Bible of the Devil: Η Διαβολική Πομπή των Αθώων

 

Η σχέση του heavy metal με την ιστορία των Σταυροφοριών είναι παλιά, στενή και δοκιμασμένη. Για τους περισσότερους από εμάς, η πρώτη μουσική επαφή με το θέμα ήρθε από την ευρωπαϊκή σχολή: το μνημειώδες Knights of the Cross (1998) των Grave Digger έθεσε τους όρους του παιχνιδιού, αποτυπώνοντας την άνοδο και την πτώση των Ναϊτών με τραχύτητα, επικότητα και θεατρικότητα.

Όμως, η ιστορία των θρησκευτικών πολέμων του Μεσαίωνα έχει πολλές πτυχές—κάποιες από αυτές τόσο σκοτεινές και τραγικές που ξεπερνούν κάθε φαντασία. Για να τις ανακαλύψουμε, χρειάζεται να περάσουμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και να σταθούμε σε μια underground «κρυφή δύναμη» του αμερικανικού σκληρού ήχου.

Το 2006, οι Bible of the Devil από το Σικάγο κυκλοφόρησαν μέσω της ιταλικής Cruz Del Sur Music το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο The Diabolic Procession. Αντί για τη γεωπολιτική των πανίσχυρων ιπποτών, οι Αμερικανοί επέλεξαν να φωτίσουν την πιο αμφιλεγόμενη, ματωμένη και προδομένη σελίδα του 13ου αιώνα: τη Σταυροφορία των Παιδιών (1212).

Το αποτέλεσμα; Ένα συγκλονιστικό concept άλμπουμ που λειτουργεί ως μια διαχρονική, ανατριχιαστική παραβολή.

1. Η Γέννηση της Ψευδαίσθησης και ο Τυφλός Φανατισμός

Η ιστορία ξεκινά με δύο παράλληλα κινήματα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Δύο νεαρά αγόρια, ο Stephen ο Cloyes και ο Nicholas, ισχυρίζονται ότι είδαν οράματα από τον Χριστό, ο οποίος τους διέταξε να μαζέψουν έναν «στρατό αθώων» για να απελευθερώσουν την Ιερουσαλήμ ειρηνικά. Η υπόσχεση; Η θάλασσα θα στερέψει μπροστά τους για να περάσουν περπατώντας μέχρι τους Αγίους Τόπους.

Οι Bible of the Devil ανοίγουν το άλμπουμ με το ορχηστρικό, δυσοίωνο "Ecclesia Novorum Innocentium" («Η Εκκλησία των Νέων Αθώων»), θέτοντας αμέσως το φιλοσοφικό πλαίσιο:

“Timeless fable of a generation lost / Countless thousands perished for the cross… Of the body count a holy war will bring / And the power lust of he, who would be king”

Μουσικά, η μπάντα αποφεύγει τις συμφωνικές υπερβολές. Αντίθετα, παραδίδει ένα σεμινάριο καθαρόαιμου, οπαδικού heavy metal με ένα twin-guitar attack που παντρεύει τη μελωδία των Thin Lizzy με το καλπάζον νεύρο των πρώιμων Iron Maiden και των Riot.

Στο "Sepulchre", οι στίχοι μάς συστήνουν τον «ψεύτικο Μεσσία» και την Ύπνωση των μαζών. Οι έμπειροι στρατιώτες απέτυχαν στις προηγούμενες εκστρατείες, οπότε οι «νεανικές λεγεώνες» ακολουθούν τυφλά το ψέμα: “Youthful Moses / Rally cry / Bring the children / Feed the lie”.

Στα κομμάτια "Orphans of Doom" και "Millenialism", μπαίνουμε στην καρδιά της θρησκευτικής υστερίας. Ο όρος «Χιλιασμός» (Millenialism) περιγράφει την τυφλή πίστη σε μια επικείμενη χρυσή εποχή ειρήνης. Ο προφήτης υπόσχεται στους εξαθλιωμένους δουλοπάροικους ότι δεν χρειάζονται όπλα, γιατί η πίστη θα σκίσει το σκοτάδι (“Faith shall illuminate the darkness”). Για τα παιδιά των φτωχών χωρικών, αυτό το παραμύθι φαντάζει λύτρωση μπροστά στα καθημερινά βασανιστήρια της φτώχειας. Η μπάντα σχολιάζει κυνικά: “Minds of the youth / Have gone insane / A world reborn in innocence through massacre”.

Στο "Legions of the Oriflamme", η στρατιά ξεκινά την πορεία της κατά μήκος του ποταμού Ροδανού, με το αγόρι από το Cloyes να ηγείται πάνω σε ένα χρυσό άρμα, ενώ οι στίχοι προοικονομούν το μακελειό: “Emblazoned in red / For blood to be shed”.

2. Το «Άπιαστο Θαύμα» και η Προδοσία των Πλοίων του Ιούδα

Όταν οι εξαθλιωμένες στρατιές φτάνουν επιτέλους στις ακτές της Μασσαλίας (Γαλλία) και του Μπρίντιζι (Ιταλία), η σκληρή πραγματικότητα χτυπά σαν σφυρί. Το θαύμα δεν συμβαίνει. Η θάλασσα δεν ανοίγει.

Το "The Elusive Miracle" είναι το συντριπτικό σημείο καμπής του δίσκου. Η θάλασσα τους αγνοεί, η πίστη δίνει τη θέση της στον τρόμο και η ντροπή επιστρέφει τη «ρομαντική» νεολαία στην πραγματικότητα: “Youth leaves me ripe for exploitation / By savages known and feared”. Στο "Heinous Corpus", η φρίκη ολοκληρώνεται καθώς χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και τις ασθένειες στο δρόμο της επιστροφής ή σφαγιάζονται σε τοπικές συγκρούσεις.

Εδώ όμως γράφεται ο πιο μαύρος επίλογος της ιστορίας. Στη Μασσαλία, δύο ντόπιοι έμποροι, ο Hugh the Iron (Ούγος ο Σιδηρούς) και ο William the Pig (Γουλιέλμος ο Χοίρος), εμφανίζονται ως «σωτήρες» και προσφέρονται να μεταφέρουν τα παιδιά δωρεάν με επτά πλοία στην Παλαιστίνη, δήθεν από χριστιανική ευσπλαχνία.

Το κομμάτι "Judas Ships" ξεμπροστιάζει την απόλυτη υποκρισία τους μέσα από τους στίχους:

“He's Hugh the Iron, I'm William the Pig / Seven vessels shall bear the flesh cargo / Quite a price they'll fetch in Bujeiah / At the helm are the agents of profit”

Δεν υπήρχε καμία ευσπλαχνία. Ήταν στυγνοί δουλέμποροι. Οδήγησαν τα πλοία κατευθείαν στα λιμάνια της Βόρειας Αφρικής και πούλησαν τα παιδιά στα σκλαβοπάζαρα των Σαρακηνών.

Ο δίσκος κλείνει με το επικό "Slaves". Δεκαοκτώ χρόνια μετά, ένας ιερέας που επέζησε επιστρέφει στην Ευρώπη και αποκαλύπτει την αλήθεια. Δύο πλοία ναυάγησαν στη Σαρδηνία πνίγοντας τους πάντες, αλλά τα υπόλοιπα πέντε παρέδωσαν το ζωντανό φορτίο τους: “And remain as slaves / Slaves / The master changed / But their fate's the same”.

3. Η Σκοτεινή Παραβολή: Ο Δρόμος για την Κόλαση

Η επιλογή των Bible of the Devil να ονομάσουν τον δίσκο The Diabolic Procession («Η Διαβολική Πομπή») κρύβει όλο το φιλοσοφικό βάρος του έργου τους. Αυτό το άλμπουμ είναι η ζωντανή επιβεβαίωση των γνωμικών που λένε ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις» και ότι «ο διάβολος μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και ως άγγελος φωτός».

Τα χιλιάδες εκείνα παιδιά ξεκίνησαν με τις πιο αγνές, αθώες προθέσεις, κυνηγώντας ένα ιερό όραμα. Όμως, τυφλωμένα από την αμάθεια και χειραγωγημένα από την προπαγάνδα, έγιναν πιόνια σε μια «διαβολική πομπή».

Η μπάντα υπογραμμίζει κάτι που παραμένει επίκαιρο ανά τους αιώνες: αυτοί που κηρύττουν τον φανατισμό, την αυτοθυσία και τα μεγάλα ιδανικά, τις περισσότερες φορές το κάνουν για ίδιον όφελος. Είτε πρόκειται για θρησκευτικούς ηγέτες που διψούν για εξουσία ("power lust"), είτε για καιροσκόπους και επιτήδειους που κρύβονται στις σκιές για να κάνουν πλιάτσικο, να λησέψουν και να εκμεταλλευτούν την απελπισία των μαζών, το θύμα παραμένει το ίδιο: ο απλός, ανυποψίαστος άνθρωπος.

4. Ο Ειρωνικός Επίλογος της Ιστορίας

Για το τέλος, η ίδια η ιστορία κρατούσε ένα τρομερά ειρωνικό γύρισμα, το οποίο σφραγίζει το μέγεθος της τραγωδίας.

Ενώ η τύχη του Γάλλου Stephen χάθηκε για πάντα στα σκλαβοπάζαρα της Αφρικής, ο Γερμανός «προφήτης», ο Nicholas, είχε διαφορετική μοίρα. Αφού οδήγησε το δικό του κομμάτι της στρατιάς μέχρι τη Ρώμη, ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' τους διέταξε να επιστρέψουν στα σπίτια τους, βλέποντας το μάταιο του πράγματος. Κατά την οδυνηρή επιστροφή μέσα από τα παγωμένα περάσματα των Άλπεων, η πλειοψηφία των παιδιών πέθανε από το κρύο και την πείνα.

Ο Nicholas όμως επέζησε. Και εδώ έρχεται η απόλυτη ειρωνεία: λίγα χρόνια αργότερα, όντας πλέον ενήλικας, πήρε μέρος ως κανονικός, ένοπλος στρατιώτης στην Ε' Σταυροφορία, πολεμώντας στα πεδία των μαχών της Αιγύπτου. Το παιδί που κάποτε κήρυττε την ειρηνική και αναίμακτη απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, κατέληξε γρανάζι του ίδιου αιματηρού, πολεμικού μηχανισμού που είχε μαγέψει τα παιδικά του χρόνια.

Οι Bible of the Devil παρέδωσαν με το The Diabolic Procession ένα ιστορικό και κοινωνικό μανιφέστο. Μέσα από τις καταιγιστικές τους κιθάρες, δεν ύμνησαν τη δόξα των σπαθιών, αλλά θρήνησαν την πιο προδομένη γενιά του Μεσαίωνα, θυμίζοντάς μας ότι όταν η λογική κοιμάται, τα τέρατα του φανατισμού ξυπνούν.

Νικόλαος Παραστατίδης