REVIEW: SIX FEET UNDER, Commandment

 

SIX FEET UNDER, Commandment (2007)

Metal Blade Records

Εντολή βίαιου ενταφιασμού

Είναι, ρε παιδιά, κάτι μπάντες που πίστευαν από την αρχή σε αυτό που έκαναν. Ο Chris Barnes σαν άτομο και το project-συγκρότημα που ξεκίνησε τότε παράλληλα με τους Cannibal Corpse κι εξελίχθηκε στο σημαντικό αυτό Death Metal σχήμα με το πέρασμα του χρόνου, είναι ένα παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης. Το έβδομο άλμπουμ τους σε πόσα, δεκαπέντε χρόνια; Αυτή η έντονη δραστηριότητα και παραγωγή σίγουρα δεν είναι τυχαίο γεγονός!

Ένα ακόμα τυπικά αιματοβαμμένο άλμπουμ, γεμάτο πτώματα, θάνατο, διαμελισμένα σώματα και λοιπές θεματικές από ταινίες τρόμου, είναι στο στερεοφωνικό. Τι άλλο θα ήταν δηλαδή; Χαρούμενα ζωάκια να βόσκουν χορτάρι σε ένα ηλιόλουστο δάσος; Ε, όχι βέβαια! Αισθητική μεταξύ Slayer κι Obituary, φωνή πιο βραχνή και μαζί πιο μπάσα κι από νεκραναστημένο ζόμπι που τραγουδάει άρια όπερας, κιθαριστικά ριφ σαν ξυράφια — όλα όσα περιμένει ο φίλος του παραδοσιακού, ανόθευτου Death Metal σχολής Florida δηλαδή.

Τίτλοι σαν τα Doomsday, Thou Shall Kill, Zombie Executioner, The Edge of the Hatchet, Bleed to Death, Resurrection of the Rotten, As the Blade Turns, In a Vacant Grave, Ghosts of the Undead, αν δε σας πείθουν για όλα τα παραπάνω, τι να πω; Ξαναπατήστε το play στο στερεοφωνικό, μπας και πάρετε μπροστά...

English:

Order of Violent Interment

There are, folks, some bands that believed in what they were doing right from the start. Chris Barnes as an artist, and the project-band that began back then alongside Cannibal Corpse and, over the years, evolved into this significant Death Metal act, is a prime example of exactly that. Their seventh album in what, fifteen years? That kind of sustained activity and output is certainly no accident!

Here's another typically blood-soaked release, packed with corpses, death, dismembered bodies, and the usual horror-movie fare, spinning on the stereo. What else would it be, really? Happy little animals grazing on grass in a sun-dappled forest? Not a chance! An aesthetic somewhere between Slayer and Obituary, vocals both hoarser and deeper than a resurrected zombie belting out an opera aria, guitar riffs sharp as razors — everything a fan of traditional, undiluted Florida-school Death Metal could ask for.

Titles like Doomsday, Thou Shall Kill, Zombie Executioner, The Edge of the Hatchet, Bleed to Death, Resurrection of the Rotten, As the Blade Turns, In a Vacant Grave, Ghosts of the Undead — if none of that convinces you of the above, what more can I say? Hit play on the stereo again, maybe it'll finally sink in...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης