REVIEW: DEF LEPPARD, Pyromania

 

DEF LEPPARD, Pyromania (1983)

Vertigo

Οριακά από τη νέα υπηκοότητα

Πιο Αμερικανοποιημένα δεν ήταν σε αυτή τη φάση συγκροτήματα όπως οι Ratt, οι Mötley Crüe, οι White Lion κι όλοι αυτοί της συνομοταξίας του «hair metal». Οι Άγγλοι, ως το… βρακί τους, έχουν ήδη λανσάρει στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού τη μόδα με τα μποξεράκια και τα μπλουζάκια με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και με το λογότυπό τους, με αυτό εδώ το τρίτο άλμπουμ της μάλλον κάπως αδιάφορης, για μένα προσωπικά, καριέρας τους.

Αντικειμενικά, παίζουν εμπορικό αλλά καλό hard and heavy, με εφαλτήριο περισσότερο τους Genesis, τους Led Zeppelin, τους Queen και τους Sweet παρά τους Black Sabbath ή τους Deep Purple και τους Rainbow. Όπως είπαμε, όμως, οι μελωδίες τους είναι τόσο προορισμένες να αγαπηθούν από τους απέναντι, ώστε εδώ πλέον κι οι ίδιοι ξεχνούν ότι ανήκουν, χρονολογικά, στο συνάφι του NWOBHM, μαζί με τους Saxon, τους Tokyo Blade, τους Iron Maiden, τους Praying Mantis κ.ά.

Έχω δηλώσει ότι ανέχομαι αρκετά τη δισκογραφία τους μέχρι και αυτό, το τρίτο τους έργο — κάτι που δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι θα αποτελέσουν τόσο μεγάλη επιρροή για τα αμερικανικά συγκροτήματα, όπως αυτά που αναφέρονται στην αρχή — και για άλλα τόσα στη νιοστή δύναμη —, ώστε από το επόμενο άλμπουμ η μεταμόρφωσή τους σε «false metal», κατά τους Manowar, θα ολοκληρωθεί.

Εδώ, όμως, τα πέντε Αγγλόπουλα παίζουν καλά και με πάθος αυτό που παίζουν, οπότε τους το αναγνωρίζω, έχοντας αυτό το CD — καλά, έχω και μερικά από τα επόμενα, δεν το αρνούμαι.

Τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια είναι το βαρύ και γρήγορο «Stagefright», το «Too Late for Love», το «Photograph» — η επιτυχία του ανερχόμενου φαινομένου του MTV, με το κλασικό βιντεοκλίπ —, τα «Die Hard the Hunter» και «Foolin’», το επίσης καλό «Rock of Ages», που ξεκινά σαν χλιαρό ποπ κομμάτι αλλά εξελίσσεται σε έναν μικρό ύμνο, καθώς και τα «Comin’ Under Fire» και «Action! Not Words». Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά ενός δίσκου που τους έκανε πολύ πλουσιότερους σε κινητή περιουσία, αφού πούλησε — και εξακολουθεί να πουλά — τόσες δεκαετίες μετά, τις κάλτσες του.

English:

Barely Granted a New Citizenship

At this stage, few bands were more Americanized than Ratt, Mötley Crüe, White Lion, and all those other outfits belonging to the so-called “hair metal” fraternity. The Englishmen had already launched the fashion of Union Jack boxer shorts and T-shirts, complete with their own logo, on the opposite shore of the Atlantic—and this third album marks that transition in what is, at least to me personally, a somewhat unremarkable career.

Objectively speaking, they play commercial but genuinely good hard and heavy, drawing more from Genesis, Led Zeppelin, Queen, and Sweet than from Black Sabbath, Deep Purple, or Rainbow. As I said, however, their melodies are so clearly designed to be embraced by American audiences that, by this point, even they seem to forget that, chronologically speaking, they belong to the NWOBHM camp, alongside Saxon, Tokyo Blade, Iron Maiden, Praying Mantis, and the rest.

I have said that I can tolerate their discography up to and including this, their third release—a position that has remained unchanged to this day. The truth is that they would go on to become such a major influence on American bands like the ones mentioned at the beginning—and countless others raised to the nth degree—that, from the next album onward, their transformation into what Manowar would call “false metal” would be complete.

Here, though, the five English lads play their music well and with passion, and I give them credit for that. I own this CD—and, all right, I also have a few of the later ones; I’m not going to deny it.

My favorite tracks are the heavy and fast “Stagefright,” “Too Late for Love,” “Photograph”—the hit that helped establish MTV as a rising phenomenon, complete with its classic video—“Die Hard the Hunter,” “Foolin’,” and the equally good “Rock of Ages,” which begins like a tepid pop song but develops into a minor anthem. “Comin’ Under Fire” and “Action! Not Words” are also among the album’s highlights.

Together, these songs are representative of a record that made the band considerably richer in movable assets, since it sold—and continues to sell, all these decades later—an absolute ton.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης