REVIEW: RIOT V, Mean STREETS

RIOT V, Mean STREETS (2024)

Atomic Fire Records

Αξία και με επιτόκιο.

Έχουν επανακάμψει μουσικά σε τέτοιο βαθμό, που πραγματικά πιστεύω ότι αν υπάρχει άλλη ζωή, ο Mark Reale θα χαμογελάει με αγαλλίαση. Το θρυλικό σχήμα που δε χρειάζεται συστάσεις, στην πέμπτη του μορφή, δείχνει ότι σέβεται τόσο το όνομά του, όσο και τη φήμη του, αλλά κυρίως τον κόσμο του.

Ένα ακόμη άλμπουμ, φρέσκο, που κυκλοφόρησε σχεδόν στα μέσα της χρονιάς που διανύουμε, αποδεικνύει ότι φέτος πάμε κάτι παραπάνω από καλά σε νέες κυκλοφορίες. Κλασικό U.S. Heavy Metal όπως πρέπει να είναι: απλό και λιγόλογο.

Οι ταχύτητες στον δίσκο είναι έναν βαθμό πιο μετριασμένες σε σχέση με τα πρόσφατα έργα τους, αλλά η ποιότητα βρίσκεται ελαφρώς πιο πάνω σε επίπεδο σύνθεσης και ιδεών. Εξάλλου, δεν περιμένουμε το 2024 ένα νέο Fire Down Under, Thundersteel ή Inishmore — ούτε θα το θέλαμε πραγματικά. Το «τώρα» αυτού του ιστορικού σχήματος είναι αυτόνομη δημιουργία, κάτι πολύ περισσότερο από ένα “tribute” σχήμα.

Είναι αυτονόητο ότι κανένα μέλος της σημερινής σύνθεσης δεν ήταν παρόν στο ντεμπούτο του 1977, το Rock City, και μόνο ο μπασίστας Don Van Stavern βρέθηκε στις τάξεις των Riot το 1986.

Τίτλοι με τη χαρακτηριστική, περήφανη αισθητική τους — όπως Hail to the Warriors, Feel the Fire, High Noon, Before This Time, Higher, Mean Streets, Mortal Eyes, Open Road, Lost Dreams — έχουν αυτή τη γνώριμη λογική του ατελείωτου δρόμου, πάνω στον οποίο ξεχύνονται μεταλλικές μηχανές, όπως και στο εξώφυλλο με τον Tiar ή αλλιώς Johnny, τη χαρακτηριστική λευκή φώκια-μασκότ τους, και τη συμμορία του.

Πάντα τέτοια.

English:

Value — with interest.

They’ve made such a musical comeback that I honestly believe, if there’s another life out there, Mark Reale must be smiling with pure joy. This legendary band that needs no introduction, now in its fifth incarnation, shows that it respects its name, its legacy, and above all, its audience.

Their latest album — fresh, released around the middle of the year — proves that 2024 has been more than generous when it comes to new music. Classic U.S. Heavy Metal exactly as it should be: straightforward and to the point.

The tempos on this record are a notch more restrained compared to their recent works, yet the quality sits slightly higher in terms of composition and ideas. After all, no one expects — nor truly wants — a new Fire Down Under, Thundersteel, or Inishmore in 2024. The band’s present is an autonomous creative force, far more than a mere “tribute” to its past.

Naturally, none of the current members were around for the 1977 debut Rock City, and only bassist Don Van Stavern was part of Riot back in 1986.

Track titles with their trademark proud aesthetic — Hail to the Warriors, Feel the Fire, High Noon, Before This Time, Higher, Mean Streets, Mortal Eyes, Open Road, Lost Dreams — carry that familiar spirit of the endless highway, the one where metal machines roar forward, just like on the cover featuring Tiar, or Johnny, their iconic white‑seal mascot, and his gang.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!