This is the third release from these German metallers.
TANGENT PLANE were formed in Berlin 15 years ago and released an EP in 1996,
followed by their first full-length album in 2008. “Project Elimi” is their
second full-length album. The band also recorded a 10-track demo between 2003
and 2004, but it was never released due to its poor sound quality. Mixing and
mastering duties on the current album were handled by the Greek producer
Dimitris Liapakis.
Musically, TANGENT PLANE play progressive metal with a
few power metal elements. I wouldn't say that their sound is particularly
similar to any specific band, as they have developed their own approach to the
genre.
“Project Elimi” clocks in at 76 minutes, and,
unfortunately, this is where one of its main problems lies. It is quite a
tiring album and doesn't manage to maintain the listener's interest throughout its
considerable running time. There are some really interesting parts scattered
across several songs, and you can clearly hear that the band has the ability to
create something worthwhile. However, in general, the songwriting is rather
mediocre and lacks the consistency needed to make the album truly stand out.
This is a shame, because the band's sound is good and
the musicians are more than technically adequate. There is certainly potential
here, and I hope they manage to develop their songwriting further on their next
release. If they can combine their technical abilities and solid sound with
stronger, more memorable compositions, then we could be talking about a really
great album.
Until then, however, fans of progressive metal should
probably look elsewhere.
High Roller Records has long been a bastion for
traditional and extreme metal. REVEAL’s debut Nocturne of Eyes and Teeth stands
out as a deliberate, venomous homage to the genre’s primal roots. This isn’t
just retro black metal—it’s a focused invocation of VENOM’s early-’80s
blueprint, updated with the precision and ferocity of a band that knows exactly
what it wants to conjure.
While Sweden is often synonymous with melodic death
metal and power metal, its underground has always nurtured harsher, more
primitive sounds. REVEAL fits squarely into that counter-current: a band that
channels the raw, chaotic spirit of first-wave black metal rather than the
Scandinavian second wave’s icy production and mythic themes. The result is an
album that feels both archaic and immediate—like a lost 1982 session reborn in
a modern pressing.
It’s impossible to discuss Nocturne of Eyes and Teeth
without addressing the VENOM elephant in the room. VENOM’s Welcome to Hell
(1981) and Black Metal (1982) didn’t just influence a genre—they named it, and
their satanic theatricality, ragged riffs, and punk-infused aggression became
the template for countless extreme acts. REVEAL doesn’t hide this lineage; it
leans into it. The song structures, vocal snarls, and lo-fi aesthetic all echo
VENOM’s approach, yet the band avoids pastiche by injecting its own sense of
menace and momentum.
This isn’t copycat work—it’s devotion with teeth.
Where some retro acts sanitize the rough edges, REVEAL preserves the danger:
the guitars bite, the rhythms lurch, and the overall atmosphere is one of
controlled chaos. If you crave that sharp, unpolished black metal sound—where
songwriting trumps production—this album delivers in spades.
Originally issued on vinyl via High Roller Records and
later repressed on CD by Invictus Productions, Nocturne of Eyes and Teeth has
cultivated a cult following among fans of old-school extreme metal. The vinyl
edition is a limited run of 500 copies—100 on gold, 400 on standard
black—making it a prized item for vinyl maniacs and completists alike.
For listeners who miss the era when black metal was
still a rebellious whisper rather than a polished genre, REVEAL offers a potent
reminder of why that sound still matters. Nocturne of Eyes and Teeth doesn’t
just revisit the past—it reanimates it.
Η
πεπατημένη έπλευσε και στη θάλασσα αυτή τη φορά.
Ένας
βετεράνος γέρος ναυτικός αποφασίζει να πλεύσει στον ωκεανό μέχρι να βυθιστεί το
σκάφος του, ώστε να τερματίσει τη κουραστική ζωή του. Θα σώσει, όμως, έναν
άτυχο ναυαγό και, πλέοντας μαζί, θα καταλάβουν ο μεν ότι κάθε λεπτό αξίζει, ο
δε ότι αν προσπαθήσει —έστω και για ένα δευτερόλεπτο— θα καταφέρει τελικά να
πετύχει τους στόχους του.
Και
ναι, μετά το απογοητευτικά άνοστο, υπερβολικά λυρικό και μάλλον άνευρο Dead
Winter Dead (1995), οι έξι πλέον μουσικοί που σήκωναν στις πλάτες τους το
μεγάλο όνομα των Savatage μετά τον θάνατο του αρχικού κιθαρίστα Criss Oliva,
μας δίνουν απλόχερα ακόμα ένα θεματικό άλμπουμ. Ήταν μεγάλο σε διάρκεια (διπλό
βινύλιο), αλλά κυρίως είχαν εδώ κάτι να πουν που άγγιζε τον κόσμο τους
περισσότερο από πριν.
Ο
Zak Stevens βρίσκεται για τελευταία φορά πίσω από το μικρόφωνο, ο Jon Oliva στα
πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά, οι Al Pitrelli και Chris Caffery στις κιθάρες,
ο Johnny Lee Middleton στο μπάσο και ο Jeff Plate στα ντραμς — πάντα υπό την
παραγωγή και τη συνεισφορά του Paul O'Neill (R.I.P.), του έβδομου ανεπίσημου
μέλους τους. Αυτό ήταν το δεύτερο άλμπουμ τους με ιστιοφόρο στο εξώφυλλο (αν
και το ντεμπούτο τους, Sirens, στην αρχική του μορφή είχε επίσης εξώφυλλο με
πλοίο).
Φυσικά,
μην περιμένεις να ακούσεις ένα δεύτερο Gutter Ballet ή Edge Of Thorns. Η prog
rock/metal τεχνοτροπία είχε καταλάβει τα μέλη ήδη από πριν και, σε συνδυασμό με
αρκετά ακουστικά μέρη στις κιθάρες, δίνει στον νέο ήχο τους μια πολύ
ενδιαφέρουσα χροιά. Παρ' όλα αυτά, ψήγματα του παρελθόντος συναντώνται σε
κομμάτια όπως τα «Paragons of Innocence» (με την ταλαιπωρημένη φωνή του Jon, ο
οποίος ραπάρει στη μέση κιόλας!), «Morning Sun» και «Another Way». Επίσης, το
εναρκτήριο «Welcome», καθώς και τα «Complaint In The System», «The Wake Of
Magellan» και «The Hourglass», θα κρατήσουν τα αυτιά σας κολλημένα στον δίσκο.
English:
The well-trodden path set sail on the open sea this
time.
A veteran old sailor decides to navigate the ocean
until his vessel sinks, hoping to end his weary life. However, he rescues an
unfortunate shipwreck survivor. As they sail together, the former realizes that
every single minute is precious, while the latter learns that by pushing
forward—even for just one more second—he can ultimately achieve his goals.
And yes, following the disappointingly bland, overly
lyrical, and rather lifeless Dead Winter Dead (1995), the six musicians
shouldering the heavy legacy of Savatage after the passing of founding
guitarist Criss Oliva generously deliver yet another concept album. It was a
lengthy release (spanning a double vinyl), but most importantly, they had
something to say here that resonated much deeper with their world than before.
This marks Zak Stevens' final appearance behind the
microphone, alongside Jon Oliva on keyboards and backing vocals, Al Pitrelli
and Chris Caffery on guitars, Johnny Lee Middleton on bass, and Jeff Plate on
drums—all under the production and artistic contributions of their unofficial
seventh member, Paul O'Neill (R.I.P.). This was their second album to feature a
sailboat on the cover (though their debut, Sirens, originally featured a ship
as well).
Of course, don't expect to hear a second Gutter Ballet
or Edge Of Thorns. A progressive rock/metal style had already taken hold of the
band earlier on, and combined with plenty of acoustic guitar passages, it lends
a captivating texture to their evolved sound. Still, traces of their past
linger in tracks like "Paragons of Innocence" (featuring Jon's
weathered vocals, complete with him rapping mid-song!), "Morning
Sun," and "Another Way." Additionally, the opening track
"Welcome," along with "Complaint In The System," "The
Wake Of Magellan," and "The Hourglass," will keep your ears
glued to this record.
Το βιβλίο διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920, στο επίκεντρο της «χρυσής εποχής» των λεγόμενων Bright Young Things — μιας παρέας νεαρών αριστοκρατών που ζούσαν ξέφρενα, με πάρτι, κυνήγια θησαυρού και προκλήσεις προς τα ήθη της εποχής.
Κεντρικό γεγονός είναι ο θάνατος του Adrian Curtis, ενός χαρισματικού αλλά κυνικού και αντιπαθητικού νεαρού, ο οποίος πέφτει από τον πύργο της εκκλησίας κοντά στο σπίτι των Μίτφορντ, κατά τη διάρκεια ενός μυστικού κυνηγιού θησαυρού για τα 18α γενέθλια της Πάμελα Μίτφορντ. Η αστυνομία συλλαμβάνει ως υπεύθυνη μια καμαριέρα, τη Dulcie, η οποία φυλακίζεται εν αναμονή της δίκης. Η Λουίζα Κάνον — πρώην κακοποιός, πλέον συνοδός και «προστάτιδα» των αδελφών Μίτφορντ — πείθεται ότι η Dulcie είναι αθώα και αποφασίζει να βρει την αλήθεια, ενώ ο πραγματικός δολοφόνος μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά.
Αν και δεν γνωρίζω σε βάθος την ιστορική περίοδο, θεωρώ ότι η συγγραφέας την περιγράφει με πειστικότητα και αυθεντικότητα, μπολιάζοντας επιδέξια τα φανταστικά στοιχεία με ιστορικά γεγονότα. Η Fellowes επιλέγει συνειδητά τη δεκαετία του 1920 για να αναδείξει τις ταξικές διαφορές και τις προκαταλήψεις που κυριαρχούσαν, αλλά και για να φωτίσει εκείνα τα χρόνια κατά τα οποία οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα και ανεξαρτησία.
Στο βιβλίο βλέπουμε γυναίκες να εισέρχονται σε επαγγέλματα που θεωρούνταν παραδοσιακά ανδρικά — όπως η αστυνομία — αλλά και να πρωταγωνιστούν, ακόμη και στο έγκλημα, είτε ως θύματα είτε ως δράστες. Η Λουίζα Κάνον, με το παρελθόν της και τη δυναμική της, είναι ακριβώς αυτό το είδος της γυναίκας που σπάει τα καλούπια: δεν είναι ούτε η τυπική ηρωίδα ούτε η παθητική παρατηρήτρια, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος.
Ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρα: η Fellowes αναπαράγει με ζωντάνια την κοσμική ζωή της εποχής — δεξιώσεις, κυνήγια θησαυρού, αριστοκρατικά σπίτια, τα «Bright Young Things» που γίνονται αντικείμενο εμμονής του Τύπου. Ωστόσο, για εμένα αυτό λειτουργεί και ως μειονέκτημα: η συγγραφέας δίνει υπερβολική έμφαση στην κοσμική ζωή της εποχής, με αποτέλεσμα η πλοκή και το μυστήριο — παρόλο που μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα — να έχουν δεύτερο ρόλο.
Θα προτιμούσα περισσότερο βάρος στην έρευνα, στις υποψίες, στις ανατροπές. Εδώ, η ατμόσφαιρα κυριαρχεί, και το έγκλημα συχνά μοιάζει με αφορμή για να περιηγηθούμε σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, παρά με τον πυρήνα της αφήγησης.
Ένα ακόμη σημείο που με ενόχλησε είναι η διαχείριση ορισμένων χαρακτήρων. Υπάρχουν πρόσωπα — όπως η αστυνόμος Μουν — που παίζουν σημαντικό ρόλο σε μέρος του βιβλίου και στη συνέχεια εξαφανίζονται σχεδόν χωρίς εξήγηση. Το ίδιο συμβαίνει και με την πρωταγωνίστρια, Λουίζα Κάνον: όσο το βιβλίο φτάνει στην κλιμάκωσή του, ο ρόλος της υποβαθμίζεται αισθητά — αν μου επιτρέπεται ο όρος, γίνεται σχεδόν κομπάρσος στην ίδια της την ιστορία.
Αυτό αποδυναμώνει τη συναισθηματική εμπλοκή: όταν η κεντρική ηρωίδα χάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η κορύφωση χάνει σε δύναμη. Θα ήταν πιο ικανοποιητικό αν η Λουίζα παρέμενε ενεργό μέρος της επίλυσης, αντί να παρατηρεί από απόσταση.
Το Υπόθεση Μίτφορντ: Χαρισματικός, Νέος και Νεκρός είναι ένα καλογραμμένο, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που πετυχαίνει να ζωντανέψει μια ενδιαφέρουσα ιστορική περίοδο και να αναδείξει κοινωνικά ζητήματα όπως οι ταξικές ανισότητες και η χειραφέτηση των γυναικών. Για αναγνώστες που αγαπούν την εποχή, τους χαρακτήρες και την αργή, απολαυστική βύθιση σε έναν κόσμο που έχει χαθεί, το βιβλίο προσφέρει μια ευχάριστη εμπειρία.
Ωστόσο, για όσους αναζητούν ένταση, ανατροπές και μια πρωταγωνίστρια που να κρατάει τα ηνία μέχρι το τέλος, μπορεί να φανεί απογοητευτικό. Η έμφαση στην κοσμική ζωή, η υποβάθμιση του μυστηρίου και η ανολοκλήρωτη πορεία ορισμένων χαρακτήρων το καθιστούν περισσότερο «ιστορικό δράμα με στοιχεία μυστηρίου» παρά κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα
Με
τον τραγικό θάνατο του κιθαρίστα και υπεύθυνου για την ανανέωση του
συγκροτήματος με το άλμπουμ Edge Of Thorns, συνιδρυτή του σχήματος, Criss
Oliva, θα ήταν αναμενόμενο να πέσουν οι τίτλοι τέλους για το κεφάλαιο των
Savatage, μετά από δέκα χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας. Ο αδερφός του,
Jon Oliva, ο αρχικός τραγουδιστής που είχε αντικατασταθεί επιτυχώς από τον Zak
Stevens, ενώ παράλληλα ήταν υπεύθυνος για τα πλήκτρα και το πιάνο, είχε
αποχωρήσει διακριτικά από το 1992, ακριβώς μετά το Streets - A Rock Opera, και
στο Edge... δεν αναφέρεται καν, πέρα από τη λίστα ευχαριστιών, για τη συμμετοχή
του σε κάποια πλήκτρα που ακούγονται! Τα πράγματα, λοιπόν, δεν είναι καλά, και
το γεγονός ότι έναν χρόνο μετά εμφανίζεται από το πουθενά αυτός ο δίσκος είναι
πραγματικά το πιο αναπάντεχο γεγονός στην ιστορία της μουσικής!
Ο
μόνος που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Criss ήταν ο κιθαρίστας των ηγετών
του Thrash Metal, Testament, Alex Skolnick. Μαζί με τον Jon Oliva, που
επιστρέφει και αναλαμβάνει πάλι τα πλήκτρα (περίεργο, αλλά στην αρχική έκδοση
του CD δεν αναφέρεται ξανά ως μέλος του συγκροτήματος!), και με τη συνεργασία
στη σύνθεση του παραγωγού Paul O'Neill, δημιουργείται ένας δίσκος σκοτεινός,
όπως είναι φυσιολογικό, που είδε το συγκρότημα να γυρνά σε σημεία στην εποχή
του Gutter Ballet, με το πιάνο να παίζει μεγάλο ρόλο σε κομμάτια όπως το
Chance, που έκτοτε έγινε από τα κλασικά τους. Ο Zak Stevens δίνει ακόμα
καλύτερη ερμηνεία στα Watching You Fall, Taunting Cobras και Handful Of Rain,
και χάνει πανηγυρικά τον τίτλο του πρωτάρη που είχε πριν. Ο Johnny Lee
Middleton παραμένει στο μπάσο, ενώ ο Steve Wacholz αναγράφεται για τελευταία
φορά στα τύμπανα. Τα Nothing's Going On, Castles Burning, Symmetry, Visions και
Stare Into The Sun είναι πραγματικά άλλα μεγάλα κομμάτια ενός τότε μάλλον
υποτιμημένου άλμπουμ.
English:
The Album of Loss
With the tragic death of Criss Oliva — the guitarist
responsible for revitalizing the band on the Edge Of Thorns album, and
co-founder of the group — it would have been reasonable to expect the final
curtain to fall on the Savatage chapter, after ten years of continuous
recording activity. His brother, Jon Oliva, the original vocalist who had been
successfully replaced by Zak Stevens while remaining responsible for keyboards
and piano, had quietly stepped away back in 1992, right after Streets: A Rock
Opera, and on Edge... he isn't even credited beyond the thank-you list, despite
the keyboard parts audibly bearing his touch! Things, then, were not looking
good — and the fact that, a year later, this record materialized seemingly out
of nowhere is truly one of the most unexpected events in the history of music!
The only one who could have replaced Criss was Alex
Skolnick, guitarist for Thrash Metal frontrunners Testament. Together with Jon
Oliva — who returns to take up the keyboards once again (oddly enough, he still
isn't credited as an official band member on the original CD release!) — and
with songwriting collaboration from producer Paul O'Neill, the result is a dark
record, fittingly so, one that finds the band circling back at points to the
atmosphere of Gutter Ballet, with piano playing a central role on tracks like
"Chance," which has since become one of their classics. Zak Stevens
delivers an even stronger performance on "Watching You Fall,"
"Taunting Cobras," and "Handful Of Rain," decisively
shedding the "rookie" label he'd carried until then. Johnny Lee
Middleton remains on bass, while Steve Wacholz is credited on drums for the
last time. "Nothing's Going On," "Castles Burning,"
"Symmetry," "Visions," and "Stare Into The Sun" round
out this set of standout tracks from what was, at the time, a rather underrated
album.
We are finally counting album No. 4 for Swedish
melodic rockers THE POODLES, and I have to say this band works overtime. Formed
in the fall of 2005 — with an early boost from a stint in the Swedish
Eurovision qualifiers that helped kick their career into gear — they've
released four studio albums, one live CD and one DVD in the years since. Not
bad at all.
"Performocracy" was produced once again by
Mats Valentin, the man behind all four records, though this time mixing duties
went to Tobias Lindell (Europe, Mustasch). The title itself is a fusion of
"performance" and "democracy" — "the power of
performance," as the band puts it — and according to singer Jakob Samuel,
the twelve tracks (thirteen with the bonus cut) push further into the darker,
more epic territory the band only hinted at on its predecessor.
And that predecessor is exactly where the story
starts, because the new CD continues the legacy of "Clash of the
Elements." I can't say I was totally excited by it. Besides, the band set
the bar extremely high with their first album, "Metal Will Stand
Tall," back in 2006 — the record that, riding on the strength of the
platinum single "Night of Passion," shot straight to the top of the
Swedish charts and announced them as a serious force.
On the new album we have some great songs:
"Father to a Son," the lead single "Cuts Like a Knife" —
released ahead of the album with a video from Steve Ravic, the man who also
shot the band's "In the Flesh" DVD — along with "Your Time Is
Now," "Bring Back the Night" and "Vampire's Call."
Apart from these, the rest of the album is on good standards, with a very nice
ballad in "As Time Is Passing" and a couple of fillers, "I
Believe in You" among them.
The production and the band's technique are superb,
and I can't say I was disappointed by "Performocracy" — but I still
can't say it reaches the heights of that first album. What I will say is that
it holds its own against "Clash of the Elements," and it's certainly
a step up from "Sweet Trade" — no small feat, given that "Sweet
Trade" carried the double-platinum "Streets of Fire." The fans
will love it. For everyone else, it's simply a good album.
Labÿrinth’s Timeless Crime is a compact, high-impact
EP that distills the Italian outfit’s prog-power ambition into a tight,
22-minute statement. Released in 1999 via Metal Blade Records as the follow-up
to the well-received Return to Heaven Denied, the record functions both as a
bridge between albums and as a self-contained showcase of the band’s melodic
instincts, technical flair, and narrative leanings.
Visually, the release leans hard into a Venetian
gothic aesthetic that primes the listener for a story-driven experience. The
front cover centers a masked, red-glowing figure crowned with a
labyrinth-patterned headdress and gripping an ornate dagger, with a faint skull
visible in the chest area. Behind this ominous presence, canals and period
architecture reminiscent of St. Mark’s Basilica unfold, while a woman leans over
a balcony railing to the right, adding a layer of intrigue and period drama.
The back cover mirrors this mood with the intricate façade and domes of the
Basilica under a dark red, fiery sky, a skeletal figure lurking in the corner,
and a clean tracklist in white script. Inside, the band photo reinforces the
theatrical tone: six members posed against a blue gradient sky, dressed in dark
gothic coats, Victorian frilled shirts, and dark trousers—an image that feels
like a cast photo for a metal opera set in a haunted Venice.
Musically, Timeless Crime sits at the intersection of
European power metal, progressive structures, and neo-classical fusion. The
band’s sound here recalls the intricate arrangements of Fates Warning and
Shadow Gallery, the early complexity of Dream Theater, and the melodic
directness of Iced Earth, all filtered through a distinctly European
sensibility. There is also a strong German metal current running through the
riffs and pacing, with a Helloween-like drive that keeps the songs immediate
and hook-laden even when the structures stretch beyond standard verse-chorus
forms. Neo-classical elements are obvious in the guitar work and keyboard
interplay, lending a late-’80s/early-’90s fusion sheen without overwhelming the
songs’ melodic core. Vocally, the singer’s bright, AOR-tinged tone—often
compared to Joe Lynn Turner in his Yngwie Malmsteen era—sits comfortably atop
the busy arrangements, giving the choruses an anthemic lift.
The EP’s five tracks are concise but carefully
developed. “Save Me” opens with a confident, cinematic charge, establishing the
record’s blend of technical riffing and soaring melody. “Out of Memory” and “In
the Shade” continue this trajectory, balancing progressive turns with
accessible hooks and dynamic shifts that prevent the material from feeling
routine. The centerpiece, however, is the closing suite “Falling Rain / Die for
My Sins,” where Labÿrinth fully commits to drama and atmosphere. Multiple
reviewers have singled out “Falling Rain” as the EP’s crown jewel—some even
claiming it is worth the price alone and among the band’s best work—and it is
easy to hear why: the song builds with purpose, layers its motifs effectively,
and delivers an emotional payoff that lingers after the final chord.
The “Die for My Sins” segment is particularly
interesting as a reimagining of Sanctuary’s classic. Labÿrinth stay close to
the original’s spirit but use keyboards to color the arrangement, imprinting
their own identity on the cover. This choice transforms a familiar piece into
something that feels integrated into the EP’s world rather than tacked on as a
bonus track, and it highlights the band’s skill at arranging and texturing
without losing the song’s core impact.
Though brief, Timeless Crime is often read as
concept-linked, with lyrics that connect across songs. One detailed
interpretation outlines a narrative set around Louis XIV, Versailles, and a
portrait of a Venetian ruler’s daughter named Kathryn, framing the EP as a
compact historical-fiction drama rather than a random collection of tracks.
This reading dovetails neatly with the cover art’s Venetian architecture,
masked figure, and gothic styling, inviting the listener into a mini-opera of
love, power, and intrigue.
In the end, Timeless Crime succeeds because it marries
ambition with focus. It is short enough to demand repeat listens, yet dense
enough to reward them, offering a clear snapshot of Labÿrinth’s strengths:
melodic power metal with progressive bones, neo-classical flash, and a theatrical
sensibility that feels cohesive from artwork to arrangement. For anyone
exploring the band’s discography, this EP is not just a stopgap between albums
but a concentrated dose of what makes Labÿrinth compelling in the first place.
