REVIEW: DIO, Strange Highways

 

DIO, Strange Highways (1993)

Vertigo

Πού είναι η μαγεία;

Με τον άσχημο τρόπο που οι Black Sabbath, για δεύτερη φορά, κόπηκαν στη μέση — ακριβώς όπως είχε γίνει το 1982 — ο Ronnie James Dio και ο ντράμερ Vinnie Appice αφήνουν τους Iommi και Butler να περιμένουν τον Ozzy (να τον αφήσει η αδηφάγα μάνατζερ-σύζυγός του) να αξιωθεί και να επανέλθει, ώστε το συγκρότημα να επιστρέψει στην αρχική του μορφή, όπως τελικά έγινε τρία χρόνια αργότερα. Έτσι, κλείνουν τον Jeff Pilson στο μπάσο, από το συγκρότημα Dokken, και στην κιθάρα έρχεται ο σχετικά άσημος Tracy G. Οπότε, λίγο πριν τελειώσει η χρονιά, το συγκεκριμένο άλμπουμ βγαίνει στα καταστήματα παγκοσμίως ως το νέο άλμπουμ των Dio!

Υποθέτω ότι το σοκ ήταν σεισμικό, με τον δρόμο που χάραξε αυτό το νέο — κατά το ήμισυ — σχήμα. Βέβαια, ο σεισμός, πάλι υποθέτω, είχε ως κύριο θύμα τους φανατικούς φίλους του ήχου τους, που είχαν ξεμείνει στο τελευταίο κλασικό άλμπουμ του 1987, το Dream Evil· άντε, έστω, το Lock Up the Wolves του 1990, αν και εκεί είχε ήδη χαλάσει άσχημα η συνταγή και η χημεία.

Βαρύ και αργόσυρτο, μοντέρνο ρυθμικό (groove) metal, με θεματολογία ανάλογη του Dehumanizer των Sabbath του 1992 — δηλαδή ο σύγχρονος τεχνολογικός κόσμος και τα θύματά του, οι άνθρωποι. Ναι, εντάξει, καλή σαν σκέψη, αλλά πρώτα απ’ όλα είναι πολύ μακριά από τη φανταστική θεματολογία και τα επιβλητικά μεσαία και γρήγορα τέμπο που είχαν επιδείξει έως το ’87. Ύστερα, δεν κολλάει με κανένα από τα άλμπουμ των Dio.

Εν κατακλείδι, δεν τολμώ να πω «μάπα το καρπούζι», αλλά σίγουρα δεν είναι το αγαπημένο μου — και μάλλον ούτε και εκατομμυρίων άλλων από τότε. Συμπαθώ το ομότιτλο Strange Highways, τα Firehead, Give Her the Gun, Blood From a Stone, αλλά ως εκεί.

Δυστυχώς, είπαμε: η δεκαετία του ’90 δεν ξεκίνησε καλά για τη συντριπτική πλειονότητα των παλιών· τις περισσότερες φορές, όμως, με δική τους ευθύνη.

English:

Where is the magic?

In the same unfortunate way that Black Sabbath were split in two for a second time — exactly as it had happened back in 1982 — Ronnie James Dio and drummer Vinnie Appice left Iommi and Butler waiting for Ozzy (for his voracious manager‑wife to finally let him loose) to feel worthy enough to return, so the band could reunite in its original form, as it eventually did three years later. So they brought in Jeff Pilson on bass, from Dokken, and on guitar the relatively unknown Tracy G. And just before the year came to an end, this particular album hit record stores worldwide as the new Dio release!

I assume the shock must have been seismic, given the direction this new — half‑reformed — lineup took. And of course, that seismic wave, I again assume, hit hardest among the die‑hard fans of their classic sound, those who had been left hanging since the last truly classic album in 1987, Dream Evil — or at best Lock Up the Wolves in 1990, though even there the recipe and the chemistry had already gone awry.

Heavy and slow‑dragging, modern rhythmic (groove) metal, with themes similar to Sabbath’s Dehumanizer from 1992 — meaning the contemporary technological world and its victims: human beings. Yes, fine, an interesting concept, but first of all it strays far from the fantastical themes and the imposing mid‑tempo and fast tracks they had showcased up until ’87. And beyond that, it simply doesn’t fit with any of the Dio albums.

In conclusion, I won’t go as far as saying “a total dud,” but it’s certainly not my favorite — and probably not the favorite of millions of others since then. I do like the title track Strange Highways, as well as Firehead, Give Her the Gun, and Blood From a Stone, but that’s about it.

Unfortunately, as we’ve said before: the ’90s did not start well for the overwhelming majority of the old guard — most of the time, though, through their own fault.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!