REVIEW: SOCIAL SCREAM, Setup To Transformation

 

SOCIAL SCREAM, Setup To Transformation (2026)

Independent

Ένα θεματικό άλμπουμ

Ένα θεματικό άλμπουμ είναι η πρόσφατη, τελευταία δουλειά της μπάντας απ’ τη Σπάρτη. Ένα σχήμα με ιστορία από το 2008 και δισκογραφία πέντε ήδη άλμπουμ — δεν μετράω τη νέα ηχογράφηση του ντεμπούτου τους, Epiclesis, το ’21 ως ξεχωριστή κυκλοφορία — μόλις κυκλοφόρησε το συγκεκριμένο, λίγες εβδομάδες πριν.

Είναι μία μπάντα που, ως προς τον τρόπο δημιουργίας του έργου της, είχε κάποτε περάσει το DIY σε άλλο επίπεδο. Εδώ, πάλι, μας δίνουν μία σκοτεινή ιστορία, ένα δηλαδή concept άλμπουμ, δομημένο σε δέκα μέρη/τραγούδια και δύο κεφάλαια. Catalesis, Catharsis, Ensynesthesis, Paraclesis, Regenesis είναι οι αμιγώς ελληνικοί τίτλοι των πέντε πρώτων κομματιών, του ενός κεφαλαίου δηλαδή, ενώ Parallel Vision, Now Command, Soul Catcher, The Unified Field, A Timeless Framework of Existance είναι οι τίτλοι των άλλων πέντε, φτάνοντας στα 50 λεπτά συνολικής διάρκειας.

Μουσικά, νομίζω πιάνουν το πράγμα από εκεί που το άφησαν στο «Δεινόν Εστί», τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Σκοτεινό, σύγχρονο Heavy Metal με πολύ κοφτερές κιθάρες, κάπου ανάμεσα στους Iced Earth και τους Nevermore των κλασικών late ’90s εποχών, για να μπείτε στο νόημα, έχοντας ένα Thrash Metal υπόβαθρο δηλαδή, με έντονη ρυθμική γραμμή.

Είναι πάλι σαν να ακούς ’90s Metal, με πολύ σύγχρονη παραγωγή και μίξη, βέβαια, από τον Δημήτρη Σακκά, να απογειώνει ακόμη περισσότερο την ηχητική εμπειρία. Πρακτικά, εξελίσσουν το όραμά τους εδώ, παραμένοντας πιστοί στον ήχο που έχτισαν τόσα χρόνια.

Η τετράδα του γκρουπ, Βλάσης Διαμαντάκος, Γιώργος Τζάθας, Δημήτρης Κουρούτης και Φοίβος Ανδριανόπουλος, έφτιαξε ένα άλμπουμ με το οποίο καταφέρνει να δείξει ξανά ότι, ακόμη και εκτός των μεγάλων κέντρων της χώρας, η ελληνική σκηνή γεννάει σταθερά καλή μουσική και έχει να δώσει ακόμη περισσότερα.

Ένα άλμπουμ που, νομίζω, μόνο αν το ακούσει κανείς θα κατανοήσει το βάθος του νοήματός του.

English:

A Thematic Album

A thematic album is the latest work from the band from Sparta. A group with a history dating back to 2008 and a discography that already spans five albums — not counting the new recording of their debut, Epiclesis, in 2021 as a separate release — they released this particular album just a few weeks ago.

This is a band that, in terms of the way they have created their work, once took the DIY approach to another level. Here, once again, they deliver a dark story: a concept album structured into ten parts/songs and two chapters. Catalesis, Catharsis, Ensynesthesis, Paraclesis, and Regenesis are the purely Greek titles of the first five tracks, comprising the first chapter, while Parallel Vision, Now Command, Soul Catcher, The Unified Field, and A Timeless Framework of Existance make up the remaining five, bringing the total running time to 50 minutes.

Musically, I think they pick things up from where they left off on Deinon Esti, four years earlier. Dark, contemporary Heavy Metal with very sharp-edged guitars, somewhere between classic late-’90s Iced Earth and Nevermore, to give you an idea, with a Thrash Metal foundation and a strong rhythmic backbone.

It once again feels like listening to ’90s Metal, but with a thoroughly modern production and mix by Dimitris Sakkas, elevating the overall sonic experience even further. In practice, they are taking their vision a step further here while remaining faithful to the sound they have built over all these years.

The band’s four-piece lineup — Vlasis Diamantakos, Giorgos Tzathas, Dimitris Kouroutis, and Foivos Andrianopoulos — have created an album that once again proves that, even outside the country’s major urban centers, the Greek scene continues to produce consistently good music and still has much more to offer.

An album whose depth and meaning, I believe, can only truly be understood by listening to it.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

Οι πιο μυστηριώδεις εξαφανίσεις στην Ελλάδα

Οι πιο μυστηριώδεις εξαφανίσεις στην Ελλάδα by Χάρης Βεραμόν

My rating: 2 of 5 stars

Το βιβλίο του Χάρη Βεραμόν επιχειρεί να συγκεντρώσει και να φωτίσει ορισμένες από τις πιο σκοτεινές και ανεξιχνίαστες εξαφανίσεις που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Με υλικό που προέρχεται από δημόσιες πηγές, προσωπική έρευνα και επαφές με εμπλεκόμενους, ο συγγραφέας παρουσιάζει 22 υποθέσεις που έχουν σημαδέψει οικογένειες και κοινότητες. Το εγχείρημα είναι φιλόδοξο και η θεματική του αναμφίβολα φορτισμένη. Ωστόσο, η τελική εκτέλεση αφήνει ένα σύνθετο και συχνά αντιφατικό αποτύπωμα.

Ο Βεραμόν διαθέτει αναμφισβήτητα λογοτεχνική δεινότητα. Η γραφή του είναι ζωντανή, δραματική και συχνά έντονα συναισθηματική. Αυτό καθιστά το βιβλίο ευανάγνωστο και ικανό να μεταφέρει την αγωνία και τη θλίψη που συνοδεύουν κάθε εξαφάνιση.

Ωστόσο, το ύφος αυτό δεν συνάδει πάντα με τον επιστημονικό χαρακτήρα που το βιβλίο φαίνεται να επιδιώκει. Η δραματοποίηση των γεγονότων, η έντονη συναισθηματική φόρτιση και η λογοτεχνική υπερβολή συχνά υπερκαλύπτουν την τεκμηρίωση, δημιουργώντας μια αίσθηση ότι η αφήγηση προηγείται της έρευνας. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που διαβάζεται ευχάριστα, αλλά δεν πείθει ως αυστηρά ερευνητικό.

Ένα από τα πιο εμφανή προβλήματα του βιβλίου είναι η έλλειψη σαφούς μεθοδολογίας. Ο συγγραφέας καταλήγει σε συμπεράσματα χωρίς να παρουσιάζει επαρκώς τον τρόπο με τον οποίο αυτά προέκυψαν. Οι ερμηνείες του συχνά εμφανίζονται ως δεδομένες, χωρίς να συνοδεύονται από αναλυτική αιτιολόγηση ή αναφορά σε συγκεκριμένα στοιχεία.

Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι η έρευνα δεν ακολουθεί μια συστηματική, επιστημονικά τεκμηριωμένη διαδικασία. Αντίθετα, ο συγγραφέας υιοθετεί μια προσωπική, σχεδόν μυθιστορηματική περσόνα ερευνητή, η οποία ενισχύει τη δραματικότητα αλλά αποδυναμώνει την αξιοπιστία. Η εικόνα αυτή θυμίζει περισσότερο έναν αφηγητή που «παίζει» τον ρόλο του ερευνητή παρά έναν επαγγελματία που παρουσιάζει τα ευρήματά του με αυστηρότητα και διαφάνεια.

Ένα ακόμη σημείο που δημιουργεί προβληματισμό είναι η κριτική στάση του συγγραφέα απέναντι σε ορισμένες οικογένειες. Σε αρκετά σημεία, ο Βεραμόν αποδίδει ευθύνες ή υπονοεί αδιαφορία, χωρίς να λαμβάνει υπόψη την ψυχική εξάντληση, την πολυετή αγωνία και την ανθρώπινη φθορά που συνοδεύουν τέτοιες τραγωδίες.

Η προσέγγιση αυτή δείχνει μειωμένη ενσυναίσθηση και δεν συνάδει με την ευαισθησία που απαιτείται σε υποθέσεις εξαφανίσεων. Η απώλεια, η παραίτηση και η κόπωση δεν αποτελούν ενδείξεις αδιαφορίας, αλλά φυσικές αντιδράσεις σε μια μακροχρόνια ψυχική δοκιμασία. Η κριτική προς τους συγγενείς, όταν δεν στηρίζεται σε σαφή στοιχεία, δημιουργεί ένα αχρείαστο ηθικό βάρος.

Παρά τις αδυναμίες του, το βιβλίο έχει μια αδιαμφισβήτητη συναισθηματική δύναμη. Οι ιστορίες που παρουσιάζονται είναι βαθιά ανθρώπινες και συχνά σπαρακτικές. Ο αναγνώστης δύσκολα μένει αδιάφορος μπροστά στην αγωνία, την απελπισία και την πίκρα των ανθρώπων που έχασαν δικούς τους και δεν έχουν λάβει απαντήσεις.

Επιπλέον, το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει κοινωνικά χρήσιμα: να υπενθυμίσει υποθέσεις που έχουν ξεχαστεί, να κινητοποιήσει ανθρώπους που ίσως γνωρίζουν κάτι, να ενισχύσει την ανάγκη για ενημέρωση των αρχών όταν υπάρχουν ουσιαστικές πληροφορίες. Σε αυτό το επίπεδο, η συμβολή του είναι σημαντική.

Το “Οι πιο μυστηριώδεις εξαφανίσεις στην Ελλάδα” είναι ένα βιβλίο που συγκινεί, ευαισθητοποιεί και αναδεικνύει το ανθρώπινο δράμα των εξαφανίσεων. Ωστόσο, δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί πλήρως στις απαιτήσεις ενός επιστημονικού ή επαγγελματικού ερευνητικού έργου. Η δραματοποίηση, η απουσία μεθοδολογικής διαφάνειας και η μειωμένη ενσυναίσθηση προς τις οικογένειες περιορίζουν την αξιοπιστία του.

Παρά ταύτα, η ανάγνωσή του μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση της ανάγκης για συνεχή εγρήγορση, ενημέρωση και κοινωνική συμμετοχή σε υποθέσεις που παραμένουν ανοιχτές και επώδυνες.

Νικόλαος Παραστατίδης

REVIEW: BON JOVI, Bon Jovi

 

BON JOVI, Bon Jovi  (1984)

Mercury

Αθώο με αναστολή

Το πρώτο άλμπουμ του, το γεγονός ότι έχει μέσα την κομματάρα Runaway, είναι η αιτία που το έχω. Το ίδιο και το New Jersey και το Slippery When Wet, που έχουν ανάλογες επιτυχίες — ένα-δύο κλασικά κομμάτια τους λίγο πιο κάτω δισκογραφικά.

Ας είμαι σαφής: Δεν τον συμπαθώ, ούτε μου αρέσει όλη η δισκογραφία του από τα ’90s και πέρα. Ούτε ακούω ούτε άκουγα ποτέ φανατικά Glam ή Hair. Μπάντες όπως οι Def Leppard, Mötley Crüe, Poison, Ratt, Guns N’ Roses κι άλλοι πολλοί είναι, για μένα, η ντροπή της σκληρής μουσικής.

Εντάξει, παλιά, που ήμουν πιο σκληροπυρηνικός, έτσι το έβλεπα. Πλέον πίνω λιγότερη μπύρα!

Εξαιρούνται, στα αφτιά μου, οι FireHouse, Skid Row και KISS (στα ’80s ήταν ο ορισμός του Glam), μα και οι αδικημένοι Dokken, που όποιος τους αποκαλέσει αμιγώς Glam ή Hair Metal, τον καλώ να αλλάξει μουσική και να αρχίσει να ασχολείται με την Pop!

Έχει μέσα και Roulette, το δεύτερο μεγαλύτερο hit, She Don’t Know Me, γραμμένο από τον Mark Avsec (των Donnie Iris & The Cruisers), Shot Through the Heart, Breakout, Burning for Love, Get Ready, σε ένα συμπαθές Hard and Heavy, αλλά ήδη αρκετά αμερικάνικο, ραδιοφωνικό πανηγύρι.

English:

Acquitted on Probation

The fact that it’s his debut album—and, more importantly, that it contains the killer Runaway—is the reason I own it. The same goes for New Jersey and Slippery When Wet, both of which contain similarly successful songs, with another one or two of their classics appearing further down the discography.

Let me be clear: I don’t like him, nor do I particularly care for his entire output from the ’90s onwards. I have never been a devoted Glam or Hair Metal listener, either. Bands such as Def Leppard, Mötley Crüe, Poison, Ratt, Guns N’ Roses, and many others are, in my book, the shame of hard music.

All right, back in the day, when I was more hardcore about these things, that’s how I saw it. These days, I drink less beer!

As far as my ears are concerned, the exceptions are FireHouse, Skid Row, and KISS (who were the very definition of Glam in the ’80s), along with the underrated Dokken. And if anyone dares call Dokken pure Glam or Hair Metal, I suggest they change their musical tastes and start listening to Pop instead!

It also features Roulette, the second-biggest hit, She Don’t Know Me, written by Mark Avsec (of Donnie Iris & The Cruisers), as well as Shot Through the Heart, Breakout, Burning for Love, and Get Ready—all part of a likeable slice of Hard and Heavy, although already leaning heavily toward the American, radio-friendly party atmosphere.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

SVARTSALT Release Debut Album Upp Úr Dýpinum

 

Faroe Islands-based blackened death/thrash metal trio Svartsalt have officially released their debut album, Upp Úr Dýpinum. The album was recorded at Nirvargh Home Studio and Killhelm Home Studio.

Formed in Tórshavn in 2016 for the Faroese Wacken Metal Battle, Svartsalt have built their sound around a raw and uncompromising approach, deliberately stripping away digital gimmicks in favor of a more organic and confrontational form of extreme metal.

The band's music combines the aggression of death metal with the darkness of classic black metal and the expansive structures of post-metal, while incorporating groove-driven elements reminiscent of Gojira. Lyrically and atmospherically, Svartsalt channel themes of social decay and contemporary societal struggles into a harsh form of sonic resistance.

Following the release of their live EP in 2017, the band entered a new chapter with their reunion show in 2024. The comeback also marked a significant evolution in their lineup and sound, introducing a dynamic two-vocal attack.

The current lineup features Nirvargh on lead vocals and guitars, alongside original frontman Groth on bass and vocals, with Killhellm behind the drums.

With Upp Úr Dýpinum, Svartsalt now present the culmination of their musical evolution—a raw, aggressive and uncompromising debut that reflects both their Faroese roots and their commitment to extreme metal without unnecessary studio polish.

REVIEW: MÖTLEY CRÜE, Shout At The Devil

 

MÖTLEY CRÜE, Shout At The Devil (1983)

Elektra

Πίσω από το γελοίο image...

Κρύβεται η ουσία των πρώτων βημάτων για αυτό το σχήμα, που εν αγνοία του θα ιδρύσει ένα ολόκληρο ηχητικό παρακλάδι πολύ σύντομα. Οι συμπατριώτες τους Dokken έχουν ήδη ξεκινήσει κι αυτοί και το Los Angeles δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη στη Hard & Heavy Rock μουσική.

Αλλά πίσω στο συγκρότημα. Αυτό είναι το πρώτο τους άλμπουμ, σε δική τους παραγωγή και κοπή, αφού συνέστησαν μέχρι και εταιρεία για να το κυκλοφορήσουν. Το Too Hot For Love του 1981 έχει κάτι να μας πει. Από κει και μετά, το χάος!

Το γεγονός ότι αντέγραψαν κάργα το στυλ των New York Dolls, με το αμφίφυλο image και, φυσικά, την αρχική τους μορφή, ονόματι Sister (όχι, δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι), παρέα με τον Blackie πριν γίνει ο δυναμικός frontman των W.A.S.P., γέννησε τη σχολή του Glam Metal. Μάλλον, δυστυχώς!

Μουσικά, το συγκεκριμένο άλμπουμ συγκαταλέγεται στο αμερικανικό Heavy Metal. Βέβαια, μη τρελαθούμε κιόλας! Πάντως, το ομώνυμο κομμάτι, το Looks That Kill, το Bastard, το ορχηστρικό God Bless the Children of the Beast, η διασκευή του Helter Skelter των Beatles, το Knock 'Em Dead, Kid και, φυσικά, το κλασικό Too Young to Fall in Love, είναι τυπικά δείγματα μιας εποχής που βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της σκιρτήματα.

Δεν είμαι φίλος των παιδιών του Hair Metal, αλλά κάποια άλμπουμ από αυτό το ιδίωμα τιμούν τη συλλογή. Αυτό είναι ένα απ’ αυτά — και το δεύτερο και τελευταίο δικό τους!

Τόσο καλά...

English:

Behind the Ridiculous Image...

Lies the essence of the early steps of a band that, unbeknownst to itself, was about to establish an entire musical offshoot very soon. Their fellow Los Angeles natives Dokken had already got the ball rolling, and Los Angeles had certainly not yet said its last word when it came to Hard & Heavy Rock.

But back to the band. This is their debut album, self-produced and independently pressed, after they even went as far as setting up their own label to release it. Too Hot for Love, from 1981, has something to say. After that, all hell breaks loose!

The fact that they blatantly copied the New York Dolls' style, complete with the androgynous image and, of course, their original incarnation, Sister (no, it's not what you think), alongside Blackie before he became the charismatic frontman of W.A.S.P., ultimately gave birth to the Glam Metal school. Unfortunately, perhaps!

Musically, this particular album falls under the American Heavy Metal banner. Of course, let's not get carried away! Still, the title track, Looks That Kill, Bastard, the instrumental God Bless the Children of the Beast, their cover of the Beatles' Helter Skelter, Knock 'Em Dead, Kid and, naturally, the classic Too Young to Fall in Love are typical examples of an era that was still in its infancy.

I'm not a fan of the Hair Metal crowd, but there are certain albums from the genre that deserve a place in any collection. This is one of them — and their second and final one at that!

That good...

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης

REVIEW: TANGENT PLANE - Project Elimi

 

TANGENT PLANE - Project Elimi (2011)

7Hard Records

This is the third release from these German metallers. TANGENT PLANE were formed in Berlin 15 years ago and released an EP in 1996, followed by their first full-length album in 2008. “Project Elimi” is their second full-length album. The band also recorded a 10-track demo between 2003 and 2004, but it was never released due to its poor sound quality. Mixing and mastering duties on the current album were handled by the Greek producer Dimitris Liapakis.

Musically, TANGENT PLANE play progressive metal with a few power metal elements. I wouldn't say that their sound is particularly similar to any specific band, as they have developed their own approach to the genre.

“Project Elimi” clocks in at 76 minutes, and, unfortunately, this is where one of its main problems lies. It is quite a tiring album and doesn't manage to maintain the listener's interest throughout its considerable running time. There are some really interesting parts scattered across several songs, and you can clearly hear that the band has the ability to create something worthwhile. However, in general, the songwriting is rather mediocre and lacks the consistency needed to make the album truly stand out.

This is a shame, because the band's sound is good and the musicians are more than technically adequate. There is certainly potential here, and I hope they manage to develop their songwriting further on their next release. If they can combine their technical abilities and solid sound with stronger, more memorable compositions, then we could be talking about a really great album.

Until then, however, fans of progressive metal should probably look elsewhere.

Ioannis Kaskamanidis

REVIEW: REVEAL – Nocturne of Eyes and Teeth

 

REVEAL – Nocturne of Eyes and Teeth (2011)

High Roller Records

High Roller Records has long been a bastion for traditional and extreme metal. REVEAL’s debut Nocturne of Eyes and Teeth stands out as a deliberate, venomous homage to the genre’s primal roots. This isn’t just retro black metal—it’s a focused invocation of VENOM’s early-’80s blueprint, updated with the precision and ferocity of a band that knows exactly what it wants to conjure.

While Sweden is often synonymous with melodic death metal and power metal, its underground has always nurtured harsher, more primitive sounds. REVEAL fits squarely into that counter-current: a band that channels the raw, chaotic spirit of first-wave black metal rather than the Scandinavian second wave’s icy production and mythic themes. The result is an album that feels both archaic and immediate—like a lost 1982 session reborn in a modern pressing.

It’s impossible to discuss Nocturne of Eyes and Teeth without addressing the VENOM elephant in the room. VENOM’s Welcome to Hell (1981) and Black Metal (1982) didn’t just influence a genre—they named it, and their satanic theatricality, ragged riffs, and punk-infused aggression became the template for countless extreme acts. REVEAL doesn’t hide this lineage; it leans into it. The song structures, vocal snarls, and lo-fi aesthetic all echo VENOM’s approach, yet the band avoids pastiche by injecting its own sense of menace and momentum.

This isn’t copycat work—it’s devotion with teeth. Where some retro acts sanitize the rough edges, REVEAL preserves the danger: the guitars bite, the rhythms lurch, and the overall atmosphere is one of controlled chaos. If you crave that sharp, unpolished black metal sound—where songwriting trumps production—this album delivers in spades.

Originally issued on vinyl via High Roller Records and later repressed on CD by Invictus Productions, Nocturne of Eyes and Teeth has cultivated a cult following among fans of old-school extreme metal. The vinyl edition is a limited run of 500 copies—100 on gold, 400 on standard black—making it a prized item for vinyl maniacs and completists alike.

For listeners who miss the era when black metal was still a rebellious whisper rather than a polished genre, REVEAL offers a potent reminder of why that sound still matters. Nocturne of Eyes and Teeth doesn’t just revisit the past—it reanimates it.

Christine Parastatidou