REVIEW: ICED EARTH, Incorruptible

 

ICED EARTH, Incorruptible (2017)

Century Media Records

Το τέλος του δρόμου — μέχρι νεωτέρας!

Στο δώδεκα σταματά ο αριθμός των άλμπουμ για αυτό το πολύ μεγάλο σχήμα, που αγαπήθηκε στην Ευρώπη και λατρεύτηκε ακόμη περισσότερο σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά καθ’ όλη την πορεία του αγνοήθηκε στην Αμερική, απ’ όπου και κατάγεται. Δεν ξέρω αν σας αρέσει ως ερμηνευτής ο Stu Block, αλλά για εμένα φέρνει αρκετά στον κλασικό Matt Barlow, με τον οποίο —από τα μέσα της δεκαετίας του ’90— γράφτηκε το πιο δημοφιλές δισκογραφικά υλικό τους.

Η αλήθεια είναι ότι στα τελευταία τρία άλμπουμ τους, δηλαδή σε αυτό, αλλά και στα Plagues of Babylon (2014) και Dystopia (2011), υπάρχει η παλιά ’90s στόφα του Iced Earth ήχου, που είχε αλλάξει κάπως από το 2004 και μετά. Εδώ, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που περιμένει να ακούσει ο μέσος φίλος τους: κλασικά σκοτεινά riffs των John Schaffer και Troy Steele στις κιθάρες, συμπαγής ρυθμός από το μπάσο του Freddie Vidales και τα ντραμς του «φερμένου απ’ τα παλιά» Brent Smedley.

Κομμάτια όπως τα Great Heathen Army, Black Flag, Raven Wing, Seven Headed Whore, το ορχηστρικό Ghost Dance (Awaken the Ancestors), καθώς και τα Brothers, Defiance, Clear the Way / December 13th 1862, είναι ακριβώς αυτό που θα θέλαμε να ακούσουμε από αυτούς. Οπότε, όλα καλά.

Η συνέχεια είναι γνωστή: η υπόθεση της —κατά πολλούς— νοθείας στις εκλογές των ΗΠΑ και τα επεισόδια στο Καπιτώλιο, με τον John Schaffer να εισβάλλει φάτσα-φόρα μπροστά στις κάμερες των αδηφάγων συστημικών τηλεοπτικών συνεργείων. Δεν παίρνω το μέρος της μίας ή της άλλης διακυβέρνησης εκεί, αλλά είδαμε πως το σύστημα δεν λειτούργησε και τόσο δημοκρατικά· περισσότερο έμοιαζε με μια μορφή ηγεσίας μιας παγκόσμιας τυραννίας, η οποία πέντε χρόνια μετά κατέρρευσε με εκρηκτικό τρόπο.

Λογικά, του έχει απονεμηθεί χάρη πρόσφατα, οπότε —άσχετα με τα παραπάνω πολιτικά— να αναμένουμε επιτέλους το 13ο άλμπουμ;

English:

The End of the Road — Until Further Notice

Twelve albums — that’s where the count stops for this major band, one that was loved across Europe and adored even more in Greece and Cyprus, yet remained largely ignored in the United States, the very country they come from. I don’t know whether you like Stu Block as a vocalist, but to me he resembles the classic Matt Barlow quite a bit — and it was with Barlow, back in the mid‑’90s, that their most commercially successful material was written.

The truth is that in their last three albums — this one, along with Plagues of Babylon (2014) and Dystopia (2011) — you can hear that old ’90s Iced Earth essence, the one that had shifted somewhat after 2004. So here, there’s nothing more or less than what the average fan expects: the classic dark riffs of John Schaffer and Troy Steele on guitars, the solid backbone of Freddie Vidales on bass, and the drums of Brent Smedley, “brought back from the old days.”

Tracks like Great Heathen Army, Black Flag, Raven Wing, Seven Headed Whore, the orchestral Ghost Dance (Awaken the Ancestors), as well as Brothers, Defiance, and Clear the Way / December 13th 1862, are exactly the kind of songs we’d hope to hear from them. So, all good on that front.

What followed is well known: the controversy surrounding the — according to many — fraudulent U.S. elections and the Capitol incidents, with John Schaffer storming inside, right in front of the cameras of the ever‑hungry mainstream media crews. I’m not taking sides between one administration or the other, but we all saw that the system didn’t exactly operate in a democratic manner; it looked more like a form of leadership under a global tyranny, one that collapsed explosively five years later.

Logically, he has now been granted a pardon, so — politics aside — should we finally expect album number thirteen?

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!