REVIEW: OVER KILL, NECROSHINE

 

OVER KILL, NECROSHINE (1999)

Steamhammer

Από το υπέδαφος κι ακόμη παρακάτω

Δανεικός ο τίτλος από προηγούμενη κυκλοφορία των παλικαριών — τότε αλλά και τώρα — από το New Jersey. Στα τέλη της δεκαετίας, της δεύτερης που το συγκρότημα έκανε κι αυτό την ενδοσκόπησή του, δίχασε, αλλά νομίζω πως βγήκε αλώβητο, έστω κι αν άργησε να συνέλθει από τις δοκιμασίες. Εδώ έχουμε ένα ακόμη άλμπουμ με ιδιαίτερα μοντέρνο άκουσμα.

Η κάποτε πράσινη Thrash Metal οργή, με τα τρία τελευταία άλμπουμ πριν από αυτό, είχε κινηθεί ανησυχητικά προς το Groove Metal. Παράδειγμα, το έντονα επηρεασμένο από Pantera My December, που δεν άφησε αυτή την τάση να ξεχαστεί. Όχι ότι πρόκειται για κακό άλμπουμ — κάθε άλλο. Είναι κι αυτό παιδί των ’90s, και αυτό διαφαίνεται πολύ έντονα.

Ο αγαπημένος Bobby “Blitz” Ellsworth στο μικρόφωνο θυμίζει, όπως πάντα, έναν Bon Scott υπό… στεροειδή, δίνοντας πνοή. Ο D.D. Verni, με το ιδιαίτερα χαμηλό και οριακά ξεκούρδιστο μπάσο, κρατά τον παλμό. Και φυσικά, ο γνωστός μας από τους υπέρτατους Liege Lord — όπου εκεί ήταν τραγουδιστής — Joe Comeau στην κιθάρα, λιγότερο από δύο χρόνια πριν πάρει μεταγραφή στους Annihilator, πάλι ως τραγουδιστής. Ο Tim Malare στα ντραμς συμπληρώνει την τετράδα.

Το ομώνυμο Necroshine ανοίγει τον δίσκο, και μαζί με τα Let Us Prey, Revelation, Stone Cold Jesus, Forked Tongue Kiss, I Am Fear, Black Line, δεν θα μας χαλάσουν καθόλου. Αν και θα χρειαστεί να περάσει ακόμη καιρός μέχρι την κρίσιμη μεταστροφή πίσω σε αυτό από το οποίο ξεκίνησαν κάποτε.

English:

From the Underground and Below

Borrowed title from an earlier release by the boys — then as well as now — from New Jersey. By the end of the decade, the second one in which the band went through its own phase of introspection, they caused division, yet I believe they emerged unscathed, even if it took them a while to recover from the trials. Here, we’re presented with another album whose sound leans distinctly modern.

Their once green‑blooded Thrash Metal fury had, over the previous three albums, drifted worryingly toward Groove Metal. A telling example is the heavily Pantera‑influenced My December, which made sure that this tendency didn’t fade from memory. Not that this is a bad album — far from it. It’s a child of the ’90s, and that shows very clearly.

The beloved Bobby “Blitz” Ellsworth on vocals evokes, as always, a Bon Scott on… steroids, injecting life into the material. D.D. Verni, with his notably low‑tuned and borderline out‑of‑pitch bass, keeps the pulse steady. And of course, Joe Comeau, known to us from the mighty Liege Lord — where he served as vocalist — handles guitar duties here, less than two years before transferring to Annihilator, again as a singer. Tim Malare on drums completes the quartet.

The self‑titled Necroshine opens the record, and together with Let Us Prey, Revelation, Stone Cold Jesus, Forked Tongue Kiss, I Am Fear, and Black Line, they certainly won’t disappoint. Though it would still take some time before the band made the crucial turn back toward what they once started from.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!