REVIEW: KAMELOT, The Shadow Theory

 

KAMELOT, The Shadow Theory (2018)

Napalm Records

Βρήκαν τις στροφές τους – συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.

Η εποχή που σηματοδότησε η αποχώρηση του Roy Khan από το συγκρότημα και η αντικατάστασή του από τον Tommy Karevik ως τραγουδιστή είναι πλέον δεδομένη και αποδεκτή. Στο δωδέκατο συνολικά άλμπουμ τους, οι Αμερικανοί power metalers προσφέρουν ξανά —για πολλοστή φορά— αυτό που ξέρουμε ότι μπορούν, χωρίς όμως να μιλάμε για ένα απόλυτο αριστούργημα.

Ουσιαστικά, οτιδήποτε κι αν ακούσετε από το The Black Halo και μετά, θα βρείτε μια ομοιογενή συμπεριφορά στη μουσική των δίσκων τους. Ίσως να βασίζονται στην πεπατημένη για μεγαλύτερη σιγουριά; Αυτό το στοιχείο είναι έκδηλο και εδώ: ντουέτα με γυναικεία φωνητικά όπως τα Phantom Divine (Shadow Empire) και Mindfall Remedy με τη Lauren Hart, ή το In Twilight Hours με την Jennifer Haben· γρήγορα, μελωδικά και μάλλον πιο ευρωπαϊκής τεχνοτροπίας κομμάτια όπως τα Raven Light, Amnesiac, Burns to Embrace, The Proud and the Broken, Kevlar Skin, Vespertine (My Crimson Bride), όλα με δόσεις λυρικής μελαγχολίας.

Γενικά, θα βρείτε ένα αρκετά αντιπροσωπευτικό δείγμα της ύστερης δουλειάς τους, που στέκει επάξια ανάμεσα στα προηγούμενα άλμπουμ. Ειλικρινά, το βρήκα τίμιο ως σύνολο — αλλά μόνο αν είστε φίλος του συγκροτήματος. Για κάποιον που θα ξεκινήσει με αυτό, νομίζω πως θα δοθεί η λάθος εντύπωση για το τι είναι ακριβώς οι Kamelot ιστορικά.

Όπως και να έχει, του δίνω επτά στα δέκα, και αυτό σημαίνει «αρκετά καλό.

English:

They’ve found their stride – and continue in the same pattern

The era marked by Roy Khan’s departure from the band and his replacement by Tommy Karevik as vocalist is now a settled and accepted reality. On their twelfth studio album, the American power metalers once again deliver—yet again—what we already know they are capable of, though we’re not talking about an absolute masterpiece.

Essentially, anything you listen to from The Black Halo onward reveals a homogeneous consistency in the character of their music. Perhaps they rely on familiar ground for greater certainty? That tendency is evident here as well: duets with female vocals such as Phantom Divine (Shadow Empire) and Mindfall Remedy featuring Lauren Hart, or In Twilight Hours with Jennifer Haben; fast, melodic, and somewhat more European‑styled tracks like Raven Light, Amnesiac, Burns to Embrace, The Proud and the Broken, Kevlar Skin, Vespertine (My Crimson Bride)—all carrying touches of lyrical melancholy.

Overall, you’ll find a fairly representative sample of their later‑period work, standing respectably among their previous albums. Honestly, I found it solid as a whole—but only if you’re already a fan of the band. For someone starting with this record, I think it might give the wrong impression of what Kamelot truly are, historically.

In any case, I give it seven out of ten, which means “quite good.”

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!