REVIEW: CHRIS KAPPAS, Breaking The Chains

 

CHRIS KAPPAS, Breaking The Chains (2026)

ESA Productions

Επειδή γουστάρει, το έκανε...

Ένας διαφορετικός τραγουδιστής, ένα διαφορετικό άλμπουμ — κι ας αφήσουμε προσωρινά στην άκρη όσα έχουμε στο μυαλό μας για τη φωνή του, τόσο με τους Reflection ή οτιδήποτε άλλο έχει κάνει παλιότερα, όσο και τώρα με τους Achelous.

Μια δουλειά φτιαγμένη με όρεξη και μια καλώς εννοούμενη νοσταλγία για τον μελωδικό Hard ’N Heavy ήχο (έπος εδώ δεν έχει, τα ’παμε και καθαρίσαμε!), μέσα από έναν προσωπικό δίσκο με όλη τη σημασία της φράσης.

Φίλοι και συνεργάτες από… παντού και από όλες τις εποχές της παρουσίας του συμπράττουν με τον Chris και, στο μπλέντερ των ιδεών, χωράνε υλικά από το Slide It In και τους μετέπειτα Whitesnake, τα τρία πρώτα άλμπουμ των Bon Jovi, τους Dokken — όχι μόνο λόγω τίτλου — ίσως και λίγοι Journey μέσα στη συνταγή, αλλά και τα κλασικά των Y&T μέχρι το ’85. Όλα αυτά δένουν με ωραία πλήκτρα που δεν κουράζουν και γενικά με εκείνο το παλιό, όμορφο ηχόχρωμα, δοσμένο όμως μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα, με παραγωγή σημερινών προδιαγραφών και βεβαίως κρυστάλλινο ήχο.

Είναι ένα άλμπουμ για διασκέδαση; Ναι, είναι — και γιατί να μην είναι;

Αν και μέχρι στιγμής παίζουν επαναληπτικά κυρίως το I’m Alive, που είναι και το πιο «metal» κομμάτι του δίσκου, ξεχώρισα επίσης τα Breaking the Chains, Light My Fire, Day in Your Hell και Strangers in Love, Electrified.

English:

He Did It Because He Felt Like It...

A different singer, a different album — and let’s put aside for a moment whatever we may already have in mind about his voice, whether from his days with Reflection and anything else he’s done in the past, or now with Achelous.

This is a work made with genuine passion and a well-intentioned sense of nostalgia for the melodic Hard ’N Heavy sound (there’s no epic metal here — we already settled that!), delivered through a deeply personal album in every sense of the phrase.

Friends and collaborators from… everywhere, and from every chapter of his musical journey, join forces with Chris, and inside this blender of ideas you’ll find ingredients drawn from Slide It In-era and later Whitesnake, the first three Bon Jovi albums, Dokken — and not just because of the title — maybe even a touch of Journey in the mix, along with the classic Y&T sound up to around ’85. All of this comes together with tasteful keyboards that never become tiring and, overall, that wonderfully old-school sonic character, presented through a modern lens, backed by contemporary production values and a crystal-clear sound.

Is this an album made purely for fun? Yes, it is — and why shouldn’t it be?

Although I’m Alive — also the album’s most “metal” track — has been on repeat the most so far, I also singled out Breaking the Chains, Light My Fire, Day in Your Hell, and Strangers in Love, Electrified.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: THE BRIDAL PROCESSION - Astronomical Dimensions

 

THE BRIDAL PROCESSION - Astronomical Dimensions

Siege Of Amida Records

France continues to showcase one of the most unconventional and inventive metal scenes in the world. French bands from this scene often craft unique soundscapes, blending a diverse array of elements—sometimes even contradictory—to fulfill their artistic visions. THE BRIDAL PROCESSION exemplifies this approach, and their name alone hints at something less overtly extreme than their actual sound.

Despite their moniker, the band’s music is characterized by a formidable intensity, combining brutality with a nuanced complexity. Their death metal is marked by sharp, incisive riffs and a solid, concrete rhythm section that features frequent progressive cuts and tempo shifts, demonstrating technical proficiency and compositional sophistication. Interspersed within their aggressive framework are subtle black metal influences, psychedelic keyboard textures, and occasional mesmerizing piano passages, adding layers of atmospheric depth to their sound.

The vocalist delivers his performance with raw venom and intensity, amplifying the visceral impact of their compositions. The lyrical and emotional delivery complements their blend of classic brutal death metal with more modern, innovative touches. The production quality is notably clear, allowing listeners to discern every detail within the dense arrangements—an essential feature given the complexity of their music.

Visually, the album’s cover art is striking and intense, effectively reflecting the darkness and extremity inherent in the band's musical ethos. It serves as a fitting visual counterpart to the sonic experience, reinforcing the overarching themes of brutality and chaos.

In conclusion, THE BRIDAL PROCESSION offers a compelling and multifaceted take on death metal, balancing brutality with experimental elements. Their work is a testament to the innovative spirit of the French scene, providing both intensity and complexity for listeners willing to immerse themselves in their dark, intricate universe.

Christine  Parastatidou

REVIEW: MEDUSA 'S WRATH, The Seventh Plague Of Babylon

 

MEDUSA 'S WRATH, The Seventh Plague Of Babylon (2026)

Sleaszy Rider SRL

Άλμα πίστης ή άλμα με τα μάτια κλειστά;

Είναι μεγάλη χαρά να βλέπω ακόμη ένα νέο και ανερχόμενο σχήμα να ξεχωρίζει μέσα σε τόσα άλλα, χάρη στη δουλειά του. Οι Αθηναίοι heavy metallers συνεχίζουν με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, αυτή τη φορά υπό τη στέγη της Sleazy Rider, και όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά. Είναι η αλήθεια που σχηματίζεται στο μυαλό μου ακούγοντας την επερχόμενη κυκλοφορία τους. Ένα άλμα το περίμενα· όμως το πώς από το πρώτο σκαλί βρέθηκαν δύο ή τρία πιο πάνω, πραγματικά δεν το κατάλαβα!

Η σκληρή δουλειά της ανανεωμένης πεντάδας — των Πέτρου Καλύβα και Δημήτρη Ντόζη στις κιθάρες, του Γιώργου Χρυσανθίδη στα φωνητικά, του Θοδωρή Δημητριάδη στα τύμπανα και του νέου μπασίστα Γιάννη Ζαβραδινού, που αντικατέστησε τη Χριστίνα Παφτίνου — απέδωσε σκοτεινούς μεταλλικούς καρπούς, και εξηγούμαι παρακάτω.

Η συνεργασία τους στο ομότιτλο κομμάτι του δίσκου με τον Δημήτρη «Mutilator» Πατσούρη των Yoth Iria — για τους οποίους επίσης υπάρχουν εξελίξεις, αλλά λίγη υπομονή —, ιστορικό μέλος των Rotting Christ και Varathron, ο οποίος υπογράφει τους στίχους, αποτελεί ένα από τα μεγάλα ατού της κυκλοφορίας. Όχι όμως το μοναδικό.

Η εισαγωγή που προηγείται των οκτώ κομματιών βρίσκει τη μυθική Μέδουσα — με τη φωνή της Χριστίνας Παφτίνου για τελευταία φορά — να αφηγείται τη σκοτεινή περιπλάνησή της στην Ανατολή, αφού στο ντεμπούτο τους τη συναντήσαμε στη Ρώμη, μέσα σε κάποια αρένα.

Η αρχή γίνεται ουσιαστικά με το ομότιτλο δεύτερο κομμάτι του άλμπουμ. Έχοντας ήδη την πληροφορία για τον Mutilator, δεν μας ξενίζει η οριακά black metal αίσθηση που αφήνει πίσω του. Πάνω σε αυτή τη βάση πατά η ανανέωση του ήχου των πέντε μουσικών, οι οποίοι ορμούν προς τον ουρανό — ή ίσως προς την αντίθετη κατεύθυνση, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς — μέσα από πολύ πιο σκληρά riffs και έναν καταιγιστικό ρυθμό.

Βρισκόμαστε ήδη στο τρίτο κομμάτι, το Bless the Doomed, που θυμίζει περισσότερο τον γνώριμο ήχο της μπάντας, μόνο που εδώ όλα αποδίδονται με περισσότερη οργή και έναν άγριο καλπασμό στο τέμπο. Το Eternal, που ακολουθεί, είναι μάλλον το πιο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Η διπλή ερμηνεία του Γιώργου στην αρχή, αλλά και η φωνητική όξυνση στη συνέχεια, το κάνουν να ακούγεται ευχάριστα διαφορετικό.

Το Shadows’ Dance, πέμπτο στη σειρά, αποτελεί ένα ονειρικό και μελωδικό ταξίδι, κάπου ανάμεσα σε εφιάλτη και αφήγηση. Έκτο έρχεται το Breaking the Spell, με μια ακόμη black metal εισαγωγή, αλλά με πιο έντονη U.S. Metal νοοτροπία όσο εξελίσσεται. Πρόκειται για ένα κομμάτι που μάλλον θα αγαπηθεί ιδιαίτερα στις ζωντανές εμφανίσεις τους.

Και εδώ οφείλω να σταθώ στο We Cannot Breathe, το οποίο περίμενα με ιδιαίτερη ανυπομονησία, έχοντας συζητήσει σχετικά με τον Πέτρο όσο ακόμη ετοίμαζαν το άλμπουμ. Το τραγούδι σε στίχους Χριστίνας Παφτίνου αναφέρεται ξεκάθαρα στο σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών και στην προσπάθεια συγκάλυψης των αιτιών και των υπευθύνων του, σχεδόν τρία χρόνια μετά την τραγωδία. Εδώ η οργή ξεχειλίζει δικαιολογημένα, αναμεμειγμένη με συγκίνηση, μέσα σε έναν speed/power metal τυφώνα.

Το Lament of the Serpent είναι το όγδοο κομμάτι, και πραγματικά αναρωτιέμαι: ποιος άκουγε Judas Priest όταν γραφόταν αυτό το τραγούδι, κύριοι;

Τέλος, το Where the Sorrow Resides ξαφνιάζει ελαφρώς με την εκφορά των στίχων από τον Γιώργο, λειτουργώντας ως ένα μικρό, πιο μοντέρνο φινάλε για έναν δίσκο που αξίζει άνετα να αγγίξει το εννιάρι.

Η συνολική προσπάθεια της μπάντας, όπως και η παραγωγή και η μίξη του Naderius στο Symbolic P Studio, όπου πραγματοποιήθηκε όλη η δουλειά, αξίζουν με το παραπάνω την αναγνώριση.

English:

Leap of Faith or Leap with Eyes Shut?

It is always a great pleasure to see yet another young and rising band stand out among so many others through sheer hard work. The Athenian heavy metallers return with their second full-length album, this time under the banner of Sleazy Rider, and everything you are about to read below is more than encouraging. It is simply the truth taking shape in my mind as I listen to their upcoming release. I expected a leap forward, of course — but how they managed to climb two or three steps higher from the very first stair is something I genuinely did not see coming.

The hard work of this renewed five-piece — Petros Kalyvas and Dimitris Dotzis on guitars, Giorgos Chrysanthidis on vocals, Thodoris Dimitriadis on drums, and new bassist Giannis Zavradinos, who replaced Christina Paftinou — has borne dark metallic fruit, and I will explain why below.

Their collaboration on the album’s title track with Dimitris “Mutilator” Patsouris of Yoth Iria — for whom there are also developments coming, but patience for now — the historic former member of Rotting Christ and Varathron, who also penned the lyrics, is one of this release’s greatest strengths. But certainly not the only one.

The intro preceding the album’s eight tracks finds the mythical Medusa — voiced for the final time by Christina Paftinou — narrating her dark wandering through the East, whereas in their debut we encountered her in Rome, somewhere inside an arena.

The real beginning comes with the album’s self-titled second track. Knowing Mutilator’s involvement beforehand, the almost black metal aura surrounding the song comes as no surprise. Upon that foundation, the band’s renewed sound takes shape as the five musicians charge toward the heavens — or perhaps in the opposite direction, depending on how one sees it — through far heavier riffs and a relentless rhythmic assault.

We already arrive at the third track, Bless the Doomed, which feels closer to the band’s familiar sound, only now everything is delivered with far greater anger and a savage gallop in tempo. Eternal, which follows, is probably my personal favorite on the album. Giorgos’ layered vocal delivery in the beginning, followed by the harsher escalation later on, gives the track a pleasantly distinctive character.

Fifth in line, Shadows’ Dance is a dreamy and melodic journey somewhere between nightmare and storytelling. Sixth comes Breaking the Spell, opening once more with black metal tendencies but gradually unfolding into something far more rooted in U.S. Metal mentality. This is most likely a song that audiences will grow particularly fond of in a live setting.

And here I must especially mention We Cannot Breathe, a song I had been eagerly anticipating ever since discussing it with Petros while the band was still preparing the album. The track with lyrics by Christina Paftinou deals explicitly with the Tempi railway tragedy and the ongoing attempt to cover up both its causes and those responsible for it, nearly three years after the disaster. Here, rage rightfully overflows, intertwined with emotion inside a raging speed/power metal whirlwind.

Lament of the Serpent is the eighth track, and I honestly have to ask: which one of you gentlemen had been listening to Judas Priest while writing this song?

Finally, Where the Sorrow Resides surprises slightly through Giorgos’ vocal phrasing, functioning as a small yet more modern closing statement to an album that comfortably deserves to reach a solid nine out of ten.

The band’s overall effort — along with the production and mixing by Naderius at Symbolic P Studio, where the entire work was crafted — deserves recognition and praise well beyond the ordinary.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

Pyrefly Ignite Their Next Chapter With Debut Album Lost & Found

 

Australian progressive metal outfit Pyrefly have officially released their long‑awaited debut album, Lost & Found, marking a powerful new era for a band that has already lived through reinvention, tragedy, and rebirth.

Recorded in the band’s own home studio and mixed/mastered by Justin Gonzales of PAL Studios, Lost & Found captures the group’s sharpened identity — atmospheric, emotionally charged, and driven by the kind of resilience that only comes from surviving the unexpected.

REVIEW: CRYSTAL WINDS, Long Live The King

 

CRYSTAL WINDS, Long Live The King (2026)

Sleaszy Rider SRL

Το βλέπεις και το καταλαβαίνεις.

Είναι η ολοκαίνουργια, δεύτερη πλήρης δουλειά της μπάντας από την Αθήνα. Ένα άλμπουμ που ήδη από το εξώφυλλο ουρλιάζει το επίθετο «επικό» περίτρανα. Η μπάντα, αποτελούμενη ιστορικά από τους Δημήτρη Γιαννακόπουλο, Γιάννη Βροντή, Θεόδωρο Κούγια, Ηλία Γερακάρη και Θανάση Βασσιλακόπουλο, παρότι έχει αρκετά χρόνια πίσω της, εμφανίστηκε για πρώτη φορά με το ομώνυμο E.P. το 2016. Ακολούθησε το πρώτο άλμπουμ Return to the Dark Age το 2021 και τώρα έχουμε στα χέρια μας μία ακόμη φρέσκια δουλειά τους.

Καταρχάς, πού ανήκουν; Το ύφος τους είναι ξεκάθαρα εστιασμένο στο κλασικό Heavy Metal, με αρκετά θέματα επικής φαντασίας να στολίζουν στιχουργικά τη μουσική τους και σε αυτόν τον δίσκο. Η παραγωγή είναι πιο κλασική — θα έλεγα σχεδόν 80s — με ήχο καλό, που αναδεικνύει όχι μόνο τις επιρροές της μπάντας, αλλά και την κατατάσσει στο ευρύτερο στυλ του νεότερου ελληνικού metal, το οποίο έχουμε δει να κάνει θαύματα τα τελευταία χρόνια.

Το απόλυτο υπέρ του δίσκου, πέρα από τη συνολική ποιότητα του υλικού, είναι η σωστή αναλογία κομματιών και συνολικής διάρκειας. Οχτώ τραγούδια κάτω της μίας ώρας είναι το προσωπικό μου κατώφλι ώστε να μη με κουράσει ένα άλμπουμ — και τα παιδιά το πιάνουν με μεγάλη άνεση. Δεν προσπαθούν να αποφύγουν τα κλισέ του ιδιώματος που εκπροσωπούν, αλλά τουλάχιστον τα χρησιμοποιούν με άνεση και χωρίς να πλατιάζουν.

Έχουμε λοιπόν τα:

Warlords, Long Live the King, King of Steel, For the Power and the Glory, Realm of Light, Battalion, Riders of Rohan, και το φινάλε με το άνω των δέκα λεπτών The Noble.

Το 8/10 τοποθετεί αυτή τη δουλειά στα άλμπουμ που χαρίζουν απλόχερα μεταλλική αναπτέρωση του ηθικού. Είναι σίγουρα κάτι νέο «από τα παλιά», που σε κάνει να χαίρεσαι που το ακούς και που υπάρχει. Νομίζω πως, αν το ακούσετε, θα κατανοήσετε απόλυτα τη λεκτική προσέγγισή μου.

English:

You look at it and you just know.

This is the brand‑new, second full‑length release from the Athens‑based band — an album whose cover alone screams the word “epic” loud and clear. The band, historically consisting of Dimitris Giannakopoulos (Vocals), Giannis Vrontis (Guitar), Teo Kougias (Guitar), Ilias Gerakaris (Bass), Thanasis Vassilakopoulos (Drums), may have been around for quite a few years, but first appeared officially with their self‑titled E.P. in 2016. Their debut album Return to the Dark Age followed in 2021, and now we have another fresh work from them in our hands.

First things first: where do they belong stylistically? Their sound is firmly rooted in classic Heavy Metal, with plenty of epic‑fantasy themes once again adorning their lyrics. The production leans toward a more traditional approach — I’d even say almost 80s — with a solid sound that not only highlights the band’s influences but also places them comfortably within the broader style of the newer Greek metal scene, which has been doing wonders in recent years.

The album’s greatest strength, beyond the overall quality of the material, is its balanced tracklist and total runtime. Eight songs under an hour is my personal threshold for an album that won’t wear me out — and the band hits that mark effortlessly. They don’t try to avoid the clichés of the genre they represent, but at least they use them with ease and without overstretching anything.

So, the tracklist includes:

Warlords, Long Live the King, King of Steel, For the Power and the Glory, Realm of Light, Battalion, Riders of Rohan, and the ten‑plus‑minute finale, The Noble.

A solid 8/10 places this release among those albums that generously offer a much‑needed boost of metal‑fueled morale. It’s definitely something new from the old school — the kind of record that makes you glad it exists and glad you’re listening to it. I think that once you hear it, you’ll fully understand my choice of words.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: KARNAK - Dismemberment

 

KARNAK - Dismemberment

Casket Music / Copro Records

KARNAK delivers a compelling blend of death grind metal characterized by intense passion, energy, and dedication to their distinctive sound. This album stands out notably for its innovative integration of brutal death/grind compositions with majestic, atmospheric orchestral tracks, exclusively performed with keyboards.

The harsh, visceral songs exude themes of sickness, paranoia, and atrocity, effectively conveying a sense of chaos and dread. These elements are complemented by the atmospheric pieces, which add a layer of grandeur and depth to the overall experience, creating a stark contrast that enhances the album’s impact.

KARNAK demonstrates impressive skill and originality, successfully balancing raw brutality with atmospheric complexity. Their musicianship is evident, and their creative approach results in a sound that is both intense and thought-provoking.

Overall, this album is a noteworthy contribution to the genre, showcasing a band that is committed to pushing boundaries and exploring new sonic territories. Well done!

George Kefalas

“…And Justice for All”: When Dissent Becomes a Privilege

 

In 1988, Metallica released …And Justice for All, an album boiling with anger toward power, corruption, and class hypocrisy. The title track was not just a thrash outburst; it was a political indictment. It spoke of a Justice system that is not blind but bought and sold — a system where “money talks” and the powerful decide who gets crushed beneath the “hammer of justice.”

The “halls of justice painted green” were not poetic exaggeration. They were an image of decay: an institution supposedly built to serve equality, yet in practice serving money. Justice is portrayed as violated, lost, manipulated. There is no truth — only victory, domination, and power.

At the time, Metallica gave voice to a generation watching institutions operate one way for the rich and another for everyone else. That is precisely why the song endured: because the feeling that justice can be bought never really disappeared.

The irony of today: when the message becomes the product

Four decades later, there is an irony impossible to ignore. The very band that once denounced the power of money has become one of the most lucrative music brands in the world.

In Athens in 2026, VIP packages reached prices completely detached from the reality of the average fan. Thousands of euros for exclusive platforms, Snake Pit access, meet-and-greets, lounges, and privileges that turn a concert into a class-based experience.

 

And that is where the real issue lies: not that Metallica make money — but that inequality itself becomes the norm.

Because who are you really honoring in the end? The fan who sacrifices from what little they have, finding a way to buy a ticket despite barely making ends meet? Or the one who can afford to pay thousands just to stand a few meters closer?

It was working-class fans who made them legends. Those were the people who stood by them before VIP packages, lounges, and corporate sponsors existed. Yet today, those same people are pushed to the back rows — not because they love the music any less, but because they cannot afford the privilege.

That is not a heavy metal ethos. It does not honor the history of the genre. And it certainly does not honor Metallica’s own history.

Heavy metal was not built on privilege

Heavy metal was born out of factories, poor neighborhoods, and people who had nothing except their anger and their music. It was not born to divide people into “premium” and “basic.” It was not born to place barriers in front of the stage.

And in the end, Metallica do not need oversized productions to prove anything. A stage and their songs are enough to set the world on fire. They have done it dozens of times. They know it themselves.

The real question

The issue is not whether Metallica “betrayed” their lyrics. The question runs deeper:

Can anyone truly remain outside the system they condemn once they themselves rise to the top of it?

Perhaps that is the greatest irony of …And Justice for All: that it remains relevant not only because it describes the system, but because it reveals how easily even its critics can eventually become absorbed by it.

Nick Parastatidis