REVIEW: RITCHIE BLACKMORE'S RAINBOW, Stranger Ιn Us All

 

RITCHIE BLACKMORE'S RAINBOW, Stranger Ιn Us All (1995)

RCA

Θα σέβεστε.

Όταν τα σπάει με τους Deep Purple, σκαρώνει τους δικούς του Rainbow. Ο άνδρας με τα μαύρα, δύστροπος και με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ — αλλά μάλλον, αν του κάνεις εσύ πλάκα, θα σε αγριοκοιτάξει. Ο Ritchie δεν χρειάζεται άλλη σύσταση.

Οριστικά τσακώθηκαν το 1994 με τον Gillan, τον Lord και τους λοιπούς «Μωβ». Λίγο μετά στρατολογεί τον Doogie White, κάτοχο μιας ιδιαίτερα AOR φωνής αλλά και με μια ξεχωριστή, βαριά χροιά (κάτι μεταξύ των παλιών Turner και Dio!), τον Paul Morris στα πλήκτρα, τον Greg Smith στο μπάσο και τον John O'Reilly στα ντραμς. Μαζί γράφουν το όγδοο άλμπουμ των Rainbow, το πρώτο μετά το Bent Out of Shape, έντεκα χρόνια αργότερα.

Ένα άλμπουμ για όλα τα γούστα και για τους οπαδούς κάθε περιόδου της ήδη γνωστής ιστορίας τους. Στα «Ariel», όπου συμμετέχει και η τότε αρραβωνιαστικιά του, Candice Night, και στο «Black Masquerade», θυμίζει την επική εποχή με τον Dio. Από την άλλη, κομμάτια όπως τα «Cold Hearted Woman», «Hunting Humans» και «Too Late for Tears» κινούνται σε πιο AOR ύφος.

Ροκιές όπως τα «Wolf to the Moon» και «Hall of the Mountain King» συμπληρώνουν το παζλ, ενώ στο τέλος υπάρχει η επανηχογραφημένη διασκευή του «Still I'm Sad», που υπήρχε ως ορχηστρικό στο πρώτο άλμπουμ των Rainbow, το 1975.

Ένα δισκάκι που αξίζει την προσοχή μας και εξακολουθεί να τη διατηρεί έκτοτε.

English:

Show Some Respect.

When he breaks away from Deep Purple, he goes and creates his own Rainbow. The man in black — difficult, with a very particular sense of humor — but if you try to make fun of him, chances are he’ll just give you that infamous icy stare. Ritchie needs no further introduction.

The final fallout with Gillan, Lord, and the rest of the “Purples” came in 1994. Shortly after, he recruits Doogie White, a singer with a distinctive AOR voice but also a unique, heavy edge to his delivery (somewhere between the classic Turner and Dio eras!), along with Paul Morris on keyboards, Greg Smith on bass, and John O’Reilly on drums. Together, they create Rainbow’s eighth album, the first one after Bent Out of Shape, released eleven years earlier.

An album that has something for every taste and for fans of every era of Rainbow’s already legendary history. Tracks like “Ariel,” featuring his then-fiancée Candice Night, and “Black Masquerade” recall the epic Dio years. On the other hand, songs such as “Cold Hearted Woman,” “Hunting Humans,” and “Too Late for Tears” move into a more AOR-oriented direction.

Rockers like “Wolf to the Moon” and “Hall of the Mountain King” complete the picture, while the album closes with a re-recorded version of “Still I’m Sad,” the instrumental cover that originally appeared on Rainbow’s debut album back in 1975.

 

A little record that deserves our attention — and has continued to hold it ever since.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!