REVIEW: KAMELOT, The Black Halo

 

KAMELOT, The Black Halo (2005)

Steamhammer

Από το φως στο σούρουπο

Αυτή η τελική εποχή των Αμερικανών με τον Νορβηγό Roy Khan (πρώην Conception) στο μικρόφωνο μού κάθισε κάπως περίεργα. Τα σημάδια των καιρών είχαν ήδη φανεί με το Epica, αν και εκεί το πράγμα κινήθηκε ολοταχώς προς έναν πιο συμφωνικό ήχο. Το «μαύρο φωτοστέφανο» εδώ έρπει προς ένα Gothic ύφος, παρά την ογκώδη μεταλλική/συμφωνική μεγαλοπρέπεια.

Στο March of Mephisto, που ανοίγει τον δίσκο, οι νότες συνδυάζονται αρμονικά, όπως και τα guest φωνητικά του Shagrath (των συμφωνικών black metallers Dimmu Borgir), τα οποία μπλέκονται με progressive πλήκτρα και μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Τα πράγματα επανέρχονται στο γνώριμο συμφωνικό power metal με το When the Lights Are Gone, στο ύφος που μας είχαν συνηθίσει ήδη από το 1999.

Ένα ακόμη trademark τους ακολουθεί με το The Haunting (Somewhere in Time), το εκπληκτικό ντουέτο — για δεύτερο συνεχόμενο δίσκο μετά το Epica — με την πάντα εντυπωσιακή, τόσο σε παρουσία όσο και σε φωνή, Simone Simons των Epica. Εδώ το gothic στοιχείο γίνεται πλέον εμφανές. Γενικά, πρόκειται για μια μεταβατική περίοδο ως προς το στυλ του σχήματος, που μοιάζει να καταπιάνεται με πολλά πράγματα μέσα στον ίδιο δίσκο.

Thomas Youngblood (κιθάρα), Casey Grillo (ντραμς) και Glen Barry (μπάσο) αποτελούν τη βασική σύνθεση του γκρουπ, με πολλές συμμετοχές — ήδη δύο στα κομμάτια 1 και 3, όπως αναφέραμε. Άλλες στιγμές που κινούν το ενδιαφέρον και την περιέργεια είναι τα Soul Society, Abandoned, Moonlight, The Black Halo, Memento Mori, Nothing Ever Dies, σε ένα άλμπουμ που πολλοί χαρακτηρίζουν «το πετράδι στο στέμμα», «το ζενίθ της δημιουργικότητάς τους» και άλλες τέτοιες μεγαλοστομίες, τυπικές των οπαδών κάθε δίσκου.

Προσωπικά, τα ερωτηματικά που μου δημιουργεί ο δίσκος με κρατούν δέσμιο σε μια ισορροπία ως προς το τι μπορώ να πω. Μια χαρά μεν, αλλά με αστερίσκους· αφού, ειλικρινά, για μένα οι Kamelot έπαψαν να βγάζουν «δεκάρια» μετά το Karma.

English:

From Light to Dusk

This final era of the Americans with Norwegian vocalist Roy Khan (formerly of Conception) never sat entirely right with me. The signs were already there on Epica, even though that album charged head‑first into a more symphonic direction. Here, the “black halo” creeps toward a Gothic aesthetic, despite the album’s massive metallic/symphonic grandeur.

The record opens with March of Mephisto, where the melodies blend seamlessly with the guest vocals of Shagrath (from symphonic black metallers Dimmu Borgir), interwoven with progressive keyboards and a dark, brooding atmosphere. Things return to more familiar symphonic power metal territory with When the Lights Are Gone, in the style they had accustomed us to since at least 1999.

Another of their trademarks follows with The Haunting (Somewhere in Time) — the stunning duet (their second in a row after Epica) with the always impressive Simone Simons of Epica, striking both in presence and in voice. Here, the gothic element becomes unmistakably prominent. Overall, this feels like a transitional period for the band’s style, as if they’re tackling many different ideas within a single album.

Thomas Youngblood (guitars), Casey Grillo (drums), and Glen Barry (bass) form the core lineup, accompanied by numerous guest appearances — two of them already on tracks 1 and 3, as mentioned. Other moments that spark interest and curiosity include Soul Society, Abandoned, Moonlight, The Black Halo, Memento Mori, and Nothing Ever Dies, in an album many describe as “the jewel in the crown,” “the zenith of their creativity,” and other such grand declarations typical of devoted fans.

Personally, the questions this album raises keep me suspended in a delicate balance regarding what I can truly say about it. It’s perfectly fine — but with asterisks. Because, honestly, for me, Kamelot stopped delivering “perfect tens” after Karma.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!