Οι
Άγγλοι αυτοί είναι ένα πολύ ιδιαίτερο σχήμα· έχουν πάντα μια παράξενη ηρεμία,
αλλά μέσα της ξέρουν να κρύβουν έντεχνα την ένταση. Στο άλμπουμ αυτό, που πελαγοδρομεί
σε τόσα πολλά πράγματα —από Rock ’n’ Roll έως Baroque— ακόμη μου κάνει εντύπωση
το ότι το έχω σε CD. Έχω σκεφτεί μια λίστα με συγκροτήματα με τα οποία έχω
σχέση αγάπης–μίσους· οι Camel δεν θα έλεγα ότι έχουν θέση εκεί, ακριβώς λόγω
δίσκων σαν κι αυτόν.
Το
ομότιτλο κομμάτι ανοίγει ένα μελωδικό, ονειρικό ταξίδι, αλλά από το Echoes που
ακολουθεί —ορχηστρικό στα πρώτα πέντε λεπτά, με στίχους στη συνέχεια— μπαίνει
το νερό στο αυλάκι. Ένα από τα πιο «καμελίσια» κομμάτια τους. Και μετά
ακολουθούν τα Wing and a Prayer, Down on the Farm, Starlight Ride, The Sleeper,
Rainbow’s End, και έχεις ήδη ταξιδέψει χωρίς να το καταλάβεις.
Ο
Andrew Latimer στην κιθάρα και ο Richard Sinclair είναι οι βασικοί συνθετικοί
πυλώνες, αφού ο Sinclair συμμετέχει σε κάθε κομμάτι εδώ. Οι Peter Bardens στα
πλήκτρα, Richard Sinclair σε φωνή και μπάσο, Andy Ward στα ντραμς και ο Mel
Collins στα πολλά και διάφορα πνευστά απαρτίζουν το σχήμα που έγραψε αυτό το
«χωρίς ανάσα» άλμπουμ.
Ένα
από τα ίσως αδίκως λιγότερο προτεινόμενα έργα αυτών των Prog Rock τεράτων.
English:
From Another Era of Theirs
These Englishmen are a truly peculiar band; they
always carry a strange sense of calm, yet within it they know how to hide
tension with remarkable finesse. This album, drifting through so many different
territories —from Rock ’n’ Roll to Baroque— still amazes me every time I
remember I own it on CD. I’ve often made a list of bands with which I have a
love–hate relationship; Camel wouldn’t really belong there, precisely because
of records like this one.
The title track opens a melodic, dreamlike journey,
but it’s with Echoes —orchestral for its first five minutes, then shifting into
vocals— that everything falls into place. One of their most quintessentially
“Camel-esque” pieces. And then come Wing and a Prayer, Down on the Farm,
Starlight Ride, The Sleeper, Rainbow’s End… and before you know it, you’ve
already travelled far without even realizing it.
Andrew Latimer on guitar and Richard Sinclair form the
core of the songwriting here, with Sinclair contributing to every track. Peter
Bardens on keyboards, Richard Sinclair on vocals and bass, Andy Ward on drums,
and Mel Collins on his many and varied wind instruments complete the lineup
that crafted this breathless album.
One of the perhaps unjustly lesser‑recommended works by these Prog Rock giants.
The fusion of folk and medieval music with heavy metal
has become a familiar territory within the metal scene, particularly in recent
years. This trend has led to a surge of folk metal bands, many of which tend to
follow a formulaic approach, often driven by opportunism—aiming for commercial
success and fame rather than genuine artistic innovation. However, Hungarian
ensemble DALRIADA distinguishes itself from this crowd, offering a more
authentic and compelling musical experience.
“Igeret” showcases DALRIADA’s commitment to
integrating traditional Hungarian folk elements into their heavy metal
foundation, predominantly through the use of native language vocals and folk
instrumentation. These choices imbue their sound with a sense of freshness and
cultural authenticity that sets them apart from many contemporaries. While the
album may not reinvent the folk metal genre, it successfully maintains a level
of originality and vitality that appeals to both traditional folk metal
enthusiasts and newcomers alike.
In terms of comparisons, DALRIADA’s style can be seen
as a close relative to bands such as SKYCLAD, early ELVENKING (prior to their
recent, less favorable albums), and KORPIKLAANI. Their approach combines the
energetic riffing and melodic sensibilities characteristic of these bands with
a distinctive Hungarian folk influence, creating a sound that is both familiar
and refreshing.
“Igeret” does not aim to revolutionize the genre but
offers a solid, engaging release with enough originality to captivate listeners
seeking an alternative to the often predictable folk metal landscape. It stands
out as a noteworthy addition to the genre—worthy of recommendation for anyone
who appreciates well-crafted folk metal that stays true to its roots while offering
a touch of individuality.
Bulgarian pagan black/folk metal band Tsar Stangra has
just dropped their latest single «Black Song (ЧернаПесен)», building anticipation for their upcoming album
Hymns of the Broken Worlds. The track was recorded at Holywaves Studios, with
mixing by Stanislav Stefanovski and mastering by Olivier Vaillancourt-Girard.
Founded in 2007 in Quebec City, Canada, Tsar Stangra (ЦарСтангра) evolved from a solo project into a full band in
2014. Known for blending extreme metal with Bulgarian mythology and tradition,
the band has gained underground recognition through their early releases and
debut album Небесниятковач (The Heavenly Blacksmith).
Having performed at notable events such as Messe des
Morts and Skogen Fest alongside bands like Graveland and Tormentor, Tsar
Stangra even opened for Arkona in their hometown. With their second album Химнитенаразрушенитесветове (Hymns of the Broken Worlds) on the horizon, the band
continues to craft powerful music rooted in Bulgarian heritage and pagan
themes.
Όλα
τα είδη κάθε μορφής τέχνης επαναλαμβάνουν ένα είδος μοτίβου. Οι Γερμανοί
πατέρες του σκοτεινού Thrash ξεκίνησαν με εκείνο το χαρακτηριστικό, σχεδόν
«άτεχνο» EP In the Sign of Evil, στα όρια του τότε νοούμενου ως Black Metal. Με
το πέρασμα του χρόνου, ακούγοντας τη δισκογραφία τους, γίνεται φανερό πως
διέσχισαν πολλά είδη, με τη (αντι)πολεμική θεματολογία του Thrash να παραμένει
το σταθερό τους γνώρισμα.
Το
ομότιτλο άλμπουμ τους ήρθε στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα, με
διάθεση να επαναλάβει τις πρόσφατες μέρες δόξας δίσκων όπως το M-16 ή, λίγο πιο
πίσω, το Code Red, αλλά με μια δόση «μαύρου» ως επίγευση. Με το City of God να
αποτελεί το κομμάτι που έκτοτε έμεινε παρακαταθήκη στο ζωντανό τους playlist,
και άλλα όπως τα Blood on Your Lips και Buried on the Justice Ground —το οποίο
τόσο ως τίτλος όσο και ως ήχος θυμίζει Megadeth—, καθώς και τα Bibles and Guns,
Axis of Evil, Lords of Depravity, Nothing to Regret, The Enemy Inside, ενώ
κάπου ανάμεσα το Lay Down the Law φέρνει στο μυαλό εποχές Better Off Dead λόγω
τίτλου, η προσπάθεια των τριών μουσικών δεν αφήνει καμία κακή εντύπωση.
Έτσι
κι αλλιώς, μιλάμε για ένα σχήμα που δεν έχει κακό δίσκο στη γκάμα της δουλειάς
του.
English:
Redefinition in Practice
All forms of art repeat certain patterns. The German
godfathers of dark Thrash began with that characteristic, almost “unpolished”
EP In the Sign of Evil, sitting right on the edge of what was then understood
as Black Metal. As the years went by, listening through their discography makes
it clear that they crossed through many stylistic territories, with the (anti)‑war thematic core of Thrash remaining their defining
trademark.
Their self‑titled album arrived in the mid‑2000s, aiming to recapture the recent glory days of
records like M‑16
or, a bit further back, Code Red, but this time with a hint of “blackness”
lingering as an aftertaste. With City of God becoming the track that has since
stayed as a staple in their live playlist, and others like Blood on Your Lips
and Buried on the Justice Ground —the latter evoking Megadeth both in title and
sound— along with Bibles and Guns, Axis of Evil, Lords of Depravity, Nothing to
Regret, The Enemy Inside, and somewhere in between Lay Down the Law, whose
title alone brings to mind the Better Off Dead era, the trio’s effort leaves no
negative impression whatsoever.
After all, we’re talking about a band that simply does
not have a bad album in its entire body of work.
AGELESS OBLIVION – Temples of
Transcendent Evolution
Siege
Of Amida Records
AGELESS
OBLIVION is an intriguing emerging band within the thrash/death metal scene,
distinguished by their incorporation of slightly blackened vocal elements in
certain parts of their compositions. Their debut album, Temples of Transcendent
Evolution, demonstrates a compelling blend of heavy, atmospheric, and technical
elements that showcase their musical versatility.
The
album opens with a notable emphasis on doom-inspired heaviness, characterized
by slow, crushing riffs and a dense, atmospheric presence. As the album
progresses, however, it transitions into a markedly faster, more aggressive
approach, with the band embracing higher tempos and intricate riffing. Despite
the momentum shift, the album maintains occasional atmospheric and slower
passages, providing dynamic contrast and depth.
Hailing
from the UK, AGELESS OBLIVION exhibits a high level of technical proficiency
and cohesiveness. Their compositions incorporate progressive themes and complex
arrangements, reflecting a well-bonded band capable of delivering both
brutality and sophistication. The riffs are sharp, tight, and impactful,
emphasizing a brutal yet precise approach.
The
production quality of Temples of Transcendent Evolution is respectable and
professional, effectively highlighting the musicians' technical skills and
potential. The mix balances clarity with heaviness, allowing each instrument to
stand out without sacrificing the overall intensity.
In
summary, AGELESS OBLIVION’s debut offers a compelling listen for fans of
progressive, technical death and thrash metal. Their ability to blend brutality
with technicality and atmospheric elements makes Temples of Transcendent
Evolution a noteworthy addition to the genre, deserving of attention from
listeners seeking innovative and skillful metal.
There are songs that aren’t
born simply to fill silence, but to crack open the walls of their era. The
“Zeibekiko” (also known as “With Airplanes and Steamships”) that Dionysis
Savvopoulos carved into Vromiko Psomi in 1972 is not a typical laiko
tune for the nightclubs of oblivion. It is a ritual, an otherworldly bridge.
Drop the needle into the vinyl’s grooves and scrape the surface of history, and
you uncover a startling truth: this piece — in its soul, its structure, and its
destiny — pulses with the dark, uncompromising DNA of underground heavy metal
and punk rock.
The Cellar of Smyrna and the Birth of the Outsider
To grasp the weight of this
anthem, you must return to its roots. The zeibekiko was never a cheerful dance;
it was the secret rite of the Zeibeks — rebel warriors of Asia Minor who lived
in the mountains under their own unwritten laws, defying Ottoman authority.
Their dance was a solitary, heavy confrontation with death before battle. Pure,
primordial heavy‑metal thematics, centuries before electricity existed.
In 1922, uprooted and hunted,
these people arrive on Greek shores. Official society treats them as
foreigners, as contamination. Isolated, they retreat into “secret cellars” and
turn their pain into rebetiko. Rebetiko became Greece’s first authentic
underground — the music of outcasts who refused to assimilate into the polished
lifestyle of the time.
[1922: Asia Minor Refugees /
Rebetiko] ───► Resistance to Alienation ◄─── [1972: New Generation / Rock]
1972: The Junta’s Paranoia and the Electric Voices
Fifty years later, in 1972,
history repeats itself in another form. Greece is trapped under the
Dictatorship. Savvopoulos, having tasted the brutality of the Security Police
cells, locks himself in a suffocating hotel room in Thessaloniki. The internal
pressure, the fear, and the thirst for freedom distort the musical form. He
tries to write a laiko song, but the era’s rage mutates it into
something mournful, unbearable, experimental.
In this darkness, the new
generation also feels foreign in its own homeland. It thirsts for democracy, is
hunted, and searches for its own refuge. This time, the weapon is not the baglamas,
but the electric voices of rock.
“With airplanes and
steamships, and with our old friends / we wander in the darkness, yet you still
don’t hear us / with electric voices.”
Savvopoulos realizes that the
scream of rock is the direct continuation of the refugees’ lament. When, in
1975, he invites Sotiria Bellou to perform the piece, he stages a brilliant
artistic contradiction: a granite voice, shaped in prisons and the rebetiko
underworld, comes to sing about the electricity of the new generation. The old
underground hands the torch to the new.
When Bellou left the studio
muttering, “They told me to sing a zeibekiko and you made me sing pop,” she
couldn’t imagine that what had just been born was a raw, electric dirge — a
rock mentality disguised in 9/8.
The Musical Anatomy of Darkness: 9/8 and the Modes
If we break down “Zeibekiko”
musically, we see why it touches the deepest veins of extreme underground
metal.
Its rhythm is asymmetrical,
“limping,” heavy. The 9/8 meter — common in progressive, doom, and sludge metal
— creates a sense of threat, instability, and existential mud.
At the same time, its Asia
Minor origins bring the Eastern modes (makams like Hijaz). These scales carry
inherent darkness and a ritual, epic melancholy. They are the very same musical
foundations used today by global underground metal bands — from Greece’s own
Rotting Christ and Villagers of Ioannina City to the broader oriental and folk‑metal
spectrum — to evoke a sense of ceremonial catharsis.
“Underground Tunnels” and Vromiko Psomi as a Global Manifesto
“We wander in the darkness…
inside underground tunnels.” “In this land, those who love eat dirty bread.”
Here lies the song’s most
prophetic, literary gesture. The “underground tunnels” are the very definition
of the Underground — the vital space where freedom of expression survives. Far
from the spotlight, censorship, and the sterility of the mainstream, art
remains free, wild, authentic. In the absolute darkness of the basement, the new
is always conceived.
This is where “Zeibekiko”
meets Heavy Metal and Punk Rock on a global scale. These movements were born in
the margins and the working classes. They were hunted down by every kind of authority:
Democratic systems, through moral panic, court cases, and public
outrage (Punk in ’77 Britain, Metal in ’80s America).
Authoritarian regimes, where metalheads were arrested behind the Iron
Curtain.
Religious establishments, which saw the electric distortion as the devil
himself.
Yet underground Metal and Punk
remained the uncompromising voice of youth refusing to conform. “Dirty bread”
became their ethos — the choice of the difficult, independent path. They don’t
sell lifestyle. They don’t get bought. They survive with teeth and nails,
isolated in basement rehearsal rooms and tiny clubs, screaming their own truths
while official culture simply chooses not to listen.
The Final Catharsis
Whether you’re thrashing in
the mosh pit of an underground metal show, sweating in a punk gig, or closing
your eyes as Bellou’s crushing voice tears through the air in 9/8, the feeling
of catharsis is the same — unified and indivisible. It is the need to exorcise
your demons, to stand tall against the hardships of your era, and to find your
own “old friends” — your own “hard generation.”
Savvopoulos’ “Zeibekiko” was,
is, and will remain Heavy Metal. Because metal is not defined by how loud you
turn up your guitar amp; it is defined by how proudly you stand before the
darkness, singing from your own underground.
Υπάρχουν
τραγούδια που δεν γεννιούνται απλώς για να γεμίσουν τη σιωπή, αλλά για να
διαρρήξουν τα τοιχώματα της εποχής τους. Το «Ζεϊμπέκικο» (ή «Μ’ αεροπλάνα και
βαπόρια») που αποτύπωσε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο «Βρώμικο Ψωμί» του 1972, δεν
είναι ένας συνηθισμένος λαϊκός σκοπός για τα νυχτερινά πάλκα της λήθης. Είναι
μια τελετουργική, απόκοσμη γέφυρα. Αν αφήσεις τη βελόνα να βυθιστεί στα αυλάκια
του βινυλίου και ξύσεις την επιφάνεια της ιστορίας, θα ανακαλύψεις μια
συγκλονιστική αλήθεια: το κομμάτι αυτό, στην ψυχή, τη δομή και τη μοίρα του,
πάλλεται από το σκοτεινό, ασυμβίβαστο DNA του underground heavy metal και του
punk rock.
Το Κατώι της Σμύρνης και η Γέννηση του
Outsider
Για
να κατανοήσει κανείς το βάρος αυτού του ύμνου, πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες
του. Το ζεϊμπέκικο δεν υπήρξε ποτέ ένας χαρούμενος χορός· ήταν η μυσταγωγία των
Ζεϊμπέκων. Εκείνων των ανταρτών, των άτακτων πολεμιστών που κατοικούσαν στα
βουνά της Μικράς Ασίας, ζώντας με τους δικούς τους, άγραφους νόμους, κόντρα σε
κάθε επίσημη οθωμανική εξουσία. Ο χορός τους ήταν μια μοναχική, βαριά
αναμέτρηση με τον θάνατο πριν από τη μάχη. Μια καθαρή, αρχέγονη heavy metal
θεματολογία, αιώνες πριν εφευρεθεί ο ηλεκτρισμός.
Το
1922, ο ξεριζωμός φέρνει αυτούς τους ανθρώπους κυνηγημένους στις ακτές της
Ελλάδας. Η επίσημη κοινωνία τους αντιμετωπίζει σαν ξένους, σαν μίασμα. Εκείνοι,
απομονωμένοι, κλείνονται σε «κατώγια μυστικά» και μετατρέπουν τον πόνο τους σε
ρεμπέτικο. Το ρεμπέτικο υπήρξε το πρώτο, αυθεντικό ελληνικό underground. Ήταν η
μουσική των απόκληρων, των κατατρεγμένων που αρνούνταν να ενσωματωθούν στο
γυαλιστερό lifestyle της εποχής.
[1922:
Μικρασιάτες / Ρεμπέτικο] ───► Αντίσταση στην Αποξένωση ◄─── [1972: Νέα Γενιά /
Ροκ]
1972: Η Παράνοια της Χούντας και οι
Ηλεκτρικές Φωνές
Πενήντα
χρόνια μετά, το 1972, η ιστορία επαναλαμβάνει τον εαυτό της με έναν άλλον
τρόπο. Η Ελλάδα βρίσκεται στον γύψο της Δικτατορίας. Ο Σαββόπουλος, έχοντας
γευτεί τη βαναυσότητα στα κρατητήρια της Ασφάλειας, κλείνεται σε ένα
αποπνικτικό δωμάτιο ξενοδοχείου στη Θεσσαλονίκη. Η εσωτερική πίεση, ο φόβος και
η δίψα για ελευθερία και δημοκρατία παραμορφώνουν τη φόρμα. Προσπαθεί να γράψει
ένα λαϊκό τραγούδι, αλλά η οργή της εποχής το μεταμορφώνει σε κάτι πένθιμο,
ασήκωτο και πειραματικό.
Σε
αυτό το σκοτάδι, η νέα γενιά νιώθει επίσης ξένη στην ίδια της την πατρίδα. Διψά
για δημοκρατία, καταδιώκεται και ψάχνει το δικό της καταφύγιο. Αυτή τη φορά, το
όπλο δεν είναι το μπαγλαμαδάκι, αλλά οι «φωνές ηλεκτρικές» του ροκ.
«Μ’
αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς / τριγυρνάμε στα σκοτάδια
κι όμως εσύ δε μας ακούς / με φωνές ηλεκτρικές»
Ο
Σαββόπουλος συνειδητοποιεί ότι η κραυγή του ροκ είναι η άμεση συνέχεια του
παραπόνου των προσφύγων. Όταν το 1975 καλεί τη Σωτηρία Μπέλλου να ερμηνεύσει το
κομμάτι, στήνει μια ιδιοφυή καλλιτεχνική αντίφαση: Μια φωνή-βράχο, σμιλεμένη
στις φυλακές και το ρεμπέτικο περιθώριο, έρχεται να τραγουδήσει για τον
ηλεκτρισμό της νέας γενιάς. Το παλιό underground παραδίδει τη σκυτάλη στο
καινούριο. Όταν η Μπέλλου βγήκε από το στούντιο ξεφυσώντας, «Μου 'πανε να πω
ένα ζεϊμπέκικο και με έκανες και τραγουδάω ποπ», δεν μπορούσε να φανταστεί πως
αυτό που μόλις είχε γεννηθεί ήταν ένας ακατέργαστος, ηλεκτρικός θρήνος. Μια ροκ
νοοτροπία μεταμφιεσμένη στα 9/8.
Η Μουσική Ανατομία του Σκότους: Τα 9/8
και οι Δρόμοι
Αν
αποδομήσουμε το «Ζεϊμπέκικο» μουσικά, θα δούμε γιατί ακουμπάει τις πιο ακραίες
underground metal φλέβες.
Ο
ρυθμός του είναι ασύμμετρος, «κουτσός», βαρύς. Είναι τα 9/8, ένας ρυθμός που
στο progressive, το doom και το sludge metal χρησιμοποιείται κατά κόρον για να
προκαλέσει μια αίσθηση απειλής, αστάθειας και υπαρξιακής λάσπης.
Παράλληλα,
η μικρασιατική του προέλευση φέρνει μαζί της τους ανατολίτικους δρόμους
(μακάμια όπως το Χιτζάζ). Αυτές οι κλίμακες κουβαλούν ένα εγγενές σκοτάδι και
μια μυσταγωγική, επική μελαγχολία. Είναι τα ίδια ακριβώς μουσικά πατήματα που
χρησιμοποιούν σήμερα παγκόσμιες underground metal μπάντες (από τους δικούς μας Rotting
Christ και Villagers of Ioannina City μέχρι το oriental και folk metal σκηνικό)
για να δημιουργήσουν μια αίσθηση τελετουργικής κάθαρσης.
Οι «Υπόγειες Στοές» και το «Βρώμικο
Ψωμί» ως Παγκόσμιο Μανιφέστο
«Τριγυρνάμε
στα σκοτάδια... μέσα σε υπόγειες στοές»
«Σ’
αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί»
Εδώ
κρύβεται η πιο προφητική, λογοτεχνική νύξη του κομματιού. Οι «υπόγειες στοές»
είναι ο ίδιος ο ορισμός του Underground. Είναι ο ζωτικός χώρος όπου διατηρείται
η ελευθερία της έκφρασης. Εκεί, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, τη
λογοκρισία της κάθε εξουσίας και τη στειρότητα του mainstream, η τέχνη
παραμένει ελεύθερη, άγρια και αυθεντική. Στο απόλυτο σκοτάδι του υπογείου είναι
που κυοφορείται πάντα το καινούργιο.
Εδώ
είναι που το «Ζεϊμπέκικο» συναντά το Heavy Metal και το Punk Rock σε παγκόσμιο
επίπεδο. Αυτά τα μουσικά κινήματα ξεκίνησαν από το απόλυτο περιθώριο και τις
εργατικές τάξεις. Κυνηγήθηκαν άγρια από κάθε είδους καθεστώτα:
1) Από
δημοκρατικά συστήματα (μέσω του ηθικού πανικού, των δικαστηρίων και της
κοινωνικής κατακραυγής, όπως το Punk στην Αγγλία του '77 ή το Metal στην
Αμερική των '80s).
2) Από απολυταρχικά καθεστώτα (όπου οι metalheads
συλλαμβάνονταν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα).
3) Από
θρησκευτικά κατεστημένα που έβλεπαν στην ηλεκτρική παραμόρφωση τον ίδιο τον
διάβολο.
Ωστόσο,
το underground Metal και το Punk παρέμειναν η ασυμβίβαστη φωνή των νέων που
αρνούνταν να ευθυγραμμιστούν. Το «βρώμικο ψωμί» έγινε το δικό τους ήθος. Είναι
η επιλογή του δύσκολου, ανεξάρτητου δρόμου. Δεν πουλάνε lifestyle, δεν
εξαγοράζονται. Επιβιώνουν με νύχια και με δόντια, απομονωμένοι στα δικά τους
υπόγεια προβάδικα και μικρά club, ουρλιάζοντας τις δικές τους αλήθειες, την
ίδια ώρα που η επίσημη κουλτούρα απλώς επιλέγει να κλείνει τα αυτιά της.
Η Τελική Κάθαρση
Είτε
χτυπιέσαι στο mosh pit ενός underground metal live, είτε ιδρώνεις σε μια punk
συναυλία, είτε κλείνεις τα μάτια νιώθοντας το ασήκωτο βάρος της φωνής της
Μπέλλου να σκίζει τον αέρα πάνω στα 9/8, το συναίσθημα της κάθαρσης παραμένει
κοινό, ενιαίο και αδιαίρετο. Είναι η ανάγκη να ξορκίσεις τους δαιμόνους σου, να
ορθώσεις ανάστημα απέναντι στις δυσκολίες της εποχής σου και να βρεις τους
δικούς σου «παλιούς φίλους» — τη δική σου «σκληρή γενιά».
Το
«Ζεϊμπέκικο» του Σαββόπουλου ήταν, είναι και θα είναι Heavy Metal. Γιατί,
τελικά, το metal δεν ορίζεται από το πόσο δυνατά θα ανοίξεις τον ενισχυτή της
κιθάρας σου· ορίζεται από το πόσο περήφανα θα σταθείς απέναντι στο σκοτάδι,
τραγουδώντας μέσα από το δικό σου υπόγειο.
