REVIEW: MANOWAR, Warriors Of The World

 

MANOWAR, Warriors Of The World (2002)

Nuclear Blast Records

Τι να πεις και τι να περιγράψεις.

Οι ατσάλινοι μαχητές του μέταλ με το πιο παχύ «σολ» (μέτσολ), οι ανοξείδωτοι πολεμιστές πάνω στις Harley Davidson, η μπάντα που παρουσιάζει την πιο αξιοπρόσεκτη πορεία από τη Βαλχάλα μέχρι τη σκηνή του Μπρόντγουεϊ (ή του τσίρκου — οι γνώμες διίστανται), αποφάσισε να τονίσει ότι διαθέτει ακόμη επικά χαρακτηριστικά στις παρυφές του νέου αιώνα.

Μετά από δύο παγκόσμιες περιοδείες για τον δίσκο Louder Than Hell, δύο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ (το ένα τόσο «ζωντανό» που η δουλειά στο στούντιο ακούγεται πιο ζωντανή!) και με σημαίες αλά Kings of Metal εποχής στο εξώφυλλο, κυκλοφορούν αυτό εδώ. Τώρα, τόση ώρα, για τη μουσική τους αυτή καθαυτή δεν γράψαμε σχεδόν τίποτα.

Η τετράδα Eric Adams, Joey DeMaio, Karl Logan και ο —μακαρίτης πλέον— Scott Columbus κάνει ένα ιστορικό πισωγύρισμα. Μια ανάμιξη της εποχής Kings of Metal / Fighting the World με τα προγενέστερα άλμπουμ έως το 1984, και το αποτέλεσμα είναι… περίεργα συμπαθητικό. Καλύτερος δίσκος από οτιδήποτε είχαν παρουσιάσει την τελευταία δεκαετία, αλλά και πάλι κάτι χτυπάει λάθος.

Ίσως φταίνε οι δύο διασκευές: το Nessun Dorma από την όπερα του Giuseppe Verdi και το country κομμάτι An American Trilogy, που έχει ερμηνεύσει και ο Elvis Presley. Ίσως πάλι οι πιο σοβαρές —ναι, μπορείς να τις χαρακτηρίσεις έτσι— προσπάθειες με τα Call to Arms, Valhalla, Swords in the Wind, Warriors of the World United, Hand of Doom, Fight Until We Die, που όντως αξίζουν τον τίτλο Manowar.

Έχουμε λοιπόν ένα άλμπουμ που, όπως είπαμε, είναι το καλύτερο εδώ και πολλά χρόνια, αλλά και πάλι κάτι μου φταίει. Το οχτώ το παίρνουν —και είναι το πρώτο από το 1988— κι αυτό από μόνο του αποτελεί γεγονός. Οι εποχές που όλα τα παλιά θηρία έδιναν δίσκους όπου το εννιά ήταν ντροπή να το βάλεις έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όπως και η έμπνευση των συγκεκριμένων συγκροτημάτων.

Πρέπει κάποτε να το αποδεχτούμε αυτό.

English:

What can one really say, and what can one possibly describe.

The steel-clad warriors of metal with the thickest “sol” (or “met-sol”), the stainless riders atop their Harley Davidsons, the band whose trajectory stretches from Valhalla all the way to a Broadway stage (or a circus tent — opinions vary), decided to remind us that they still possess epic qualities on the threshold of the new century.

After two world tours supporting Louder Than Hell, two live albums (one so “live” that the studio work sounds livelier!), and with Kings of Metal-style flags waving proudly on the cover, they release this one. And here we are, several lines in, having barely written anything about the music itself.

 

The quartet of Eric Adams, Joey DeMaio, Karl Logan, and the now-late Scott Columbus takes a historical step backward. A blend of the Kings of Metal / Fighting the World era with their pre‑1984 albums, and the result is… strangely likeable. A better record than anything they’ve put out in the last decade, yet something still feels off.

Maybe it’s the two covers: Nessun Dorma from Verdi’s opera, and the country piece An American Trilogy, also performed by Elvis Presley. Or maybe it’s the more serious —yes, you could call them that— efforts like Call to Arms, Valhalla, Swords in the Wind, Warriors of the World United, Hand of Doom, Fight Until We Die, which genuinely earn the Manowar title.

So what we have here is an album that, as mentioned, is their best in many years — and yet something still bothers me. They get an eight —their first since 1988— and that alone is noteworthy. The days when the old beasts delivered albums where giving them anything less than a nine felt shameful are long gone, just like the inspiration of these once-mighty bands.

At some point, we simply have to accept that.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης