REVIEW: STORMWITCH, Walpurgis Night

 

STORMWITCH, Walpurgis Night (1984)

GAMA International

Πόσο επιδραστικοί είναι επιτέλους!

Οι πέντε πρωτοπόροι της γερμανικής Power και Speed Metal σκηνής, εδώ, στον πρώτο δίσκο της καριέρας τους, δίνουν απλόχερα από επικές μέχρι τέρμα Speed ενέσεις μεταλλικής πεμπτουσίας. Σε μια εποχή που οι Scorpions άρχισαν να πουλάνε, οι Accept έφταναν στον θρόνο τους, οι Stormwitch, από το Χάιντενχαϊμ του Μπάντεν-Βυρτεμβέργη (κάπου στη δυτική τότε μεριά της Γερμανίας), κάνουν το βήμα που θα επηρεάσει τόσο στυλιστικά —δερμάτινα, περικάρπια με καρφιά, μεταλλικοί σταυροί, όρθιοι ή ανεστραμμένοι, απόκοσμες φωτογραφίες και εξώφυλλα— αλλά, πολύ περισσότερο, μουσικά: Grave Digger, Running Wild, Helloween, Rage, Scanner και άλλους, πολύ κι άλλους... περισσότερο.

Παράδειγμα αποτελεί το «Skull and Crossbones», από αυτό το τρομερό δισκάκι, που είναι στην ουσία το πρώτο δείγμα Pirate Metal και για το οποίο στοιχηματίζω ότι ο Rolf Kasparek όχι μόνο το άκουσε, αλλά και το ενστερνίστηκε λίγο αργότερα στους δικούς του —θεούς— Running Wild, οι οποίοι ξεκινούν κι αυτοί το 1984 με το ντεμπούτο τους, Gates to Purgatory.

Το «Priest of Evil» είναι ένα ακόμη κομμάτι που, πιστεύω, ο Chris Boltendahl και οι Grave Digger θα πρέπει να άκουσαν πολύ καλά. Και το σχήμα αυτό γράφει την ίδια χρονιά το Heavy Metal Breakdown άλμπουμ του!

Γενικά, η σκηνή που τότε ξεκινούσε στη χώρα αυτή αντάλλαξε πολλές ιδέες, τόσο μεταξύ των ίδιων των σχημάτων όσο και με το NWOBHM, από την πάνω αριστερά (στον χάρτη) ακτή του Dover.

Στο άλμπουμ αυτό επίσης ξεχωρίζουν το ομότιτλο κομμάτι, τα «Werewolves on the Hunt» και «Warlord», το ορχηστρικό «Excalibur» —χμμμ, πολλά χρόνια μετά πάλι οι Grave Digger θα έχουν δικό τους δίσκο και κομμάτι με αυτό το όνομα, όπως ξέρουμε— και το «Thunderland».

Και, σαράντα χρόνια μετά, γυρνάμε ευλαβικά πίσω σε αυτό.

English:

Just How Influential Were They, After All!

Here, on the first album of their career, the five pioneers of the German Power and Speed Metal scene generously deliver everything from epic injections of heavy metal essence to full-throttle Speed Metal mayhem. At a time when Scorpions were beginning to break through and Accept were ascending to the throne, Stormwitch, hailing from Heidenheim in Baden-Württemberg, in what was then West Germany, took a step that would prove influential not only stylistically — leather, studded wristbands, upright or inverted metal crosses, eerie photographs and artwork — but, much more importantly, musically, influencing bands such as Grave Digger, Running Wild, Helloween, Rage, Scanner and many, many others.

A prime example is “Skull and Crossbones”, from this tremendous little record. It is essentially one of the earliest examples of Pirate Metal, and I would bet that Rolf Kasparek not only heard it, but took the idea to heart and incorporated it shortly afterwards into his own — gods — Running Wild, who themselves emerged in 1984 with their debut, Gates to Purgatory.

“Priest of Evil” is another track that, I believe, Chris Boltendahl and Grave Digger must have listened to very carefully. And that same year, the band released their own Heavy Metal Breakdown album!

In general, the scene that was then emerging in Germany exchanged plenty of ideas, both among its own bands and with the NWOBHM, coming from the upper-left (on the map) shores of Dover.

This album also boasts the title track, “Werewolves on the Hunt” and “Warlord”, as well as the instrumental “Excalibur” — hmm, many years later, of course, Grave Digger would once again have their own album and song bearing that very name, as we all know — and “Thunderland”.

And, forty years later, we respectfully turn our gaze back to this record.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: OBSCURA – Omnivium

 

OBSCURA – Omnivium (2011)

Relapse Records

OBSCURA from Germany had already established themselves as one of the most technically accomplished names in extreme metal by the time Omnivium arrived in March 2011. Formed in 2002 by Steffen Kummerer, the band had built much of its reputation around a combination of technical and progressive death metal, and the connection with names such as NECROPHAGIST and PESTILENCE made their musical direction fairly easy to anticipate. The lineup featured guitarist Christian Münzner and drummer Hannes Grossmann, both formerly of NECROPHAGIST, alongside PESTILENCE-associated fretless bassist Jeroen Paul Thesseling and Kummerer himself on guitars and vocals. In other words, the personnel alone represented a formidable concentration of experience in technically demanding extreme metal.

Omnivium was recorded at Woodshed Studio in Germany with V. Santura handling engineering, production, mixing and mastering duties, while the album's artwork was created by Orion Landau. The record contains nine compositions and runs for roughly 54 minutes, giving the band considerable room to develop its elaborate arrangements. Its conceptual side is also worth mentioning: the lyrical framework draws inspiration from Friedrich Schelling's philosophical work On Nature's Connection to the Spirit World, which fits the album's interest in abstract, cosmic and metaphysical themes.

Musically, there is very little that can be questioned when it comes to the musicians' ability. The technique is flawless, the rhythm and tempo changes are often stunning, the dark atmosphere is consistently maintained, and the melodic passages, whenever they emerge from the dense arrangements, can be genuinely breathtaking. The particularly prominent fretless bass of Thesseling adds another dimension to the material, while Grossmann's drumming provides an extraordinarily precise rhythmic foundation for the constantly shifting guitar work. Tracks such as “Ocean Gateways”, “Prismal Dawn” and “Celestial Spheres” demonstrate how OBSCURA could move between brutality, melody and progressive experimentation without abandoning their extreme-metal identity.

However, and this is where my personal reservations begin, Omnivium is good without being an album that makes me want to jump from joy. Let me explain myself...

The problem is not the technique; that aspect is beyond dispute. Nor is it the ambition of the compositions. Rather, there are moments when the structures and themes become so chaotic, intermingled and complex that the final result becomes difficult to follow. At times I get the impression that the band is making a conscious effort to demonstrate just how much they are capable of playing. It is impressive, without question, but the sheer quantity of sounds, scale changes, technical passages and tempo alterations can eventually become tiring.

This is particularly noticeable because the changes come so frequently that the listener is rarely given enough time to become familiar with, digest or simply enjoy a particular musical idea before it is replaced by another. A riff appears, develops and suddenly gives way to another rhythmic or melodic construction; a melodic passage emerges only to be swallowed by another technical transition. For listeners who enjoy examining every detail of an album, this abundance will undoubtedly provide plenty to discover, while for others it may have the opposite effect and create a certain distance from the songs themselves.

That tendency is perhaps one of the defining characteristics of Omnivium. Compared with straightforward technical death metal, OBSCURA are clearly interested in creating something more progressive, layered and structurally ambitious. The result is a record in which virtuosity is not merely an ingredient but one of the principal means of expression. The downside, at least for my ears, is that the musicianship occasionally becomes so prominent that the individual compositions struggle to establish the kind of memorable identity that would make me return to them simply for the pleasure of listening.

Omnivium therefore remains a very strong example of technical progressive death metal and an impressive showcase for four exceptionally capable musicians. There is no shortage of ideas, skill or ambition here, and the album's combination of brutality, melody and elaborate musicianship explains why it attracted considerable attention within the technical death metal scene.

For my personal taste, however, it would have been considerably more effective with a little more restraint. The musicians clearly had the ability to play all these notes; what I sometimes wanted was simply more space between them. Sometimes less is more.

Christine  Parastatidou

REVIEW: REV 16:8 – Ashlands

 

REV 16:8 – Ashlands (2011)

AFM Records

Two years after their debut, Grand Tidal Rave, the Swedish blackened outfit REV 16:8 returns with their sophomore effort, Ashlands, aiming to channel bitterness, devastation and isolation into the hearts of their listeners through a frozen, epic rendition of black metal. Interestingly, the band's own history carries a touch of that same restlessness the music conveys — they originally went by the name Scythe before becoming Bloodshed, and only later settled on the name REV 16:8, the moniker under which they've built their reputation. Ashlands was recorded in Stockholm between May and July 2010, then mixed and mastered at the renowned Necromorbus Studio — a name that will ring a bell for genre followers, given the studio's long-standing association with some of the scene's most respected acts.

Compositionally, the album is sharp and frozen, driven by fast tempos, countless blast beats, and a dark, epic atmosphere reminiscent of the old-school Norwegian scene — what many consider the true, pure black metal sound. That description sums up REV 16:8's musical identity rather neatly: primitive black metal built on distorted guitars, relentless rhythms, and hellish vocals, all delivered through a dirty, muddy production that only heightens the intensity and extremity of the songs.

For context, the album arrived through AFM Records in April 2011 in Europe, with the US release following that June, and has since drawn comparisons in the wider press to acts like Dark Funeral and Marduk — a reference point that captures both the record's strengths and its more familiar tendencies.

All in all, Ashlands is a decent addition to the black metal canon, one that will satisfy listeners drawn to traditional, uncompromising sounds. At the same time, it treads ground that feels rather well-worn within the genre. The choice, as always, is yours.

Christine  Parastatidou

REVIEW: RUNNING WILD, Death Or Glory

 

RUNNING WILD, Death Or Glory (1989)

EMI Noise

Ένα ακόμη κανόνι στην τρικάταρτη φρεγάτα

Το πέμπτο τους άλμπουμ, για πολλούς το καλύτερό τους — για μένα το καλύτερο της δεύτερης περιόδου του σχήματος — και τρίτο συνεχόμενο με την πειρατική θεματολογία των στίχων να κορυφώνεται, μετά τα Under Jolly Roger (1987) και Port Royal (1988).

Ο τιμονιέρης τους, τραγουδιστής και κιθαρίστας Rolf Kasparek, που για τους φίλους είναι γνωστός ως Rock 'N' Rolf, πλαισιώνεται από τους Majk Motti (RIP) στην κιθάρα, Jens Becker στο μπάσο και τον μοναδικό μη Γερμανό, τον Άγγλο ντράμερ Ian Finlay.

Εδώ έχουμε την κορυφαία εκδήλωση της δημιουργικής ακμής των πειρατών, με ένα άλμπουμ που περιέχει μόνο μεταλλικούς ύμνους, όπως τα Riding the Storm, Renegade, Tortuga Bay, Marooned, Evilution, Running Blood και Battle of Waterloo, τον αντιφασιστικό ύμνο Bad to the Bone, καθώς και το ομώνυμο Death or Glory.

Στο CD της επανέκδοσης περιέχεται και το Wild Animal E.P., με το ομώνυμο κομμάτι να αποτελεί ένα ακόμη κρυφό χαρτί, μαζί με το Tear Down the Walls, την «πειρατική μπαλάντα» Störtebeker, για τον θρυλικό χανσεατικό πειρατή της Βόρειας Θάλασσας, και την επανεκτέλεση του Chains and Leather, που είχε κυκλοφορήσει αρχικά στο δεύτερο άλμπουμ τους, Branded and Exiled.

English:

An Additional Cannon on the Three-Masted Frigate

Their fifth album, considered by many to be their best — and, for me, the best of the band's second period — and the third consecutive release on which their pirate-themed lyrics reach their peak, following Under Jolly Roger (1987) and Port Royal (1988).

At the helm, vocalist and guitarist Rolf Kasparek, known to his friends as Rock 'N' Rolf, is joined by Majk Motti (RIP) on guitar, Jens Becker on bass, and the band's only non-German member, English drummer Ian Finlay.

Here we have the ultimate expression of the pirates' creative peak, an album packed exclusively with metal anthems such as Riding the Storm, Renegade, Tortuga Bay, Marooned, Evilution, Running Blood, and Battle of Waterloo, the anti-fascist anthem Bad to the Bone, and the title track, Death or Glory.

The reissue CD also includes the Wild Animal E.P., with its title track serving as yet another hidden ace, alongside Tear Down the Walls, the “pirate ballad” Störtebeker, about the legendary Hanseatic pirate of the North Sea, and a re-recording of Chains and Leather, originally released on their second album, Branded and Exiled.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

SENSES Release Official Video for “Love Is a Lie”

 

Athens-based Neo Glam Cyber Rock band Senses have released the official music video for their track “Love Is a Lie”, now available through the band’s official YouTube/VEVO channel.

Taken from their debut album Out of Line, “Love Is a Lie” combines hard rock and glam metal elements with an unmistakable ’80s influence and contemporary production. The song explores the emotional disillusionment that follows when a relationship is revealed to be based on an illusion, focusing on the conflict between leaving the past behind and trying to escape its consequences.

The accompanying video is built around live performance footage, featuring concert-style lighting, neon elements, smoke and sparks, alongside black-and-white backstage scenes. The visual approach emphasizes both the band's stage presence and the darker, cinematic aspects of their musical identity.

Senses describe their style as Neo Glam Cyber Rock, combining elements of ’80s glam metal and AOR with a more contemporary and futuristic aesthetic. With “Love Is a Lie,” the band further develops the musical and visual direction established with Out of Line.

Οι The Silent Rage παρουσιάζουν ολόκληρο το "The Deadliest Scourge" στην σκηνή του Ίλιον Plus

 

The Silent Rage

10 Years “The Deadliest Scourge” Anniversary Show

+ Special Guests:

DragonSkull

Heavenblack

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Ίλιον Plus – Κοδριγκτώνος 17, Αθήνα

Είσοδος: 12€ (προπώληση), 15€ (ταμείο)

Ώρα Έναρξης: 20:00 – Οι πόρτες ανοίγουν 19:30

Facebook Event: https://fb.me/e/azMQxZOgZ

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://tinyurl.com/bdf9apuh

Φυσική Προπώληση: Μέσω των συγκροτημάτων

 

Την Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026, η σκηνή του Ίλιον Plus θα φιλοξενήσει τρία εγχώρια σχήματα, σε μια βραδιά αφιερωμένη στη δύναμη των ζωντανών εμφανίσεων και στην κοινή τους μουσική πορεία.

Headliners της βραδιάς θα είναι οι dark power metallers The Silent Rage, οι οποίοι επιστρέφουν στη σκηνή για να γιορτάσουν ένα ιδιαίτερα σημαντικό ορόσημο στην ιστορία τους: τη συμπλήρωση 10 χρόνων από την κυκλοφορία του ντεμπούτου album τους, “The Deadliest Scourge”. Το album θα παρουσιαστεί στην ολότητά του, ενώ τη βραδιά θα πλαισιώσουν και special guests, τα ονόματα των οποίων θα ανακοινωθούν σύντομα, προσθέτοντας ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτή την επετειακή εμφάνιση.

Στο πλευρό των The Silent Rage θα βρεθούν δύο σχήματα με τα οποία έχουν ήδη μοιραστεί τη σκηνή στο παρελθόν: οι epic/heavy metallers DragonSkull και οι modern heavy metallers Heavenblack.

Τρία συγκροτήματα, μία σκηνή και μια βραδιά που υπόσχεται να αποτελέσει μια ξεχωριστή συνάντηση της σύγχρονης Eλληνικής metal σκηνής.

Ραντεβού την Κυριακή 22 Νοεμβρίου στο Ίλιον Plus!

Λίγα λόγια για τις μπάντες

Οι The Silent Rage είναι μια dark power metal μπάντα που δημιουργήθηκε από τον κιθαρίστα Νίκο Σιγλίδη το 2006. Στην μέχρι τώρα πορεία της έχει κυκλοφορήσει δυο full length albums (“The Deadliest Scourge”, 2016, Alone Records & “Nuances Of Life”, 2023, Scarlet Records) μαζί με μια πληθώρα από αυτοχρηματοδοτούμενα EPs & Singles.

Στην μέχρι τώρα πορεία της η μπάντα έχει αποτελέσει opening act σε σχήματα όπως Shadow Gallery, Rage, Grave Digger, Stratovarius, Rotting Christ, Temperance, Primal Fear, Gus G., Destruction, Sabaton, Blind Guardian, Epica, Symphonity, Kamelot, Angra, Elegy, Dragony, Helstar ανάμεσα σε άλλα.

Η παρούσα εμφάνιση αναμένεται να είναι ένας φόρος τιμής στο ντεμπούτο άλμπουμ της, “The Deadliest Scourge”, το οποίο έκλεισε δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του. Μαζί τους επί σκηνής αναμένεται να βρεθούν κάποιοι ιδιαίτεροι guests, οι οποίοι θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα.

Η παρούσα σύνθεση της μπάντας αποτελείται από τους Κωνσταντίνο Μάρη στα φωνητικά, Νίκο Σιγλίδη & Βασίλη Μπατίλα στις κιθάρες, Γιώργο Χανιωτάκη στο μπάσο & Σταμάτη Κατσαφάδο στα τύμπανα.

Οι DragonSkull σχηματίστηκαν στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 2022, με στόχο να υπηρετήσουν το Epic/Heavy Metal. Η σύνθεση της μπάντας αποτελείται από τους Άρη Λάμπο στα φωνητικά, Χρήστο Μπριντζίκη στις κιθάρες και τα φωνητικά, Γιώργο Βουδούρη στο μπάσο και τα φωνητικά, Θοδωρή Σταματιάδη στα τύμπανα και τον Πάνο “Wallach” Βλαχόπουλο στις κιθάρες.

Το ομώνυμο ντεμπούτο EP “DragonSkull”, αποτελούμενο από πέντε κομμάτια, κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και απέσπασε θερμή υποδοχή από το κοινό και θετικές κριτικές από webzines, forums και μέσα του εξωτερικού. Το ομώνυμο τραγούδι συμπεριλήφθηκε στη cult συλλογή “Power Feast IV”, δίπλα σε σημαντικά ονόματα της ελληνικής Epic/Heavy Metal σκηνής.

Η θετική ανταπόκριση συνεχίστηκε μέσα από σημαντικές ζωντανές εμφανίσεις, μεταξύ άλλων ως special guests των Jag Panzer, καθώς και στο πλευρό των Domine και Medieval Steel στα πλαίσια του Into Battle Festival. Οι DragonSkull ξεχώρισαν για τις δυναμικές και άρτια εκτελεσμένες εμφανίσεις τους, με ιδιαίτερη έμφαση στη συνοχή του ήχου, την απόδοση και τη σκηνική τους παρουσία.

Τον Μάρτιο του 2025, η μπάντα κυκλοφόρησε μέσω της Eat Metal Records το πρώτο της full-length album, “Chaos Fire Vengeance”. Με οκτώ νέες συνθέσεις, το άλμπουμ συνεχίζει να αναδεικνύει τον επικό και επιθετικό χαρακτήρα των DragonSkull, έχοντας ήδη αποσπάσει θετικές αντιδράσεις από το metal κοινό, τον Τύπο και τους κριτικούς.

Οι Heavenblack είναι μια modern heavy metal μπάντα από την Αθήνα, δημιουργημένη από τον Γιάννη Πατακάκη, με βασικά χαρακτηριστικά τον δυναμικό τους ήχο, την έντονη σκηνική παρουσία και την άμεση επικοινωνία με το κοινό. Από τα πρώτα τους βήματα, το συγκρότημα έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν σταθερό πυρήνα υποστηρικτών, μέσα από μια σειρά ζωντανών εμφανίσεων και τη συνεχή παρουσία του στην εγχώρια underground σκηνή.

Στην πορεία τους, οι Heavenblack έχουν μοιραστεί τη σκηνή με αρκετά συγκροτήματα της ελληνικής metal σκηνής, αλλά και με καταξιωμένα διεθνή ονόματα, μεταξύ των οποίων οι Praying Mantis, ενισχύοντας την παρουσία τους στα ελληνικά συναυλιακά δρώμενα.

Το συγκρότημα έκανε το δισκογραφικό του ντεμπούτο το 2018, με την κυκλοφορία του ομώνυμου EP “Heavenblack”. Το επόμενο σημαντικό βήμα ήρθε τον Αύγουστο του 2024, όταν οι Heavenblack κυκλοφόρησαν μέσω της ελληνικής Sleaszy Rider Records το πρώτο τους full-length album, “Blindfolded”. Το άλμπουμ απέσπασε ενθαρρυντικές κριτικές από τον μουσικό Τύπο και τα metal media, επιβεβαιώνοντας την ανοδική πορεία της μπάντας.

Σε μια νέα εποχή για το συγκρότημα, οι Heavenblack παρουσίασαν πρόσφατα τη νέα τους σύνθεση, η οποία αποτελείται από τους Μάριο Κουρούπη στα φωνητικά, Δημήτρη Βαρβαρίγο και Γιάννη Πατακάκη στις κιθάρες, Νίκο Ράπτη στο μπάσο και Θοδωρή Μοτάκη στα τύμπανα.

Με τη νέα σύνθεση να έχει ήδη πάρει θέση και το συγκρότημα να κοιτάζει σταθερά προς το επόμενο κεφάλαιο της πορείας του, οι Heavenblack ετοιμάζουν το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα, καθώς ένα νέο single αναμένεται να κυκλοφορήσει το προσεχές διάστημα.

Η νέα εποχή των Heavenblack μόλις ξεκινά — και αναμένεται να έχει ακόμη περισσότερο heavy metal, ενέργεια και ένταση.

REVIEW: CRADLE OF FILTH, V Empire Ε.Ρ.

 

CRADLE OF FILTH, V Empire Ε.Ρ. (1996)

Cacophonous Records

Βαμπιρική σκοτεινή όπερα

Με δευτερεύοντα τίτλο Dark Faeytales in Phallustein, αυτό είναι το μίνι άλμπουμ των Βρετανών, οι οποίοι είχαν ήδη κάνει αίσθηση με το ντεμπούτο τους στον χώρο του ακραίου Metal στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Αν και ξεπερνά τη μισή ώρα σε συνολική διάρκεια, ο χαρακτηρισμός «μίνι άλμπουμ» ίσως μας μπέρδεψε λίγο ως προς το πώς θα έπρεπε να το αποκαλέσουμε.

Έξι κομμάτια, για τα οποία συχνά θα ακούσουμε ότι αποτελούν τη δεύτερη και τελευταία πραγματικά Black Metal δουλειά τους, αν και αυτό είναι μάλλον μια αρκετά βαρύγδουπη άποψη. Η στροφή προς τα Goth στοιχεία που θα ακολουθήσει στη συνέχεια δεν χαλάει τη συνταγή, τουλάχιστον στα επόμενα τέσσερα άλμπουμ τους, μέχρι τις αρχές του νέου αιώνα· από εκεί και πέρα, οι απόψεις ποικίλλουν.

Πάντως, το riffing κινείται όντως στα χνάρια του σκανδιναβικού ήχου, ενώ η φωνή —ή, μάλλον, οι φωνές— του Dani Filth εναλλάσσονται με τα γυναικεία φωνητικά της Shara Jezebel Deva, δημιουργώντας μια πραγματικά πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα και αίσθηση.

Τα The Forest Whispers My Name, Queen of Winter Throned, Nocturnal Supremacy και The Rape and Ruin of Angels (Hosannas in Extremis) αποτελούν την επιτομή του συγκεκριμένου CD.

English:

Vampiric Dark Opera

With the subtitle Dark Faeytales in Phallustein, this is the mini-album by the British band, who had already made an impression with their debut in the extreme Metal scene of the mid-’90s. Although it runs for over half an hour in total, the term “mini-album” may have left us a little confused as to exactly what we should call it.

Six tracks, which are often described as their second and final truly Black Metal release, although that is perhaps a rather sweeping statement. The shift towards Goth elements that would follow does not really spoil the formula, at least throughout their next four albums, up until the beginning of the new millennium. Beyond that point, opinions tend to vary.

Nevertheless, the riffing is indeed rooted in the footsteps of the Scandinavian sound, while Dani Filth’s voice—or, rather, voices—alternate with the female vocals of Shara Jezebel Deva, creating a genuinely unprecedented atmosphere and overall feeling.

The Forest Whispers My Name, Queen of Winter Throned, Nocturnal Supremacy and The Rape and Ruin of Angels (Hosannas in Extremis) are the epitome of what this particular CD has to offer.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης