REVIEW: LED ZEPPELIN, Presence

 

LED ZEPPELIN, Presence (1976)

Swan Song

Παρουσία και στίγμα

Οι πατέρες του σκληρού ηλεκτρικού ήχου παραδίδουν εδώ μερικά κομμάτια που, αν και δεν διεκδικούν τον τίτλο του κλασικού όπως το προηγούμενο υλικό τους έως το 1975, παρ’ όλα αυτά δεν τα λες και άσχημα. Ιεροσυλία θα ήταν να μη συγκαταλέγεται στα κλασικά τους το δεκάλεπτο μυθολογικό έπος Achilles Last Stand, που ανοίγει τον δίσκο.

Τώρα, μιας και λέμε και τα στραβά, το εξώφυλλο της γνωστής εταιρείας γραφικών Hipgnosis — υπεύθυνης για πολλά ακόμη jackets φωτογραφικών συνθέσεων της εποχής και για καλλιτέχνες όπως οι Pink Floyd, Scorpions, Black Sabbath, Eloy, Gentle Giant, Rush, Wishbone Ash — σε άσπρο φόντο… εμένα πάντα κάπως άκυρο μου φαινόταν. Ίσως να ήταν και ο λόγος που άργησα να αποκτήσω αυτό το άλμπουμ. Αλλά το εξωτερικό περιτύλιγμα μερικές φορές αδικεί το εσωτερικό περιεχόμενο.

Όσο κι αν τους αγαπώ (έχω ξαναπεί πως το Led Zeppelin II ήταν το πρώτο L.P. που απέκτησα ποτέ), αυτό δεν είναι το πιο καυτό άλμπουμ των τεσσάρων Άγγλων. Παρ’ όλα αυτά, η μουσική που παρουσιάζει δεν έχει διαφορετική αντιμετώπιση ούτε λιγότερες πηγές έμπνευσης από το Physical Graffiti ή το Houses of the Holy που προηγήθηκαν.

Η «παρουσία» του μολυβένιου αερόπλοιου είναι ένα χρονικό σημείο στην καριέρα τους που, χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι, τους έφερνε πιο κοντά στο τέλος. Παρ’ όλα αυτά, η φλόγα τους για Hard Rock, Progressive, Blues, ακόμη και Funk παραμένει αναμμένη — και αυτό δεν το κρύβουν κομμάτια όπως τα For Your Life, Royal Orleans, Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock ή Tea for One.

English:

Presence and Imprint

The fathers of the hard electric sound deliver here a set of tracks which, although they don’t quite claim the status of “classics” like their material up to 1975, are still far from disappointing. And it would be downright sacrilegious not to count the ten‑minute mythological epic Achilles Last Stand, which opens the album, among their classics.

Since we’re also pointing out the flaws, the cover art by the well‑known graphic design house Hipgnosis — responsible for many photographic collage jackets of the era and for artists such as Pink Floyd, Scorpions, Black Sabbath, Eloy, Gentle Giant, Rush, and Wishbone Ash — always felt a bit off to me with its stark white background. It might even be the reason I took so long to buy this album. But sometimes the outer packaging does a disservice to the content within.

As much as I love them (I’ve said before that Led Zeppelin II was the first L.P. I ever owned), this isn’t the hottest album by the four Englishmen. Still, the music it presents doesn’t show any lack of inspiration or creative sources compared to Physical Graffiti or Houses of the Holy that came before it.

The “presence” of the lead zeppelin marks a moment in their career that — without them realizing it — brought them closer to the end. Even so, their fire for Hard Rock, Progressive, Blues, and even Funk remains fully alive, something made clear by tracks like For Your Life, Royal Orleans, Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock, and Tea for One.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: SECRET SPHERE – Archetype

 

SECRET SPHERE – Archetype

Marquee Avalon Records

When I first presented Heart & Anger back in 2005, what struck me about Secret Sphere was their ability to balance traditional power metal with the more pompous, symphonic elements of their sound. It was a release that stood out for its quality and sense of purpose. Archetype clearly attempts to revisit that formula, and to a certain extent, it succeeds.

There are certainly compositions worth highlighting. The title track “Archetype” will appeal to fans of early Edguy and Orden Ogan, while “Death from Above” and “Line of Fire” deliver strong hooks—the latter even echoing HammerFall’s “Hearts on Fire” in its chorus. These moments show that the band still knows how to craft engaging, melodic power metal.

However, the album leans more heavily into pomp than necessary, and the production pushes everything to such an extreme polish that the initial impact fades quickly. It’s impressive on first listen, but after a few spins, many tracks struggle to remain memorable. The overall feeling is that everything is performed and produced at maximum intensity, often without a deeper musical reason beyond sheer spectacle.

As a modern power metal release, Archetype is far from poor. Yet Secret Sphere have demonstrated in the past that they can deliver material with more substance and staying power. Younger listeners or fans who enjoy highly polished, symphonic-leaning power metal may find plenty to enjoy here. More seasoned listeners, however, may look for something less grandiose and more grounded in strong songwriting.

Ultimately, Archetype will resonate most with the dedicated fanatics of this particular style.

Nick Parastatidis

SERPENTHEIR Share New Visuals for “Celebrations”

 

Gdańsk-based experimental metal project Serpentheir have unveiled a new visuals video for “Celebrations”, taken from their upcoming 2026 album Iridescence. Known for fusing symphonic black metal, melodic death metal, groove elements, and dense synth layers, the project continues its evolution from a one‑man vision by Maurizio Pullman (Dr. Caligula) into a full composing collective.

With a discography spanning 4.5 albums, including Hypernature’s Vines and Oneirism, Serpentheir push their mechanically charged, genre‑bending sound into new territory. Iridescence marks both a fresh creative chapter and the band’s long‑awaited move to the stage.

LIVE REPORT: NIGHT SPECTRE, KNIGHTGHOST, CONQUISTADORS

 

NIGHT SPECTRE, KNIGHTGHOST, CONQUISTADORS

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 – Κύτταρο Live, Αθήνα

Η καλή φάση φάνηκε από νωρίς. Από την ανακοίνωση κιόλας της συγκεκριμένης βραδιάς από την Eat Metal Records του παλιού γνώριμου Greg Varsamis, κάτι μέσα μου έλεγε: «Εκεί θα είσαι!»

Την ίδια μέρα υπήρχαν κι άλλα live — Acid Death με Death Courier στο Academy, καθώς και το *Battle of the Hellenic Metal Bands στο An για τη συμμετοχή στο Wacken Fest. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά ήξερα πολύ καλά πού θα βρισκόμουν.

Οι μπάντες που άνοιγαν μου ήταν αμυδρά γνωστές· πρόκειται για καινούρια σχήματα, οπότε τί καλύτερο από το να δούμε ξανά φρέσκο αίμα να «ρέει» μέσα από μεταλλικές νότες.

Στις 19:30 μπήκαμε στο μικρό, ζεστό και γνώριμο Κύτταρο. Ήταν και περίοδος Αποκριών, οπότε —μετά από προτροπή του Γιάννη Ζάχου, που είχε την εποπτεία των headliners— αρκετοί από εμάς ήμασταν ντυμένοι «μερακλήδες» πειρατές: μούτσοι, καπεταναίοι του *Μαύρου Μαργαριταριού*, με όλα τα σχετικά αξεσουάρ. Πιστόλες, μαύρα πειρατικά λάβαρα, σπαθιά, γάντζοι… (κονφετί και σερπαντίνες δεν πήραμε, γιατί μάλλον θα μας έβαζε το προσωπικό να καθαρίσουμε το κλαμπ!)

NIGHT SPECTRE

Είκοσι λεπτά αργότερα, ακριβώς όπως έγραφε το πρόγραμμα, οι πρώτοι ανέβηκαν στη σκηνή. Οι Night Spectre είναι μια μπάντα της οποίας ο ήχος μπορεί να χαρακτηριστεί ως neo‑NWOBHM. Κλασικές μελωδίες, κέφι και έντονο άρωμα από τα τρία πρώτα Iron Maiden, αυστηρά. Προσθέστε Tokyo Blade και Diamond Head των δύο πρώτων άλμπουμ, και έχετε μια πολύ καλή εικόνα του ήχου και της αισθητικής τους.

Ο τραγουδιστής, με τζιν battlevest γεμάτο ραφτά, κονκάρδες και pins, και από μέσα κόκκινο‑μαύρο ριγέ t‑shirt, ζούσε τη φάση «επιστροφή στο παρελθόν» με άνεση και χαμόγελο. Αναμένουμε το πρώτο άλμπουμ τους μέσα στο 2026, κάπου τον Μάιο — αν άκουσα καλά.

KNIGHTGHOST

Μετά το ωραίο, ηχητικά καθαρό και κεφάτο old‑school metal των Night Spectre, σειρά είχαν οι Knightghost, που μας μετέφεραν σε πιο νευρικούς, επικούς και μεταγενέστερους ηχητικούς δρόμους. Αν είμαστε ακόμη πολλοί οι φίλοι των Heavy Load, των Liege Lord του πρώτου άλμπουμ, με αρκετό πνεύμα Omen και ίσως πρώιμου power metal, τότε η μπάντα αυτή θα μας προσφέρει στο μέλλον μεγάλες συγκινήσεις.

Με διάθεση και όρεξη, μας κράτησαν ζεστούς μέχρι το κυρίως πιάτο — που θα είχε… θαλασσινά τραγούδια σε λίγο.

CONQUISTADORS

Και κάπως έτσι η ώρα πέρασε. Ο Σαλονικιός, χρόνια τώρα καπετάνιος και πολυθεσίτης Harry “Tyrant” Conclin, μαζί με τα τέσσερα παλικάρια από τον Βαρδάρη, ανέβηκαν και έστησαν τα props και τον ήχο τους, ώστε να ζήσουμε αυτό που τελικά δεν περιμέναμε στις επόμενες ώρες.

Η ατμόσφαιρα ήταν απερίγραπτη. Μελωδίες και ύμνοι των Running Wild, με έμφαση από το πρώτο τους άλμπουμ έως και το «Masquerade», όπως ακριβώς το περιμέναμε: με ψυχή, με πάθος και με από κάτω αβάσταχτη λαχτάρα.

Οι Γερμανοί πειρατές του Captain Rock ’N’ Rolf δεν πρόκειται να μας κάνουν πλέον τη χάρη. Από το 1991 που πάτησαν τελευταία φορά πόδι εδώ, έχουν αγνοήσει μια χώρα που τους λάτρεψε από την αρχή — και συνεχίζει να τους λατρεύει. Αυτό το άδικο μας τρώει δεκαετίες τώρα.

Η σκέψη ότι οι πέντε φίλοι επί σκηνής δεν ήταν απλώς μια tribute μπάντα, αλλά —το καλύτερο δυνατό— ένα πολύ δυνατό υποκατάστατο, υποχώρησε άμεσα. Η μουσική, υπό την επιβλητική φωνή του Harry, τα έκανε όλα πέρα.

Απίστευτη ατμόσφαιρα, αστείρευτο κέφι, και πάρα πολλά κλασικά κομμάτια των Running Wild να εκτελούνται ίσως και καλύτερα από τη σημερινή σύνθεση του αυθεντικού συγκροτήματος. Κάποια τεχνικά λαθάκια, όπως σε κάθε live, αλλά σε ένα γεμάτο Κύτταρο δεν καταλαβαίναμε τίποτα.

Τελικά κάναμε τη σωστή επιλογή. Και μέχρι την επόμενη φορά —που ελπίζουμε να μην αργήσει— παραμένουμε Under Jolly Roger

Conquistadors – Setlist

-Chamber of Lies 

- Into the Arena 

- Black Wings of Death 

- Port Royale 

- Riding the Storm 

- Raging Fire 

- Men in Black 

- Freewind Rider 

- Blazon Stone 

- Beggars Night 

- Lead or Gold 

- Branded and Exiled 

- Prisoners of Our Time 

- Soulless 

- Little Big Horn 

- Chains and Leather 

- Raise Your Fist 

- Final Gates 

- Bad to the Bone 

- Conquistadors 

- Under Jolly Roger 

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: DEATH METAL.BE – Sampler 9

 

DEATH METAL.BE – Sampler 9

Independent

It’s fair to say that this is one of the longest‑running and most consistently solid compilation series in the underground, and Sampler 9 continues to justify that reputation. One of the main strengths of these releases is the clear effort put in by the participating bands. They’re given six months to prepare a track that represents their sound, and more often than not they choose to contribute something new—often an unreleased song—which immediately adds value for anyone considering picking up the sampler. After all, a compilation loses its purpose when you already know most of the material.

Beyond that, several factors make this series appealing. The fact that this is the ninth consecutive sampler from deathmetal.be  speaks to its success and staying power. Over the years, it has introduced me to numerous noteworthy Belgian bands, and it remains one of the most effective ways to explore the country’s underground metal scene.

Sampler 9 offers an additional point of interest: its musical breadth. Previous editions focused strictly on extreme metal, but this time the spectrum widens. Alongside the expected grind, black, and death metal, listeners will also encounter dark progressive metal (THE DIFFERENCE deliver a particularly impressive contribution), folk metal, stoner, deathcore, and metalcore. This variety gives the compilation a dynamic flow and makes it easier for listeners to discover new corners of the scene.

On a personal note, I found myself returning to this sampler repeatedly, and I expect it will stay in rotation for a while. Credit is due to the team behind it for curating a release that not only highlights established acts but also brings forward bands worth following from here on.

Participating bands: 

CARRION, POWERSTROKE, TITAN, SLEEPLESS MALEFICE, HEIDRUN, THE EVIL PONY’S, SOLIFUGIA, FATAL RECOIL, THIRD DYNASTY, G.O.D., ORANGE HILL, THE DIFFERENCE, PREMATORY, BEAR, SEED OF ROCK, ALESIA, CORPSE MUTILATION, SHADES OF GREY, URZAMOTH.

Christine  Parastatidou

abadon · Sleepless Malefice - Nuclear Holocaust

REVIEW: NIGHTFALL, Lesbian Show

 

NIGHTFALL, Lesbian Show (1997)

Holy Records

Με το ένα πόδι στην καταξίωση

Οι Nightfall και ο κινητήριος τροχός τους, ο Ευθύμης Καραδήμας, προφανώς δεν χρειάζονται συστάσεις στο κοινό μιας χώρας όπως η δική μας. Από τους στυλοβάτες της ελληνικής ακραίας metal σκηνής ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και τις στάχτες των Epidemic, η μπάντα έπαιξε τη μουσική της και έγραψε τους πρώτους δίσκους της περιπλανώμενη ανάμεσα στο death και το black metal.

Με τον τέταρτο πλήρη δίσκο τους, αυτόν εδώ, όμως, συγκλόνισαν τα στεγανά του ακραίου ήχου — κάτι που είχε ήδη ξεκινήσει, σε έναν βαθμό, από το εξαιρετικό προηγούμενο Athenian Echoes. Κάποιοι είπαν ότι έβαλαν πολύ κλασικό heavy και gothic metal νερό στο blackened death metal κρασί τους. Δεν μπορώ να διαφωνήσω· παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν οι μόνοι. Από την άλλη, το τελικό αποτέλεσμα θεωρείται πλέον κλασικό και αγαπημένο, άρα ο χρόνος το δικαίωσε πανηγυρικά.

Mike Γαλιάτσος στην κιθάρα, με τον Δημήτρη Αγγελόπουλο να συνδράμει επίσης σε κάποια κομμάτια· ο Ευθύμης σε φωνή και μπάσο· ο Γιώργος Ασπιώτης στα πλήκτρα και το ηλεκτρικό πιάνο· ντραμς από τον Toni Kostiainen στην ηχογράφηση — και πέστε μου ότι τα Lesbian Show, Aenaon, Dead Woman Adieu, The Secret Admirer, My Own Troy, Death Star, Cold Bloody Killer δεν τα θυμάστε πάντα από εδώ μέσα… Δεν γίνεται απλά.

English:

One Step Away from Acclaim

Nightfall — and their driving force, Efthimis Karadimas — hardly need an introduction to an audience like ours. As one of the pillars of the Greek extreme metal scene since the late ’80s and the ashes of Epidemic, the band carved its early path moving between death and black metal, shaping its identity through those first formative records.

With their fourth full‑length album — this one — they shook the boundaries of the extreme sound, a shift that had already begun, to some extent, on the excellent Athenian Echoes. Some argued that they poured too much classic heavy and gothic metal “water” into their blackened death metal “wine.” It’s not an unreasonable observation; still, they were far from the only ones exploring such hybrid directions at the time. What matters is that the final result is now regarded as both classic and beloved — proof that time has vindicated it spectacularly.

Mike Galiatsos on guitar, with Dimitris Aggelopoulos contributing to select tracks; Efthimis handling vocals and bass; Giorgos Aspiotis on keyboards and electric piano; drums recorded by Toni Kostiainen — and honestly, try telling me you don’t immediately recall Lesbian Show, Aenaon, Dead Woman Adieu, The Secret Admirer, My Own Troy, Death Star, Cold Bloody Killer from this album alone… It’s simply impossible.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: FINAL DEPRAVITY - Nightmare 13

 

FINAL DEPRAVITY - Nightmare 13

Nihilistic Empire / Twilight Vertrieb Records

FINAL DEPRAVITY emerge from Germany’s Ruhr region, a place long associated with the country’s thrash metal lineage. Unsurprisingly, the band draws heavily from the area’s defining acts—SODOM and KREATOR—and that influence is immediately audible. Their approach also folds in elements of American thrash, occasionally echoing SLAYER, while touches of melodic death metal surface throughout the record.

“Nightmare 13” further incorporates modern metal traits, including scattered core‑leaning moments, particularly noticeable in the vocal delivery. Taken together, these components give a clear picture of the band’s stylistic intentions: energetic, aggressive, and rooted in familiar thrash traditions.

Despite the solid musicianship and evident enthusiasm, the material ultimately feels too conventional. The riffs, structures, and overall direction follow well‑worn paths, offering little that stands apart from countless similar releases. It’s competent and spirited, but rarely distinctive, and the album doesn’t leave a lasting impression beyond its influences.

“Nightmare 13” may still appeal to dedicated thrash completists or listeners who actively seek out every new entry in the genre. For others, it’s a respectable but unremarkable effort that doesn’t push beyond the boundaries it so clearly reveres.

Christine  Parastatidou