REVIEW: LED ZEPPELIN, Presence

 

LED ZEPPELIN, Presence (1976)

Swan Song

Παρουσία και στίγμα

Οι πατέρες του σκληρού ηλεκτρικού ήχου παραδίδουν εδώ μερικά κομμάτια που, αν και δεν διεκδικούν τον τίτλο του κλασικού όπως το προηγούμενο υλικό τους έως το 1975, παρ’ όλα αυτά δεν τα λες και άσχημα. Ιεροσυλία θα ήταν να μη συγκαταλέγεται στα κλασικά τους το δεκάλεπτο μυθολογικό έπος Achilles Last Stand, που ανοίγει τον δίσκο.

Τώρα, μιας και λέμε και τα στραβά, το εξώφυλλο της γνωστής εταιρείας γραφικών Hipgnosis — υπεύθυνης για πολλά ακόμη jackets φωτογραφικών συνθέσεων της εποχής και για καλλιτέχνες όπως οι Pink Floyd, Scorpions, Black Sabbath, Eloy, Gentle Giant, Rush, Wishbone Ash — σε άσπρο φόντο… εμένα πάντα κάπως άκυρο μου φαινόταν. Ίσως να ήταν και ο λόγος που άργησα να αποκτήσω αυτό το άλμπουμ. Αλλά το εξωτερικό περιτύλιγμα μερικές φορές αδικεί το εσωτερικό περιεχόμενο.

Όσο κι αν τους αγαπώ (έχω ξαναπεί πως το Led Zeppelin II ήταν το πρώτο L.P. που απέκτησα ποτέ), αυτό δεν είναι το πιο καυτό άλμπουμ των τεσσάρων Άγγλων. Παρ’ όλα αυτά, η μουσική που παρουσιάζει δεν έχει διαφορετική αντιμετώπιση ούτε λιγότερες πηγές έμπνευσης από το Physical Graffiti ή το Houses of the Holy που προηγήθηκαν.

Η «παρουσία» του μολυβένιου αερόπλοιου είναι ένα χρονικό σημείο στην καριέρα τους που, χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι, τους έφερνε πιο κοντά στο τέλος. Παρ’ όλα αυτά, η φλόγα τους για Hard Rock, Progressive, Blues, ακόμη και Funk παραμένει αναμμένη — και αυτό δεν το κρύβουν κομμάτια όπως τα For Your Life, Royal Orleans, Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock ή Tea for One.

English:

Presence and Imprint

The fathers of the hard electric sound deliver here a set of tracks which, although they don’t quite claim the status of “classics” like their material up to 1975, are still far from disappointing. And it would be downright sacrilegious not to count the ten‑minute mythological epic Achilles Last Stand, which opens the album, among their classics.

Since we’re also pointing out the flaws, the cover art by the well‑known graphic design house Hipgnosis — responsible for many photographic collage jackets of the era and for artists such as Pink Floyd, Scorpions, Black Sabbath, Eloy, Gentle Giant, Rush, and Wishbone Ash — always felt a bit off to me with its stark white background. It might even be the reason I took so long to buy this album. But sometimes the outer packaging does a disservice to the content within.

As much as I love them (I’ve said before that Led Zeppelin II was the first L.P. I ever owned), this isn’t the hottest album by the four Englishmen. Still, the music it presents doesn’t show any lack of inspiration or creative sources compared to Physical Graffiti or Houses of the Holy that came before it.

The “presence” of the lead zeppelin marks a moment in their career that — without them realizing it — brought them closer to the end. Even so, their fire for Hard Rock, Progressive, Blues, and even Funk remains fully alive, something made clear by tracks like For Your Life, Royal Orleans, Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock, and Tea for One.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!