REVIEW: SOCIAL SCREAM, Initiation To The Myths

 

SOCIAL SCREAM, Initiation To The Myths (2018)

New Dream Records

Μεταλλική κραυγή. 

Ένα άλμπουμ που προστέθηκε πρόσφατα στη συλλογή μου. Οι Social Scream, με καταγωγή από τη Σπάρτη, βρίσκονται εδώ στη δεύτερη πλήρη κυκλοφορία τους και πραγματικά σου δίνουν τα σαγόνια στο χέρι. Αν έπρεπε να περιγράψω το είδος που παίζουν, θα το χαρακτήριζα ως Thrash Metal με πολλές Heavy Metal αφετηρίες. Για έναν παραλληλισμό, οι Iced Earth στα δύο πρώτα τους άλμπουμ βρίσκονται πολύ κοντά σε αυτό που ακούω εδώ. Τουλάχιστον έτσι ξεκινά το άλμπουμ στα πρώτα πέντε κομμάτια, με την αναλογία να αλλάζει στη συνέχεια προς το αντίστροφο, ώστε να καταλήγει σε ένα συνονθύλευμα Speed και Thrash.

Όπως κι αν το δεις (ή καλύτερα, όπως κι αν το ακούσεις), έχουμε εδώ ένα άλμπουμ ενός underground σχήματος, όπως τόσα και τόσα που προέρχονται από τις μεγαλουπόλεις —Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα— αλλά και από πόλεις και κωμοπόλεις της χώρας που ίσως δεν είχαμε ακούσει ποτέ, χάνοντας χρόνο στα ίδια και τα ίδια, ενώ το σήμερα ήταν δίπλα μας όλο αυτό τον καιρό.

Στο CD η σύνθεσή τους είναι: Βλάσης Διαμαντάκος (φωνή, κιθάρα), Δημήτρης Σακκάς (ντραμς), Κίμωνας Αλέξανδρος (κιθάρα) και Joe Black (μπάσο). Από τα συνολικά δέκα tracks, πολύ θετική εντύπωση μου έκαναν τα Metal Retaliation, Blacksmith, Prison of Freedom, List of Sins, Life Remains, Unblood και το ομότιτλο του άλμπουμ, στο οποίο δεν υπάρχουν στίχοι, παρά μόνο το υπόβαθρο της φωνής του Charlie Chaplin από τον λόγο που εκφωνεί στην ταινία Ο Μεγάλος Δικτάτωρ. Είναι πραγματικά λύτρωση για το μυαλό.

Θα υπάρχει, νομίζω, έντονο ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά στο μέλλον.

English:

Metallic Scream

An album that recently found its way into my collection. Social Scream, hailing from Sparta, deliver their second full‑length release here—and they really knock your jaw to the floor. If I had to describe the style they’re playing, I’d call it Thrash Metal with strong Heavy Metal roots. To draw a parallel, the first two Iced Earth albums come very close to what I’m hearing here. At least that’s how the record begins across the first five tracks, with the balance shifting later on in the opposite direction, eventually forming a blend of Speed and Thrash.

Whichever way you look at it (or better yet, whichever way you listen to it), this is an album from an underground band—one of the many emerging not only from big cities like Athens, Thessaloniki, and Patras, but also from towns and small cities across the country that we may have never heard of, wasting time on the same old things while the present was right beside us all along.

The lineup on the CD consists of Vlasis Diamantakos (vocals, guitar), Dimitris Sakkas (drums), Kimonas Alexandros (guitar), and Joe Black (bass). Out of the ten tracks in total, the ones that left a particularly strong impression on me were Metal Retaliation, Blacksmith, Prison of Freedom, List of Sins, Life Remains, Unblood, and the self‑titled track. The latter contains no lyrics—only the backdrop of Charlie Chaplin’s voice from his speech in The Great Dictator. It’s genuinely a cleansing experience for the mind.

I believe there will be strong interest in these guys in the future.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: EIGHT OF SPADES - Driven by Hate

 

EIGHT OF SPADES - Driven by Hate

Pervade Productions / Manitou Music

With a name like EIGHT OF SPADES, one might expect a certain influence—indeed, their sound reflects a mix rooted in classic heavy metal. Over recent years, France has produced a variety of compelling metal bands, and EIGHT OF SPADES broadens this landscape by incorporating elements from other genres of extreme sound.

Centered around a MOTORHEAD-inspired foundation, EIGHT OF SPADES blends thrash metal with punk and hardcore influences. These elements are particularly evident in the vocalist's delivery, which leans toward a raw, aggressive style characteristic of punk/hardcore vocals. Driven by Hate delivers a high-speed, rock ‘n’ roll attitude, aiming to energize listeners and evoke a sense of rebellious partying.

The album does not seek to reinvent the wheel or introduce groundbreaking innovations. Instead, it offers straightforward, passionate music designed to make you headbang and release some steam. While the sound may not align perfectly with my personal preferences, I found the album to be an enjoyable listen. For fans who appreciate metal infused with a gritty, rock ‘n’ roll spirit, this release is likely to resonate and provide a good time.

Nick  Parastatidis

Eight of Spades · Driven By Hate

REVIEW: OVERDRIVE – Angelmaker

 

OVERDRIVE – Angelmaker

Lion Music

Traditional heavy metal is often dismissed as “simple,” yet Angelmaker is a reminder that writing memorable, enduring songs is anything but easy. Technical proficiency can take a musician far, but crafting hooks, dynamics, and character is a different skill altogether—and this is where OVERDRIVE show their strength.

The Swedish band approaches classic metal with confidence and a clear understanding of the genre’s foundations. Their musicianship is solid, but what stands out is their ability to shape straightforward ideas into engaging, well‑constructed songs. Angelmaker leans heavily into an ’80s aesthetic, enriched with hard rock elements—most evident in tracks like “In Gut We Trust”—and supported by a modern production that gives the album clarity and punch.

The overall atmosphere recalls the spirit of RIOT, particularly the Thundersteel era, without feeling derivative. Alongside that influence, the album nods to JUDAS PRIEST, IRON MAIDEN, ACCEPT, RAINBOW, and even STRYPER—the latter especially noticeable in “See the Light.” These references help position Angelmaker within a familiar lineage, but the band’s personality remains intact.

This is a record that speaks directly to fans of ’80s metal, while also offering younger listeners a clear example of what makes traditional heavy metal compelling. It’s an album that grows with repeated listens; its strengths become more apparent over time.

Standout tracks include “Angelmaker,” “Under the Influence,” “On with the Action,” “To Grow,” “Cold Blood,” and “The Wavebreaker”—the last of which opens with a riff that strongly echoes a classic JUDAS PRIEST moment, though I’ll leave the discovery to the listener.

Nick Parastatidis

REVIEW: VENOM, Storm The Gates

 

VENOM, Storm The Gates (2018)

Spinefarm Records

Μαύρο τραίνο

Θα αρχίσω με μια διχαστική προβοκάτσια: Είναι οι Venom ένα black metal σχήμα; Αν όχι πλέον, ήταν παλιά; Σοβαρά τώρα, η βασική τους επιρροή στην ακραία μεταλλική σκηνή είναι αδιαμφισβήτητη. Η σημερινή ομάδα των «σκέτων» Venom, του Conrad Lant —γνωστού με το τρισχαριτωμένο παρατσούκλι Cronos— αποτελεί το ένα κομμάτι των ιστορικών Venom, αφού οι άσπονδοι αρχικοί συνεργάτες του, Mantas και Abaddon, έχουν τους Venom Inc.

Πρόκειται για ένα πάρα, πάρα πολύ βαρύ σε σημεία και αλλού πολύ γρήγορο dark thrash metal τρίο. Ένα τρίο που, τουλάχιστον από τις αρχές του νέου αιώνα, παραμένει στην ίδια μουσική γραμμή: Motörhead και punk συνυπάρχουν όπως πάντα μέσα τους, ενώ επιμένουν να χρησιμοποιούν κάποια αποκρυφιστικά στοιχεία — όχι πάντα στη μουσική τους (εδώ που τα λέμε, και οι Inc. το ίδιο κάνουν!).

Το συγκεκριμένο δισκάκι είναι από τα πιο πρόσφατα έργα της περιόδου τους. Με τον προαναφερθέντα κύριο σε μπάσο και γκάρισμα, και τους Rage (κιθάρα) και Dante (ντραμς) —αγνώστων λοιπών στοιχείων ταυτότητας!— έβγαλαν τα δεκατρία κομμάτια του άλμπουμ. Καλό; Ναι, όσο «καλό ή κακό» είναι ένα από τα πρόσφατα άλμπουμ τους. Κάποιες κιθάρες τείνουν προς το κλασικό heavy metal, οι στίχοι κινούνται στο σκοτάδι, τα tempo άλλοτε βασανιστικά αργά κι άλλοτε γρήγορα. Τι άλλο να ζητά κανείς από αυτούς; Περνάς καλά ακούγοντάς το — κι αυτό είναι το νόημα.

Με στιγμές όπως τα Bring Out Your Dead, Destroyer, Immortal, Notorious, I Dark Lord, 100 Miles to Hell, Suffering Dictates, Storm the Gates να θυμίζουν τους Venom που πάντα ξέραμε, χωρίς όμως τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου να υστερούν ιδιαίτερα σε σχέση με αυτά.

English:

Black Train

Let me start with a divisive provocation: Are Venom a black metal band? If not anymore, were they ever? Jokes aside, their foundational influence on the extreme metal scene is undeniable. Today’s version of the “plain” Venom, led by Conrad Lant — better known by the wonderfully mischievous nickname Cronos — represents one half of the band’s legacy, since his not‑so‑friendly original partners, Mantas and Abaddon, now run Venom Inc.

What we have here is a very, very heavy at times and elsewhere blisteringly fast dark thrash metal trio. A trio that, at least since the early 2000s, has stuck to the same musical path: Motörhead and punk still run in their veins, and they continue to sprinkle in some occult elements — not always in the music itself (to be fair, the Inc. camp does the same!).

This little record is one of their more recent offerings. With the aforementioned gentleman on bass and snarls, and Rage on guitar and Dante on drums — further identity details unknown! — they deliver the album’s thirteen tracks. Is it good? Yes, as “good or bad” as any of their recent albums. Some guitar parts lean toward classic heavy metal, the lyrics dwell in darkness, and the tempos swing from torturously slow to outright frantic. What more could anyone expect from them? You have fun listening to it — and that’s the whole point.

With moments like Bring Out Your Dead, Destroyer, Immortal, Notorious, I Dark Lord, 100 Miles to Hell, Suffering Dictates, and Storm the Gates evoking the Venom we’ve always known, the rest of the album’s tracks don’t fall far behind.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: URIAH HEEP, Sonic Origami

 

URIAH HEEP, Sonic Origami (1998)

Spitfire Records

Πόση μαγευτική μελωδία σηκώνεις;

Εποχές κι εκείνες… Τους είδα λίγο μετά το 1999 στο Ρόδον, χωρίς να έχω ακόμη αυτό το άλμπουμ, και απογοητεύτηκα γιατί το έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο. Μόνο οι νέοι — δηλαδή Only the Young, όπως λέει και το “χιτ” του CD. Τότε ήμασταν νέοι μεν, αλλά θέλαμε να ακούσουμε τα μυθικά κομμάτια της δεκαετίας του ’70, όπως είναι λογικό.

Τι μένει λοιπόν για την εποχή αυτή, που όπως ξέρουμε θεωρείται η A.O.R. περίοδος αυτού του τεράστιου — ιστορικά και ακόμη περισσότερο δισκογραφικά — Hard Rock θηρίου; Μα πλέον οι δύο και κάτι δεκαετίες που μας χωρίζουν από αυτόν τον δίσκο μάλλον δούλεψαν υπέρ του!

Ο Bernie Shaw ήταν ήδη τότε ο μακροβιότερος τραγουδιστής τους (πόσο μάλλον τώρα που παραμένει στη θέση του). Ο Mick Box, το μόνο αρχικό και ιδρυτικό μέλος, στην ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα… παραμένει κι αυτός. Ο πληκτράς Phil Lanzon ήταν τότε στη σύνθεση, αλλά οι — δυστυχώς — μακαρίτες Trevor Bolder στο μπάσο και ο ντράμερ που αγαπήσαμε και στον πρώτο δίσκο του Ozzy Osbourne, ο παιχταράς Lee Kerslake, μας λείπουν αφόρητα.

Εντάξει, αν είσαι ακόλουθος της αχανούς πορείας τους, θα σου έλεγα ότι πλέον ναι, ανήκει στα ύστερα κλασικά τους. Από την άλλη, αν δεν τους ξέρεις (πραγματικά απίθανο, αλλά αν…), μην ξεκινήσεις από αυτό, αλλά από τα Demons and Wizards ή The Magician’s Birthday του 1972.

Τα Between Two Worlds, I Hear Voices, Heartless Land, ο ύμνος — όπως προείπαμε — Only the Young, το μαγικό A.O.R. κομμάτι Question, καθώς και τα Change, Feels Like, η γρήγορη ροκιά Everything in Life και το τελικό The Golden Palace, έχουν να δώσουν πολλά για να ονειρευτείς.

English:

How Much Enchanting Melody Can You Take?

Those were the days… I first saw them a little after 1999 at Rodon, without even owning this album yet, and I left disappointed because they played almost the whole thing. Only the young — Only the Young, as the CD’s “hit” says. Sure, we were young back then, but naturally we wanted to hear their mythical ’70s material.

So what remains for this era, the one we all know as the A.O.R. period of this massive Hard Rock beast — historically huge, and even more so discographically? Well, the two‑plus decades that now separate us from this record seem to have worked in its favor.

Bernie Shaw was already their longest‑serving vocalist at the time (let alone the fact that he’s still in the role). Mick Box, the sole original founding member, still holding down electric and acoustic guitars… remains to this day. Keyboardist Phil Lanzon was part of that lineup too, but the late Trevor Bolder on bass and the drummer we adored from Ozzy Osbourne’s debut — the phenomenal Lee Kerslake — are missed unbearably.

If you’ve followed their vast journey, I’d tell you that yes, by now this album definitely belongs to their late‑era classics. On the other hand, if you don’t know them (highly unlikely, but still…), don’t start here — go to Demons and Wizards or The Magician’s Birthday from 1972.

Between Two Worlds, I Hear Voices, Heartless Land, the anthem — as mentioned — Only the Young, the magical A.O.R. gem Question, along with Change, Feels Like, the fast rocker Everything in Life, and the closing The Golden Palace all have plenty to offer if you’re ready to dream.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: MEAN STREAK – Declaration of War

 

MEAN STREAK – Declaration of War

Black Lodge Records

MEAN STREAK’s second album finds the Swedish band leaning fully into a traditional heavy metal identity. Where their debut carried clear power‑metal traces, Declaration of War reduces those elements to a minimum and embraces an 80s‑rooted sound. The influences are immediately recognizable: the sharp edges of JUDAS PRIEST and ACCEPT, the melodic weight of DIO and IRON MAIDEN, and even a touch of RAINBOW’s flair—most evident in “No Man’s Land.” Younger listeners may also detect occasional HAMMERFALL‑like moments, subtle but present.

The songwriting stays within the familiar framework of classic metal, yet the band approaches it with precision and confidence. The performances are tight, the structures well‑built, and the lead guitar work stands out as one of the album’s most convincing elements. While Declaration of War does not attempt to expand or redefine the genre, it carries enough freshness and enthusiasm to avoid feeling stagnant.

For dedicated fans of traditional heavy metal, this is a solid and enjoyable listen—crafted with respect for the genre’s legacy and delivered with genuine passion. For listeners outside that circle, it may not offer anything essential, but it remains a competent and engaging record. As someone who appreciates this style, I found it satisfying and would rate it 7.5/10.

Nick Parastatidis

REVIEW: FIREWIND, Live Premonition

 

FIREWIND, Live Premonition (2008)

Century Media Records

Μια κορυφαία εποχή αποτυπωμένη σε ήχο

Τους είχα δει μέσα στο Gagarin 205 Club, στην ίδια τότε περιοδεία τους, όπου ανακοίνωσαν ότι θα κυκλοφορούσαν το συγκεκριμένο διπλό live λίγους μήνες αργότερα. Στην πατρίδα των δύο από τους πέντε, τη Θεσσαλονίκη, γράφτηκαν τα κομμάτια για αυτή την τόσο ξεχωριστή ζωντανή στιγμή.

Τολμώ να πω ότι ήταν η χρυσή εποχή τους, με τον Appolo Papathanasio στη φωνή, τον Mark Cross στα ντραμς, τον Bob Κατσιώνη στα πλήκτρα και στην επιπλέον κιθάρα, και τους βασικούς παίκτες της ομάδας μέχρι σήμερα: τον Gus G. (Κώστα Καραμητρούδη κατά κόσμον) στην κιθάρα και τον Πέτρο Χριστοδουλίδη στο μπάσο.

Μεγάλες στιγμές, μεγάλα κομμάτια από τα πρώτα πέντε –ως τότε– στούντιο άλμπουμ των Firewind, ενός από τα συγκροτήματα που επανέφεραν το επίθετο «ελληνικό» πριν από την περιγραφή Power Metal. Ένα άλμπουμ που σε γυρνά πίσω. Αξέχαστες εποχές!

English:

A defining era captured in sound

I had seen them at the Gagarin 205 Club, on that very same tour, when they announced that this double live album would be released a few months later. In the hometown of two of the five members, Thessaloniki, the tracks for this unique live moment were written.

I dare say it was their golden era: Appolo Papathanasio on vocals, Mark Cross on drums, Bob Katsionis on keyboards and additional guitar, and the core players who remain the backbone of the band to this day—Gus G. (Konstantinos Karamitroudis, in everyday terms) on guitar and Petros Christo on bass.

Great moments, great songs from the first five studio albums Firewind had released up to that point—one of the bands that brought the word “Greek” back into the description of Power Metal. An album that takes you back. Unforgettable times.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης