REVIEW: FIREWIND, The Premonition

 

FIREWIND, The Premonition (2008)

Century Media Records

Η κορυφή ενός βουνού

Ως εδώ είναι οι Firewind, που λατρεύουν οι περισσότεροι. Όσο κι αν ακούγεται αφοριστικά και απόλυτα η φράση, κρύβει αλήθεια. Το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του κατά βάση ελληνικού συγκροτήματος Power Metal είναι το μέγιστο που έφτασαν με τη συγκεκριμένη σύνθεση μουσικών: Κώστας Καραμητρούδης (πολύ πιο γνωστός ως Gus G.) στην κιθάρα, Bob Κατσιώνης στα πλήκτρα και στην κιθάρα, ο γεννημένος στη Σουηδία Appolo Papathanasio στη φωνή, Πέτρος Χριστοδουλίδης στο μπάσο και ο τιτάνας ελληνογερμανός ντράμερ Mark Cross. Μαζί αποδίδουν ένα σύνολο κομματιών που, τόσα χρόνια μετά, παραμένει ονειρικά άφθαρτο. Ένα μείγμα τόσο μοντέρνου μελωδικού Power Metal, με αρκετά στοιχεία κλασικών συγκροτημάτων, όπως οι Q5, σε αναλογία 50/50.

Ο δίσκος αυτός συμπίπτει με την πρώτη φορά που τους είδα ζωντανά στο Gagarin 205, σε εκείνη την περιοδεία. Ομολογώ ότι, αν και ήξερα καλά τί παίζουν, αφού είχα και τα τέσσερα άλμπουμ τους πριν, η ζωντανή εμφάνιση ήταν πραγματικά μια άλλη κλάση τους! Την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα έσπευσα να βρω το CD, διότι η κασέτα που μου το είχαν αντιγράψει ήταν πολύ φτωχή να αποδώσει το φάσμα κομματιών όπως τα "Into the Fire", "Head Up High", "Mercenary Man", "Angels Forgive Me", "Circle of Life", "Remembered", "Life Forclosed" αλλά και τη διασκευή στο χορευτικό "Maniac" του Danbello, που η επιμετάλλωση το μετέτρεψε σε σχεδόν μόνιμο κομμάτι στο ζωντανό τους playlist από τότε.

English:

The Peak of a Mountain

Firewind are, without question, the band most loved by many. As much as the phrase might sound absolute and definitive, it holds true. Their fifth studio album, by a mostly Greek Power Metal band, represents the highest achievement they’ve reached with this particular lineup: Kostas Karamitroudis (better known as Gus G.) on guitar, Bob Katsiounis on keyboards and guitar, the Swedish-born Apollo Papathanasio on vocals, Petros Christodoulidis on bass, and the titan Greek-German drummer Mark Cross. Together, they deliver a collection of songs that, even after all these years, remain dreamily timeless. A blend of modern melodic Power Metal with significant elements reminiscent of classic bands like Q5, in a 50/50 ratio.

This album coincided with the first time I saw them live at Gagarin 205, during that tour. I must admit that, although I was already familiar with what they played—having all four of their albums beforehand—the live performance was truly a different level of their artistry. The very next day or the day after, I rushed to find the CD, because the cassette copy I had was too poor to do justice to tracks like “Into the Fire,” “Head Up High,” “Mercenary Man,” “Angels Forgive Me,” “Circle of Life,” “Remembered,” “Life Foreclosed,” as well as their cover of Danbello’s dance hit “Maniac,” which the reissue transformed into an almost permanent part of their live playlist ever since.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: EPISODE 13 – Death Reclaims the Earth

 

EPISODE 13 – Death Reclaims the Earth

Misanthrof ANTIRecords

Who says you need to hail from Scandinavia or be from cold, barren lands to craft compelling black metal? Not at all. Like any genre within metal, black metal must flow through your veins to produce authentic, memorable music capable of resonating with listeners. EPISODE 13, a Turkish band, clearly understands this principle and aims to demonstrate it, even to the most discerning black metal enthusiasts.

Their third full-length album, Death Reclaims the Earth, delivers a collection of epic, icy black metal anthems. The band's sound bridges the raw, primitive black metal of Norway with more intricate melodic elements, incorporating dark atmospheres and haunting melodies that amplify the coldness and intensity of their compositions.

Lyrically, EPISODE 13 explores themes familiar to the black metal universe—anti-religion and misanthropy—yet their approach remains sincere and impactful. The album is well-produced, capturing the rawness and atmosphere essential to the genre, and it encompasses all the core attributes that define black metal.

In summary, Death Reclaims the Earth stands as a testament to the idea that authentic black metal knows no borders, and that passion and conviction are what truly matter in creating music that can both stand out and stand the test of time.

Christine  Parastatidou

REVIEW: JACK STARR'S BURNING STAR, Stand Your Ground

 

JACK STARR'S  BURNING STAR, Stand Your Ground (2017)

High Roller Records

Πολύ πάνω από κλασικό.

Ο αρχικός κιθαρίστας των δύο πρώτων δίσκων των Virgin Steele (και αρχικός κάτοχος του ονόματος, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, κύριε De Feis!) επέστρεψε το 2017 με τον Rhino στα τύμπανα (πρώην Manowar, στο The Triumph of Steel), έχοντας στο μικρόφωνο σταθερά τον Todd Michael Hall, πλέον και των Riot V. Μας δείχνει πάλι τι εννοείται με τον όρο U.S. Power Metal. Καταιγίδα ήχων, στίχων αλλά κυρίως αισθητικής. Πολύ δυνατό CD που δεν θυμίζει σε τίποτα ούτε Virgin Steele ούτε τα 80's solo άλμπουμ του Jack. Ίσως η τελική παραγωγή να ήθελε λιγάκι ανέβασμα, αλλά και πάλι, έχοντας στο μυαλό τον ήχο των Virgin Steele I και του επόμενου Guardians of the Flame, που αν και κλασικά, από ήχο δεν είναι και ό,τι καλύτερο, τούτο εδώ είναι μια χαρά! Κομμάτια γεμάτα μεταλλικό πάθος και αγάπη για τη μεγαλύτερη μουσική που ακούγεται στον πλανήτη, εκφράζονται μέσω ύμνων όπως τα The Secrets We Hide, The Enemy, Stand Your Ground, Hero, Destiny, The Sky Is Falling, Worlds Apart, Escape From the Night, Stronger Than Steel, False Gods. Ένα από τα πιο αληθινά άλμπουμ του κλασικού Metal ήχου της τελευταίας δεκαετίας.

English:

Far beyond just being classic.

The original guitarist of the first two Virgin Steele albums (and the initial owner of the band’s name, to set things straight, Mr. De Feis!) returned in 2017 with Rhino on drums (former Manowar, on The Triumph of Steel), featuring Todd Michael Hall on vocals—now also of Riot V—who once again proves what U.S. Power Metal truly means. A storm of sound, lyrics, and, most importantly, style. A very powerful CD that bears no resemblance whatsoever to Virgin Steele or Jack’s 80s solo albums. Perhaps the final production could have been a bit louder, but still, considering the sound of Virgin Steele I and the next album, Guardians of the Flame, which, although classic, is not the best sonically, this one is more than fine! Tracks filled with metallic passion and love for the greatest music on the planet, expressed through anthems like The Secrets We Hide, The Enemy, Stand Your Ground, Hero, Destiny, The Sky Is Falling, Worlds Apart, Escape From the Night, Stronger Than Steel, False Gods. One of the most genuine albums of the classic metal sound of the last decade.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

THE SILENT RAGE Announce Departure of Two Long‑Time Members

 

Athenian dark power metal band The Silent Rage announced that vocalist Michalis Rinakakis and lead guitarist Nikos Sarbanis have officially left the group. The band stated the decision was mutual and made on friendly terms, thanking both musicians for their eight years of contribution.

Sarbanis said he is closing this chapter to explore new musical paths, while Rinakakis noted he will now focus on upcoming releases with Dragonrider and Metal Raider. The band emphasized that this marks the end of a chapter, not their journey, and that new members and new music are on the way.

AMONGRUINS Release New Video “Into The Flame”

 

Greek melodic death metal outfit AMONGRUINS have unveiled the official video for “Into The Flame”, taken from their new album Advent of Chaos, out now via Theogonia Records.

The track features guest vocals from Christianna of Elysion, adding a haunting melodic edge to the band’s aggressive, atmospheric sound. Directed by Haris Kountouris (HK Visual Creations) and filmed by Dimitris Papadimitroulas and Dimitris Anastasopoulos, the video amplifies the song’s dark emotional intensity with cinematic visuals.

Mixed and mastered by Saku Moilanen (Deep Noise Studios) and featuring artwork by Nikos Stavridakis (Vision Black Art), Advent of Chaos marks the band’s most ambitious release yet—perfect for fans of Insomnium, Omnium Gatherum, Wolfheart, and Dark Tranquillity.

SECRET RULE Unleash “X”

 

A decade into their career, Secret Rule release “X” worldwide in digital format, following its physical debut on October 24, 2025 via Rockshots Records. Far from a nostalgic anniversary record, “X” captures a band reinventing itself with sharper grooves, modern textures, and a more immediate, cinematic punch.

Self‑written, self‑produced, and fully crafted by the band, the album marks a bold statement of artistic independence. Lyrically, it dives into a world on the brink — from environmental collapse to inner conflict and social decay — delivered through the tightest and most dynamic lineup in the band’s history.

After touring across 20+ countries and sharing stages with major European acts, Secret Rule enter their second decade with renewed fire.

“X” is heavier. More direct. More fearless.

REVIEW: STRATOVARIUS, Elements Pt.1

 

STRATOVARIUS, Elements Pt.1 (2003)

Nuclear Blast Records

Πάρα, πάρα πολύ μεγαλόπνοο.

Εξήντα δύο λεπτά ενός δίσκου γεμάτα νεοκλασικής αισθητικής, συμφωνικό Euro Power Metal. Ήταν λίγα; Όχι, αν αναλογιστούμε ότι υπάρχει και μέρος δεύτερο. 

Η ομάδα από Φινλανδία, Σουηδία και Γερμανία, που δοκιμάστηκε και πέτυχε μέχρι το 2000, έβαλε στόχο να ξεπεράσει οτιδήποτε είχε ως επιρροή. 

Καταρχάς, να πω ότι τους αγαπώ, ακόμα και το Destiny του 1998, το οποίο, με όλα τα στραβά του, είναι ένα τίμιο άλμπουμ. 

Με το Infinite, ύστερα, κάπου είδαμε στοιχεία αλλότρια προς τον ήχο τους, αλλά ΟΚ, παλεύεται ο δίσκος. 

Απ’ εδώ και πέρα (και μέχρι τις μέρες μας) έχουν πάνω και έχουν και πολύ άσχημα κάτω. Το συγκεκριμένο, λοιπόν, το πρώτο Elements, ήταν μια Rock Opera προορισμένη είτε να λατρευτεί είτε να κάνει τον κόσμο να αναλογιστεί ότι η υπερβολή θα χαλάσει τη σούπα του ευρωπαϊκού μελωδικού ήχου. 

Εννέα, από μεγάλα έως πελώρια κομμάτια, σε μια συνταγή επιτυχίας ή αποτυχίας που, όπως πλέον ξέρουμε καλά, την είχαν και κάποια άλλα μεγαθήρια, όπως οι Iron Maiden, σαν πεπατημένη, με πολύ χλιαρά αποτελέσματα. 

Είναι αυτό που ευτυχώς, τα σχήματα εδώ του ντόπιου Power Metal απέφυγαν ήδη από τότε, στις αρχές του νέου αιώνα, στρεφόμενα προς το στυλ της απέναντι όχθης του Ατλαντικού Ωκεανού. Αυτή η φορτωμένη, ηχητικά, υπερβολικά ογκώδης ατμόσφαιρα δίσκων σαν και τούτον, δεν χαρακτηρίζει το σύνολο της σκηνής. 

Είναι του "πεταματού" λοιπόν; Όχι. Δεν είναι. Περιέχει κάποια κομμάτια κλασικής συνθετικής φύσης, όπως τα Eagleheart, Find Your Own Voice, Stratofortress και Elements. 

Παρόλα αυτά, το μαγικό κουμπί με τα δύο βελάκια που δείχνουν δεξιά, δηλαδή το πολύ χρήσιμο skip, δυστυχώς, θα χρησιμοποιηθεί αρκετά κατά τη διάρκεια αναπαραγωγής του CD. 

Θα χρειαστεί υπομονή μέχρι την επόμενη κυκλοφορία τους, το δεύτερο Elements, για να κρίνουμε συνολικά...

English:

Absolutely, incredibly grandiose.

Sixty-two minutes of an album filled with neo-classical aesthetics, symphonic Euro Power Metal. Was that enough? No, especially when considering there's a second part.

 

The band from Finland, Sweden, and Germany, which proved itself and succeeded up until 2000, set out to surpass anything that had influenced them. 

First of all, I want to say I love them, even Destiny from 1998, which, despite all its flaws, is a sincere and honest album. 

With Infinite, I saw some elements that felt alien to their sound, but okay, the album is still salvageable. 

From here on (and up to today), they have some great moments, but also some very poor ones. This particular first Elements was a Rock Opera meant either to be adored or to make people reflect that excess can spoil the European melodic sound. 

Nine tracks, ranging from large to colossal, in a recipe of success or failure, which, as we now know well, was also attempted by other giants like Iron Maiden — following a well-worn path, but with rather lukewarm results. 

Thankfully, the local Power Metal bands avoided this approach early on, at the dawn of the new millennium, turning instead toward the style of the opposite side of the Atlantic Ocean. This heavily loaded, excessively weighty sonic atmosphere of albums like this one does not define the entire scene. 

So, is it "puffed up"? No, it’s not. It contains some tracks of classic compositional quality, such as Eagleheart, Find Your Own Voice, Stratofortress, and Elements. 

However, the magic button with the two arrows pointing right — the very useful skip — will unfortunately be used quite a lot during the CD playback. 

Patience will be needed until their next release, the second Elements, so we can judge the work as a whole...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης