REVIEW: ANGELO PERLEPES' MYSTERY, Tales...

 

ANGELO PERLEPES' MYSTERY, Tales... (1999)

Sleaszy Rider SRL

Αποκάλυψη σε νότες

Νεοκλασικό Power Metal, Heavy Metal ή Hard Rock; Τελικά, όλα μαζί στο δεύτερο επίσημο άλμπουμ αυτού του σχήματος, με επικεφαλής έναν κιθαρίστα που πλέον θεωρείται —και δικαίως είναι— ο σοφός αρχηγός όλων των θιασωτών της εξάχορδης κυρίας με τις όμορφες καμπύλες (εφόσον πρόκειται για κάποια Stratocaster, διαφορετικά, με τις καμπύλες να ποικίλλουν ανάλογα με το σχήμα της).

Το άλμπουμ αυτό μού γνώρισε το συγκρότημα ή, μάλλον, το κομμάτι-σήμα κατατεθέν του, «Tales... of the Unexpected», που ακολουθεί το ορχηστρικό «Prelude». Θυμάμαι ακόμη την ET3, όπου τότε, στην απογευματινή εκπομπή Jammin', είδα το συγκρότημα να το παίζει ζωντανά στο στούντιο.

Ναι, το ύφος αυτό μού ήταν ήδη οικείο από τον μέγιστο Ritchie Blackmore, ιδιαίτερα από την εποχή των Rainbow και λιγότερο από εκείνη των Deep Purple, αλλά και από τους Uli Jon Roth, Yngwie J. Malmsteen και John Norum, καθώς και, φυσικά, από τους Stratovarius, που μεσουρανούσαν ακόμη.

Θα ήταν, λοιπόν, άδικο να χαρακτηριστεί αυτό το άλμπουμ ως το καλύτερο της μπάντας· δικαιότερο είναι να θεωρηθεί το πιο αντιπροσωπευτικό της. Ένας ακόμη ύμνος, το «Worship the Night», που ακολουθεί παρακάτω, πριν από το «Lady Evil», αποτελεί επίσης χαρακτηριστικό δείγμα του ήχου της. Τα «The Hawk and the Wolf», «Fools Overture», «Witch's Cry», «The Final Battle» και «Judgment Day» συνεχίζουν το ξέφρενο πάρτι με ηλεκτρικές νότες.

Ένα ελληνικό δισκογραφικό κόσμημα, λοιπόν, από το τέλος του εικοστού αιώνα, σε μια εποχή που ο κλασικός Heavy Metal ήχος είχε αρχίσει να επιστρέφει δυναμικά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με θεαματικά αποτελέσματα.

Κι όμως, πόσο μακρινή φαντάζει πλέον εκείνη η εποχή...

English:

Revelation in Notes

Neoclassical Power Metal, Heavy Metal or Hard Rock? Ultimately, it is all of them rolled into one on the second official album by this band, fronted by a guitarist who has rightfully become the wise leader of all devotees of the six-string lady with the beautiful curves (provided she happens to be a Stratocaster; otherwise, those curves come in all sorts of shapes).

This was the album that introduced me to the band — or, more precisely, to its signature song, “Tales... of the Unexpected,” which follows the instrumental “Prelude.” I still remember watching ET3, when the band performed the track live in the studio on the afternoon music show Jammin'.

Yes, this style was already familiar to me through the legendary Ritchie Blackmore, particularly during his Rainbow years rather than his time with Deep Purple, but also through Uli Jon Roth, Yngwie J. Malmsteen and John Norum, as well as, of course, Stratovarius, who were still riding high at the time.

It would be unfair, then, to label this album the band's best; it is more accurate to regard it as their most representative work. Another anthem, “Worship the Night,” which appears further down the tracklist, before “Lady Evil,” is equally characteristic of their sound. “The Hawk and the Wolf,” “Fools Overture,” “Witch's Cry,” “The Final Battle” and “Judgment Day” keep the electrifying party going, one soaring note after another.

A genuine gem of the Greek metal scene, released towards the end of the twentieth century, at a time when classic Heavy Metal was making a powerful comeback across Europe, with spectacular results.

And yet, how distant that era seems now...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!