REVIEW: VENOM, Resurrection

 

VENOM, Resurrection (2000)

Steamhammer

Μετά την πολυθρύλητη επανένωση, η νέα διάσπαση.

Με τον Abaddon να τα έχει σπάσει με τους Cronos και Mantas, στα κρουστά εδώ παίζει ο Antton. Σε λίγο καιρό θα μαζέψει κι ο Mantas κιθάρα και ενισχυτές και θα φύγει κι αυτός. Η άσπονδη τριάδα θα ξαναδιασπαστεί πριν το επόμενο Metal Black (εντάξει, αυτή η έλλειψη ιδεών που τους αναγκάζει να αντιστρέψουν τον τίτλο του δεύτερου δίσκου τους είναι πολύ ενοχλητική), το οποίο θα αργήσει έξι χρόνια, παρακαλώ.

Εδώ πάντως έχουμε 15 κομμάτια, μάλλον πολλά για άλμπουμ των Venom!

Ο Conrad Lant (κατά κόσμον Cronos), πλέον το μόνο αυθεντικό μέλος του γκρουπ (οι άλλοι δύο και ο Demolition Man έχουν ονομαστεί Venom Inc. πιο μετά — και εκεί ξεκινάει το μπλέξιμο), έχει πει ότι αυτό το άλμπουμ είναι τόσο μπερδεμένο που του τη σπάει πια.

Η αλήθεια είναι ότι έχει απ’ όλα μέσα. Όταν είχε βγει πάντως, δε με χάλασε πολύ. Εντάξει, δεν είναι τόσο καλό όσο το Cast In Stone που προηγήθηκε, αλλά ένα 7/10 το παίρνει άνετα! Παλιακό thrash metal με εκείνη τη διεστραμμένη αποκρυφιστική αίσθηση, και ομολογώ ότι μου αρέσει ακόμα!

Resurrection, Vengeance, Pandemonium, Black Flame (Of Satan), Man Myth And Magic, Leviathan τα έχω ακόμα ψηλά.

English:

After the much‑talked‑about reunion came the next split.

With Abaddon having already fallen out with Cronos and Mantas, Antton handles the drums here. Not long after, Mantas would pack up his guitar and amps and leave as well. The uneasy trio would break apart again before the next Metal Black (and honestly, this lack of ideas that led them to simply reverse the title of their second album is really irritating), which would take six whole years to arrive.

Still, here we get 15 tracks, which is rather a lot for a Venom album!

Conrad Lant (better known as Cronos), now the only original member of the band (the other two plus Demolition Man would later operate as Venom Inc. — and that’s where the confusion begins), has said that this album is so muddled that it annoys him nowadays.

The truth is, it really has a bit of everything in it. When it first came out, though, it didn’t bother me much. Sure, it’s not as good as Cast In Stone before it, but it easily earns a 7/10 from me! Old‑school thrash metal with that twisted, occult vibe — and I admit, I still like it!

Resurrection, Vengeance, Pandemonium, Black Flame (Of Satan), Man Myth And Magic, Leviathan remain high on my list.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!