REVIEW: KROKUS, One Vice At A Time

 

KROKUS, One Vice At A Time (1982)

Arista

Το μαρτύριο της σταγόνας

Με το Hardware να έχει προηγηθεί έναν χρόνο νωρίτερα και με τον γνωστότερο —αν όχι τον καλύτερο— δίσκο τους, το Headhunter του 1983, να ακολουθεί, οι Ελβετοί hard & heavy rockers είχαν ήδη επιβιβαστεί στο ανερχόμενο τότε heavy metal υπερωκεάνιο, με ξεκάθαρο στόχο να φτάσουν στην απέναντι ακτή.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί το κλασικό παράδειγμα ενός δίσκου που βρίσκεται στριμωγμένος ανάμεσα σε δύο πολύ γνωστότερα μουσικά έργα, μια μοίρα που έχει συναντήσει αμέτρητες φορές η σκληρή μουσική και εξακολουθεί να συναντά μέχρι σήμερα.

Με αρχικό τίτλο τον, παρεξηγήσιμο για τα βρόμικα μυαλά, Long Stick Goes Boom, από το πρώτο κιόλας ξεσηκωτικό τραγούδι του, το άλμπουμ τελικά μετονομάστηκε στον πιο εύηχο τίτλο που φέρει σήμερα. Οι AC/DC κανονικά θα έπρεπε να τους είχαν στείλει άπειρα εξώδικα, και μόνο γι' αυτό. Η λατρεία των Krokus για τους Αυστραλούς ηλεκτρικούς rockers είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη και εδώ, σε βαθμό παρεξήγησης!

Ο βαρύς ύμνος To the Top ξεφεύγει κάπως από τις αναπόφευκτες συγκρίσεις, ενώ τα Playin' the Outlaw, Bad Boys, Rag Dolls, η τίμια διασκευή του κλασικού American Woman των Guess Who από το 1970, καθώς και τα I'm on the Run και Save Me, συμπυκνώνουν όλη την ουσία ενός ακόμη πολύ καλού δίσκου των Krokus, φτιαγμένου αποκλειστικά για τη διασκέδασή μας.

English:

The Torture of the Dripping Water

With Hardware having arrived a year earlier and their most famous—if not their finest—album, Headhunter (1983), still to come, the Swiss hard & heavy rockers had already climbed aboard the then fast-rising heavy metal express, determined to make it all the way to the other side.

This album is a classic example of a record caught between two far more celebrated releases, a fate that has befallen countless albums throughout the history of hard rock and heavy metal and continues to do so to this day.

Originally intended to be titled Long Stick Goes Boom—after its opening, instantly infectious anthem and a name that would inevitably be misinterpreted by those with dirty minds—the album was ultimately renamed with the more appealing title it carries today. Truth be told, AC/DC could have served Krokus with countless lawsuits for this album alone. The Swiss band's admiration for the Australian electric rockers is more than obvious here, to the point where it borders on imitation.

The pounding anthem To the Top manages to rise somewhat above the inevitable comparisons, while Playin' the Outlaw, Bad Boys, Rag Dolls, the honest rendition of The Guess Who's 1970 classic American Woman, along with I'm on the Run and Save Me, capture everything that makes this yet another very good Krokus album—one crafted with a single purpose in mind: pure, unpretentious entertainment.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!