REVIEW: EUROPE, Europe

 

EUROPE, Europe (1983)

Epic

Η αρχή δεν είναι πάντα το ήμισυ του παντός!

Τέσσερις πιτσιρικάδες, που ήταν δεν ήταν καλά είκοσι χρονών, κερδίζουν έναν διαγωνισμό στη Σουηδία το 1982, με έπαθλο ένα συμβόλαιο με τη σουηδική Hot Records. Joey Tempest στη φωνή, John Norum στην κιθάρα, John Leven στο μπάσο, Tony Reno στα ντραμς. Και βεβαίως, τα ονόματα είναι ψευδώνυμα, διότι τα σουηδικά ονόματα δεν είναι και τόσο εύκολο να τα προφέρεις στα αγγλικά!

Ο δίσκος κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά, με τις φάτσες των τεσσάρων στο εξώφυλλο, σε μπλε φόντο και με λευκό περίγραμμα γύρω από τα κόκκινα γράμματα του ονόματός τους, ακριβώς όπως το βλέπετε στην επανακυκλοφορία από την πολυεθνική Sony/Epic, η οποία τους υπέγραψε σύντομα. Μοναδική διαφορά, ο καθεδρικός ναός με τους αγγέλους που παίζουν ηλεκτρικές κιθάρες, αντί για τους μουσικούς, στη μακέτα της αρχικής κυκλοφορίας!

Δεν ξέρω αν έγινε remix στα εννιά κομμάτια του δίσκου, αλλά πλέον δεν τρέχει και τίποτα. Η ιστορία γράφτηκε και ο ήχος αυτού του ντεμπούτου βρίσκεται σχεδόν (σχεδόν, το είδατε, το τονίζω, έτσι;) πιο κοντά στο ευρωπαϊκό Heavy Metal, με αρκετά νεοκλασικά στοιχεία στις κιθάρες του Norum και σαφή μελωδικό προσανατολισμό, παρά στο αμερικανικό Hair Metal, στο οποίο θα στραφούν πέντε χρόνια αργότερα.

«Seven Doors Hotel», «In The Future to Come», «The King Will Return», το πανέμορφο ορχηστρικό «Boyazont», «Children of This Time», «Paradize Bay», «Memories»: κομμάτια πραγματικά υποτιμημένα, ίσως πλέον ακόμη και από το ίδιο το συγκρότημα!

English:

A Promising Beginning Is Not Always Half the Battle!

Four young lads, barely twenty years old, win a competition in Sweden in 1982, with the prize being a recording contract with Swedish label Hot Records. Joey Tempest on vocals, John Norum on guitar, John Leven on bass, and Tony Reno on drums. And, of course, these are all pseudonyms, because Swedish names aren’t exactly the easiest to pronounce in English!

The album came out a year later, featuring the faces of the four members on the cover, against a blue background, with a white outline around the red lettering of their name. That is exactly how it appears on the reissue by multinational label Sony/Epic, which signed them shortly afterwards. The only difference is the cathedral, complete with angels playing electric guitars, replacing the musicians in the original cover artwork!

I don’t know whether the album’s nine tracks were remixed, but at this point, it doesn’t really matter. History has been written, and the sound of this debut comes almost (almost, mind you, I’m stressing the word, got that?) closer to European Heavy Metal, with plenty of neoclassical elements in Norum’s guitar work and a clear melodic orientation, than to the American brand of Hair Metal they would embrace five years later.

“Seven Doors Hotel,” “In The Future to Come,” “The King Will Return,” the beautiful instrumental “Boyazont,” “Children of This Time,” “Paradize Bay,” “Memories”: genuinely underrated songs, perhaps even by the band themselves at this point!

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!