The new album from the N.W.O.B.H.M. veterans SPARTAN
WARRIOR marks their return after decades of silence. The band originally
released two albums in the ‘80s: the debut Steel and Chains in 1983 through
Guardian Records, followed by their self‑titled record in 1984 on Roadrunner Records. The
latter was reissued in a limited run by Metal Mind Records roughly a year and a
half ago.
The current lineup differs from the classic second‑album formation by only one member, and the band
approaches this comeback with a sound rooted in traditional heavy metal but
updated with a distinctly modern, 2010‑era production. Wilkinson’s vocals remain strong, and
the guitar work is consistently solid—especially the solos in “Last Man
Standing” and “Flesh and Blood,” which showcase the band’s melodic instincts
and technical confidence.
Not all tracks reach the same level, but several
standouts carry the album’s weight. “Tear Out Your Heart,” “Walking the Line,”
and “Time” demonstrate the band’s ability to balance power, melody, and
straightforward heavy‑metal
grit.
This release will primarily appeal to fans of
traditional heavy metal. Others may still find moments of interest, though the
album’s stylistic focus may limit its broader reach.
In the end, Behind Closed Eyes is a solid and
respectable return—one that suggests SPARTAN WARRIOR still have more to offer,
and that their next step could be even stronger.
Ένας
κόσμος που αλλάζει και συνθλίβεται η ανθρωπιά
Οι
συγκεκριμένοι τύποι, αν και με μόνο το 1/5 της αρχικής τους σύνθεσης να
εκπροσωπείται πλέον από τον κιθαρίστα Wolf Hoffmann, αποτελούν σήμερα ένα από
τα σημαντικότερα Heavy Metal είδωλα για τη μεγάλη πλειονότητα των φίλων του
σκληρού ήχου. Η πορεία τους και οι διαμάχες που τη συνόδευσαν είναι γνωστές εδώ
και σχεδόν πέντε δεκαετίες, οπότε δεν χρειάζεται να τις επαναλάβουμε.
Το
νέο άλμπουμ, ένα ακόμη πολύ πάνω από το «καλό» μέσα στη φετινή χρονιά,
συνεχίζει τον μύθο των ανανεωμένων Accept με τον Mark Tornillo στο μικρόφωνο
από το 2010, τον γνώριμό μας από τους Grave Digger των ’90s Uwe Lulis στη
δεύτερη κιθάρα, τον μπασίστα Martin Motnik και τον ντράμερ Christopher
Williams.
Το
εξώφυλλο του CD διατηρεί επαφή με το παρελθόν χάρη στο περίγραμμα της καρδιάς,
ίδιο σε σχήμα με εκείνο του ιστορικού Metal Heart του 1985. Εδώ όμως λειτουργεί
ως παράθυρο σε ένα ζοφερό μέλλον: ένα ανθρωποειδές κατασκευάζει
ανθρώπους–σκλάβους σε έναν δυστοπικό παράλληλο κόσμο, ιδέα που βρίσκεται πίσω
από το ομότιτλο δεύτερο κομμάτι του δίσκου.
Τραγούδια
όπως Drying Into Sin, Frankenstein, The Reckoning, Nobody Gets Out Alive,
Unbearable, Hard Times, Mind Games και Southside of Hell αποτελούν μερικούς
ακόμη τίτλους που ξεχωρίζουν στο άλμπουμ.
Τους
είδαμε το 2024 στο Release Festival κάτω από τον καυτό απογευματινό ήλιο του
καλοκαιριού, να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στην περιοδεία για τον
συγκεκριμένο δίσκο. Και νομίζω πως κέρδισαν ξανά, για ακόμη μία φορά, την
εκτίμησή μας.
English:
A world that changes as humanity is crushed
These guys — even if only one‑fifth of the original lineup survives today through
guitarist Wolf Hoffmann — remain one of the most iconic forces in Heavy Metal
for the vast majority of fans of the genre. Their long history and the
conflicts that shaped it have been well documented over nearly five decades, so
there’s no need to revisit them here.
The new album, another release well above “just good”
in this year’s output, continues the legacy of the revitalized Accept. With
Mark Tornillo on vocals since 2010, ’90s Grave Digger alumnus Uwe Lulis on
second guitar, bassist Martin Motnik, and drummer Christopher Williams, the
band sounds as sharp and driven as ever.
The CD cover maintains a link to the past through its
heart‑shaped
outline — identical in form to the one on their classic 1985 album Metal Heart.
Here, however, it becomes a window into a bleak future: a humanoid figure
manufacturing human slaves in a dystopian parallel world, the concept behind
the album’s title track.
Songs like Drying Into Sin, Frankenstein, The
Reckoning, Nobody Gets Out Alive, Unbearable, Hard Times, Mind Games, and
Southside of Hell stand out as some of the album’s strongest moments.
We caught them live in 2024 at the Release Festival,
performing under the scorching summer afternoon sun, giving everything they had
on the tour supporting this record. And I think it’s fair to say they earned
our respect once again.
Doom/Post‑Metal musician Jake Worden has unveiled his debut
album Born into Black, recorded, mixed, and mastered at Sonic Landscapes
Recording Studios by producer Jimmy Shellberg.
A multi‑instrumentalist
from Jackson, Michigan, Worden draws from influences like Metallica, Type O
Negative, Gojira, and Amon Amarth, shaping a style he calls Orchestral Doom
Metal. The album is already gaining traction among underground press and
musicians.
Lion Music has long been associated with progressive
and neoclassical metal, and the label occasionally brings together projects
featuring well‑known
musicians from across the scene. Dragon Fire, the fourth full‑length album by Italian keyboard virtuoso Giuseppe
“Mistheria” Iampieri, follows that tradition. Under the MISTHERIA banner, he
has assembled an impressive roster: vocalists John West, Mark Boals, Rob Rock,
Titta Tani, Lance King, and guitarists George Bellas, Roger Staffelbach, Emir
Hot, and Neil Zaza, among others. Listing who appears on each track would take
more space than it’s worth—anyone curious can easily find the full breakdown
online.
What matters here is the music. Dragon Fire is rooted
firmly in neoclassical metal, yet it approaches the genre with a more
progressive mindset, occasionally touching on 70s hard‑rock aesthetics. This blend gives the album a sense of
variety, and fans of the style will certainly find material that resonates with
them.
The album’s main limitation lies in its lack of strong
originality. While the performances are consistently high‑level, the overall sound does not stray far from what
listeners already expect from neoclassical/progressive metal. Still, the
caliber of the musicians involved—and their distinctive interpretive
styles—elevates the material enough to keep even demanding fans engaged
throughout the album’s duration.
At the same time, with a lineup of this quality, one
can’t help but feel that the final result could have been more ambitious.
Dragon Fire is undeniably a good album, but it doesn’t fully capitalize on the
collective talent behind it or deliver the kind of breathtaking moments these
artists are capable of.
My personal highlight is “The Beast,” a track that
feels tailor‑made
for a voice in the lineage of Ronnie James Dio—powerful, dramatic, and
commanding.
Verdict: A solid neoclassical/progressive metal
release with excellent musicianship, though not one that pushes the genre—or
its contributors—to their full potential.
Μετά την εποχή της επανένωσης με τον κλασικό τραγουδιστή
Tony Moore και τον «ντράμερ–χταπόδι» Bobby Jarzombek, το Immortal Soul του 2011
επανέφερε τον αέρα της Thundersteel και της The Privilege of Power περιόδου. Οι Riot έμοιαζαν να γλεντούν τη δεύτερη —ή
καλύτερα την τρίτη— νεότητά τους. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι την αποφράδα μέρα
που διαβάσαμε ότι ο αρχηγός, κιθαρίστας και βασικός συνθέτης του συγκροτήματος,
ο αξέχαστος MarkReale,
έφυγε για πάντα από κοντά μας, χτυπημένος από ασθένεια.
Κάθε
μπάντα θα σταματούσε, όπως θα ήταν λογικό, χωρίς τον βασικό της στυλοβάτη και
ηγέτη. Έχοντας όμως την πεποίθηση ότι ο Mark θα το ήθελε, η οικογένειά του έδωσε την
ευλογία της στα εναπομείναντα μέλη, MikeFlyntz (κιθάρα) και DonVanStavern (μπάσο). Λίγο καιρό αργότερα, το σχήμα ανανεώθηκε με
τους ToddMichaelHall στη φωνή, FrankGilchriest (VirginSteele) στα τύμπανα και τον NickLee στη δεύτερη κιθάρα.
Η
πέμπτη ενσάρκωση του συγκροτήματος ήταν πλέον γεγονός. Για να μη θεωρηθεί από
τον κόσμο και τον μουσικό τύπο ότι πρόκειται για εκμετάλλευση της κατάστασης,
το νέο σχήμα προσέθεσε το λατινικό νούμερο V (5), αλλάζοντας το όνομα σε RiotV.
Αυτό
το CD που γράφτηκε τότε,
πάντως, δεν το περιμέναμε. Κάποιοι το χαρακτήρισαν «αρπαχτή», αλλά τελικά,
ακούγοντάς το —και ειδικά τον νέο τραγουδιστή— καταλαβαίνεις εύκολα ότι οι RiotV είναι η φυσική συνέχεια ενός θρυλικού
σχήματος. Η μουσική παραμένει στο U.S. PowerMetal ύφος, αλλά με έναν ελαφρώς πιο
ευρωπαϊκό μανδύα, και στα δώδεκα κομμάτια του δίσκου το συγκρότημα αγγίζει το
σχεδόν άριστο 9/10.
Ride Hard Ride Free, Metal Warrior, Fall from the Sky,
Bring the Hammer Down, Unleash the Fire, Land of the Rising Sun (φόρος τιμής
στους Ιάπωνες οπαδούς), Kill to Survive, Return of the Outlaw, Immortal
(αφιερωμένο στον Mark Reale), Take Me Back, Until We Meet Again — σχεδόν όλα τα
τραγούδια του δίσκου αξίζουν πολύ περισσότερα από μια απλή ακρόαση.
English:
A Phoenix in Every Sense of the Word
After reuniting with classic vocalist Tony Moore and
“octopus‑drummer”
Bobby Jarzombek, 2011’s Immortal Soul brought back the unmistakable spirit of
the Thundersteel and The Privilege of Power era. Riot seemed to be reveling in
a second—perhaps even a third—youth. Everything was moving forward beautifully,
until the devastating day we learned that the band’s leader, guitarist, and
principal songwriter, the unforgettable Mark Reale, had passed away after a
long battle with illness.
Any band would have reasonably called it quits after
losing its cornerstone and guiding force. But convinced that Mark would have
wanted the music to live on, his family gave their blessing to the remaining
members, Mike Flyntz (guitar) and Don Van Stavern (bass). Not long after, the
lineup was revitalized with Todd Michael Hall on vocals, Frank Gilchriest
(Virgin Steele) on drums, and Nick Lee as second guitarist.
Thus, the band’s fifth incarnation became a reality.
To avoid any impression—among fans or the music press—that they were exploiting
the situation, the new lineup added the Roman numeral V (5), adopting the name
Riot V.
What we didn’t expect was the album that followed.
Some dismissed it as a quick cash‑grab,
but once you actually listen—especially to the new vocalist—it becomes clear
that Riot V are the natural continuation of a legendary band. The music stays
firmly rooted in U.S. Power Metal, but with a slightly more European sheen, and
across its twelve tracks the band delivers something close to a 9/10.
Ride Hard Ride Free, Metal Warrior, Fall from the Sky,
Bring the Hammer Down, Unleash the Fire, Land of the Rising Sun (a tribute to
their Japanese fans), Kill to Survive, Return of the Outlaw, Immortal
(dedicated to Mark Reale), Take Me Back, Until We Meet Again
Οι
πατέρες του σκληρού ηλεκτρικού ήχου παραδίδουν εδώ μερικά κομμάτια που, αν και
δεν διεκδικούν τον τίτλο του κλασικού όπως το προηγούμενο υλικό τους έως το
1975, παρ’ όλα αυτά δεν τα λες και άσχημα. Ιεροσυλία θα ήταν να μη συγκαταλέγεται
στα κλασικά τους το δεκάλεπτο μυθολογικό έπος Achilles Last Stand, που ανοίγει
τον δίσκο.
Τώρα,
μιας και λέμε και τα στραβά, το εξώφυλλο της γνωστής εταιρείας γραφικών
Hipgnosis — υπεύθυνης για πολλά ακόμη jackets φωτογραφικών συνθέσεων της εποχής
και για καλλιτέχνες όπως οι Pink Floyd, Scorpions, Black Sabbath, Eloy, Gentle
Giant, Rush, Wishbone Ash — σε άσπρο φόντο… εμένα πάντα κάπως άκυρο μου
φαινόταν. Ίσως να ήταν και ο λόγος που άργησα να αποκτήσω αυτό το άλμπουμ. Αλλά
το εξωτερικό περιτύλιγμα μερικές φορές αδικεί το εσωτερικό περιεχόμενο.
Όσο
κι αν τους αγαπώ (έχω ξαναπεί πως το Led Zeppelin II ήταν το πρώτο L.P. που
απέκτησα ποτέ), αυτό δεν είναι το πιο καυτό άλμπουμ των τεσσάρων Άγγλων. Παρ’
όλα αυτά, η μουσική που παρουσιάζει δεν έχει διαφορετική αντιμετώπιση ούτε
λιγότερες πηγές έμπνευσης από το Physical Graffiti ή το Houses of the Holy που
προηγήθηκαν.
Η
«παρουσία» του μολυβένιου αερόπλοιου είναι ένα χρονικό σημείο στην καριέρα τους
που, χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι, τους έφερνε πιο κοντά στο τέλος. Παρ’
όλα αυτά, η φλόγα τους για Hard Rock, Progressive, Blues, ακόμη και Funk παραμένει
αναμμένη — και αυτό δεν το κρύβουν κομμάτια όπως τα For Your Life, Royal
Orleans, Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock ή Tea for One.
English:
Presence and Imprint
The fathers of the hard electric sound deliver here a
set of tracks which, although they don’t quite claim the status of “classics”
like their material up to 1975, are still far from disappointing. And it would
be downright sacrilegious not to count the ten‑minute mythological epic Achilles Last Stand, which
opens the album, among their classics.
Since we’re also pointing out the flaws, the cover art
by the well‑known
graphic design house Hipgnosis — responsible for many photographic collage
jackets of the era and for artists such as Pink Floyd, Scorpions, Black
Sabbath, Eloy, Gentle Giant, Rush, and Wishbone Ash — always felt a bit off to
me with its stark white background. It might even be the reason I took so long
to buy this album. But sometimes the outer packaging does a disservice to the
content within.
As much as I love them (I’ve said before that Led
Zeppelin II was the first L.P. I ever owned), this isn’t the hottest album by
the four Englishmen. Still, the music it presents doesn’t show any lack of
inspiration or creative sources compared to Physical Graffiti or Houses of the
Holy that came before it.
The “presence” of the lead zeppelin marks a moment in
their career that — without them realizing it — brought them closer to the end.
Even so, their fire for Hard Rock, Progressive, Blues, and even Funk remains
fully alive, something made clear by tracks like For Your Life, Royal Orleans,
Nobody’s Fault but Mine, Candy Store Rock, and Tea for One.
When I first presented Heart & Anger back in 2005,
what struck me about Secret Sphere was their ability to balance traditional
power metal with the more pompous, symphonic elements of their sound. It was a
release that stood out for its quality and sense of purpose. Archetype clearly
attempts to revisit that formula, and to a certain extent, it succeeds.
There are certainly compositions worth highlighting.
The title track “Archetype” will appeal to fans of early Edguy and Orden Ogan,
while “Death from Above” and “Line of Fire” deliver strong hooks—the latter
even echoing HammerFall’s “Hearts on Fire” in its chorus. These moments show
that the band still knows how to craft engaging, melodic power metal.
However, the album leans more heavily into pomp than
necessary, and the production pushes everything to such an extreme polish that
the initial impact fades quickly. It’s impressive on first listen, but after a
few spins, many tracks struggle to remain memorable. The overall feeling is
that everything is performed and produced at maximum intensity, often without a
deeper musical reason beyond sheer spectacle.
As a modern power metal release, Archetype is far from
poor. Yet Secret Sphere have demonstrated in the past that they can deliver
material with more substance and staying power. Younger listeners or fans who
enjoy highly polished, symphonic-leaning power metal may find plenty to enjoy
here. More seasoned listeners, however, may look for something less grandiose
and more grounded in strong songwriting.
Ultimately, Archetype will resonate most with the
dedicated fanatics of this particular style.
Gdańsk-based experimental metal project Serpentheir
have unveiled a new visuals video for “Celebrations”, taken from their upcoming
2026 album Iridescence. Known for fusing symphonic black metal, melodic death
metal, groove elements, and dense synth layers, the project continues its
evolution from a one‑man
vision by Maurizio Pullman (Dr. Caligula) into a full composing collective.
With a discography spanning 4.5 albums, including
Hypernature’s Vines and Oneirism, Serpentheir push their mechanically charged,
genre‑bending
sound into new territory. Iridescence marks both a fresh creative chapter and
the band’s long‑awaited
move to the stage.
Η
καλή φάση φάνηκε από νωρίς. Από την ανακοίνωση κιόλας της συγκεκριμένης βραδιάς
από την Eat Metal Records του παλιού γνώριμου Greg Varsamis, κάτι μέσα μου
έλεγε: «Εκεί θα είσαι!»
Την
ίδια μέρα υπήρχαν κι άλλα live — Acid Death με Death Courier στο Academy, καθώς
και το *Battle of the Hellenic Metal Bands στο An για τη συμμετοχή στο Wacken
Fest. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά ήξερα πολύ καλά πού θα βρισκόμουν.
Οι
μπάντες που άνοιγαν μου ήταν αμυδρά γνωστές· πρόκειται για καινούρια σχήματα,
οπότε τί καλύτερο από το να δούμε ξανά φρέσκο αίμα να «ρέει» μέσα από
μεταλλικές νότες.
Στις
19:30 μπήκαμε στο μικρό, ζεστό και γνώριμο Κύτταρο. Ήταν και περίοδος Αποκριών,
οπότε —μετά από προτροπή του Γιάννη Ζάχου, που είχε την εποπτεία των
headliners— αρκετοί από εμάς ήμασταν ντυμένοι «μερακλήδες» πειρατές: μούτσοι,
καπεταναίοι του *Μαύρου Μαργαριταριού*, με όλα τα σχετικά αξεσουάρ. Πιστόλες,
μαύρα πειρατικά λάβαρα, σπαθιά, γάντζοι… (κονφετί και σερπαντίνες δεν πήραμε,
γιατί μάλλον θα μας έβαζε το προσωπικό να καθαρίσουμε το κλαμπ!)
NIGHT SPECTRE
Είκοσι
λεπτά αργότερα, ακριβώς όπως έγραφε το πρόγραμμα, οι πρώτοι ανέβηκαν στη σκηνή.
Οι Night Spectre είναι μια μπάντα της οποίας ο ήχος μπορεί να χαρακτηριστεί ως
neo‑NWOBHM.
Κλασικές μελωδίες, κέφι και έντονο άρωμα από τα τρία πρώτα Iron Maiden,
αυστηρά. Προσθέστε Tokyo Blade και Diamond Head των δύο πρώτων άλμπουμ, και
έχετε μια πολύ καλή εικόνα του ήχου και της αισθητικής τους.
Ο
τραγουδιστής, με τζιν battlevest γεμάτο ραφτά, κονκάρδες και pins, και από μέσα
κόκκινο‑μαύρο
ριγέ t‑shirt,
ζούσε τη φάση «επιστροφή στο παρελθόν» με άνεση και χαμόγελο. Αναμένουμε το
πρώτο άλμπουμ τους μέσα στο 2026, κάπου τον Μάιο — αν άκουσα καλά.
KNIGHTGHOST
Μετά
το ωραίο, ηχητικά καθαρό και κεφάτο old‑school metal των Night Spectre, σειρά
είχαν οι Knightghost, που μας μετέφεραν σε πιο νευρικούς, επικούς και
μεταγενέστερους ηχητικούς δρόμους. Αν είμαστε ακόμη πολλοί οι φίλοι των Heavy
Load, των Liege Lord του πρώτου άλμπουμ, με αρκετό πνεύμα Omen και ίσως πρώιμου
power metal, τότε η μπάντα αυτή θα μας προσφέρει στο μέλλον μεγάλες
συγκινήσεις.
Με
διάθεση και όρεξη, μας κράτησαν ζεστούς μέχρι το κυρίως πιάτο — που θα είχε…
θαλασσινά τραγούδια σε λίγο.
CONQUISTADORS
Και
κάπως έτσι η ώρα πέρασε. Ο Σαλονικιός, χρόνια τώρα καπετάνιος και πολυθεσίτης
Harry “Tyrant” Conclin, μαζί με τα τέσσερα παλικάρια από τον Βαρδάρη, ανέβηκαν
και έστησαν τα props και τον ήχο τους, ώστε να ζήσουμε αυτό που τελικά δεν
περιμέναμε στις επόμενες ώρες.
Η
ατμόσφαιρα ήταν απερίγραπτη. Μελωδίες και ύμνοι των Running Wild, με έμφαση από
το πρώτο τους άλμπουμ έως και το «Masquerade», όπως ακριβώς το περιμέναμε: με
ψυχή, με πάθος και με από κάτω αβάσταχτη λαχτάρα.
Οι
Γερμανοί πειρατές του Captain Rock ’N’ Rolf δεν πρόκειται να μας κάνουν πλέον
τη χάρη. Από το 1991 που πάτησαν τελευταία φορά πόδι εδώ, έχουν αγνοήσει μια
χώρα που τους λάτρεψε από την αρχή — και συνεχίζει να τους λατρεύει. Αυτό το
άδικο μας τρώει δεκαετίες τώρα.
Η
σκέψη ότι οι πέντε φίλοι επί σκηνής δεν ήταν απλώς μια tribute μπάντα, αλλά —το
καλύτερο δυνατό— ένα πολύ δυνατό υποκατάστατο, υποχώρησε άμεσα. Η μουσική, υπό
την επιβλητική φωνή του Harry, τα έκανε όλα πέρα.
Απίστευτη
ατμόσφαιρα, αστείρευτο κέφι, και πάρα πολλά κλασικά κομμάτια των Running Wild
να εκτελούνται ίσως και καλύτερα από τη σημερινή σύνθεση του αυθεντικού
συγκροτήματος. Κάποια τεχνικά λαθάκια, όπως σε κάθε live, αλλά σε ένα γεμάτο
Κύτταρο δεν καταλαβαίναμε τίποτα.
Τελικά
κάναμε τη σωστή επιλογή. Και μέχρι την επόμενη φορά —που ελπίζουμε να μην
αργήσει— παραμένουμε Under Jolly Roger
It’s fair to say that this is one of the longest‑running and most consistently solid compilation series
in the underground, and Sampler 9 continues to justify that reputation. One of
the main strengths of these releases is the clear effort put in by the participating
bands. They’re given six months to prepare a track that represents their sound,
and more often than not they choose to contribute something new—often an
unreleased song—which immediately adds value for anyone considering picking up
the sampler. After all, a compilation loses its purpose when you already know
most of the material.
Beyond that, several factors make this series
appealing. The fact that this is the ninth consecutive sampler from
deathmetal.bespeaks to its success and
staying power. Over the years, it has introduced me to numerous noteworthy
Belgian bands, and it remains one of the most effective ways to explore the
country’s underground metal scene.
Sampler 9 offers an additional point of interest: its
musical breadth. Previous editions focused strictly on extreme metal, but this
time the spectrum widens. Alongside the expected grind, black, and death metal,
listeners will also encounter dark progressive metal (THE DIFFERENCE deliver a
particularly impressive contribution), folk metal, stoner, deathcore, and
metalcore. This variety gives the compilation a dynamic flow and makes it
easier for listeners to discover new corners of the scene.
On a personal note, I found myself returning to this
sampler repeatedly, and I expect it will stay in rotation for a while. Credit
is due to the team behind it for curating a release that not only highlights
established acts but also brings forward bands worth following from here on.
Participating bands:
CARRION, POWERSTROKE, TITAN, SLEEPLESS MALEFICE,
HEIDRUN, THE EVIL PONY’S, SOLIFUGIA, FATAL RECOIL, THIRD DYNASTY, G.O.D.,
ORANGE HILL, THE DIFFERENCE, PREMATORY, BEAR, SEED OF ROCK, ALESIA, CORPSE
MUTILATION, SHADES OF GREY, URZAMOTH.
.jpg)
