REVIEW: DREAM THEATER, The Astonishing

 

DREAM THEATER, The Astonishing (2016)

Roadrunner Records

Το Senjutsu πριν το Senjutsu

Δύο πράξεις, δύο CD με συνολικά 34 κομμάτια, θεματικό περιεχόμενο, πάλι ένα δυστοπικό μέλλον, πάλι οι μηχανές θα κυριαρχήσουν στην ανθρωπότητα, πάλι κάποιοι θα επαναστατήσουν, και καλή σας νύχτα... Αυτό ήταν; Ναι. Εν πολλοίς, ναι. Θα είμαι πάλι απελπιστικά ρεαλιστής: Οι Dream Theater είναι ότι σχεδόν κι οι Iron Maiden για μένα (σχεδόν έγραψα έτσι, μη πέσει το ταβάνι να με πλακώσει!), και όπως και οι Άγγλοι, έτσι κι οι Νεοϋορκέζοι με τον Καναδό frontman, έχουν ίδια πορεία στη βαρεμάρα και την επαναληψιμότητα μετά τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Εντάξει, ρε John Petrucci, έχουμε δει τι παιχταράς κιθαρίστας στο progressive metal είσαι, κατέβα απ' το καλάμι. Ο Jordan Rudess στα πλήκτρα και παραπάνω πολλά συνθεσάιζερ, ο John Myung στο μπάσο, ο νέος στις γραμμές (και πλέον παρελθόν, αφού ο Portnoy είναι πίσω) Mike Mangini στα κρουστά και ο James LaBrie μικρόφωνο. Ένα πολύ δύσκολο σύνολο που γίνεται ακόμα πιο βαρύ να το συνηθίσεις με την προσθήκη της συμφωνικής της Πράγας σε σημεία. Μα, όσο καλό κι αν είναι σε πολλά σημεία, αλλού τόσο η έκταση του στο διηνεκές... όσο και η συνολική υπερφύαλη, σε επίπεδο συνθέσεων, αισθητική του, το κάνουν κουραστικό στην ακρόαση. Ξέρω ότι κάποιοι διαβάζοντας αυτά θα κάνουν βουντού με σκουριασμένες βελόνες στο χομτρούλικο κουκλάκι που έχουν, για να έρθει σε μένα το κακό! Δε με ενδιαφέρει, είστε NERDS και αυτό δεν αλλάζει όσο και όσα εμβόλια... σαν αυτό το διπλό σας πετάξουν στη μάπα οι κάποτε τεράστιοι και πρωτοπόροι Dream Theater. Με άλλα λόγια, άμα θελήσω να ακούσω rock opera, βάζω το The Wall των Pink Floyd, ρε σεις. Γράψτε επιτέλους κάτι στα κυβικά σας και μην το ξεχειλώνετε μέχρι τροχιάς του πλανήτη Κρόνου το πράμα! Δε θα αναφέρω ποια μεμονωμένα μέρη/κομμάτια συμπαθώ ή όχι. Δε θα είχε νόημα.

English:

Senjutsu before Senjutsu

Two acts, two CDs with a total of 34 tracks, thematic content—once again a dystopian future, once again machines will dominate humanity, once again some will rebel, and good night to you... Was that it? Yes. Mostly, yes. I’ll be hopelessly realistic again: Dream Theater are almost like Iron Maiden to me (I almost wrote that, don’t let the ceiling fall on me!), and just like the British, the New Yorkers, with their Canadian frontman, have followed the same path of boredom and repetition since the mid-2000s. Okay, John Petrucci, we’ve seen what a virtuoso guitarist you are in progressive metal—drop the ego. Jordan Rudess on keyboards and way too many synthesizers, John Myung on bass, the newest member in the line-up (and now a former, since Portnoy is back) Mike Mangini on drums, and James LaBrie on vocals. A very difficult band to get used to, made even heavier by the addition of the Prague Philharmonic in some parts. But no matter how good it is in many sections, both the extent of their work and the overly elaborate, high-concept, and aesthetically pretentious compositions make it tiring to listen to. I know some readers might do voodoo with rusty needles on their voodoo dolls to bring bad luck upon me! I don’t care—you’re NERDS, and that doesn’t change, just like the vaccines... like that double album the once-great and pioneering Dream Theater will throw in your face. In other words, if I want to listen to a rock opera, I put on Pink Floyd’s The Wall, guys. Finally, write something in your own league and stop stretching it to the orbit of Saturn! I won’t specify which individual parts or tracks I like or dislike—it wouldn’t make sense.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!