REVIEW: PARADISE LOST, Believe In Nothing

 

PARADISE LOST, Believe In Nothing (2001)

EMI

Ευτυχώς, αλλά και δυστυχώς.

Λοιπόν, αγαπώ όλες τις μεταμορφώσεις των Άγγλων Doom, Death, Gothic Metal συγκροτημάτων, αλλά το Host ήταν πολύ μεγάλο ξέσκισμα ηθικού για να το καταπιώ έτσι απλά. Εντάξει, τα σκοτεινά μαντάτα τα είχαμε δει από το άλμπουμ One Second νωρίτερα, αλλά ρε σεις, άμα θέλαμε να ακούσουμε (άμα λέμε, άμα!) σκατοφλωριές Electro Pop, θα ήμασταν οπαδοί των Depeche Mode ή των άλλων ανάλατων τελεμέδων των Duran Duran. Οι Paradise Lost είσαστε γαμώτη τη πίστη σας! 

Οπότε, ένα άλμπουμ μετά... το One Second (προφανώς, γιατί το Host το έχω αποκηρύξει ουρλιάζοντας άσχημα σεξουαλικής τοποθέτησης επιθέτα τόσο για το ίδιο το συγκρότημα όσο και για τις μαμάδες τους), οι κιθάρες εδώ επιστρέφουν, σχεδόν. ΟΚ, ας το αποδεχτούμε. Το Electro Gothic τουλάχιστον είχαμε κάτι να ελπίζουμε! 

Τώρα, όσο κι αν φανώ ανακόλουθος, το προτιμώ αυτό από το One Second! Ναι, σοβαρά σας το λέω. Όντως, είναι η τομή ανάμεσα στο Goth και το Electro, αλλά είπαμε, έχει μερικές πολύ σοβαρές και... βαριές στιγμές μέσα. Όλα τελικά είναι θέμα οπτικής, αλλά και πεπερασμένου χρόνου. 

I Am Nothing, Mouth, Fader, Look at Me Now, Something Real, Divided, Sell It to the World (αυτό μάλλον κολλάει στο Host πριν!!!), Never Again (κι αυτό κολλάει στο Host σαν ευχή;) και World Pretending είναι οι άνισες μεταξύ τους. Καλύτερες στιγμές σε ένα άλμπουμ, όχι over correction τύπου, αλλά τουλάχιστον ηλεκτρικού σε μεγάλο βαθμό. 

Πάμε για άλλα...

English:

Fortunately, but also unfortunately.

So, I love all the transformations of the British Doom, Death, Gothic Metal bands, but Host was a huge morale blow that I simply couldn't swallow easily. Okay, we had seen the dark messages from the One Second album earlier, but listen, guys, if we wanted to hear (and I mean, really!) electro-pop crap, we’d be fans of Depeche Mode or the other tame Duran Duran imitators. Paradise Lost, you’ve got to be kidding me! 

So, one album after... One Second (obviously, because I’ve disowned Host screaming loudly, using nasty sexual-position adjectives both for the band itself and their mothers), the guitars here are returning, almost. Okay, let’s accept that. At least with Electro Gothic, we had something to hope for! 

Now, as much as I might seem inconsistent, I prefer this over One Second! Yes, I’m serious. Truly, it’s the turning point between Goth and Electro, but as we said, it has some very serious and... heavy moments inside. Everything ultimately depends on perspective, but also on limited time. 

I Am Nothing, Mouth, Fader, Look at Me Now, Something Real, Divided, Sell It to the World (which probably fits better before Host!!!), Never Again (which also seems to fit Host as a wish), and World Pretending are uneven among themselves. Better moments on an album—not over-corrected, but at least largely electric. 

Moving on...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!