REVIEW: JUDAS PRIEST, Demolition

 

JUDAS PRIEST, Demolition (2001)

Steamhammer

Στέκει έρημο, γκρεμισμένο, στοιχειωμένο.

Το καλοκαίρι του 2001, γυρνώντας στο κέντρο, όντας σε άδεια αφού υπηρετούσα στον στρατό, πέρασα από το παλιό Rock City στην Ακαδημίας. Στα βινύλια, στις προσφορές, το είδα: διπλό, ολοκαίνουργιο L.P. της SPV. Τιμή; 1.500 δραχμές. Πιο φτηνό δεν γινόταν να είναι άλμπουμ τότε, και ειδικά μια κυκλοφορία μόλις μερικών μηνών πριν!

Γιατί; Πραγματικά, εμένα μου άρεσε αυτό το διαφορετικό στυλ, με αρκετές αποκλίσεις από το Jugulator τέσσερα χρόνια πριν, έναν δίσκο που είχε διχάσει τον κόσμο τους. Ακούγοντάς το τώρα, παρατηρώ ότι ήταν μπροστά από την εποχή του, αλλά προσπαθούσε να ακουστεί πιο «νεανικό» —ας επιτραπεί η λέξη— Metal από τρία ήδη αρκετά μεγάλα ηλικιακά μέλη που βρίσκονταν πάντα στο συγκρότημα από τον πρώτο δίσκο (Tipton, Downing, Hill), έναν κάπως νεότερο (Travis) και φυσικά τον σχετικά πιτσιρικά μπροστά τους, Tim Owens.

Όσοι τότε δεν τρελαθήκαμε με το πρώτο δείγμα αυτού του lineup, είδαμε αυτό το δεύτερο θετικά, τουλάχιστον στην αρχή. Η αλήθεια, όμως, είναι πιο πολύπλοκη και μάλλον πιο στενάχωρη.

Ένα άλμπουμ που έχει όλα όσα διαθέτουν από το 2007 και ύστερα οι άλλοι μεγάλοι, δηλαδή οι Iron Maiden, αλλά που στην περίπτωση των Priest κανένας δεν το αποκαλούσε «το καλύτερο άλμπουμ», «υπερδίσκο» και όλα τα άλλα υπερβολικά και —τολμώ να πω— ψυχαναγκαστικά εγκώμια που ακούγονται για την πολυτελή σαβούρα την οποία κυκλοφορούν τα μεγαθήρια της παλιάς Heavy Metal συνομοταξίας (ναι, ναι, τα A Matter of Life and Death μέχρι και το πρόσφατο Senjutsu εννοώ).

Το να έχεις δεκατρία κομμάτια και διάρκεια κοντά στη μία ώρα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις έμπνευση. Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα 5/10, και μάλιστα με πολύ ευνοϊκή ματιά. Αν είχε κυκλοφορήσει από ένα άλλο ανερχόμενο σχήμα, θα πλησίαζε το 8, αλλά περιμέναμε πολύ περισσότερα και δεν τα είχε.

Τι θυμάστε από το άλμπουμ; Χωρίς να δείτε αμέσως τους τίτλους, πείτε… Εγώ θυμάμαι μόνο τα Machine Man και One on One. Τα άλλα έντεκα κομμάτια; Εκεί υπάρχει σκοτάδι.

Όσο τεράστια κι αν είναι η μορφή του Owens ζωντανά (και ήταν πράγματι), αφού ερμήνευε όλα τα κλασικά κομμάτια ίσως και ένα σκαλί καλύτερα από τον Halford, αυτό το άλμπουμ ήταν η τελευταία στούντιο εμφάνισή του με το σχήμα. Πλήρωσε την εμπορική ανάγκη να δούμε ξανά τον Halford πίσω στο μικρόφωνο.

Βέβαια, στην περίπτωσή τους αυτό είχε σταθερά θετικό πρόσημο, με μία μόνο κοιλιά στη συνέχεια.

English:

It stands there deserted, ruined, haunted.

In the summer of 2001, while walking around downtown, being on leave from the army, I passed by the old Rock City store on Akadimias Street. There, among the vinyl records and the bargain offers, I saw it: a brand-new double LP released by SPV. The price? 1,500 drachmas. An album simply could not be cheaper back then, especially a release that had come out only a few months earlier!

Why? Because, honestly, I liked this different approach, with its significant departures from Jugulator four years earlier — an album that had divided their fan base. Listening to it now, I realize it was ahead of its time, but it was also trying to sound more “young” — if that word is allowed — more modern Metal coming from three already older members who had been in the band since the very first record (Tipton, Downing, Hill), one somewhat younger member (Travis), and of course the relatively young guy standing at the front, Tim Owens.

Those of us who were not blown away by the first glimpse of this lineup saw this second attempt in a positive light, at least initially. The truth, however, is more complicated and probably more disappointing.

An album that has everything the other giants — namely Iron Maiden — have possessed since 2007 onward, but which, in the case of Priest, nobody ever called “the best album,” a “masterpiece,” or any of the other exaggerated and —I dare say— almost obsessive praises that are constantly thrown at the luxurious mediocrity released by the giants of the old Heavy Metal establishment (yes, yes, I mean everything from A Matter of Life and Death up to the recent Senjutsu).

Having thirteen songs and a running time close to an hour does not automatically mean you have inspiration. So, here we have a 5/10, and that is already with a very generous perspective. If it had been released by another up-and-coming band, it would have been closer to an 8, but we expected much more, and it simply did not deliver.

What do you actually remember from the album? Without immediately looking at the track titles, tell me… I only remember Machine Man and One on One. The other eleven songs? A complete blank.

As huge as Owens’ presence was live (and it truly was), since he performed all the classic songs perhaps even one step better than Halford, this album was his final studio appearance with the band. He paid the price for the commercial necessity of having Halford back behind the microphone.

Of course, in their case, that decision had a consistently positive outcome, with only one real dip later on.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!