REVIEW: DEF LEPPARD, Adrenalize

 

DEF LEPPARD, Adrenalize (1992)

Mercury

Δεν ξέρω ακόμα γιατί υπάρχει στη δισκοθήκη

Τα πρώτα πέντε άλμπουμ τους τα έχω· αυτό είναι το πέμπτο στη σειρά κυκλοφοριών. Πρέπει να πέρασε την πόρτα μου επειδή, στις αρχές του 2001–2002, το παλιό καλό Metropolis το είχε 6,90€, όπως και το εξίσου αδιάφορο για εμένα Hysteria που είχε προηγηθεί δισκογραφικά — οπότε, μικρή η απώλεια. Ειλικρινά, έχω αναφερθεί με τα χειρότερα λόγια για αυτούς και, «ειλικρινέστερα», δεν τα παίρνω πίσω.

Sleazy, Hair Rock που εκείνη την εποχή, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, πέθαινε πολύ γρήγορα — και μακάρι να μπορούσα να του δώσω τη χαριστική βολή με μια βαριοπούλα στο κρανίο, αν ήταν εφικτό. Αν και το Grunge φρόντισε (με τις πλάτες του νέου αέρα, των δισκογραφικών εταιριών–βαμπίρ και του ύποπτου για τον ρόλο του MTV) να μας απαλλάξει από τη σαβούρα, δυστυχώς συμπαρέσυρε ολόκληρη τη σκληρή πλευρά του ήχου, ακόμη και το Metal της δεκαετίας του ’80.

Σαν δίσκος έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία στα δέκα κομμάτια του, αλλά και πάλι, από δαύτους συμπαθώ μόνο τα τρία πρώτα άλμπουμ — μέχρι το Pyromania, δηλαδή. Οπότε απλώς πίνω τον καφέ μου όσο ακούω τα Let’s Get Rocked, Heaven Is, Make Love Like a Man, Tonight, Stand Up, Personal Property, Tear It Down, μιας και δεν βρίσκω πολύ «ψωμί» στις Made in America συνθέσεις τους στον δίσκο.

Ξέρω ότι έχουν το κοινό τους — το σέβομαι. Αλλά προτιμώ καλύτερα να βάλω το ντεμπούτο τους, On Through the Night του 1980, όπου τουλάχιστον το Hard & Heavy τους είναι απείρως πιο τίμιο.

English:

I still don’t know why it’s in my collection

I own their first five albums; this one is the fifth in their release sequence. It must have slipped into my collection because, back in 2001–2002, the old good Metropolis had it for €6.90 — just like the equally indifferent Hysteria that came before it. So, the loss was small. Honestly, I’ve spoken about them in the harshest possible terms and, “more honestly,” I’m not taking any of it back.

Sleazy, Hair Rock that, in the early ’90s, was dying fast — and I wish I could have delivered the final blow with a sledgehammer to the skull, if that were possible. Though Grunge took care of that (with the backing of the new winds, the vampire-like record labels, and MTV’s suspicious role), it unfortunately dragged down the entire heavy side of the sound, even the Metal of the ’80s.

As an album, it has a few interesting moments across its ten tracks, but still, I only like their first three records — up to Pyromania, that is. So I just drink my coffee while listening to Let’s Get Rocked, Heaven Is, Make Love Like a Man, Tonight, Stand Up, Personal Property, Tear It Down, since I don’t find much “meat” in their Made in America songwriting on this record.

I know they have their audience — I respect that. But I’d much rather put on their debut, On Through the Night (1980), where at least their Hard & Heavy is infinitely more honest.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης