REVIEW: SKID ROW, Slave To The Grind

 

SKID ROW, Slave To The Grind (1991)

Atlantic Records

Ακροβατικά σε ένα λεπτό σκοινί

Το ομώνυμο ντεμπούτο έδειξε πολλά. Άλλα εδώ, το δεύτερο των νεαρών μουσικών και του τραγουδιστή, αποτελεί όνειρο για πολλά κορίτσια της εποχής του Sebastian Bach, ο οποίος θερίζει τους καρπούς της επιτυχίας. Καθαρό heavy, μήπως hard rock ή κάτι άλλο; Το σύνολο αυτό κερδίζει ακόμη περισσότερο υπό το πρίσμα της εποχής που κυκλοφόρησε, μια εποχή που έφερε το τέλος σε πολλά σχήματα που κράτησαν από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας ψηλά τη σημαία αυτού του πιο εμπορικού είδους ηλεκτρικής μουσικής, αφού είδαν τα συμβόλαιά τους να σκίζονται σε μια νύχτα. 

Γρήγορο, κεφάτο, βαρύ και συμπαγές hard rock με μια υποβόσκουσα πινελιά heavy metal. Δυστυχώς, ήταν ένα βραχύβιο σχήμα, με τον Bach να φεύγει μετά το τρίτο και καθόλου συγκρίσιμο άλμπουμ Subhuman Race, και να αντικαθίσταται από τον πρόσφατα μακαρίτη Johnny Solinger.

 

Το Slave to the Grind, που είναι το τραγούδι-νονός του δίσκου και πετάει στη στρατόσφαιρα! Τα κομμάτια Monkey Business, Riot Act, Quicksand Jesus, Psycho Love, Get The Fuck Out, The Threat, Livin' on a Chain Gang είναι κλασικά δείγματα.

 

Ομολογώ ότι το πρώτο άλμπουμ ίσως το εκτιμώ λίγο παραπάνω, αλλά και εδώ δαγκώνουν άγρια.

English:

Balancing on a Thin Rope

The self-titled debut showed many things. But here, with the band's second album and the vocalist, it became a dream come true for many girls of Sebastian Bach’s era, as he reaps the fruits of his success. Pure heavy metal, or maybe hard rock, or something else? This whole ensemble gains even more significance when viewed in the context of the time it was released—a period that marked the end for many bands that, since the mid-1980s, had flown the flag for this more commercial form of electric music, only to see their contracts torn up overnight.

Fast, lively, heavy, and solid hard rock, with a lurking touch of heavy metal. Unfortunately, it was a short-lived project, with Bach leaving after the third album—Subhuman Race, which is not comparable—and being replaced by the recently deceased Johnny Solinger.

Slave to the Grind, the title track and godfather of the album, soars into the stratosphere! Tracks like Monkey Business, Riot Act, Quicksand Jesus, Psycho Love, Get The Fuck Out, The Threat, and Livin’ on a Chain Gang are classic examples.

I must admit, I probably appreciate the first album a little more, but even here, they bite hard.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης