REVIEW: SODOM, Sodom

 

SODOM, Sodom (2006)

Steamhammer

Επαναπροσδιορισμός στην πράξη

Όλα τα είδη κάθε μορφής τέχνης επαναλαμβάνουν ένα είδος μοτίβου. Οι Γερμανοί πατέρες του σκοτεινού Thrash ξεκίνησαν με εκείνο το χαρακτηριστικό, σχεδόν «άτεχνο» EP In the Sign of Evil, στα όρια του τότε νοούμενου ως Black Metal. Με το πέρασμα του χρόνου, ακούγοντας τη δισκογραφία τους, γίνεται φανερό πως διέσχισαν πολλά είδη, με τη (αντι)πολεμική θεματολογία του Thrash να παραμένει το σταθερό τους γνώρισμα.

Το ομότιτλο άλμπουμ τους ήρθε στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα, με διάθεση να επαναλάβει τις πρόσφατες μέρες δόξας δίσκων όπως το M-16 ή, λίγο πιο πίσω, το Code Red, αλλά με μια δόση «μαύρου» ως επίγευση. Με το City of God να αποτελεί το κομμάτι που έκτοτε έμεινε παρακαταθήκη στο ζωντανό τους playlist, και άλλα όπως τα Blood on Your Lips και Buried on the Justice Ground —το οποίο τόσο ως τίτλος όσο και ως ήχος θυμίζει Megadeth—, καθώς και τα Bibles and Guns, Axis of Evil, Lords of Depravity, Nothing to Regret, The Enemy Inside, ενώ κάπου ανάμεσα το Lay Down the Law φέρνει στο μυαλό εποχές Better Off Dead λόγω τίτλου, η προσπάθεια των τριών μουσικών δεν αφήνει καμία κακή εντύπωση.

Έτσι κι αλλιώς, μιλάμε για ένα σχήμα που δεν έχει κακό δίσκο στη γκάμα της δουλειάς του.

English:

Redefinition in Practice

All forms of art repeat certain patterns. The German godfathers of dark Thrash began with that characteristic, almost “unpolished” EP In the Sign of Evil, sitting right on the edge of what was then understood as Black Metal. As the years went by, listening through their discography makes it clear that they crossed through many stylistic territories, with the (anti)‑war thematic core of Thrash remaining their defining trademark.

Their self‑titled album arrived in the mid‑2000s, aiming to recapture the recent glory days of records like M‑16 or, a bit further back, Code Red, but this time with a hint of “blackness” lingering as an aftertaste. With City of God becoming the track that has since stayed as a staple in their live playlist, and others like Blood on Your Lips and Buried on the Justice Ground —the latter evoking Megadeth both in title and sound— along with Bibles and Guns, Axis of Evil, Lords of Depravity, Nothing to Regret, The Enemy Inside, and somewhere in between Lay Down the Law, whose title alone brings to mind the Better Off Dead era, the trio’s effort leaves no negative impression whatsoever.

After all, we’re talking about a band that simply does not have a bad album in its entire body of work.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης