REVIEW: CHILDREN OF BODOM, Hatebreeder

 

CHILDREN OF BODOM, Hatebreeder (1999)

Nuclear Blast Records

Μεγάλη καταστροφή. 

Το πράσινο άλμπουμ που διαδέχτηκε το εξίσου καλό κόκκινο ντεμπούτο τους — δηλαδή το Something Wild — ήταν, για εμάς τότε, μια αποκάλυψη. Η παρέα από τη Φινλανδία, με επίτιμο αρχηγό τον αδικοχαμένο δυστυχώς Alexi “Wildchild” Laiho στη ρυθμική κιθάρα και στη φωνή, μας σημάδεψε. Και τι μεγάλο κακό πάθαμε όταν τρεις πρώην συμμαθητές το ακούσαμε περίπου έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του· δε περιγράφεται. Η μουσική τους ήταν (έτσι το βλέπαμε τότε) το μέλλον.

Μελωδικό, γρήγορο, επιθετικό, με τσιριχτή φωνή για Death Metal και με πολλαπλές επιθέσεις από πλήκτρα — όχι μόνο ως βάθος, αλλά και σε ρόλο σόλο, εναλλασσόμενα με τις κιθάρες. Κάτι που, αν δεν είχε τη φωνή να το πηγαίνει στα μουσικά άκρα, θα ήταν καλοπαιγμένο, μελωδικό Power Metal. Και αυτό το ύφος οι συγκεκριμένοι νεαροί τότε το καλλιέργησαν ακόμη περισσότερο στη συνέχεια.

Πραγματικά δημιούργησαν σχολή μέσα στον μελωδικό Death Metal ήχο, παράλληλη με εκείνη της Σουηδίας, η οποία τότε σιγά σιγά έχανε την αρχική της φλόγα. Η φωνή του Alexi σε σημεία ακούγεται σαν μαυρομεταλλικό shriek, παρά σαν ογκώδες throat vocal, που είναι βέβαια σήμα κατατεθέν στο Death Metal και σημείο διαφοροποίησης από το Black.

Νεοκλασικής επιρροής σε αρκετά σημεία τα κιθαριστικά σόλο, με παραγωγή καθαρή και γυαλιστερή μέχρι τύφλωσης — αλλά όχι πλαστική. Και τραγούδια που, είκοσι έξι χρόνια μετά, δεν τα ξεχάσαμε: Silent Night, Bodom Night (το οποίο συνέγραψε η Kimberly Goss), Hatebreeder, Bed of Razors, Towards Dead End, Black Widow, Children of Bodom, Downfall.

English:

A great disaster. 

The green album that followed their equally strong red debut — Something Wild — was, for us back then, a revelation. That Finnish bunch, led by their honorary captain, the sadly departed Alexi “Wildchild” Laiho on rhythm guitar and vocals, left a permanent mark on us. And the shock we suffered when three former classmates listened to it about a year after its release… it can’t really be described. Their music was (as we saw it then) the future.

Melodic, fast, aggressive, with a shrieking voice for Death Metal and multiple keyboard attacks — not just as background depth, but taking on solo duties, trading off with the guitars. Something that, without the vocals pushing it to the musical extremes, would have been well‑played, melodic Power Metal. And that very style was something these young musicians would cultivate even further in the years to come.

They truly created a school within the melodic Death Metal sound, parallel to the one in Sweden, which at the time was slowly losing its initial flame. Alexi’s voice at points sounds more like a black‑metal shriek than a massive throat vocal, which is of course a trademark of Death Metal and a point of differentiation from Black Metal.

The guitar solos often carry a neoclassical influence, and the production is clean and polished to the point of blindness — but never plastic. And the songs, twenty‑six years later, remain unforgettable: Silent Night, Bodom Night (co‑written by Kimberly Goss), Hatebreeder, Bed of Razors, Towards Dead End, Black Widow, Children of Bodom, Downfall.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!