REVIEW: REV 16:8 – Ashlands

 

REV 16:8 – Ashlands (2011)

AFM Records

Two years after their debut, Grand Tidal Rave, the Swedish blackened outfit REV 16:8 returns with their sophomore effort, Ashlands, aiming to channel bitterness, devastation and isolation into the hearts of their listeners through a frozen, epic rendition of black metal. Interestingly, the band's own history carries a touch of that same restlessness the music conveys — they originally went by the name Scythe before becoming Bloodshed, and only later settled on the name REV 16:8, the moniker under which they've built their reputation. Ashlands was recorded in Stockholm between May and July 2010, then mixed and mastered at the renowned Necromorbus Studio — a name that will ring a bell for genre followers, given the studio's long-standing association with some of the scene's most respected acts.

Compositionally, the album is sharp and frozen, driven by fast tempos, countless blast beats, and a dark, epic atmosphere reminiscent of the old-school Norwegian scene — what many consider the true, pure black metal sound. That description sums up REV 16:8's musical identity rather neatly: primitive black metal built on distorted guitars, relentless rhythms, and hellish vocals, all delivered through a dirty, muddy production that only heightens the intensity and extremity of the songs.

For context, the album arrived through AFM Records in April 2011 in Europe, with the US release following that June, and has since drawn comparisons in the wider press to acts like Dark Funeral and Marduk — a reference point that captures both the record's strengths and its more familiar tendencies.

All in all, Ashlands is a decent addition to the black metal canon, one that will satisfy listeners drawn to traditional, uncompromising sounds. At the same time, it treads ground that feels rather well-worn within the genre. The choice, as always, is yours.

Christine  Parastatidou

REVIEW: RUNNING WILD, Death Or Glory

 

RUNNING WILD, Death Or Glory (1989)

EMI Noise

Ένα ακόμη κανόνι στην τρικάταρτη φρεγάτα

Το πέμπτο τους άλμπουμ, για πολλούς το καλύτερό τους — για μένα το καλύτερο της δεύτερης περιόδου του σχήματος — και τρίτο συνεχόμενο με την πειρατική θεματολογία των στίχων να κορυφώνεται, μετά τα Under Jolly Roger (1987) και Port Royal (1988).

Ο τιμονιέρης τους, τραγουδιστής και κιθαρίστας Rolf Kasparek, που για τους φίλους είναι γνωστός ως Rock 'N' Rolf, πλαισιώνεται από τους Majk Motti (RIP) στην κιθάρα, Jens Becker στο μπάσο και τον μοναδικό μη Γερμανό, τον Άγγλο ντράμερ Ian Finlay.

Εδώ έχουμε την κορυφαία εκδήλωση της δημιουργικής ακμής των πειρατών, με ένα άλμπουμ που περιέχει μόνο μεταλλικούς ύμνους, όπως τα Riding the Storm, Renegade, Tortuga Bay, Marooned, Evilution, Running Blood και Battle of Waterloo, τον αντιφασιστικό ύμνο Bad to the Bone, καθώς και το ομώνυμο Death or Glory.

Στο CD της επανέκδοσης περιέχεται και το Wild Animal E.P., με το ομώνυμο κομμάτι να αποτελεί ένα ακόμη κρυφό χαρτί, μαζί με το Tear Down the Walls, την «πειρατική μπαλάντα» Störtebeker, για τον θρυλικό χανσεατικό πειρατή της Βόρειας Θάλασσας, και την επανεκτέλεση του Chains and Leather, που είχε κυκλοφορήσει αρχικά στο δεύτερο άλμπουμ τους, Branded and Exiled.

English:

An Additional Cannon on the Three-Masted Frigate

Their fifth album, considered by many to be their best — and, for me, the best of the band's second period — and the third consecutive release on which their pirate-themed lyrics reach their peak, following Under Jolly Roger (1987) and Port Royal (1988).

At the helm, vocalist and guitarist Rolf Kasparek, known to his friends as Rock 'N' Rolf, is joined by Majk Motti (RIP) on guitar, Jens Becker on bass, and the band's only non-German member, English drummer Ian Finlay.

Here we have the ultimate expression of the pirates' creative peak, an album packed exclusively with metal anthems such as Riding the Storm, Renegade, Tortuga Bay, Marooned, Evilution, Running Blood, and Battle of Waterloo, the anti-fascist anthem Bad to the Bone, and the title track, Death or Glory.

The reissue CD also includes the Wild Animal E.P., with its title track serving as yet another hidden ace, alongside Tear Down the Walls, the “pirate ballad” Störtebeker, about the legendary Hanseatic pirate of the North Sea, and a re-recording of Chains and Leather, originally released on their second album, Branded and Exiled.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

SENSES Release Official Video for “Love Is a Lie”

 

Athens-based Neo Glam Cyber Rock band Senses have released the official music video for their track “Love Is a Lie”, now available through the band’s official YouTube/VEVO channel.

Taken from their debut album Out of Line, “Love Is a Lie” combines hard rock and glam metal elements with an unmistakable ’80s influence and contemporary production. The song explores the emotional disillusionment that follows when a relationship is revealed to be based on an illusion, focusing on the conflict between leaving the past behind and trying to escape its consequences.

The accompanying video is built around live performance footage, featuring concert-style lighting, neon elements, smoke and sparks, alongside black-and-white backstage scenes. The visual approach emphasizes both the band's stage presence and the darker, cinematic aspects of their musical identity.

Senses describe their style as Neo Glam Cyber Rock, combining elements of ’80s glam metal and AOR with a more contemporary and futuristic aesthetic. With “Love Is a Lie,” the band further develops the musical and visual direction established with Out of Line.

Οι The Silent Rage παρουσιάζουν ολόκληρο το "The Deadliest Scourge" στην σκηνή του Ίλιον Plus

 

The Silent Rage

10 Years “The Deadliest Scourge” Anniversary Show

+ Special Guests:

DragonSkull

Heavenblack

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Ίλιον Plus – Κοδριγκτώνος 17, Αθήνα

Είσοδος: 12€ (προπώληση), 15€ (ταμείο)

Ώρα Έναρξης: 20:00 – Οι πόρτες ανοίγουν 19:30

Facebook Event: https://fb.me/e/azMQxZOgZ

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://tinyurl.com/bdf9apuh

Φυσική Προπώληση: Μέσω των συγκροτημάτων

 

Την Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026, η σκηνή του Ίλιον Plus θα φιλοξενήσει τρία εγχώρια σχήματα, σε μια βραδιά αφιερωμένη στη δύναμη των ζωντανών εμφανίσεων και στην κοινή τους μουσική πορεία.

Headliners της βραδιάς θα είναι οι dark power metallers The Silent Rage, οι οποίοι επιστρέφουν στη σκηνή για να γιορτάσουν ένα ιδιαίτερα σημαντικό ορόσημο στην ιστορία τους: τη συμπλήρωση 10 χρόνων από την κυκλοφορία του ντεμπούτου album τους, “The Deadliest Scourge”. Το album θα παρουσιαστεί στην ολότητά του, ενώ τη βραδιά θα πλαισιώσουν και special guests, τα ονόματα των οποίων θα ανακοινωθούν σύντομα, προσθέτοντας ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτή την επετειακή εμφάνιση.

Στο πλευρό των The Silent Rage θα βρεθούν δύο σχήματα με τα οποία έχουν ήδη μοιραστεί τη σκηνή στο παρελθόν: οι epic/heavy metallers DragonSkull και οι modern heavy metallers Heavenblack.

Τρία συγκροτήματα, μία σκηνή και μια βραδιά που υπόσχεται να αποτελέσει μια ξεχωριστή συνάντηση της σύγχρονης Eλληνικής metal σκηνής.

Ραντεβού την Κυριακή 22 Νοεμβρίου στο Ίλιον Plus!

Λίγα λόγια για τις μπάντες

Οι The Silent Rage είναι μια dark power metal μπάντα που δημιουργήθηκε από τον κιθαρίστα Νίκο Σιγλίδη το 2006. Στην μέχρι τώρα πορεία της έχει κυκλοφορήσει δυο full length albums (“The Deadliest Scourge”, 2016, Alone Records & “Nuances Of Life”, 2023, Scarlet Records) μαζί με μια πληθώρα από αυτοχρηματοδοτούμενα EPs & Singles.

Στην μέχρι τώρα πορεία της η μπάντα έχει αποτελέσει opening act σε σχήματα όπως Shadow Gallery, Rage, Grave Digger, Stratovarius, Rotting Christ, Temperance, Primal Fear, Gus G., Destruction, Sabaton, Blind Guardian, Epica, Symphonity, Kamelot, Angra, Elegy, Dragony, Helstar ανάμεσα σε άλλα.

Η παρούσα εμφάνιση αναμένεται να είναι ένας φόρος τιμής στο ντεμπούτο άλμπουμ της, “The Deadliest Scourge”, το οποίο έκλεισε δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του. Μαζί τους επί σκηνής αναμένεται να βρεθούν κάποιοι ιδιαίτεροι guests, οι οποίοι θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα.

Η παρούσα σύνθεση της μπάντας αποτελείται από τους Κωνσταντίνο Μάρη στα φωνητικά, Νίκο Σιγλίδη & Βασίλη Μπατίλα στις κιθάρες, Γιώργο Χανιωτάκη στο μπάσο & Σταμάτη Κατσαφάδο στα τύμπανα.

Οι DragonSkull σχηματίστηκαν στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 2022, με στόχο να υπηρετήσουν το Epic/Heavy Metal. Η σύνθεση της μπάντας αποτελείται από τους Άρη Λάμπο στα φωνητικά, Χρήστο Μπριντζίκη στις κιθάρες και τα φωνητικά, Γιώργο Βουδούρη στο μπάσο και τα φωνητικά, Θοδωρή Σταματιάδη στα τύμπανα και τον Πάνο “Wallach” Βλαχόπουλο στις κιθάρες.

Το ομώνυμο ντεμπούτο EP “DragonSkull”, αποτελούμενο από πέντε κομμάτια, κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και απέσπασε θερμή υποδοχή από το κοινό και θετικές κριτικές από webzines, forums και μέσα του εξωτερικού. Το ομώνυμο τραγούδι συμπεριλήφθηκε στη cult συλλογή “Power Feast IV”, δίπλα σε σημαντικά ονόματα της ελληνικής Epic/Heavy Metal σκηνής.

Η θετική ανταπόκριση συνεχίστηκε μέσα από σημαντικές ζωντανές εμφανίσεις, μεταξύ άλλων ως special guests των Jag Panzer, καθώς και στο πλευρό των Domine και Medieval Steel στα πλαίσια του Into Battle Festival. Οι DragonSkull ξεχώρισαν για τις δυναμικές και άρτια εκτελεσμένες εμφανίσεις τους, με ιδιαίτερη έμφαση στη συνοχή του ήχου, την απόδοση και τη σκηνική τους παρουσία.

Τον Μάρτιο του 2025, η μπάντα κυκλοφόρησε μέσω της Eat Metal Records το πρώτο της full-length album, “Chaos Fire Vengeance”. Με οκτώ νέες συνθέσεις, το άλμπουμ συνεχίζει να αναδεικνύει τον επικό και επιθετικό χαρακτήρα των DragonSkull, έχοντας ήδη αποσπάσει θετικές αντιδράσεις από το metal κοινό, τον Τύπο και τους κριτικούς.

Οι Heavenblack είναι μια modern heavy metal μπάντα από την Αθήνα, δημιουργημένη από τον Γιάννη Πατακάκη, με βασικά χαρακτηριστικά τον δυναμικό τους ήχο, την έντονη σκηνική παρουσία και την άμεση επικοινωνία με το κοινό. Από τα πρώτα τους βήματα, το συγκρότημα έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν σταθερό πυρήνα υποστηρικτών, μέσα από μια σειρά ζωντανών εμφανίσεων και τη συνεχή παρουσία του στην εγχώρια underground σκηνή.

Στην πορεία τους, οι Heavenblack έχουν μοιραστεί τη σκηνή με αρκετά συγκροτήματα της ελληνικής metal σκηνής, αλλά και με καταξιωμένα διεθνή ονόματα, μεταξύ των οποίων οι Praying Mantis, ενισχύοντας την παρουσία τους στα ελληνικά συναυλιακά δρώμενα.

Το συγκρότημα έκανε το δισκογραφικό του ντεμπούτο το 2018, με την κυκλοφορία του ομώνυμου EP “Heavenblack”. Το επόμενο σημαντικό βήμα ήρθε τον Αύγουστο του 2024, όταν οι Heavenblack κυκλοφόρησαν μέσω της ελληνικής Sleaszy Rider Records το πρώτο τους full-length album, “Blindfolded”. Το άλμπουμ απέσπασε ενθαρρυντικές κριτικές από τον μουσικό Τύπο και τα metal media, επιβεβαιώνοντας την ανοδική πορεία της μπάντας.

Σε μια νέα εποχή για το συγκρότημα, οι Heavenblack παρουσίασαν πρόσφατα τη νέα τους σύνθεση, η οποία αποτελείται από τους Μάριο Κουρούπη στα φωνητικά, Δημήτρη Βαρβαρίγο και Γιάννη Πατακάκη στις κιθάρες, Νίκο Ράπτη στο μπάσο και Θοδωρή Μοτάκη στα τύμπανα.

Με τη νέα σύνθεση να έχει ήδη πάρει θέση και το συγκρότημα να κοιτάζει σταθερά προς το επόμενο κεφάλαιο της πορείας του, οι Heavenblack ετοιμάζουν το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα, καθώς ένα νέο single αναμένεται να κυκλοφορήσει το προσεχές διάστημα.

Η νέα εποχή των Heavenblack μόλις ξεκινά — και αναμένεται να έχει ακόμη περισσότερο heavy metal, ενέργεια και ένταση.

REVIEW: CRADLE OF FILTH, V Empire Ε.Ρ.

 

CRADLE OF FILTH, V Empire Ε.Ρ. (1996)

Cacophonous Records

Βαμπιρική σκοτεινή όπερα

Με δευτερεύοντα τίτλο Dark Faeytales in Phallustein, αυτό είναι το μίνι άλμπουμ των Βρετανών, οι οποίοι είχαν ήδη κάνει αίσθηση με το ντεμπούτο τους στον χώρο του ακραίου Metal στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Αν και ξεπερνά τη μισή ώρα σε συνολική διάρκεια, ο χαρακτηρισμός «μίνι άλμπουμ» ίσως μας μπέρδεψε λίγο ως προς το πώς θα έπρεπε να το αποκαλέσουμε.

Έξι κομμάτια, για τα οποία συχνά θα ακούσουμε ότι αποτελούν τη δεύτερη και τελευταία πραγματικά Black Metal δουλειά τους, αν και αυτό είναι μάλλον μια αρκετά βαρύγδουπη άποψη. Η στροφή προς τα Goth στοιχεία που θα ακολουθήσει στη συνέχεια δεν χαλάει τη συνταγή, τουλάχιστον στα επόμενα τέσσερα άλμπουμ τους, μέχρι τις αρχές του νέου αιώνα· από εκεί και πέρα, οι απόψεις ποικίλλουν.

Πάντως, το riffing κινείται όντως στα χνάρια του σκανδιναβικού ήχου, ενώ η φωνή —ή, μάλλον, οι φωνές— του Dani Filth εναλλάσσονται με τα γυναικεία φωνητικά της Shara Jezebel Deva, δημιουργώντας μια πραγματικά πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα και αίσθηση.

Τα The Forest Whispers My Name, Queen of Winter Throned, Nocturnal Supremacy και The Rape and Ruin of Angels (Hosannas in Extremis) αποτελούν την επιτομή του συγκεκριμένου CD.

English:

Vampiric Dark Opera

With the subtitle Dark Faeytales in Phallustein, this is the mini-album by the British band, who had already made an impression with their debut in the extreme Metal scene of the mid-’90s. Although it runs for over half an hour in total, the term “mini-album” may have left us a little confused as to exactly what we should call it.

Six tracks, which are often described as their second and final truly Black Metal release, although that is perhaps a rather sweeping statement. The shift towards Goth elements that would follow does not really spoil the formula, at least throughout their next four albums, up until the beginning of the new millennium. Beyond that point, opinions tend to vary.

Nevertheless, the riffing is indeed rooted in the footsteps of the Scandinavian sound, while Dani Filth’s voice—or, rather, voices—alternate with the female vocals of Shara Jezebel Deva, creating a genuinely unprecedented atmosphere and overall feeling.

The Forest Whispers My Name, Queen of Winter Throned, Nocturnal Supremacy and The Rape and Ruin of Angels (Hosannas in Extremis) are the epitome of what this particular CD has to offer.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: MERCILESS DEATH – Holocaust

 

MERCILESS DEATH – Holocaust (2011)

High Roller Records

Searching for MERCILESS DEATH on the Internet can be slightly confusing, as the name has been used by several bands over the years. The group featured here, however, is the Polish MERCILESS DEATH, formed in 1987 in Szczecin, a band that belongs to the early generation of Poland's underground death/thrash movement. Their second demo, Holocaust, originally appeared on cassette through Carnage Records in September 1992, following their first demo, Eternal Condemnation, from 1987.

Almost two decades after its original appearance, Holocaust received a new life through a series of reissues. Thrashing Madness Productions released it on CD in 2009, while High Roller Records brought the material to vinyl in 2011, giving collectors an opportunity to experience this obscure piece of the Polish extreme-metal underground in a format particularly suited to its old-school character.

The six original tracks were recorded at ARP Studio in Szczecin in April 1992 and run for just over 25 minutes. The lineup consisted of Grzegorz Miszuk on vocals and drums, Mariusz Zdrodowski and Jarosław Figaszewski on guitars, and Marek Żak on bass. Figaszewski's guitar work is particularly noteworthy in retrospect, as he would remain an important part of the band's early history before his death in 2009.

Musically, Holocaust stands firmly on the primitive side of death/thrash metal. The production is raw and unpolished, while the guitars retain the sharp, abrasive character that was typical of underground extreme metal recordings of the period. At the same time, the material is not simply a collection of speed-driven riffs. There is a noticeable emphasis on mid-tempo passages and darker, more ominous arrangements, giving songs such as “The Last Hour (Nuclear Holocaust),” “Confounded,” “Bloodthirstiness” and “The Curse of Pharaohs” a distinctly sinister atmosphere. Contemporary and retrospective descriptions of the demo have also pointed to its more pronounced death-metal character compared with the band's earlier material.

The lyrical imagery belongs to the traditional vocabulary of early extreme metal, revolving around darkness, evil, damnation and Satanic themes. There is nothing particularly polished or sophisticated about the presentation—and that is precisely where much of the recording's character lies. Holocaust captures a period when extreme metal was still developing its own vocabulary, and when limitations in production often became part of the music's identity rather than something to be corrected.

The 2009 CD reissue also included archival material from Thrash Camp in Rogoźnik, recorded in July 1988, providing an additional glimpse into the band's early years. While these live recordings are historically interesting, the six-track Holocaust demo itself remains the central attraction.

What makes Holocaust worth revisiting today is not technical perfection or studio refinement, but its ability to preserve the atmosphere of a particular chapter in the history of Polish underground metal. The recording sounds unmistakably rooted in the late-'80s/early-'90s transition from thrash towards death metal, when bands were pushing increasingly aggressive ideas without the benefit of modern production techniques.

For listeners interested in the roots of Polish death/thrash metal and collectors searching beyond the better-known names of the country's extreme-metal history, Holocaust offers an authentic document of that underground era. Nearly two decades separated the original demo from High Roller Records' vinyl edition, yet the material retains the abrasive quality that originally gave it its identity. In this case, the passage of time does not eliminate the recording's rough edges—it is precisely those edges that preserve its character.

Christine  Parastatidou

REVIEW: PROCESSION - The Cult of Disease

 

PROCESSION - The Cult of Disease (2011)

High Roller Records

A disease worth catching

I think PROCESSION from Chile are one of the most distinctive and promising names to emerge from the modern Doom Metal scene. Less than a year ago, I reviewed their debut full-length, Destroyers of the Faith, and the impression that album left was strong enough to make me return to the band's earlier material. This time, however, we are going back to the beginning.

The Cult of Disease is PROCESSION's debut EP, originally released in 2009 after the band had already attracted attention with their 2008 Burn demo. The story behind the release is interesting in itself: formed in Valparaíso in 2006 by guitarist/vocalist Felipe Plaza and bassist Daniel Pérez, PROCESSION initially recorded the three songs that became Burn in a very DIY fashion. The demo's limited circulation eventually brought the band to the attention of German label Iron Kodex, which offered them the opportunity to record and release The Cult of Disease on vinyl.

That early history is important because The Cult of Disease already reveals many of the qualities that would later characterize PROCESSION. The EP is deeply rooted in traditional and epic Doom Metal, drawing unmistakably from the genre's greats without simply reproducing their formulas. CANDLEMASS and SOLITUDE AETURNUS are obvious reference points, particularly in the weight of the riffs, the dramatic sense of melody and the epic atmosphere. There is also something of DOOMSWORD in the overall approach, especially in the way Felipe Plaza delivers his clean, passionate vocals.

And this is perhaps one of PROCESSION's greatest strengths. Their music may clearly belong to a tradition, but it never feels like a sterile exercise in nostalgia. The riffs have substance, the songs are built around memorable melodic ideas, and the performances retain a certain rawness that gives the material character. The production is less massive than on Destroyers of the Faith, but that actually works in the EP's favor, allowing the compositions themselves to remain at the center of attention. Contemporary reviews likewise noted the band's combination of crushing Doom riffs, melody and Plaza's distinctive clean vocal delivery.

Interestingly, The Cult of Disease is hardly a conventional EP in terms of length. The material eventually runs for well over half an hour, while the later CD edition contains approximately 37 minutes of music. The original vinyl edition also became an important early document of the band, while subsequent editions helped make the release more accessible to listeners who had missed its initial appearance. High Roller Records' later reissue added the Burn demo as a bonus, making it an even more useful snapshot of PROCESSION's formative period.

The songs themselves demonstrate why the band attracted attention so quickly. Raven of Disease, Like a Plague upon the Earth and the epic The Funeral of an Age show a group already comfortable with long-form Doom compositions, combining slow, crushing passages with moments of increased movement rather than allowing the music to become monotonous. The latter, in particular, points toward the more ambitious songwriting PROCESSION would develop on Destroyers of the Faith.

There is also an interesting chapter in the band's early career that followed this release. The positive response to The Cult of Disease helped PROCESSION move beyond Chile, leading to their first European appearances and performances at events including Doom Shall Rise and Keep It True. In other words, this was not merely an underground debut that disappeared into obscurity; it was the release that helped introduce PROCESSION to a much wider Doom and traditional Heavy Metal audience.

If Destroyers of the Faith showed what PROCESSION could accomplish on a full-length scale, The Cult of Disease demonstrates where that identity came from. The foundations were already there: the epic Doom atmosphere, the powerful guitar work, the passionate vocals and, most importantly, an obvious understanding of what makes traditional Doom Metal so compelling.

If you are looking for Doom Metal that remains loyal to the genre's roots while possessing its own personality, PROCESSION are a name that deserves attention. The Cult of Disease may belong to the band's early history, but it has lost none of its relevance. For anyone who appreciates CANDLEMASS, SOLITUDE AETURNUS, DOOMSWORD and the heavier side of traditional Heavy Metal, this is a particularly worthwhile piece of the PROCESSION story—and a reminder that sometimes going back to the beginning is the best way to understand how a great band found its voice.

Christine  Parastatidou