Red Sharks and the Cold War: Heavy Metal Against Power

 

The return of Crimson Glory to the forefront with their new album offers a natural opportunity to revisit their past. Among the songs that shaped their trajectory, Red Sharks remains one of the most emblematic examples of political expression within 1980s heavy metal. Written in 1988, at the twilight of the Cold War, the track captures with intensity the Western perspective on the Soviet Union: a place where freedom is restricted, censorship prevails, and state power operates as a mechanism of fear. The imagery the song employs — “red sharks,” “dictators,” the absence of voice and choice — draws from real aspects of Soviet everyday life, yet it is simultaneously amplified by the exaggeration and dramatization characteristic of the era’s rhetoric.

The truth lies somewhere in between. The Soviet Union did indeed restrict freedom of movement, impose censorship on music and the arts, and maintain a climate of surveillance through the KGB. However, the portrayal of a society living exclusively in terror and oppression is more an artistic overstatement than a historically precise depiction. Red Sharks does not function as a document; it functions as a cry. A Western voice that sees unfreedom and denounces it in the only way metal of that era knew how: directly, aggressively, without diplomatic nuance.

At the same time, it is important to emphasize that Crimson Glory were never a band with a one‑dimensional political agenda. On the contrary, much of their discography turns its critique toward the Western way of life itself. Songs like Lonely, Painted Skies, and In Dark Places comment on alienation, psychological erosion, social decay, and the superficial prosperity of American reality. The band does not adopt an ideological line; it adopts a human‑centered stance. Wherever freedom is lost, wherever society crushes the individual, that is where their gaze turns.

The picture becomes even more compelling when we examine what was happening at the same time inside the Soviet Union. Despite the restrictions, there were bands that dared to criticize both the Soviet regime and Western capitalism. Aria, Master, and more broadly political rock voices like Kino and DDT used allegory, metaphor, and coded language to speak about oppression, bureaucracy, fear, and also the materialistic decline of the West. Unlike American musicians, Soviet artists had to move carefully: open criticism could lead to bans, surveillance, or even persecution. Yet the need for freedom still found a way to express itself, even if through symbols.

Thus, the heavy metal of the era becomes a mirror of two worlds that appear opposite but ultimately meet at the same point: the human need for voice, for truth, for space to exist without fear. In the West, metal denounces Soviet authoritarianism. In the East, metal denounces Soviet authoritarianism and Western capitalism. In both cases, music becomes an act of resistance.

Today, with the return of Crimson Glory and the release of Chasing the Hydra, this conversation gains renewed relevance. The band continues to explore themes of power, fear, transcendence, and the human soul. Red Sharks is not merely a song from 1988; it is a piece of metal history and a reminder that art can become political without losing its poetic force.

Cold War heavy metal was not just music. It was a language of freedom — a language spoken on both sides, even when neither side could speak openly. And through that language, East and West found themselves — perhaps for the first time — on the same side of history.

Nikolaos Parastatidis

Red Sharks και Ψυχρός Πόλεμος: Το Heavy Metal απέναντι στην Εξουσία

 

Η επαναφορά των Crimson Glory στο προσκήνιο με το νέο τους άλμπουμ δημιουργεί μια φυσική αφορμή να ξαναδιαβάσουμε το παρελθόν τους. Ανάμεσα στα τραγούδια που σημάδεψαν την πορεία τους, το “Red Sharks” παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα πολιτικής έκφρασης μέσα από το heavy metal της δεκαετίας του ’80. Γραμμένο το 1988, στο λυκόφως του Ψυχρού Πολέμου, το κομμάτι αποτυπώνει με ένταση τη δυτική οπτική για τη Σοβιετική Ένωση: μια χώρα όπου η ελευθερία περιορίζεται, η λογοκρισία κυριαρχεί και η κρατική εξουσία λειτουργεί ως μηχανισμός φόβου. Οι εικόνες που χρησιμοποιεί το τραγούδι — οι “κόκκινοι καρχαρίες”, οι “δικτάτορες”, η απουσία φωνής και επιλογής — αντλούν από πραγματικές πτυχές της σοβιετικής καθημερινότητας, αλλά ταυτόχρονα ενισχύονται από την υπερβολή και τη δραματοποίηση που χαρακτήριζε τη ρητορική της εποχής.

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Η Σοβιετική Ένωση πράγματι περιόριζε την ελευθερία μετακίνησης, επέβαλλε λογοκρισία στη μουσική και στην τέχνη και διατηρούσε ένα κλίμα επιτήρησης μέσω της KGB. Ωστόσο, η εικόνα μιας κοινωνίας που ζούσε αποκλειστικά μέσα στον τρόμο και την καταπίεση αποτελεί περισσότερο καλλιτεχνική υπερβολή παρά ιστορική ακρίβεια. Το “Red Sharks” δεν λειτουργεί ως ντοκουμέντο· λειτουργεί ως κραυγή. Ως μια δυτική φωνή που βλέπει την ανελευθερία και την καταγγέλλει με τον τρόπο που μόνο το metal της εποχής μπορούσε: άμεσα, επιθετικά, χωρίς διπλωματικές αποχρώσεις.

Παράλληλα, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι Crimson Glory δεν υπήρξαν ποτέ μια μπάντα μονοδιάστατης πολιτικής στόχευσης. Αντίθετα, μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους ασκεί κριτική στον ίδιο τον δυτικό τρόπο ζωής. Τραγούδια όπως το “Lonely”, το “Painted Skies” ή το “In Dark Places” σχολιάζουν την αποξένωση, την ψυχική φθορά, την κοινωνική παρακμή και την επιφανειακή ευημερία της αμερικανικής πραγματικότητας. Η μπάντα δεν υιοθετεί μια ιδεολογική γραμμή· υιοθετεί μια ανθρωποκεντρική στάση. Εκεί όπου υπάρχει απώλεια ελευθερίας, εκεί όπου η κοινωνία συνθλίβει το άτομο, εκεί στρέφει το βλέμμα της.

Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν εξετάσουμε τι συνέβαινε την ίδια περίοδο μέσα στη Σοβιετική Ένωση. Παρά τους περιορισμούς, υπήρξαν μπάντες που τόλμησαν να εκφράσουν κριτική τόσο προς το σοβιετικό καθεστώς όσο και προς τον δυτικό καπιταλισμό. Οι Aria, οι Master, αλλά και πιο ευρύτερα πολιτικές ροκ φωνές όπως οι Kino και οι DDT, χρησιμοποίησαν αλληγορίες, μεταφορές και υπαινιγμούς για να μιλήσουν για την καταπίεση, τη γραφειοκρατία, τον φόβο, αλλά και για την υλιστική παρακμή της Δύσης. Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς μουσικούς, οι Σοβιετικοί καλλιτέχνες έπρεπε να κινηθούν προσεκτικά: η ανοιχτή κριτική μπορούσε να οδηγήσει σε απαγορεύσεις, παρακολούθηση ή ακόμη και διώξεις. Παρ’ όλα αυτά, η ανάγκη για ελευθερία βρήκε τρόπο να εκφραστεί, έστω και μέσα από κώδικες.

Έτσι, το heavy metal της εποχής γίνεται ένας καθρέφτης δύο κόσμων που μοιάζουν αντίθετοι, αλλά τελικά συναντιούνται στο ίδιο σημείο: στην ανθρώπινη ανάγκη για φωνή, για αλήθεια, για χώρο να υπάρξει κανείς χωρίς φόβο. Στη Δύση, το metal καταγγέλλει τον σοβιετικό αυταρχισμό. Στην Ανατολή, το metal καταγγέλλει τον σοβιετικό αυταρχισμό και τον δυτικό καπιταλισμό. Και στις δύο περιπτώσεις, η μουσική λειτουργεί ως πράξη αντίστασης.

Σήμερα, με την επιστροφή των Crimson Glory και την κυκλοφορία του Chasing the Hydra, η συζήτηση αυτή αποκτά νέα επικαιρότητα. Η μπάντα εξακολουθεί να κινείται σε θεματικές που αφορούν την εξουσία, τον φόβο, την υπέρβαση και την ανθρώπινη ψυχή. Το “Red Sharks” δεν είναι απλώς ένα τραγούδι του 1988· είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του metal και μια υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να γίνει πολιτική χωρίς να χάνει την ποιητικότητά της.

Το heavy metal του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν απλώς μουσική. Ήταν μια γλώσσα ελευθερίας. Μια γλώσσα που μιλούσαν και οι δύο πλευρές, ακόμη κι όταν δεν μπορούσαν να μιλήσουν ανοιχτά. Και μέσα από αυτή τη γλώσσα, η Ανατολή και η Δύση βρέθηκαν — ίσως για πρώτη φορά — στην ίδια πλευρά της ιστορίας.

Νικόλαος Παραστατίδης

REVIEW: GREY SKIES FALLEN – Along Came Life

 

GREY SKIES FALLEN – Along Came Life

Xanthros Music

GREY SKIES FALLEN may not be newcomers, yet I only recently had the chance to dive into their work with the release of their latest EP — despite their three full‑length albums already out in the world. Better late than never, as the saying goes. And in this case, I’m genuinely glad I finally crossed paths with their music, because what they create is rich in texture, emotion, and sonic depth. It’s the kind of material that pulls you into its atmosphere and refuses to let go. Along Came Life does exactly that.

Although the band is often labeled as melodic death metal — and perhaps that description fit earlier stages of their career — it doesn’t accurately capture what’s happening on this EP. What I hear now is an atmospheric metal approach, where melodic death metal elements appear more as strategic contrasts: sharpening the emotional edges, intensifying the dynamic shifts, and giving the songs a sense of dramatic tension.

There are also clear doom undercurrents and progressive touches. I use “progressive” in its true sense: frequent tempo changes, fluid transitions between harsher and more melodic ideas, and a willingness to introduce pioneering elements that set GREY SKIES FALLEN apart from the crowd. In an oversaturated scene, the band has managed to carve out a distinctive sound, and that alone is no small achievement.

The musicianship is consistently strong, the interplay between clean vocals and growls is executed with confidence, and the production is polished without sacrificing atmosphere. The visual side of the release also stands out, thanks to the always‑excellent artwork of Travis Smith.

Along Came Life is an EP that invites immersion. Whether listeners come for the atmosphere, the emotional weight, or the genre‑blending craft, GREY SKIES FALLEN offer something that feels both personal and unmistakably their own.

Christine Parastatidou

REVIEW: URIAH HEEP, Conquest (1980)

 

URIAH HEEP, Conquest (1980)

Bronze

Αποκαθήλωση μιας εικόνας. 

Η σύντομη εποχή του John Lawton (RIP) στο μικρόφωνο των Άγγλων hard rockers πέρασε μετά από τρία στούντιο άλμπουμ. Αντικαταστάθηκε από τον νεαρό τότε John Sloman (πρώην Lone Star), που είχε τη φήμη του δεύτερου Robert Plant! 

Στα ντραμς ήρθε ο Chris Slade, ο οποίος θα γίνει πολύ πιο γνωστός δέκα χρόνια μετά στους AC/DC εποχής The Razor's Edge, στη θέση του Lee Kerslake (RIP), που συνεργαζόταν την ίδια περίοδο με τον Ozzy Osbourne και συμμετείχε στο άλμπουμ Blizzard of Ozz. 

Η τριάδα Mick Box στην κιθάρα, Trevor Bolder (RIP) στο μπάσο και Ken Hensley (RIP) στα πλήκτρα και στη δεύτερη κιθάρα παραμένει ως έχει, αλλά για τον Ken, που είναι επίσης ιδρυτικό μέλος, θα είναι η οριστικά τελευταία φορά που θα γράψει σε δίσκο τους.

 

Τώρα, κανονικά, το άλμπουμ αυτό θα έπρεπε να φάει «τρελό φτύσιμο» από εμένα. Σίγουρα είναι το λιγότερο καλό άλμπουμ τους, πόσο μάλλον που η διάλυσή τους τους περιμένει στη στροφή, τουλάχιστον συγκρινόμενο με όλα τα προηγούμενα της δεκαετίας του ’70.

 

Παρόλα αυτά, έχει λίγα σημεία που δεν το καθιστούν εντελώς ακατάλληλο, όπως τα κομμάτια Imagination, Feelings, και στα επιπλέον κομμάτια του CD, το B-side σε σινγκλ Think it Over. 

Ο ήχος τους είναι εντελώς διαφορετικός, ακόμη και από το AOR Fallen Angel, το τελευταίο άλμπουμ με τη φωνή του Lawton πριν από την αποχώρησή του.

 

Ο Sloman, όσο κι αν είχε φωνή που θυμίζει Coverdale meeting Plant, δεν ταιριάζει στον ήχο τους, ακόμα και εδώ! Ακούγονται επιτηδευμένα ραδιοφωνικοί στα περισσότερα κομμάτια, σε μια προσπάθεια ίσως να πιάσουν την επιτυχία στα ερτζιανά. 

Όμως, όχι μόνο δε τα καταφέρνουν, αλλά η μπάντα πραγματικά εκρήγνυται, με αποτέλεσμα να αποχωρούν όλοι πλην του Mick Box, ο οποίος, με τη βοήθεια του Kerslake ξανά, θα μοντάρει τους νέους Uriah Heep του αρκετά καλού Abominog, λίγα χρόνια αργότερα.

English:

Deposition of an Image. 

The brief era of John Lawton (RIP) as the lead singer of the English hard rockers came to an end after three studio albums. He was replaced by the then-young John Sloman (former Lone Star), who gained a reputation as the "second Robert Plant." 

On drums, Chris Slade joined the band, who would become much more well-known ten years later with AC/DC during the The Razor's Edge era, replacing Lee Kerslake (RIP), who at the same time was working with Ozzy Osbourne and participating in the Blizzard of Ozz album. 

The classic trio of Mick Box on guitar, Trevor Bolder (RIP) on bass, and Ken Hensley (RIP) on keyboards and second guitar remains intact. However, for Ken, who is also a founding member, this would be the last time he would record with the band. 

Now, this album, strictly speaking, would deserve a "massive kick" from me. It is certainly their least impressive album, especially considering that their disbandment was imminent, at least when compared to all their previous works of the 1970s. 

Nevertheless, it has a few points that prevent it from being entirely unsuitable, such as the tracks Imagination, Feelings, and the additional songs on the CD, including the B-side of the single Think it Over. 

Their sound is completely different, even from the AOR Fallen Angel, the last album with Lawton’s voice before his departure. 

As for Sloman, no matter how much his voice, reminiscent of a mix between Coverdale and Plant, is present, it doesn’t suit their style—even here! Most of the tracks sound overly polished for radio, perhaps an attempt to catch success on the airwaves. 

But not only do they fail at that, the band truly explodes, resulting in everyone leaving except Mick Box. With Kerslake’s help once again, Mick would go on to assemble the new Uriah Heep lineup, culminating in the quite good Abominog a few years later.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: CRIMSON GLORY, Chasing The Hydra

 

CRIMSON GLORY, Chasing The Hydra (2026)

No Remorse Records

Κυνήγι για χίμαιρες ή στροφή στο χαμένο μεγαλείο;

Με μεγάλη περιέργεια για το πώς θα ακούγεται, το άρτι κυκλοφορημένο νέο άλμπουμ αυτού του ονόματος–θεσμού στο αμερικανικό Power και Progressive Metal (κρατήστε ειδικά το δεύτερο, θα μας χρειαστεί), μπήκε ήδη στο «μαντρί» με τα CD. Μία κυκλοφορία για την οποία είχαμε κάποια δείγματα, αλλά ποτέ τα singles δεν αποτελούν αξιόπιστη πηγή.

Με τα 3/5 της ιστορικής σύνθεσης των ετών 1985–1989 και τον Travis Wills στο μικρόφωνο — σε μια θέση από την οποία ο αχανής Midnight (RIP) μας είχε στείλει στο υπερπέραν με το σκοτεινό ομότιτλο ντεμπούτο και το υπερμέγιστο Transcendence — ο Wills έχει αναμφίβολα πολύ δύσκολη δουλειά. Η ομάδα των μουσικών συμπληρώνεται από τους Ben Jackson και Mark Borgmeyer στις κιθάρες, τον Jeff Lords στο μπάσο και τον Dana Burnell στα κρουστά.

Η φωνή του Travis βοηθάει, καθώς διαθέτει κάποια από τα χρώματα και τις μελωδικές τονικότητες του Midnight· μάλλον γι’ αυτό βρίσκεται —και, συμπληρώνω, άξια— εδώ. Σε αντίθεση με τον τέρμα υψίφωνο Wade Black, που μάλλον «κάηκε» εύκολα την εποχή του Astronomica.

Οι εννέα συνθέσεις του άλμπουμ έχουν στοιχεία και ψήγματα από τις εποχές που η πλειονότητα εξ ημών γνώρισε αυτή τη μπάντα. Παρ’ όλα αυτά, δεν ακούμε «tribute band» (τύπου Accept από τα Lidl ή Pantera από τα Walmart, ξέρω ’γω…). Αυτό που ακούμε είναι οι Crimson Glory του 2026.

Να το πω αλλιώς: όσοι ακολουθούν τη μπάντα με την καρδιά τους ίσως παραξενευτούν από την πολύ πιο prog παρά καθαρά power προσέγγιση στη μουσική εδώ.

Η εισαγωγή με το “Redden the Sun”, το ομότιτλο “Chasing the Hydra”, και το “Broken Together” φέρνουν τις πρώτες αναμνήσεις από το παρελθόν. Τα “Angel in My Nightmare”, “Indelible Ashes”, “Beyond the Unknown”, “Armor Against Fate”, “Pearls of Dust” και το τελικό “Triskaideka” (τρείς και δέκα, δηλαδή 13 — ναι, με ελληνικό τίτλο!) συνθέτουν ένα άλμπουμ αξιόλογης προσπάθειας.

Είναι πολύ νωρίς για να πω τι μου αρέσει περισσότερο. Πάμε όμως καλά, και νομίζω πως, παρά τις Κασσάνδρες που βιάστηκαν να του πετάξουν λάσπη, μάλλον έχουμε έναν ακόμη νικητή για το ’26, με σίγουρα θετικό πρόσημο στο στερεοφωνικό μας.

English:

Chasing phantoms or reclaiming lost glory?

With great curiosity about how it would sound, the freshly released new album from this name‑institution of American Power and Progressive Metal (especially the latter — we’ll need it) has already found its way into the CD “pen.” We had heard a few early samples, but singles are never a reliable source.

With 3/5 of the classic 1985–1989 lineup and Travis Wills on vocals — stepping into a role from which the boundless Midnight (RIP) had sent us into the beyond with the dark self‑titled debut and the monumental Transcendence — Wills undoubtedly has a very difficult task. The rest of the band is completed by Ben Jackson and Mark Borgmeyer on guitars, Jeff Lords on bass, and Dana Burnell on drums.

Travis’ voice helps, carrying some of the colors and melodic tonalities of Midnight; that’s probably why he’s here — and, I’d add, deservedly so. Quite unlike the ultra‑high‑pitched Wade Black, who seemed to burn out rather quickly during the Astronomica era.

The album’s nine compositions contain elements and traces of the eras through which most of us first discovered this band. Yet this is not a “tribute band” situation (no Accept-from-Lidl or Pantera-from-Walmart vibes…). What we’re hearing is Crimson Glory in 2026.

To put it differently: those who follow the band with their hearts may be surprised by the far more prog‑leaning rather than purely power‑metal approach here.

The opening trio — “Redden the Sun,” the title track “Chasing the Hydra,” and “Broken Together” — brings the first flashes of the past. “Angel in My Nightmare,” “Indelible Ashes,” “Beyond the Unknown,” “Armor Against Fate,” “Pearls of Dust,” and the closing “Triskaideka” (three and ten, meaning 13 — yes, with a Greek title!) form an album of genuine merit.

It’s far too early to say what I like best. But things look good, and despite the Cassandras who rushed to throw mud at it, I think we may have another winner for ’26 — with a decidedly positive sign on our stereo.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: MAGNUM – The Visitation

 

MAGNUM – The Visitation

SPV Records

The Visitation marks Magnum’s 16th studio album, arriving two years after Into the Valley of the Moonking. For readers less familiar with the band, Magnum are long‑established figures in the pomp‑rock scene, with vocalist Bob Catley also maintaining a notable solo career.

The album flows pleasantly and carries the band’s trademark melodic sensibility, yet it doesn’t reach the level of a major, career‑defining release. While the production is warm and the performances solid, the record doesn’t consistently hold the listener’s attention at high intensity. Among the nine tracks, “Doors to Nowhere” and “Spin Like the Wheel” stand out as the most engaging compositions, showcasing the band’s strengths in atmosphere and melodic structure.

However, The Visitation cannot be compared to the band’s classic early works such as Kingdom of Madness and Magnum II, which remain benchmarks of their catalogue. This new album is a good, respectable addition for fans of pomp rock, but not an essential entry point for newcomers.

For listeners exploring SPV Records releases, the label offers a wide range of excellent heavy metal titles. And if you’re looking for a more impactful recent release in a similar melodic direction, Stormwarning by TEN is a stronger recommendation.

Ioannis  Kaskamanidis

Heavy Metal: The Common Enemy of the Cold War

 

The Cold War was never just a standoff of nuclear warheads. It was a titanic clash between two diametrically opposed worldviews. On one side, the Soviet Union championed a model of “positive freedom”—access to education, employment, and healthcare. On the other, the United States promoted “negative freedom”—individual rights, free speech, and the free market. When Heavy Metal burst onto the scene, it exposed the cracks in both systems.

1. The Ideological Clash: Two Worlds, Two Promises

Before turning to the music itself, we must understand the “showcase strengths” each superpower projected to the world.

• The Soviet Advantage

The USSR eradicated illiteracy at record speed and offered free higher education with a strong emphasis on the sciences. It led the world in gender equality, with women working as engineers, doctors, and scientists decades before this became common in the West. It guaranteed full employment and state-provided housing, presenting a society free from the anxieties of joblessness.

• The American Advantage

The United States excelled in individual liberties and pluralism. Despite racial injustices, citizens enjoyed the right to protest, freedom of religion, and a free press. Technological innovation translated into an abundance of consumer goods and a lifestyle—cars, appliances, fashion—that captivated young people across the globe.

2. The Soviet Union: Heavy Metal as “Ideological Poison”

In a system where art was expected to serve Socialist Realism, Metal was treated as ideological sabotage.

• The Committee as Gatekeeper

As Bulgakov illustrated in The Master and Margarita, nothing circulated without approval. Bands like Aria had to undergo state auditions. Officials dismissed distorted guitars as “Western decadence.” To survive, Aria registered as members of the state‑sanctioned ensemble Singing Hearts, disguising their Heavy Metal under legal paperwork.

• Repression in Practice

Music was distributed illegally through magnitizdat (underground tape‑copying). At concerts, police enforced total stillness; if anyone stood up to dance, the show was halted and the fan risked expulsion from university or loss of employment.

3. The United States: The “Satanic Panic” and the Moral Police

In the self‑proclaimed homeland of freedom, Metal was not hunted by the state but by a moral tyranny that resembled a modern witch hunt.

• Bonfires of the Records

In scenes reminiscent of the Nazi book burnings of 1933, religious groups publicly burned Metal albums, branding them “demonic contamination.”

• The Trials of the Icons

• Ozzy Osbourne was sued as the supposed instigator of youth suicides because of “Suicide Solution,” despite the lyrics warning against alcohol abuse.
• Judas Priest were dragged into court over alleged “subliminal messages,” with Rob Halford forced to sing in the courtroom to prove the absurdity of the claim.
• Dee Snider of Twisted Sister humiliated the PMRC in the U.S. Senate, demonstrating that the “Washington Wives” were driven not by evidence but by puritanical prejudice.

4. The Fall of the Walls: From Gorky Park to Monsters of Rock

As the Cold War began to fade, Metal became the global language of reconciliation. Gorky Park emerged as the exportable face of Perestroika, blending hammers-and-sickles with American flags on MTV.

The symbolic victory came in 1991 at Moscow’s Tushino Airfield: over a million people watched Metallica and Pantera, while Soviet soldiers threw their caps into the air and merged with the crowd. The Iron Curtain dissolved into a sea of headbangers.

Conclusion

Heavy Metal became the most “dangerous” genre because it exposed the shared hypocrisy of both superpowers. In the USSR, it challenged totalitarianism by demanding individuality. In the USA, it challenged puritanism by demanding freedom of expression.

Despite the USSR’s educational achievements and the USA’s civil liberties, neither system managed to contain a music whose driving force was free expression and human connection. Metal proved that people will always find a way to communicate—whether through the Iron Curtain or through the flames of a modern Inquisition.

Nikolaos Parastatidis