REVIEW: OMEN, Eternal Black Dawn

 

OMEN, Eternal Black Dawn (2003)

Mausoleum Records

Απρόσμενα καλό, αν και διαφορετικό.

Οι προπάτορες του επικού, καλπάζοντος Heavy Metal, Omen, διαλύονται το 1989, μετά την παταγώδη εμπορική αποτυχία του τέταρτου άλμπουμ τους, Escape to Nowhere. Εκείνο το άλμπουμ, πέραν της θεματολογικής μετάλλαξης τους, είναι το πρώτο στο οποίο ο εξαιρετικός D. J. Kimball έχει αντικατασταθεί από τον άγνωστο τότε Coburn Pharr (RIP, μελλοντικά στους Annihilator).

Το 1997, από το πουθενά, θα έρθει η επιστροφή τους με τον γιο του κιθαρίστα Kenny Powell, Greg, στη φωνή, για το άλμπουμ Reopening the Gates. Το συγκεκριμένο άλμπουμ πέρασε και δεν ακούμπησε πραγματικά, αφού οι επιρροές από industrial και Groove Metal (έλεος, κάπου η μουσική βιομηχανία!) δεν ήταν χαρακτηριστικές για τους Omen. Δεν έμαθαν ποτέ για το Dissident Alliance των φίλων τους Jag Panzer που προσπάθησαν να κάνουν crossover, με ολέθρια αποτελέσματα.

Οι Omen, που πέραν του ηγέτη Powell έχουν στο σχήμα τον ντράμερ Rick Murray και τον μπασίστα Andy Hass, βρήκαν το 1999 τη φωνή που έψαχναν στο πρόσωπο του Kevin Goocher. Έρχονται μάλιστα και από Ελλάδα, παρέα με τους δικούς μας Crush, σε εκείνο το ηρωικό live στο AN Club το 2002, παίζοντας υλικό από το τρίτο τους άλμπουμ, The Curse.

Ένα χρόνο μετά, έρχεται ο πραγματικός διάδοχος στη δισκογραφία τους του The Curse, ή καλύτερα του δίσκου που απέρριψαν για να γράψουν το Escape to Nowhere. Το συγκεκριμένο στούντιο άλμπουμ, αν και δείχνει την εξέλιξη μουσικά, είναι όντως τίμιος δίσκος που επάξια φέρει το λογότυπό τους στο εξώφυλλο. Περιλαμβάνει οκτώ νέες συνθέσεις, καθώς και το medley The Specter of Battles Past, που αποτελείται από κομμάτια των τριών πρώτων δίσκων τους σε ένα επταλεπτο κομμάτι.

Μέσα επίσης ξεχωρίζω τα κομμάτια: 1000 Year Reign, Eternal Black Dawn, Burning Times, Blood Feud, House on Rue Royal και King of the Seven Seas, τα οποία θεωρώ τις καλύτερες στιγμές του.

English:

Unexpectedly good, though different.

The pioneers of epic, galloping heavy metal, Omen, disbanded in 1989 following the catastrophic commercial failure of their fourth album, Escape to Nowhere. That album, beyond their thematic transformation, was the first in which the exceptional D. J. Kimball was replaced by the then-unknown Coburn Pharr (RIP, later with Annihilator).

In 1997, out of nowhere, they made a comeback with the son of guitarist Kenny Powell, Greg, on vocals, for the album Reopening the Gates. This record, however, largely passed unnoticed, as influences from industrial and groove metal (for goodness’ sake, the music industry!) were not characteristic of Omen. They never learned about the Dissident Alliance of their friends Jag Panzer, who tried to crossover as well, with disastrous results.

Omen, whose lineup besides leader Powell includes drummer Rick Murray and bassist Andy Hass, found the voice they were searching for in 1999 in Kevin Goocher. They even came from Greece, alongside our own Crush, for that heroic live performance at AN Club in 2002, playing material from their third album, The Curse.

A year later, they released the true successor to The Curse, or rather the album they initially rejected to write Escape to Nowhere. This studio album, although musically showing evolution, is indeed an honest record that rightly bears their logo on the cover. It features eight new compositions, along with the medley The Specter of Battles Past, which combines songs from their first three albums into a seven-minute piece.

Among the standout tracks are: 1000 Year Reign, Eternal Black Dawn, Burning Times, Blood Feud, House on Rue Royal, and King of the Seven Seas — I consider these their greatest moments.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!