a better indication of what AURA are capable of, combining the band's instrumental abilities with more convincing songwriting.

Despite playing progressive rock, AURA generally keep their compositions within reasonable time limits, rather than relying on extended arrangements simply for the sake of displaying their technical abilities. I consider this a positive element, as a progressive rock composition does not necessarily have to be lengthy to be interesting or effective. Nevertheless, the band still needs to work further on its songwriting, developing stronger melodies and more distinctive ideas that will give its music a clearer identity.

In conclusion, Deliverance is a promising debut and a good album that should appeal to progressive rock fans. AURA demonstrate sufficient musical ability and have some interesting moments, but there is still room for improvement, particularly when it comes to the consistency of their compositions. At this stage, I would place them below bands such as ASTRAL TRAVELLER, Canada's MYSTERY and ABARAX, whose work I find more convincing within the genre.

Ioannis Kaskamanidis

From Constantinos to the Dark Avenger: When Oath and Duty Conquer Death

 

From Constantinos to the Dark Avenger: When Oath and Duty Conquer Death

Sometimes, the human mind connects seemingly incompatible worlds, revealing that beneath the surface, the same heart beats. What can a Byzantine folk ballad—the masterpiece “The Song of the Dead Brother”—have in common with an epic heavy metal track by American band Manowar from 1982, “Dark Avenger”?

In reality, they share everything. They share one of the oldest and deepest myths of humanity’s collective unconscious: the idea that duty, a sacred oath, and human will are forces stronger than the ultimate barrier of Death.

A Myth Traveling Through Centuries

The story of the dead returning from the grave (the revenant) was born neither in the Balkans of the Middle Ages nor in New York recording studios in the 1980s. It is an underground river flowing from antiquity. From the myth of Protesilaus and Laodamia in ancient Greece—where the gods of the Underworld bowed before the lament of love and allowed the dead hero to return briefly to earth—to Mesopotamian descents into Hades, humanity has stubbornly refused to accept the coffin as the final period of an unfulfilled promise.

In the Balkans, this ancient core took deep root and flourished as a shared cultural symbol. In Greece, it became Constantinos and Arete; in Albania, Constantinos and Doruntina (a hymn to the sacred Besa); in Bulgaria, Lazar and Petkana; in Serbia, Jovan and Jelica. In all these variations, the word of honor given to the mother functions like a metaphysical chain: the earth opens, bones regain life, and the dead man rides his horse through the night to fulfill his debt.

The Divergence: From Lament to Electric Guitars

As the myth traveled through time and space, it adapted to the values of each culture. In the Mediterranean and Balkan tradition, the driving force that conquers the grave is family love and the sacred oath. In the Northern, Germanic, and Celtic tradition—from the mythical Draugr and Shakespeare’s Hamlet to modern fantasy literature (like Robert E. Howard’s Conan)—the dead man returns for the restoration of honor and justice.

Manowar drew precisely from this reservoir when writing “Dark Avenger” for their debut album, Battle Hymns. The song’s hero is a betrayed warrior who, having passed through the gates of death, refuses to rest. He returns from the darkness with supernatural power, riding through the night, transformed into a pure energy of justice.

The atmosphere of the two works, despite the centuries separating them, is strikingly similar. The night ride of the dead Constantinos under the moon (“I see you as a shaped star, evening moon...”) possesses a dark, gothic grandeur that strongly evokes metal aesthetics long before distorted guitars were invented. Conversely, the theatrical narration and the slow, heavy gallop of “Dark Avenger” function like a modern, electric rhapsodist.

The Existential Question

Beyond their epic exterior, both songs are deeply existential. They answer the same question regarding humanity’s greatest fear: “Is death the absolute end of our existence?”

The answer the collective unconscious gives through both the anonymous Balkan singer and Joey DeMaio is shared: No, as long as there is something worth returning for. The body may decay, becoming dust and grass, but will, oath, and duty remain indestructible.

Ultimately, heavy metal often proves to be the most faithful modern heir to folk ballads and epic poetry. The instruments changed—lyre and lute were replaced by bass and drums—but the story remains the same: the eternal human need to believe that honor and love cannot be contained within any grave.

Nick Parastatidis

REVIEW: DEF LEPPARD - Mirror Ball

 

DEF LEPPARD - Mirror Ball (2011)

Frontiers Records

There is something slightly unusual about reviewing a live album by DEF LEPPARD, considering that they were among the first bands to introduce me to the melodic rock sound. Back in 1987, when I bought Hysteria, I was immediately struck by the strength of its melodies, the songwriting and the band's ability to combine hard rock foundations with an unmistakable melodic approach. Now, 24 years later, I find myself reviewing their first official live album, Mirror Ball.

Recorded during the Sparkle Lounge Tour, the album offers a comprehensive journey through the band's discography, featuring songs from different stages of their career alongside three previously unreleased studio tracks. There is little need for extensive introductions when dealing with anthems such as "Rocket", "Animal", "Foolin'", "Love Bites", "Make Love Like a Man", "Bringin' on the Heartbreak", "Armageddon It", "Hysteria", "Photograph", "Pour Some Sugar on Me" and "Rock of Ages". This is essentially a best-of collection presented in a live setting, bringing together many of the songs that established DEF LEPPARD as one of the defining names of melodic hard rock. The band sounds remarkably comfortable on stage, delivering these familiar compositions with confidence and maintaining the melodic character that made them so enduring.

The three new songs provide an additional reason to explore the album. "Undefeated" is a particularly strong rocker, combining the band's characteristic guitar work with a memorable chorus that sounds tailor-made for a live audience. It has all the ingredients of a DEF LEPPARD anthem, and it is easy to imagine the crowd singing along whenever it becomes part of the band's regular setlist. "Kings of the World", on the other hand, takes a different direction, with its vocal arrangements and piano passages bringing QUEEN to mind. There is a distinctly theatrical quality to the composition, recalling the grander melodic arrangements associated with Freddie Mercury and company. Finally, "It's All About Believing" delivers a pleasant AOR-oriented melody, providing a fitting and satisfying conclusion to the album.

At the end of the day, Mirror Ball is a very enjoyable release that captures DEF LEPPARD revisiting the songs that defined their career while also introducing three new compositions. It offers plenty for longtime followers of the band and serves as a reminder of the songwriting qualities that made their music so appealing in the first place. A live collection that will undoubtedly bring a smile to the faces of DEF LEPPARD fans. Thumbs up.

Chris Kappas

REVIEW: QUIET RIOT, Quiet Riot II

 

QUIET RIOT, Quiet Riot II (1979)

No Remorse Records

Σπάνιο εκτός Άπω Ανατολής κι αυτό.

Είναι το δεύτερο άλμπουμ των Quiet Riot, λες και το ΙΙ της ρωμαϊκής αρίθμησης θα μπορούσε να σημαίνει κάτι άλλο! Ο Randy Rhoads ξεδιπλώνει ακόμη περισσότερο το κιθαριστικό του εύρος, κάτι που σύντομα θα γίνει αντιληπτό από τη μάνατζερ του Ozzy Osbourne, τη μελλοντική σύζυγο και, όπως αποδείχθηκε, τύραννό του, την τότε δεσποινίδα Sharon Arden. Εκείνη θα τον επιλέξει για το επερχόμενο συγκρότημα Blizzard of Ozz, ονομασία που τελικά θα αποτελέσει τον τίτλο του πρώτου προσωπικού δίσκου του μουρλού Άρχοντα του Σκότους.

Ο Kevin DuBrow παραμένει σταθερά στο μικρόφωνο, ενώ στο μπάσο συναντάμε έναν ακόμη γνωστό μουσικό, τον κύριο Rudy Sarzo, ο οποίος θα παίξει αργότερα με τους Ozzy Osbourne, Dio, Whitesnake και Blue Öyster Cult, αλλά και με τους Quiet Riot της επόμενης περιόδου, από το 1983 και το άλμπουμ Metal Health. Στα ντραμς βρίσκεται εδώ ο Drew Forsyth.

Όπως και το ντεμπούτο τους, έτσι και αυτό το άλμπουμ ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ιαπωνία, εξαιτίας της παροιμιώδους έλλειψης ενδιαφέροντος που επιδείκνυε η αμερικανική αγορά για το συγκρότημα! Πρόκειται για μια πιο μελωδική δουλειά, με τον ήχο της να προσεγγίζει ενδεχομένως το A.O.R., ενώ παρουσιάζει ηχητικές ομοιότητες με τα πρώτα άλμπουμ των συμπατριωτών τους Van Halen.

Ειδική αναφορά αξίζει στο Slick Black Cadillac, το οποίο ανοίγει ιδανικά τον δίσκο και θα επανηχογραφηθεί το 1983. Τα You Drive Me Crazy, Eye for an Eye, Trouble, Killer Girls, Face to Face και We've Got the Magic είναι τα τραγούδια που ξεχωρίζουν περισσότερο για εμένα.

English:

Another rarity outside the Far East.

This is Quiet Riot's second album, as if the Roman numeral II could possibly stand for anything else! Randy Rhoads further expands his guitar vocabulary, something that would soon catch the attention of Ozzy Osbourne's manager, his future wife and, as it would turn out, his tyrant, the then Miss Sharon Arden. She would go on to select him for the forthcoming Blizzard of Ozz project, a name that would eventually become the title of the Mad Prince of Darkness's first solo album.

Kevin DuBrow remains firmly in place on vocals, while on bass we find another familiar name, Mr. Rudy Sarzo, who would later play with Ozzy Osbourne, Dio, Whitesnake and Blue Öyster Cult, as well as joining the later incarnation of Quiet Riot from 1983 onwards, beginning with the Metal Health album. Drew Forsyth handles the drums here.

Like their debut, this album was recorded and released exclusively in Japan, owing to the American market's proverbial lack of interest in the band! This is a more melodic effort, with a sound that perhaps approaches A.O.R., while also bearing sonic similarities to the early albums by their fellow countrymen, Van Halen.

Special mention should go to Slick Black Cadillac, which makes for an ideal opening track and would be re-recorded in 1983. You Drive Me Crazy, Eye for an Eye, Trouble, Killer Girls, Face to Face and We've Got the Magic are the tracks that stand out most for me.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: HAZE OF DOOM, Haze Of Doom

 

HAZE OF DOOM, Haze Of Doom (2026)

Sleaszy Rider SRL

Για τους εκλεκτούς που δείχνουν πίστη σε αυτό.

Το Doom Metal ιδίωμα έχει κατηγορηθεί ότι είναι στατικό. Ότι πατάει πάνω στους πατέρες Black Sabbath, στους εδραιωτές του πέρα από τον Ατλαντικό Trouble, Saint Vitus και Pentagram, στους επικούς Σουηδούς Candlemass ή ακόμη και στους νεότερους Solitude Aeturnus. Το παράδειγμα των τεσσάρων νεαρών μουσικών εδώ αποτελεί μία ακόμη απόδειξη ότι αυτό το αργό και αγωνιώδες είδος Metal ζει και βασιλεύει ακόμη και στη σημερινή σκηνή, ιδιαίτερα στη χώρα μας, όπου τα τελευταία δέκα χρόνια τιμάται όλο και συχνότερα από νέα ονόματα και σχήματα.

Παρηγοριά αποτελεί το γεγονός ότι οι τέσσερις κύριοι που απαρτίζουν το συγκρότημα βρίσκονται, όπως διαβάζω, σε μεταεφηβική ηλικία, από 16 έως 19 χρονών! Αυτό κεντρίζει ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον και πάμε: Πίσω από τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα, η σύνθεση είναι Poseidon στη φωνή, Jaysen Draco στην κιθάρα, Zen Abass στο μπάσο και Phil Hatz στα τύμπανα. Στα δέκα κομμάτια του ομότιτλου ντεμπούτου τους συναντάμε όλες τις κατηγορίες που βαραίνουν το Doom τα τελευταία πενήντα χρόνια... Βάρος, απόγνωση, σκοτάδι στους στίχους, μαύρα συναισθήματα δεμένα με τη μουσική, η οποία και στις δέκα συνθέσεις είναι άλλοτε ογκώδης και σε σημεία μαγευτική, ενώ αλλού δεν κρύβει με τίποτα τις επιρροές της! Και καλά κάνει, δηλαδή. Τα ακούσματα που έχουν γίνει βίωμα στους μουσικούς περνούν στη μουσική που δημιουργούν, φτάνοντας έτσι και στις νέες γενιές.

Η φωνή έχει τη χάρη και την ευλογία του Messiah Marcolin, αλλά σε σημεία πιάνει κάτι από Ozzy και ίσως και από Eric Wagner των Trouble (αμφότεροι έχουν φύγει για «επάνω»). Και, ειλικρινά, με κράτησε από την πρώτη στιγμή, όταν είδα το πρώτο βιντεοκλίπ για το «Doom Is Rising», από τον «πανταχού παρόντα» Bob Κατσιώνη.

Με την ευκαιρία, οι υπόλοιποι εννέα τίτλοι —«Haze of Doom» (εισαγωγή), «Dark Haze», «IV», «Love and Doom», «Sinner», «Agony», «Waiting to Die», «Gates of Hell» και «Seven Riders from Hell»— ακολουθούν μια επαναλαμβανόμενη θεματική προσέγγιση, που ίσως αποτελεί και το μοναδικό τους μείον. Από την άλλη, βέβαια, η μουσική τους σε κερδίζει 100%, χάρη και στην παραγωγή, που είναι απλά αξιοθαύμαστη, πόσο μάλλον αν αγαπάς το Doom και όλους τους θρύλους του.

Θα βάλω δύο ενδεικτικές βαθμολογίες, για να σας καλύψω: Για τους οπαδούς του είδους είναι ένα 9άρι στα δέκα. Για όλους τους υπόλοιπους φίλους του ηλεκτρικού ήχου, ένα 8/10.

English:

For the Chosen Few Who Remain Faithful to It.

The Doom Metal genre has often been accused of being stagnant, of relying heavily on its founding fathers, Black Sabbath, the bands that established its foundations across the Atlantic, Trouble, Saint Vitus and Pentagram, the epic Swedes Candlemass, or even the more recent Solitude Aeturnus. The example set by these four young musicians is yet another proof that this slow, agonising form of Metal is still alive and well in today's scene, particularly in our own country, where it has been increasingly embraced by new bands and names over the past decade.

What makes this even more encouraging is that, as I understand, the four gentlemen who make up the band are barely out of their teens, ranging from 16 to 19 years of age! This certainly makes things even more interesting, so let's get down to it. Behind their artistic aliases, the line-up consists of Poseidon on vocals, Jaysen Draco on guitar, Zen Abass on bass and Phil Hatz on drums. Across the ten tracks of their self-titled debut album, we encounter all the defining elements that have characterised Doom over the past fifty years... Weight, despair, lyrical darkness and bleak emotions intertwined with music that, throughout all ten compositions, is at times massive and mesmerising, while elsewhere makes absolutely no attempt to conceal its influences! And rightly so. The sounds that have become part of these musicians' very being are carried forward into the music they create, reaching new generations in the process.

The vocals possess the grace and blessing of Messiah Marcolin, although at times there are shades of Ozzy and perhaps even Eric Wagner of Trouble (both have since departed for the great beyond). And, honestly, the voice had me hooked from the very first moment I watched the video for "Doom Is Rising", directed by the ever-present Bob Katsionis.

Incidentally, the remaining nine tracks — "Haze of Doom" (intro), "Dark Haze", "IV", "Love and Doom", "Sinner", "Agony", "Waiting to Die", "Gates of Hell" and "Seven Riders from Hell" — follow a recurring thematic approach, which may well be the album's only drawback. On the other hand, their music wins you over 100%, helped considerably by a production that is simply remarkable, particularly if you are a fan of Doom and all its legendary figures.

I'll give you two indicative ratings to cover both sides of the audience. For devoted followers of the genre, this is a solid 9 out of 10. For everyone else who enjoys the electric sound, an 8/10.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

URIAH HEEP Live στη Θεσσαλονίκη (7/11/2026)

 

Η συναυλία των Uriah Heep το Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2026, στο Principal Club Theater του Πολυχώρου Μύλος, είχε εξαρχής τον χαρακτήρα ενός σημαντικού μουσικού γεγονότος για τη Θεσσαλονίκη. Στο πλαίσιο της παγκόσμιας αποχαιρετιστήριας περιοδείας The Magician’s Farewell, το βρετανικό συγκρότημα επέστρεψε στην πόλη μετά από χρόνια, προσφέροντας στο κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει για τελευταία φορά ζωντανά έναν από τους θεμελιωτές του hard και progressive rock.

Η βραδιά ξεκίνησε με μια αισθητή απουσία, καθώς οι Heavy Pettin’ τελικά δεν εμφανίστηκαν στη συναυλία της Θεσσαλονίκης — μια εξέλιξη που προκάλεσε εύλογη δυσαρέσκεια σε μερίδα του κοινού που περίμενε να δει το βρετανικό σχήμα να ανοίγει τη βραδιά. Ωστόσο, από τη στιγμή που οι Uriah Heep ανέβηκαν στη σκηνή, το κλίμα αντιστράφηκε πλήρως, με την έμπειρη μπάντα να παίρνει τον έλεγχο από το πρώτο λεπτό.

Η έναρξη έγινε με το «Grazed by Heaven», δίνοντας αμέσως τον τόνο της βραδιάς και δείχνοντας πως το συγκρότημα δεν περιορίζεται σε μια απλή αναδρομή στο παρελθόν, αλλά διατηρεί ενεργό το σύγχρονο δισκογραφικό του αποτύπωμα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και τα «Save Me Tonight» και «Hurricane», τα οποία δέθηκαν ομαλά με κλασικότερες στιγμές όπως τα «Shadows of Grief» και «Stealin’», κρατώντας αμείωτο τον ρυθμό στο πρώτο μέρος του προγράμματος.

Στο επίκεντρο της σκηνικής παρουσίας βρέθηκε αναπόφευκτα ο Mick Box. Διανύοντας το 80ό έτος της ηλικίας του, ο μοναδικός εναπομείνας ιδρυτής της μπάντας απέδειξε επί σκηνής ότι η μακροβιότητα των Uriah Heep δεν βασίζεται απλώς στη νοσταλγία, αλλά σε μια απόλυτα λειτουργική και καλοδουλεμένη ζωντανή μηχανή. Με σταθερή κιθαριστική παρουσία, χαρακτηριστική ενέργεια και άμεση επικοινωνία με τον κόσμο, λειτούργησε ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην ιστορία του γκρουπ και το παρόν.

Το δεύτερο μισό της εμφάνισης επικεντρώθηκε στον πυρήνα της κλασικής περιόδου των '70s, εκεί όπου η ανταπόκριση του κοινού της Θεσσαλονίκης ήταν καθολική. Το «The Wizard» και το «Sweet Lorraine» προετοίμασαν το έδαφος για το πολυδιάστατο «The Magician's Birthday» —το οποίο εμπλουτίστηκε με ένα εύστοχο πέρασμα από το Wake The Sleeper— αναδεικνύοντας τις progressive πτυχές του ήχου τους. Η εκτέλεση του «Gypsy» έδωσε τον απαραίτητο όγκο και δυναμισμό, πριν η βραδιά οδηγηθεί στην κορύφωσή της.

Το κλείσιμο του κανονικού σετ με τα «July Morning» και «Lady in Black» αποτέλεσε το πιο δυναμικό σημείο της συναυλίας σε επίπεδο συμμετοχής του κοινού. Οι δύο εμβληματικές συνθέσεις λειτούργησαν ως σημείο αναφοράς της βραδιάς, με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά σε όλη τη διάρκειά τους, αναγνωρίζοντας το ειδικό βάρος αυτής της περιοδείας.

Η επιστροφή στη σκηνή για το encore με το «Sunrise» και το «Easy Livin’» ολοκλήρωσε ένα συμπαγές, ισορροπημένο πρόγραμμα. Παρά την αρχική απογοήτευση για την απουσία του support σχήματος, οι Uriah Heep παρέδωσαν στη Θεσσαλονίκη μια μεστή, επαγγελματική και ουσιαστική εμφάνιση. Αν αυτή ήταν πράγματι η τελευταία τους στάση στην πόλη, έκλεισαν τον κύκλο τους με αξιοπρέπεια, συνέπεια και σεβασμό προς τη μουσική τους κληρονομιά.

TEXT: Nick Parastatidis

PHOTOS/VIDEOS: Theofilos Bachtsevanidis