REVIEW: U.D.O. , Solid

 

U.D.O. , Solid (1997)

GUN

Συμπαγής κι ανοξείδωτος

Ο άνθρωπος είναι μορφή. Όχι και το πρώτο ανάστημα, με μορφή κωνική (ανεστραμμένο καρότο), ξανθό, κοντοκουρεμένο στρατιωτικό μαλλί και φωνή σαν βενζινοκίνητο πριόνι, ο Udo Dirkschneider δεν χρειάζεται άλλη σύσταση· τον ξέρουμε σχεδόν από πάντα. Αν, όμως, ρωτήσουν για το άτομό του τους συνοδοιπόρους του στους Accept και ειδικά τον Wolf Hoffmann, μάλλον, στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα σας απαντήσει!

Έτσι έγινε, λοιπόν, κι ύστερα από το χειρότερο άλμπουμ στην ιστορία των επανενωμένων Accept, το Predator του 1996, η μπάντα πάλι μπήκε στον πάγο κι ο Udo, αρνούμενος να εγκαταλείψει, φτιάχνει για δεύτερη φορά το προσωπικό του σχήμα μαζί με τον Stefan Kaufmann, τον αρχικό ντράμερ των Accept, αλλά πλέον σε ρόλο κιθαρίστα, διότι η (μεταλλική) καρδιά του δεν του επέτρεψε άλλο να λυσσομανάει ως ντράμερ, και τους Jürgen Graf, πάλι στην κιθάρα, Fitty Wienhold στο μπάσο και τον ντράμερ από τα παλιά, αλλά και τους Running Wild, Stefan Schwarzmann. Κι αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των U.D.O. της νέας εποχής.

Ένα άλμπουμ οριακά κάτω από το να θεωρηθεί ένα από τα καλύτερα (αυτή τη θέση έχουν τα πρώτα τέσσερα τους, από το Animal House ως το Timebomb) αυτού του σχήματος-διαδόχου των ιστορικών Accept. Με τον περί ου ο λόγος να βγαίνει σχεδόν αλώβητος μέσα από μία σιδερένια παρθένα (Iron Maiden, αυτό ακριβώς είναι), γεμάτη ατσάλινα καρφιά, στο εξώφυλλο του κλασικού δημιουργού δεκάδων πινάκων για εξώφυλλα, Marschall, ο δίσκος ξεκινά με το τέρμα κλασικό Independence Day κι ακολουθεί μία σωρεία ύμνων: Two Faced Woman, Desperate Balls, The Punisher, Preachers of the Night, Hate Stinger, Branded Hero, Pray for the Hunted, ανάμεσα σε άλλα.

English:

Solid and Stainless

The man is an icon. Not exactly a towering figure, but with his distinctive conical build (an inverted carrot), short-cropped blond military haircut and a voice like a petrol-powered chainsaw, Udo Dirkschneider needs no further introduction; we have known him for what seems like forever. If, however, you ask his former comrades in Accept—and especially Wolf Hoffmann—about the man himself, chances are that, at best, you won’t get much of an answer!

And so it came to pass that, following the worst album in the history of the reunited Accept, 1996’s Predator, the band once again went into hibernation. Udo, however, refusing to give up, formed his solo outfit for the second time, alongside Stefan Kaufmann, Accept’s original drummer, now taking up the guitar because his (metal) heart would no longer allow him to thrash away behind the drum kit; Jürgen Graf, again on guitar; Fitty Wienhold on bass; and the old-school drummer who had also played with Running Wild, Stefan Schwarzmann. And this is the first U.D.O. album of the new era.

An album that falls just short of being considered one of the best—the first four, from Animal House through Timebomb, occupy that particular territory—by this band that became the successor to the legendary Accept. With our man emerging almost unscathed from an iron maiden (Iron Maiden, quite literally), bristling with steel spikes, on the cover by the classic artist Marschall, creator of dozens of album-cover paintings, the record kicks off with the utterly classic Independence Day and is followed by a whole succession of anthems: Two Faced Woman, Desperate Balls, The Punisher, Preachers of the Night, Hate Stinger, Branded Hero, Pray for the Hunted, among others.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης