REVIEW: DISTORTED REFLECTION, Doom Zone

 

DISTORTED REFLECTION, Doom Zone (2026)

Iron Shield Records

Το δις εξαμαρτείν, λένε.

Η δεύτερη δουλειά αυτής της αθηναϊκής Doom Metal μπάντας, με τις πολλές και έντονες επικές αναφορές, κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο της χρονιάς που ολοκληρώνεται σε λιγότερο από δύο μήνες. Οι Κώστας Σαλομίδης (κιθάρα, φωνητικά), Βαγγέλης Γιαλαμάς (μπάσο, πλήκτρα) και Thomas Zen (κρουστά) αποτελούν την ομάδα των μουσικών, ενώ ο φίλος του είδους θα ανακαλύψει στο υλικό τους ένα απόσταγμα των αναμενόμενων επιρροών από τους Candlemass και Solitude Aeturnus, αλλά και αρκετά πιο επικά στοιχεία. Όλα αυτά αποδίδονται μέσα από μια σχετικά άγρια παραγωγή, η οποία, ωστόσο, ταιριάζει γάντι στο τελικό αποτέλεσμα.

Ένα σύνολο συνθέσεων που σε κερδίζει από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το μελλοντολογικό ομότιτλο «3000 A.D.», στο οποίο συναντάμε την ασυνήθιστη εδώ σύμπραξη ενός ήδη αγαπημένου κιθαρίστα ως guest, του επικού Jack Starr, από την πρώτη εποχή των Virgin Steele. Το κομμάτι σε συνεπαίρνει με τα μεθοδικά riffs και τα κεραυνοβόλα τύμπανά του. Το «My Second Father» αποπνέει μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει στο κλασικό Heavy Metal, μια προφανή και απολύτως λογική επιρροή για το συγκρότημα.

Η συνέχεια έρχεται με το δυναμικό αλλά και πιο ήρεμο «Gates of Paranoia», μια σύνθεση με mid-tempo ρυθμό και έντονη ρυθμική γραμμή. Η μουσική τους προχωρά ορμητικά, συναντώντας μελωδίες με ανατολίτικο ηχόχρωμα στο «Love on Earth». Ακολουθεί το «Asphyxiating», ένα σύντομο, τυπικό κλασικό Doom άσμα, για να φτάσουμε στη συνέχεια στο πιο ιδιαίτερο κομμάτι ολόκληρου του δίσκου, το «Certain Death», το οποίο κινείται πιο κοντά στον βρετανικό Death/Doom ήχο, θυμίζοντάς μου τους Paradise Lost και τους Anathema.

Παρακάτω ακούμε το «Diminished», μια τελεολογική ελεγεία για το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού. Το «Tower of Dreams» ξεκινά με μια τρομερή μελωδία, ενώ τα φωνητικά πραγματικά σε κρατούν καθηλωμένο. Η εισαγωγή «Forecourt to Death» προετοιμάζει το έδαφος για το ογκώδες «The Final Attempt», κλείνοντας σταδιακά το σκοτεινό αλλά ταυτόχρονα περιπετειώδες ταξίδι στο δεύτερο άλμπουμ της μπάντας. Για το τέλος έρχεται το ολοκληρωτικό «Morbid Reality», που αποτελεί τη χαριστική βολή στον ακροατή.

Ένα 7,5/10 είναι απολύτως δικαιολογημένο, όπως δικαιολογημένη είναι και η παραπάνω από καλή γεύση που αφήνει η ακρόαση του άλμπουμ.

English:

Once bitten, twice shy, they say.

The second offering from this Athens-based Doom Metal band, featuring numerous and pronounced epic influences, was released in February of the year that is set to draw to a close in less than two months. The line-up consists of Kostas Salomidis (guitars, vocals), Vangelis Yialamas (bass, keyboards) and Thomas Zen (percussion). Fans of the genre will discover a blend of the expected influences of Candlemass and Solitude Aeturnus, alongside several more distinctly epic elements. All of this is delivered through a relatively raw production which, nevertheless, fits the overall result like a glove.

The album is a collection of compositions that wins you over from the very first track, the futuristic title song, "3000 A.D.". Here, we also encounter the rather unusual presence of an already much-appreciated guest guitarist: the legendary Jack Starr, from the early days of Virgin Steele. The track sweeps you away with its methodical riffs and thunderous drumming. "My Second Father" evokes an atmosphere reminiscent of classic Heavy Metal, an obvious and entirely logical influence on the band.

Next comes the powerful yet more restrained "Gates of Paranoia", a mid-tempo composition built around a strong rhythmic foundation. Their music then moves forward with considerable momentum, meeting melodies with an Eastern flavour in "Love on Earth". "Asphyxiating" follows, a short, straightforward example of classic Doom, before we reach the most distinctive track on the entire album: "Certain Death". This one comes closer to the British Death/Doom sound, bringing Paradise Lost and Anathema to mind, at least to my ears.

Further along, we encounter "Diminished", a teleological elegy on the end of human civilisation. "Tower of Dreams" opens with a tremendous melody, while the vocals really manage to keep you captivated. The introductory piece "Forecourt to Death" sets the stage for the massive "The Final Attempt", gradually bringing the dark yet simultaneously adventurous journey through the band's second album towards its conclusion. Finally, we have the utterly devastating "Morbid Reality", which delivers the final blow to the listener.

A rating of 7.5/10 is thoroughly justified, as is the more than favourable impression the album leaves after listening.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης