REVIEW: STRATOVARIUS, Elements Pt.1

 

STRATOVARIUS, Elements Pt.1 (2003)

Nuclear Blast Records

Πάρα, πάρα πολύ μεγαλόπνοο.

Εξήντα δύο λεπτά ενός δίσκου γεμάτα νεοκλασικής αισθητικής, συμφωνικό Euro Power Metal. Ήταν λίγα; Όχι, αν αναλογιστούμε ότι υπάρχει και μέρος δεύτερο. 

Η ομάδα από Φινλανδία, Σουηδία και Γερμανία, που δοκιμάστηκε και πέτυχε μέχρι το 2000, έβαλε στόχο να ξεπεράσει οτιδήποτε είχε ως επιρροή. 

Καταρχάς, να πω ότι τους αγαπώ, ακόμα και το Destiny του 1998, το οποίο, με όλα τα στραβά του, είναι ένα τίμιο άλμπουμ. 

Με το Infinite, ύστερα, κάπου είδαμε στοιχεία αλλότρια προς τον ήχο τους, αλλά ΟΚ, παλεύεται ο δίσκος. 

Απ’ εδώ και πέρα (και μέχρι τις μέρες μας) έχουν πάνω και έχουν και πολύ άσχημα κάτω. Το συγκεκριμένο, λοιπόν, το πρώτο Elements, ήταν μια Rock Opera προορισμένη είτε να λατρευτεί είτε να κάνει τον κόσμο να αναλογιστεί ότι η υπερβολή θα χαλάσει τη σούπα του ευρωπαϊκού μελωδικού ήχου. 

Εννέα, από μεγάλα έως πελώρια κομμάτια, σε μια συνταγή επιτυχίας ή αποτυχίας που, όπως πλέον ξέρουμε καλά, την είχαν και κάποια άλλα μεγαθήρια, όπως οι Iron Maiden, σαν πεπατημένη, με πολύ χλιαρά αποτελέσματα. 

Είναι αυτό που ευτυχώς, τα σχήματα εδώ του ντόπιου Power Metal απέφυγαν ήδη από τότε, στις αρχές του νέου αιώνα, στρεφόμενα προς το στυλ της απέναντι όχθης του Ατλαντικού Ωκεανού. Αυτή η φορτωμένη, ηχητικά, υπερβολικά ογκώδης ατμόσφαιρα δίσκων σαν και τούτον, δεν χαρακτηρίζει το σύνολο της σκηνής. 

Είναι του "πεταματού" λοιπόν; Όχι. Δεν είναι. Περιέχει κάποια κομμάτια κλασικής συνθετικής φύσης, όπως τα Eagleheart, Find Your Own Voice, Stratofortress και Elements. 

Παρόλα αυτά, το μαγικό κουμπί με τα δύο βελάκια που δείχνουν δεξιά, δηλαδή το πολύ χρήσιμο skip, δυστυχώς, θα χρησιμοποιηθεί αρκετά κατά τη διάρκεια αναπαραγωγής του CD. 

Θα χρειαστεί υπομονή μέχρι την επόμενη κυκλοφορία τους, το δεύτερο Elements, για να κρίνουμε συνολικά...

English:

Absolutely, incredibly grandiose.

Sixty-two minutes of an album filled with neo-classical aesthetics, symphonic Euro Power Metal. Was that enough? No, especially when considering there's a second part.

 

The band from Finland, Sweden, and Germany, which proved itself and succeeded up until 2000, set out to surpass anything that had influenced them. 

First of all, I want to say I love them, even Destiny from 1998, which, despite all its flaws, is a sincere and honest album. 

With Infinite, I saw some elements that felt alien to their sound, but okay, the album is still salvageable. 

From here on (and up to today), they have some great moments, but also some very poor ones. This particular first Elements was a Rock Opera meant either to be adored or to make people reflect that excess can spoil the European melodic sound. 

Nine tracks, ranging from large to colossal, in a recipe of success or failure, which, as we now know well, was also attempted by other giants like Iron Maiden — following a well-worn path, but with rather lukewarm results. 

Thankfully, the local Power Metal bands avoided this approach early on, at the dawn of the new millennium, turning instead toward the style of the opposite side of the Atlantic Ocean. This heavily loaded, excessively weighty sonic atmosphere of albums like this one does not define the entire scene. 

So, is it "puffed up"? No, it’s not. It contains some tracks of classic compositional quality, such as Eagleheart, Find Your Own Voice, Stratofortress, and Elements. 

However, the magic button with the two arrows pointing right — the very useful skip — will unfortunately be used quite a lot during the CD playback. 

Patience will be needed until their next release, the second Elements, so we can judge the work as a whole...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης