REVIEW: ALICE COOPER, Killer

 

ALICE COOPER, Killer (1971)

Warner Bros. Records

Το φίδι στο εξώφυλλο είναι Τυφλίτης.

Το τέταρτο άλμπουμ αυτού του ανερχόμενου συγκροτήματος, με τραγουδιστή τον ψιλόλιγνο μαυρομάλλη με το χαρακτηριστικό μαύρο μακιγιάζ γύρω από τα μάτια, διαδέχεται το πολλά υποσχόμενο Love It to Death, που κυκλοφόρησε κι αυτό στις αρχές του 1971 και τους έδωσε ήδη τον απαραίτητο αέρα για να συνεχίσουν. Εδώ, όμως, το συγκρότημα πηγαίνει ακόμη παραπέρα, ανεβάζοντας τον πήχη πολύ ψηλότερα.

Το κοινό αρχίζει να εξοικειώνεται με τον ιδιαίτερο σκηνικό χαρακτήρα που ενσαρκώνει ο τραγουδιστής, ο οποίος φέρει το ίδιο όνομα με την περσόνα του. Μια κατάσταση που σύντομα θα εξελιχθεί σε ψυχοπαθολογικό ζήτημα για τον ίδιο. Είναι το γνωστό μοτίβο όπου ο πλασματικός χαρακτήρας ενός καλλιτέχνη καταλήγει να κυριαρχεί πάνω στον πραγματικό άνθρωπο!

Μουσικά, τα πράγματα εδώ είναι απλά: Hard Rock, με την παρουσία βιολιού σε ορισμένα μελωδικά περάσματα, προοδευτικά μέρη μεγαλύτερης διάρκειας, αλλά και επιρροές από το Western και την Country. Παράλληλα, διαμορφώνεται σταδιακά το ύφος που θα υιοθετήσει ο Alice και στη μετέπειτα σόλο πορεία του, από το 1975 και έπειτα.

Ο απόηχος του Rock 'N' Roll και της ψυχεδέλειας των 60s παραμένει ακόμη έντονος, ενώ τα «Be My Lover», «Under My Wheels», «Desperado», «Halo of Flies», «Killer» και «Dead Babies» εξακολουθούν να αποτελούν μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του Alice, ακόμη και σήμερα, πενήντα και πλέον χρόνια μετά. Αυτό, αν μη τι άλλο, κάτι πρέπει να μας λέει.

English:

The snake on the cover is a blunt-nosed viper.

This is the fourth album by this rising band, featuring the tall, slender, dark-haired singer with the distinctive black makeup around his eyes. It follows the promising Love It to Death, which was also released in early 1971 and had already given the band the confidence and momentum to move forward. With this release, however, they take things a step further, raising the bar considerably.

The audience is gradually becoming familiar with the distinctive stage persona embodied by the singer, who shares his name with the character he portrays. This is a situation that would soon develop into a psychological issue for him personally. It is the familiar pattern of an artist's fictional persona gradually taking over the real person behind it!

Musically, things are relatively straightforward: Hard Rock, with violin adding colour to certain melodic passages, extended progressive sections in places, as well as influences from Western and Country music. At the same time, the foundations of the style Alice would gradually develop in his subsequent solo career, beginning in 1975, are already taking shape.

The echoes of Rock 'N' Roll and the psychedelic sounds of the 60s are still very much present. Meanwhile, tracks such as "Be My Lover", "Under My Wheels", "Desperado", "Halo of Flies", "Killer" and "Dead Babies" continue to feature in Alice's live performances even today, more than fifty years later. That, if nothing else, should tell us something.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης