Few bands have left a mark on heavy metal as deep as
METALLICA, and GARAGEDAYS make no attempt to hide how much they owe to them.
The Austrian quartet, formed in 2005 by guitarist and vocalist Marco Kern, play
a heavy/thrash style that follows closely in the footsteps of that great band,
and the result is far from unconvincing. “Dark and Cold,” their debut for
Massacre Records, released in 2011, does not bring anything new to the genre, but
it is sincere, and its compositions hold the listener’s attention from the
first second to the last.
The influences do not end with METALLICA. Throughout
the album the band calls to mind other names from the genre’s history, such as
OVERKILL (the song “Blown Away” is a good example), METAL CHURCH, ICED EARTH
and even the good old MORGANA LEFAY. This mix of thrash, heavy and power metal
is no accident, and the band themselves describe their sound as a blend of 80s
influences with a modern production. That production was handled by Andy La
Rocque of KING DIAMOND, who mixed and mastered the record at Sonic Train
Studios in Sweden. The musicians clearly know their craft, and they play with
confidence and technical ability.
Anyone looking for originality will not find it here.
Those who simply want a well-played, honest record of heavy/thrash metal will
have a pleasant time with it. In an era when so many bands sound alike, it was
a welcome change to hear a group that does not pretend to be anything other than
what it is.
This is a good start for GARAGEDAYS. The next step
will be to find a more personal voice, and the talent is evidently there. Until
then, “Dark and Cold” is a release worth checking out, especially for fans of
the heavy/thrash metal scene.
Και
η παραπάνω ατάκα ταιριάζει μια χαρά στο ντεμπούτο των τεσσάρων παιδιών από το
Λος Άντζελες: Kevin DuBrow στη φωνή, Kelly Garni στο μπάσο, Drew Forsyth στα
ντραμς και, τελευταίος, ο κιθαρίστας Rhandy Rhoads, του οποίου το αστέρι ήδη
λάμπει εδώ.
Η
αρχική σύνθεσή τους στο ντεμπούτο άλμπουμ κυκλοφόρησε ειδικά για την ιαπωνική
αγορά, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος (!!!!) στην Αμερική. Για δεκαετίες, αυτό το
άλμπουμ, όπως και το επόμενο, II, δεν βρίσκονταν με τίποτα, εκτός αν κατάφερνες
να εντοπίσεις κάποια ιαπωνική κόπια, για την αγορά της οποίας, ακόμη και σε CD,
θα χρειαζόταν να πουλήσεις κανένα νεφρό...
Ευτυχώς,
η επανέκδοση από τη δική μας No Remorse Records μάς έσωσε το νεφρό ή
οποιοδήποτε άλλο μέλος, διατηρώντας μας αρτιμελείς και ευτυχείς, αφού πλέον
έχουμε στη διάθεσή μας τα δύο πρώτα άλμπουμ αυτού του ιστορικού συγκροτήματος,
το οποίο επανήλθε στο προσκήνιο το 1983, αυτή τη φορά με πιο έντονα Hair Metal
χαρακτηριστικά.
Αμερικανικό
Hard 'N Heavy, με επιρροές από Kiss, Led Zeppelin, Boston, Blue Öyster Cult,
Deep Purple, αλλά ίσως και με κάποια καλά κρυμμένα Punk στοιχεία, αλά Ramones
και The Dictators, μέσα στα ηλεκτρικά riffs του Rhandy.
Η
επανέκδοση περιέχει συνολικά δεκαπέντε κομμάτια. Το αρχικό άλμπουμ περιλαμβάνει
δώδεκα, με τα τρία τελευταία bonus tracks να εμπλουτίζουν ακόμη περισσότερο το
σύνολο.
Τι
να ξεχωρίσει κανείς εδώ; Σχεδόν τα πάντα! Και όχι, δεν είναι δεκάρι το άλμπουμ.
Δεν χρειάζεται πάντα να βάζουμε βαθμό. Η απαραίτητη διασκευή στο «Glad All
Over» των Dave Clark Five προσθέτει το δικό της ξεχωριστό vibe, ενώ τα «Back to
the Coast», «It's Not Funny», «Mama's Little Angels», «Tin Soldier», «Get Your
Kicks», «Look in Any Window», «Just How You Want It», «Riot Reunion» και
«Demolition Derby» συμπληρώνουν ένα σύνολο που πραγματικά αξίζει να
ανακαλύψουμε.
Ένα
πραγματικά χαμένο κόσμημα!
English:
Big... in Japan!
The above phrase fits the debut album by these four
youngsters from Los Angeles perfectly: Kevin DuBrow on vocals, Kelly Garni on
bass, Drew Forsyth on drums and, last but certainly not least, guitarist Rhandy
Rhoads, whose star is already shining brightly here.
The original lineup's debut album was released
exclusively for the Japanese market due to a lack of interest (!!!!) in
America. For decades, this album, along with its follow-up, II, was virtually
impossible to find unless you managed to track down a Japanese pressing, for
which, even on CD, you would practically have to sell a kidney to afford...
Thankfully, the reissue by our very own No Remorse
Records has saved our kidneys, or any other body parts for that matter, keeping
us fully intact and happy, now that the first two albums by this historic band
are finally available to us. The band would return to the spotlight in 1983,
this time embracing a stronger Hair Metal identity.
American Hard 'N Heavy, drawing influences from Kiss,
Led Zeppelin, Boston, Blue Öyster Cult and Deep Purple, perhaps with some
well-hidden Punk elements in the vein of Ramones and The Dictators lurking
beneath Rhandy's electrifying riffs.
The reissue contains fifteen tracks in total. The
original album features twelve, with the three bonus tracks rounding out and
further enriching the package.
What is there to single out here? Almost everything!
And no, this isn't a perfect ten. We don't always need to give an album a
numerical rating. The obligatory cover of Dave Clark Five's «Glad All Over»
adds its own distinctive vibe, while «Back to the Coast», «It's Not Funny»,
«Mama's Little Angels», «Tin Soldier», «Get Your Kicks», «Look in Any Window»,
«Just How You Want It», «Riot Reunion» and «Demolition Derby» complete a
collection that truly deserves to be rediscovered.
Οι
πέντε νεαροί τότε μουσικοί των Alice Cooper, του συγκροτήματος που έναν χρόνο
νωρίτερα είχε μπει... χλιαρά στη μουσική πραγματικότητα, επιστρέφουν με νέο
look, υιοθετώντας ένα ιδιαίτερο Glam/Glitter στυλ, στα μονοπάτια των New York
Dolls. Αυτό, σε συνδυασμό με το γυναικείο ονοματεπώνυμό τους, οδηγεί σε
περίεργα και, κατά περίπτωση, λανθασμένα συμπεράσματα.
Βρισκόμαστε
στο μεταίχμιο δύο περιόδων για τη Rock μουσική. Ένα άλμπουμ που βρίσκεται κάπως
πιο κοντά σε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως τον χαρακτηριστικό ήχο του
συγκροτήματος, αλλά και πάλι χρειάζεται χρόνος μέχρι να αρχίσει να αποκαλύπτει
τις αρετές του. Από το τρίτο κιόλας τραγούδι, το οποίο δεν είναι το ομότιτλο,
αλλά εκείνο που περιλαμβάνει στον τίτλο του τις λέξεις Easy Action (Still No
Air), αρχίζει να ξυπνά κάτι.
Τα
Below Your Means και Return of the Spiders (οι αράχνες αποτελούν ένα μοτίβο που
θα μας απασχολήσει στο μέλλον) κινούνται σε ψυχεδελικά και αρκετά Art Rock
μονοπάτια, τα οποία στην Ευρώπη θα αποκαλούσαμε Progressive. Τα Lay Down and
Die Goodbye και Refrigerator Heaven (το χιούμορ δεν λείπει από το συγκρότημα
ήδη από τα πρώτα του βήματα) έχουν κι αυτά κάτι να προσφέρουν.
Το
ύφος είναι σαφώς πιο σκληρό σε σχέση με εκείνο του ντεμπούτου τους, έναν χρόνο
νωρίτερα, αλλά χρειάζεται ακόμη δουλειά. Δουλειά που σύντομα θα αρχίσει να
αποδίδει καρπούς...
English:
A New Light for a New Decade.
The five young musicians of Alice Cooper, the band
that had made a rather lukewarm entrance onto the music scene a year earlier,
return with a new look, adopting a distinctive Glam/Glitter style reminiscent
of the New York Dolls. This, combined with their feminine-sounding name, leads
to some curious and, in certain cases, mistaken assumptions.
We are standing at the crossroads of two different
eras in Rock music. This album comes somewhat closer to what we have in mind as
the band's characteristic sound, although it still takes time for its qualities
to fully emerge. By the third track, which is not the title track but the one
that features the words Easy Action in its title (Still No Air), something
begins to awaken.
Below Your Means and Return of the Spiders (spiders
are a recurring motif that will concern us again in the future) venture into
psychedelic and decidedly Art Rock territory, which we Europeans would call
Progressive. Lay Down and Die Goodbye and Refrigerator Heaven (the band's sense
of humour was already evident from its earliest days) also have something to
offer.
The overall style is clearly heavier than that of
their debut album from a year earlier, but there is still work to be done. Work
that will soon begin to pay off...
Some bands write original music and ask for your full
attention so you can grasp what they are trying to express. Others play the kind
of music that makes you reach for a cold beer, push the volume as high as it
goes and start banging your head. V8 WANKERS clearly belong to the second
group, and they have given their soul to the god of rock ’n’ roll. The approach
here is simple, but highly addictive. Picture a mix of MOTÖRHEAD and AC/DC with
a strong rock ’n’ roll swing, and you have a fair idea of what the band sounds
like.
The musicianship is more than solid. The riffs are
tight, the rhythm section drives the songs forward without fuss, and the vocals
have the raw, gravelly edge the style demands. The production is dirty, but in
the right way: it suits this music and keeps the energy of a loud club gig
instead of polishing it away. Nothing sounds over-engineered, and that is
exactly the point.
“Iron Crossroads” is the kind of album that works best
at a party with friends, where headbanging and air guitar are expected and
nobody takes themselves too seriously. It is pure fun from start to finish.
The one real criticism is the lack of originality and
variety. Listeners looking for surprises or stylistic detours will not find
them here, and some songs may blur together over the full running time. But I
doubt the band had innovation in mind when they made this record. They set out
to deliver loud, sweaty, no-nonsense rock ’n’ roll, and they do it
convincingly. In my view, this is a sincere and good release for its genre, and
fans of the bands mentioned above should have no trouble enjoying it.
I have a soft spot for the Uruguayan national team. It
was the side I backed in the latest World Cup, and Diego Forlán remains one of
my favourite players. So when I found out that TERRITORY come from Uruguay and
play thrash metal, I was curious. South American metal has been delivering
solid releases for a while now, and I expected to be in good hands.
On paper, the ingredients are promising. Killer
Instinct draws mostly from the Bay Area school of thrash and occasionally leans
toward the power metal side of ICED EARTH and AGENT STEEL. It’s a combination
that usually makes for an enjoyable listen. Here, unfortunately, it doesn’t.
The main problem is the songwriting. The riffs follow
the standard thrash template so closely that they blur together, and very few
of them stay with you once the record stops. Nothing pulls you back for a
second spin, and a thrash album without that kind of staying power has a hard
time justifying itself in a crowded scene.
The vocals add to the problem. Jason screams from the
first track to the last, with little variation in delivery. He clearly has the
lungs for it, but the lack of dynamics wears thin quickly. Aggression works
best when it has contrast, and a voice that stays at full volume for the whole
album ends up sounding flat instead of fierce. By the second half I was tired
of it.
The modern production is clean and powerful, but it
can’t hide the weaknesses underneath. Likewise, the aggressiveness feels more
like a pose than something the songs earn. A heavy sound is one thing, but
without memorable material it doesn’t leave much of an impression.
TERRITORY have the energy and the technical basics,
but they need to put much more work into their composition. Stronger
structures, more distinctive riffs and a more varied vocal approach would be a
good place to start. This is a debut, so there is room to grow, and I’ll be
waiting for the follow-up in the hope that it shows real progress.
Σε
μια εποχή κατά την οποία το μελωδικό Death Metal γνώριζε μεγάλη άνθηση, οι
Σουηδοί, έναν χρόνο μετά το Stigmata και με σταθερούς ηγέτες τους αδελφούς
Michael και Chris Amott, παρουσιάζουν ένα ακόμη εξαιρετικό άλμπουμ. Στη σύνθεση
της μπάντας προστίθεται στο μπάσο ο πολυπράγμων Sharlee D’Angelo (Mercyful
Fate, Witchery, King Diamond, Spiritual Beggars και καμιά εικοσαριά ακόμη
συγκροτήματα!), σε αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο «αντρικό» άλμπουμ
τους, δηλαδή το τρίτο και τελευταίο με τον Johan Liiva πίσω από το μικρόφωνο.
Από τον επόμενο δίσκο, η Angela Gossow θα δώσει μια διαφορετική, γυναικεία
χροιά στον ήχο τους, με ένα death growl που θα άφηνε πολλούς άφωνους!
Εδώ,
όμως, η μεγάλη σουηδική σχολή του Γκέτεμποργκ δείχνει τα δόντια της μέσα από
ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δημιουργήματά της. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν
είναι τα «The Immortal», «Dead Inside», «Pilgrim», «Demonic Science», «Seed of
Hate», «Angelclaw» και «Burning Bridges», σε έναν δίσκο που ίσως αποτελεί το
αποκορύφωμα της πρώτης περιόδου της μπάντας.
English:
A Masterpiece.
At a time when Melodic Death Metal was enjoying a
period of great popularity, the Swedish band returned with another excellent
album, one year after Stigmata, with brothers Michael and Chris Amott firmly at
the helm. The line-up also welcomed the ever-busy Sharlee D’Angelo on bass
(Mercyful Fate, Witchery, King Diamond, Spiritual Beggars and about twenty
other bands!), in what would turn out to be their last “all-male” album, namely
the third and final release featuring Johan Liiva on vocals. From the following
album onwards, Angela Gossow would bring a different, female dimension to their
sound, with a death growl capable of leaving many listeners speechless!
Here, however, the mighty Swedish Gothenburg scene
shows its teeth through one of its most characteristic releases. Standout
tracks include “The Immortal”, “Dead Inside”, “Pilgrim”, “Demonic Science”,
“Seed of Hate”, “Angelclaw” and “Burning Bridges”, on an album that arguably
represents the pinnacle of the band’s first era.
Coroner
– Principal Club Theatre, Θεσσαλονίκη, 31.10.2026
Το
Σάββατο 31 Οκτωβρίου, οι Coroner
έπαιξαν στο PrincipalClubTheatre της Θεσσαλονίκης. Το σετ
κράτησε περίπου μιάμιση ώρα με μία ώρα και 40 λεπτά.
Ήταν
στιβαροί και άψογοι ως μουσικοί πάνω στη σκηνή και απέδωσαν τα τραγούδια τους
με επαγγελματισμό, ικανοποιώντας τον κόσμο. Άνοιξαν με το “Consequence” και συνέχισαν με τα
“Sacrificial Lamb”, “Divine Step (Conspectu Mortis)”, “Serpent Moves”, “Masked
Jackal”, “Symmetry”, “Golden Cashmere Sleeper, Part 1”, “Semtex Revolution”,
“Tunnel of Pain”, “Metamorphosis” και “Grin (Nails Hurt)”. Το
κανονικό πρόγραμμα έκλεισε με το “Renewal”.
Έπαιξαν
και παλιά τους τραγούδια, αλλά υπό το πρίσμα του πιο μοντέρνου ήχου που έχουν
δημιουργήσει στο τελευταίο τους άλμπουμ. Ο ήχος ήταν καθαρός και δυνατός.
Στο encore επέστρεψαν με τα “RebornThroughHate” και “DiebyMyHand”, κλείνοντας έτσι τη βραδιά.
Μόνο
ένα σχόλιο για το εισιτήριο: για τα δεδομένα της Ελλάδας, τα 35 € ήταν κάπως
αλμυρό.
