REVIEW: ACCEPT, I 'm A Rebel

 

ACCEPT, I 'm A Rebel (1980)

Brain Records

Δήλωση ευθυγράμμισης

Το ατσάλι του Solingen είναι γνωστό ανά τον κόσμο. Πόσα σετ βαλίτσας με μαχαιροπίρουνα, Made in West Germany, Solingen, δεν έχουμε δει από παιδιά! Ένα άλλο ατσάλι, όμως, πήγαζε από την πόλη αυτή: η πεντάδα των Udo Dirkschneider, Wolf Hoffmann, Peter Baltes, Jörg Fischer και Stefan Kaufmann, στο δεύτερο άλμπουμ της πολυτάραχης ιστορίας της.

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους, το Accept, σίγουρα δεν έκανε μεγάλη εντύπωση. Εδώ, όμως, κάτι πάει να γίνει. Όχι κάτι, αλλά πολλά, αφού το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί στην πραγματικότητα το πρώτο τους αμιγώς metal μουσικό έργο. Βέβαια, παρακάτω θα αναιρέσω λίγο τον εαυτό μου, αλλά το γράφω πάντα σε σύγκριση με το ντεμπούτο τους…

Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο είναι, στην πραγματικότητα, ένα τραγούδι που είχαν απορρίψει οι AC/DC, οι Αυστραλοί πατέρες του ηλεκτρισμού, και τα δικαιώματα του οποίου εξαγόρασε ο Hoffmann. Υπάρχει στο YouTube σχετικό βίντεο με το demo, στο οποίο ακούγεται η φωνή του Bon Scott. Ψάξτε το!

Η λαίλαπα της disco υπάρχει κι αυτή στο Save Us, με το έντονα χορευτικό bass drive του Baltes. Η μπαλάντα No Time to Lose, με τη φωνή είτε του Baltes είτε του Hoffmann —δεν θυμάμαι και βαριέμαι να ανοίγω το booklet του CD—, αποτελεί μια μελωδική προσθήκη. Στα Thunder and Lightning, China Lady και I Wanna Be No Hero νομίζω ότι, για άλλη μια φορά, ακούμε μουσικές που παραπέμπουν στους Bee Gees!

Στη συνέχεια, έχουμε τη δεύτερη μπαλάντα, το πανέμορφο The King, στο οποίο και πάλι δεν τραγουδά ο Udo, ενώ το άλμπουμ κλείνει με το Do It. Όλα αυτά είναι δείγματα όσων πρόκειται να ακολουθήσουν σύντομα.

Έναν χρόνο αργότερα, με το τρίτο και φαρμακερό άλμπουμ τους, το Breaker, οι Accept θα έκαναν το επόμενο αποφασιστικό βήμα.

English:

A Declaration of Allegiance

Solingen steel is known around the world. How many cutlery sets in cases stamped “Made in West Germany, Solingen” have we seen since childhood? But another kind of steel was forged in this city: the five-man lineup of Udo Dirkschneider, Wolf Hoffmann, Peter Baltes, Jörg Fischer and Stefan Kaufmann, on the second album in the turbulent history of Accept.

Their self-titled debut, Accept, certainly failed to make much of an impression. Here, however, things start to happen. And not just a few things, but quite a lot, because this album is, in reality, their first truly all-out metal effort. Of course, I will partially contradict myself further down the line, but I am making this assessment in comparison with their debut…

The title track that opens the album is actually a song rejected by AC/DC, the Australian godfathers of electricity, whose rights Hoffmann subsequently acquired. There is a video on YouTube featuring the demo with Bon Scott on vocals. Go look it up!

The disco onslaught also makes its presence felt on “Save Us,” driven by Baltes’ distinctly danceable bass groove. The ballad “No Time to Lose,” featuring either Baltes or Hoffmann on vocals —I can’t remember, and I can’t be bothered to open the CD booklet— adds a melodic touch. On “Thunder and Lightning,” “China Lady” and “I Wanna Be No Hero,” I think we once again hear musical passages that bring the Bee Gees to mind!

Next comes the second ballad, the beautiful “The King,” on which Udo once again does not handle the vocals, while the album closes with “Do It.” All these tracks offer glimpses of what is soon to come.

One year later, with their third album, the aptly titled Breaker, Accept would take the next decisive step forward.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!