REVIEW: EMPIRE OF THE MOON, Έκλειψις

 

EMPIRE OF THE MOON, Έκλειψις (2020)

Iron Bonehead Productions

Δεύτερη σκοτεινή έγερση

Οι Αθηναίοι black metallers, με το πρώτο τους άλμπουμ, έξι χρόνια πριν από αυτό, ξανάγραψαν φωτεινές σελίδες για τον ελληνικό ακραίο ήχο. Με το δεύτερο αυτό άλμπουμ, ομολογώ πως, ενώ περίμενα μια απλώς καλή επανάληψη, έλαβα πολύ περισσότερα.

Καταρχάς, κιθαριστικά διακρίνεται μια έντονη σύνδεση με το κλασικό Heavy Metal, κάτι που, βέβαια, χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών ακραίων σχημάτων ήδη από τις απαρχές της σκηνής, δηλαδή από την περίοδο 1989-1990. Τα riffs είναι σαφώς περισσότερο επηρεασμένα από το κλασικό Heavy Metal παρά από το επίσης κλασικό black metal riffing της σκανδιναβικής σχολής.

Η χρήση τόσο της λατινικής όσο και της ελληνικής γλώσσας δεν περιορίζεται μόνο στον τίτλο του δίσκου ή στους δευτερεύοντες τίτλους των κομματιών, αλλά εμφανίζεται και με τη μορφή απαγγελίας ανάμεσα στους βασικούς στίχους, προσδίδοντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.

Τέλος, η παραγωγή είναι πραγματικά υποδειγματική, προσδίδοντας ακόμη μεγαλύτερο όγκο, δύναμη και διαύγεια στη δουλειά των τριών μουσικών.

Αν θα ήθελα να κάνω μια άμεση σύγκριση με το άλμπουμ Πανσέληνος, θα έλεγα πως το Έκλειψις ανεβαίνει ακόμη ψηλότερα, αν όχι συνολικά, τότε σίγουρα στα σημεία. Πρόκειται, φυσικά, για μια καθαρά υποκειμενική εκτίμηση, καθώς δεν τίθεται ουσιαστικά ζήτημα σύγκρισης μεταξύ δύο τόσο αξιόλογων δουλειών.

Το ορχηστρικό Arrival λειτουργεί ως ιδανική εισαγωγή στο Imperium Tridentis, την τριμερή, κατά κάποιον τρόπο, σουίτα που ακολουθεί: Per Aspera Ad Lunae – I. The Resonance Within, Per Aspera Ad Lunae – II. Two Queens Appear και Per Aspera Ad Lunae – III. Descending. Έπειτα έρχεται το Devi Maha Devi, πριν ολοκληρωθεί ο κύκλος με το τελικό μέρος της σουίτας, Per Aspera Ad Lunae – IV.

Ο Υιός της Φωτιάς είναι πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορεί να βρεθεί στο στερεοφωνικό σας από ένα νέο, ανερχόμενο συγκρότημα του χώρου. Πρόκειται για έναν δίσκο που επιβεβαιώνει ότι η ελληνική black metal σκηνή εξακολουθεί να διαθέτει έμπνευση, προσωπικότητα και υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο.

English:

Second Dark Awakening

With their debut album, released six years ago, these Athenian black metallers wrote another glorious chapter in the history of the Greek extreme metal scene. With this sophomore effort, I must admit that while I expected little more than a worthy follow-up, I ended up getting far more than that.

From a guitar perspective, the album displays a strong connection to classic Heavy Metal—a trait that has characterized the overwhelming majority of Greek extreme metal bands since the scene's formative years, around 1989–1990. The riffs draw much more heavily from traditional Heavy Metal than from the equally classic Scandinavian school of black metal riffing.

The use of both Latin and Greek extends beyond the album title and the secondary song titles, appearing also in spoken-word passages woven into the main lyrics, lending the music a distinctive and atmospheric character.

Finally, the production is nothing short of exemplary, adding even greater weight, power, and clarity to the work of the three musicians.

If I were to make a direct comparison with Panselinos, I would say that Ekleipsis reaches even greater heights—or, if not overall, then certainly on points. This is, of course, an entirely subjective assessment, as there is little point in drawing strict comparisons between two works of such high quality.

The instrumental Arrival serves as the perfect introduction to Imperium Tridentis, the three-part suite that follows: Per Aspera Ad Lunae – I. The Resonance Within, Per Aspera Ad Lunae – II. Two Queens Appear, and Per Aspera Ad Lunae – III. Descending. Next comes Devi Maha Devi, before the cycle reaches its conclusion with the suite's final chapter, Per Aspera Ad Lunae – IV.

Son of Fire is truly among the finest records you could have spinning on your stereo from a young and fast-rising band in today's scene. It is an album that confirms, once again, that the Greek black metal scene continues to thrive, possessing inspiration, individuality, and an exceptionally high artistic standard.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!