REVIEW: CRADLE OF FILTH, Nymphetamine

 

CRADLE OF FILTH, Nymphetamine (2001)

Roadrunner Records

Μαύρο ουρλιαχτό τυλιγμένο σε πορφυρό βελούδο.

Η εκδίκηση τρώγεται με όλο το αίμα μέσα, έτσι έφαγε και εμένα, ορκισμένο «true metaler» μέχρι τότε (ψέμα, το άκουσα καμιά δύο χρόνια μετά) και σφοδρό επικριτή των Cradle of Filth. Τουλάχιστον αντιδούσα σε όλους τους συμμαθητές και ειδικά τις συμμαθήτριες που είχαν ντυθεί «νυχτερίδες» μετά το άκουσμα του Dusk and Her Embrace και του Cruelty and the Beast μερικά χρόνια πριν. Δεν έφταιγε το συγκρότημα μάλλον, αλλά ο μουσικός τύπος (το ίντερνετ ακόμη έπιανε 128 kbps αν είχες ISDN, οπότε η τηλεόραση και το γνωστό περιοδικό μας έκαναν πλύση εγκεφάλου!) και η μόδα που δυστυχώς είχε γίνει κατεστημένο.

Πρακτικά, το πρώτο άλμπουμ που άκουσα από αυτούς και έτσι μπήκα τελικά στον βαθύ μαύρο μεταλλικό και πλέον πολύ Gothic μουσικό κόσμο τους.

Εμένα, οι κλασικές metal κιθάρες που άκουσα σε κομμάτια όπως τα Gilded Cunt, Nemesis, τελικά με κέρδισαν ή τουλάχιστον μου προκάλεσαν αυτή την περιέργεια να το ψάξω το πράγμα, μπας και τελικά έκανα λάθος!

Ακόμα και ο Dani Filth τραγουδάει πολύ πιο κοντά σε αυτό που είχα στο μυαλό μου, παρά στο περίεργο ακόμα για μένα Dusk..., που το απέκτησα πιο μετά και αυτό τελικά σε CD.

Παρακάτω, τα Gabrielle, Absinthe with Faust, Medusa και Hemlock, Coffin Fodder, English Fire, Mother of Abominations, Filthy Little Secret και Nymphetamine (Overdose) / Nymphetamine (Fix), με τη συμμετοχή της Liv Christine των Theatre of Tragedy, με κέρδισαν κι άλλο.

Έτσι, ΔΕΝ ανακάλυψα το black metal, αφού η εποχή αυτή είχε περάσει γι’ αυτούς, αλλά μάλλον το blackened gothic.

Σίγουρα όχι το ίδιο καλό όσο το Midian, που όντως θεωρώ πλέον το ζενίθ τους και που είχε βγει ένα χρόνο πριν, αλλά από κάπου έπρεπε να ξεκινήσω να αμφισβητώ αυτά που πίστευα και εγώ.

English:

A black scream wrapped in crimson velvet.

Revenge is eaten with all the blood inside, so it also consumed me—once a self-proclaimed "true metaler" (liar, I actually heard it about two years later) and a fierce critic of Cradle of Filth. At least I reacted against all my classmates, especially the female classmates who had dressed as "bats" after hearing Dusk and Her Embrace and Cruelty and the Beast a few years earlier. It probably wasn't the band’s fault but the music press (the internet still only reached 128 kbps back then if you had ISDN, so TV and our usual magazine brainwashed us!) and the fashion that, unfortunately, had become the establishment.

Practically, the first album I listened to from them—and thus finally entered their deep black metal and now very Gothic musical world—was.

For me, the classic metal guitars I heard in tracks like Gilded Cunt and Nemesis ultimately won me over or at least sparked the curiosity to explore the music, hoping I might have been mistaken!

Even Dani Filth sings much closer to what I had in mind, rather than the still somewhat strange Dusk..., which I acquired later, and that one was eventually in CD format.

Below, tracks like Gabrielle, Absinthe with Faust, Medusa, Hemlock, Coffin Fodder, English Fire, Mother of Abominations, Filthy Little Secret, and Nymphetamine (Overdose) / Nymphetamine (Fix), featuring Liv Christine of Theatre of Tragedy, won me over even more.

So, I didn't discover black metal, since that era had already passed for them, but rather blackened gothic.

Certainly not as good as Midian, which I now consider their pinnacle and which had come out a year earlier. But I had to start questioning what I believed at some point.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!