LIVE REPORT: Ghostlands & Revenlands Festival 2026

 

Ghostlands & Revenlands Festival 2026

Blossom Death, Empty Mirror, Wildfire (GR), Sorrowful Angels, The Silent Rage

Κυριακή 1η Φεβρουαρίου 2026 – Κύτταρο Live, Αθήνα

Αντί προλόγου

Ψιλόβροχο και Κυριακή απόγευμα, παρέα με τον Θωμά και τον Πέτρο, βρισκόμαστε και κινάμε για το κλασικό μέρος. Στις 18:30 φτάνουμε· η βροχούλα πιάνει ευτυχώς ψιλή κι ο κόσμος, περί τα είκοσι άτομα — δυστυχώς οι ίδιες γνώριμες φάτσες πάντα. Πιάνουμε την κουβέντα, αναμένοντας να περάσει η μισή ώρα και να ανοίξουν την πόρτα.

Πώς το λένε κι οι Manowar; “Περιμένετε στη βροχή, περπατάτε μέσα στα χιόνια” (για τη μουσική). Χιόνια ευτυχώς έχουμε να δούμε στο κέντρο περίπου τέσσερα χρόνια… πάλι καλά. Πάντως λίγοι και καλοί φίλες και φίλοι προς στήριξη της ελληνικής σκηνής αρκούν, όπως τελικά φάνηκε. Αν και περί τη μέση των έξι και κάτι ωρών, το Κύτταρο ήταν σχεδόν γεμάτο. Πάλι καλά!

Blossom Death

Με τους λίγους προαναφερθέντες να έχουν γίνει καμιά εξηνταριά, η μπάντα ξεκίνησε. Τους βλέπω πρώτη φορά· αυτή είναι η νέα μπάντα του Κώστα Κατοίκου, πρώην μέλους των Sorrowful Angels (περισσότερα παρακάτω). Φυσικά ξέρω και τον Αργύρη Δεληγιαννόπουλο, τον ντράμερ τους — τον συμπαθή φίλο, τον “αρκούδο”, όπως τον λέμε.

 

Ένα ιδιαίτερο μείγμα Goth Metal με μοντέρνο Heavy Rock και την ξεχωριστή παρουσία της Μαρίτας Μακαρονίδη στη φωνή και στη ζωή μαζί με τον Κώστα. Στο μπάσο ο γνώριμος Γιάννης Λιτινάκης, με τη χαρακτηριστική μπαντάνα και τη γενειάδα του, επίσης στους Reflection. Η ώρα περνά ωραία, ζεσταίνοντας την όρεξή μας με υλικό από τα ΕΡ τους αλλά και νέες γεύσεις από το μέλλον της δουλειάς τους.

Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν όταν η έφηβη κόρη τους τραγούδησε μαζί με τη μητέρα της και αφιέρωσε το κομμάτι σε συμμαθήτριά της που δυστυχώς έχασε πρόσφατα και τόσο πρόωρα…

Empty Mirror

Η ώρα να βγουν στη σκηνή έφτασε. Η επτάδα νέων ανθρώπων που αποτελεί τη μπάντα — πρώτη φορά που τους βλέπω κι αυτούς — ήταν καλά στημένη και έτοιμη. Gothic Metal με γυναικεία φωνητικά και ανδρικά στα όρια του Doom/Death Metal, από την Αφροδίτη Τ. και τον Ανδρέα Denwar, που αντάλλασσαν λυρικούς ρόλους.

Στα κρουστά δεν είχα αντιληφθεί ότι ήταν η Mechblastess (Δήμητρα), χωρίς το κλασικό Black Metal corpse paint της από τους Devathorn. Ομολογώ ότι, ενώ δεν είναι το είδος μου (άντε μεν ότι ακούω Anathema, πολύ Paradise Lost, φτάνοντας το πολύ μέχρι Moonspell και βία ως τους Crematory), είχαν κάτι ιδιαίτερο· δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσαν! Έχοντας το κοινό τους από κάτω, η άγνοιά μου μάλλον δεν έγινε αντιληπτή!

Wildfire

Εδώ ξεκινάει η πιο κλασική Metal μπάντα να δίνει πόνο. Τους βλέπω δεύτερη φορά μετά από δύο χρόνια· στο live τους στο Temple τότε είχαν ακόμη μόνο το ντεμπούτο ΕΡ τους, με τον Βασίλη Χρέπα στη φωνή, που πλέον είναι στους Darklon.

Από τότε μεσολάβησε το εκπληκτικό άλμπουμ Rise και το συγκρότημα, με την τεράστια μορφή του Αποστόλη (Tolis G Pol), μαζί με τον Δημήτρη Βαρσαμή στις κιθάρες, τον Μάριο Θεοφυλάτο (ο οποίος είναι και στους Empty Mirror) στα πλήκτρα, τον Δημήτρη Μεγαλιό στο μπάσο και τον άπιαστο Ανδρόνικο Μαλτέζο στα κρουστά, εμφανίστηκε με τον — ελπίζω όχι προσωρινό — γελαστό κι αεικίνητο νέο τραγουδιστή τους, Τάσο Λαζάρη, που με δυσκόλευε να τον “σημαδέψω” με την κάμερα του φτωχού κινητού μου!

Μιλάμε για τρέξιμο επί σκηνής σχολής Dickinson, αλλά με φωνή που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, τόσο στο υλικό του Rise όσο και του ΕΡ. Ιδιαίτερη στιγμή που τράβηξε τα βλέμματα ήταν όταν ο Αποστόλης έπαιξε ζωντανά στο κλαρίνο το σημείο που ακούγεται στο κομμάτι Navigators. Αργότερα, δεύτερη τρελή φάση: ο ξεσηκωμός από τη διασκευή στο Red Sharks των Crimson Glory, συνοδευόμενη από το έξυπνο εύρημα του συγκροτήματος να πετάξει έναν φουσκωτό καρχαρία παραλίας στο κοινό, ο οποίος έκανε αρκετή ώρα “βόλτες” στα χέρια μας.

Τότε συνειδητοποίησα ότι το Κύτταρο είχε πολλαπλάσιο κόσμο απ’ ό,τι στην αρχή της συναυλίας!

Sorrowful Angels

Είχαν δέκα χρόνια να παίξουν οι Αθηναίοι heavy metallers με τα έντονα goth στοιχεία στον ήχο τους. Σαν βαλμένοι κάπου ανάμεσα σε Nevermore mainstream εποχής Dead Heart… και Paradise Lost εποχής Draconian Times, έτσι θα έλεγα ότι ηχούν. Είχα κιόλας το δεύτερο άλμπουμ τους, Omens, να μου έχει δώσει τότε την ίδια εικόνα για τη μπάντα, και μου είχε φανεί αργότερα ότι το είχαν διαλύσει.

Πρακτικά ήταν στον πάγο τόσο καιρό, και οι πιστοί φίλοι τους από κάτω έδωσαν βροντερό παρόν για την τετράδα! Καλοπαιγμένο, βαρύ, σκοτεινό metal, με πολύ καλή εμφάνιση και στήσιμο επί σκηνής· σε κερδίζουν άνετα, αν και ένα δημιουργικό άγχος το διέκρινες στα μέλη τους — λογικό μετά από τόσο χρόνο. Με τρία άλμπουμ ήδη στο ενεργητικό τους, μάλλον θα έχουμε σύντομα νέα τους.

The Silent Rage

Με λίγη αργοπορία για να οργανωθεί η σκηνή κατάλληλα, ήρθε η ώρα που περίμεναν οι κλασικοί “παουεράδες”. Η ανανεωμένη πεντάδα του συγκροτήματος, της αγγλιστί larger-than-life μορφής που ακούει στο όνομα Νίκος Σιγλίδης, ανέβηκε τον Γολγοθά της σκηνής του Κυττάρου, οπλισμένη με το προ τριετίας άλμπουμ Nuances of Life — έργο τέχνης.

Κεραυνοί από μεταλλικό κέφι, ανελέητοι ρυθμοί, όλα όπως έπρεπε και όπως τα θέλαμε. Ο Μιχάλης Ρινακάκης, με το ιδιαίτερο φυζίκ του, τη μακριά αλογοουρά και τη γενειάδα, μέσα στο πέτσινο μπουφάν του, έδωσε από μικροφώνου στις ψηλές νότες και… κατάλαβαν. Ο Γιώργος Χανιωτάκης, στο μπάσο, με ιδιαίτερο στυλ και ρυθμό, βαρούσε με άνεση. Ο Νίκος Σαμπάνης από τους Valiant Sentinel, στις υπόλοιπες κιθάρες, έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε.

Η εμφάνιση εκτοξεύθηκε όταν ανέβηκαν στη σκηνή μέλη από το πρώτο demo του γκρουπ, με τον Νίκο να το παλεύει και στο μικρόφωνο όπως παλιά, μόνος του. Η παρέλαση των πρώην μελών συνεχίστηκε και κορυφώθηκε με τον Κώστα Τόκα (νυν Reflection) να αναλαμβάνει ρόλο τραγουδιστή και κιθαρίστα, συνοδευόμενος από τον ντράμερ-είδωλο Λευτέρη Μώρο (νυν Diviner).

Ζήσαμε σκηνές απείρου κάλλους, όπως γίνεται αντιληπτό. Υλικό από κάθε εποχή — demo, EP και τα δύο άλμπουμ — πέρασε, και μαζί η ώρα πήγε 00:20, με λιγότερο κόσμο από κάτω λόγω της εργάσιμης Δευτέρας που ερχόταν. Η χαρά όμως αμείωτη, και με όλα τα μέλη, παλιά και τωρινά, επί σκηνής, έπεσε η αυλαία μιας τρομερής βραδιάς για τα είκοσι χρόνια τους.

Πάντα τέτοια· επεράσαμε όμορφα.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!