REVIEW: DREAM THEATER, The Astonishing

 

DREAM THEATER, The Astonishing (2016)

Roadrunner Records

Το Senjutsu πριν το Senjutsu

Δύο πράξεις, δύο CD με συνολικά 34 κομμάτια, θεματικό περιεχόμενο, πάλι ένα δυστοπικό μέλλον, πάλι οι μηχανές θα κυριαρχήσουν στην ανθρωπότητα, πάλι κάποιοι θα επαναστατήσουν, και καλή σας νύχτα... Αυτό ήταν; Ναι. Εν πολλοίς, ναι. Θα είμαι πάλι απελπιστικά ρεαλιστής: Οι Dream Theater είναι ότι σχεδόν κι οι Iron Maiden για μένα (σχεδόν έγραψα έτσι, μη πέσει το ταβάνι να με πλακώσει!), και όπως και οι Άγγλοι, έτσι κι οι Νεοϋορκέζοι με τον Καναδό frontman, έχουν ίδια πορεία στη βαρεμάρα και την επαναληψιμότητα μετά τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Εντάξει, ρε John Petrucci, έχουμε δει τι παιχταράς κιθαρίστας στο progressive metal είσαι, κατέβα απ' το καλάμι. Ο Jordan Rudess στα πλήκτρα και παραπάνω πολλά συνθεσάιζερ, ο John Myung στο μπάσο, ο νέος στις γραμμές (και πλέον παρελθόν, αφού ο Portnoy είναι πίσω) Mike Mangini στα κρουστά και ο James LaBrie μικρόφωνο. Ένα πολύ δύσκολο σύνολο που γίνεται ακόμα πιο βαρύ να το συνηθίσεις με την προσθήκη της συμφωνικής της Πράγας σε σημεία. Μα, όσο καλό κι αν είναι σε πολλά σημεία, αλλού τόσο η έκταση του στο διηνεκές... όσο και η συνολική υπερφύαλη, σε επίπεδο συνθέσεων, αισθητική του, το κάνουν κουραστικό στην ακρόαση. Ξέρω ότι κάποιοι διαβάζοντας αυτά θα κάνουν βουντού με σκουριασμένες βελόνες στο χομτρούλικο κουκλάκι που έχουν, για να έρθει σε μένα το κακό! Δε με ενδιαφέρει, είστε NERDS και αυτό δεν αλλάζει όσο και όσα εμβόλια... σαν αυτό το διπλό σας πετάξουν στη μάπα οι κάποτε τεράστιοι και πρωτοπόροι Dream Theater. Με άλλα λόγια, άμα θελήσω να ακούσω rock opera, βάζω το The Wall των Pink Floyd, ρε σεις. Γράψτε επιτέλους κάτι στα κυβικά σας και μην το ξεχειλώνετε μέχρι τροχιάς του πλανήτη Κρόνου το πράμα! Δε θα αναφέρω ποια μεμονωμένα μέρη/κομμάτια συμπαθώ ή όχι. Δε θα είχε νόημα.

English:

Senjutsu before Senjutsu

Two acts, two CDs with a total of 34 tracks, thematic content—once again a dystopian future, once again machines will dominate humanity, once again some will rebel, and good night to you... Was that it? Yes. Mostly, yes. I’ll be hopelessly realistic again: Dream Theater are almost like Iron Maiden to me (I almost wrote that, don’t let the ceiling fall on me!), and just like the British, the New Yorkers, with their Canadian frontman, have followed the same path of boredom and repetition since the mid-2000s. Okay, John Petrucci, we’ve seen what a virtuoso guitarist you are in progressive metal—drop the ego. Jordan Rudess on keyboards and way too many synthesizers, John Myung on bass, the newest member in the line-up (and now a former, since Portnoy is back) Mike Mangini on drums, and James LaBrie on vocals. A very difficult band to get used to, made even heavier by the addition of the Prague Philharmonic in some parts. But no matter how good it is in many sections, both the extent of their work and the overly elaborate, high-concept, and aesthetically pretentious compositions make it tiring to listen to. I know some readers might do voodoo with rusty needles on their voodoo dolls to bring bad luck upon me! I don’t care—you’re NERDS, and that doesn’t change, just like the vaccines... like that double album the once-great and pioneering Dream Theater will throw in your face. In other words, if I want to listen to a rock opera, I put on Pink Floyd’s The Wall, guys. Finally, write something in your own league and stop stretching it to the orbit of Saturn! I won’t specify which individual parts or tracks I like or dislike—it wouldn’t make sense.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: NACHTGESCHREI - Ardeo

 

NACHTGESCHREI - Ardeo

Massacre Records

Folk, Viking, and medieval metal have experienced a notable rise in popularity over the past decade. This surge has led to a proliferation of bands within the genre, many of which tend to produce similar stylistic elements, resulting in a somewhat saturated musical landscape.

NACHTGESCHREI, a German band, are among those contributing to this genre. However, based on the album Ardeo, it appears that they offer a familiar and conventional approach rather than introducing significant innovation or distinctiveness. The album features modern melodic metal with clean vocals sung in German, complemented by folk and medieval influences, notably through the use of bagpipes.

While Ardeo creates a cohesive atmosphere and demonstrates competent musicianship, it ultimately adheres closely to established genre conventions. The compositions evoke comparisons to numerous other bands within the same stylistic sphere, which may limit its appeal for listeners seeking originality or fresh perspectives.

After multiple listens, I find that the album does not inspire a desire for repeated engagement, suggesting that it may resonate more with dedicated fans of this specific genre rather than a broader audience.

In summary, Ardeo by NACHTGESCHREI is a solid example of folk and medieval metal but lacks distinctive elements that would set it apart in a crowded field. It may serve well for enthusiasts of the style but might not attract those looking for innovation or unique musical exploration.

Christine  Parastatidou

REVIEW: DESTRUCTION, Release From Agony

 

DESTRUCTION, Release From Agony (1987)

Steamhammer

Απαλλαγή από την αγωνία, πραγματικά.

Το πιο ώριμο, όσο ώριμο μπορεί να θεωρείται ένα ακραίο thrash metal άλμπουμ των τεσσάρων από εδώ και πέρα Γερμανών. Οκτώ κομμάτια με κάποιες πιο προοδευτικές πινελιές, αλλά και με τεχνικό παίξιμο, στο οποίο υστερούν μόνο στην παραγωγή. Ο αστικός μύθος ότι ο παραγωγός τους, Kalle Trapp, τη τελευταία στιγμή άλλαξε στη κονσόλα της μίξης τις ρυθμίσεις, οδηγώντας τον ήχο του δίσκου στο ξερό αυτό αποτέλεσμα, δεν τεκμηριώνεται. Παρόλα αυτά, εδώ έχουμε ίσως τον πιο αγαπημένο δίσκο πολλών φίλων τους, μέσα στους οποίους περιλαμβάνομαι και εγώ. Μάλιστα, είχα το T-shirt με το απίστευτα τρομαχτικό αυτό πλάσμα στο εξώφυλλο και το φορούσα περήφανα για αρκετά χρόνια. 

Επί της μουσικής, είναι ο τελευταίος στούντιο δίσκος με τον Schmier σε φωνή και μπάσο, αφού αποχώρησε (τσακωθήκαν άγρια) από το σχήμα, για να επανέλθει περίπου δώδεκα χρόνια αργότερα. Ο Mike Sifringer στην κιθάρα, και επίσης ο Harry Wilkens, στα ντραμς, από τον Oliver Kaiser. Μουσικά, αν και είπαμε ότι ο ήχος τους είναι πρίμα, τα άλμπουμ Release From Agony, Dissatisfied Existence, Sign of Fear, Unconscious Ruins, Our Oppression και Survive To Die αποτελούν τέρμα κλασικά δείγματα του σχήματος.

English:

Release from agony indeed.

The most mature, or at least as mature as an extreme thrash metal album by four Germans can be. Eight tracks featuring some progressive touches, along with technical playing—though they only fall short in the production. The urban legend that their producer, Kalle Trapp, at the last moment changed the mixing settings, resulting in the dry sound of the album, is unsubstantiated. Nonetheless, this is perhaps the most beloved album for many of their fans, including myself. In fact, I had the T-shirt with that incredibly terrifying creature on the cover and wore it proudly for several years. 

Regarding the music, this is the last studio album with Schmier on vocals and bass, as he left (they had a fierce fight) the band, only to return roughly twelve years later. Mike Sifringer on guitar, along with Harry Wilkens on drums, from Oliver Kaiser. Musically, although we’ve said that their sound is quite high-pitched, albums like Release From Agony, Dissatisfied Existence, Sign of Fear, Unconscious Ruins, Our Oppression, and Survive To Die are quintessential examples of their classic style.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: THE ETERNAL SUFFERING – Miasma

 

THE ETERNAL SUFFERING – Miasma

I For An I Records

The cover artwork of Miasma initially suggests a death grind aesthetic; however, the music within reveals a different approach. Hailing from Athens, Greece, the band delivers a black metal experience that draws influence from iconic acts such as Dissection and Dimmu Borgir. The album features icy riffs, technically proficient fast passages, and atmospheric interludes that add depth to the overall sound.

The vocals are quintessential black metal—harsh, visceral, and conveying a sense of havoc, hatred, and devastation through their execution. The guitar work stands out for its creativity and complexity, providing melodies that are both imaginative and engaging, avoiding monotony throughout the album.

Production quality is notably high, with clarity and balance that enhance the intricate instrumentation and atmospheric elements. Considering its craftsmanship, Miasma is arguably one of the most compelling true black metal releases of the year.

Overall, this album offers a well-crafted and intense listening experience, making it a noteworthy addition for fans of the genre.

George  Kefalas

REVIEW: NILE, Black Seeds Of Vengeance

 

NILE, Black Seeds Of Vengeance (2000)

Relapse Records

Ξερνάει κακία απ' τα ηχεία.

Η αρχαία Αίγυπτος, μυστηριακά σκοτεινή, με τους ζωόμορφους θεούς της, είναι πάντα το βασικό θέμα έμπνευσης στιχουργικά για τους Αμερικανούς death metallers Nile. Ο Dallas Toler Wade, σε φωνή και ρυθμική κιθάρα, συμμετέχει σε αυτόν το δίσκο, τον δεύτερο τους, και είναι υπεύθυνος για την άνοδό τους στο κύκλωμα του ακραίου ήχου. Από τα πιο ωμά δείγματα, δεδομένης της εποχής που γράφτηκε και κυκλοφόρησε, παρουσιάζει αυτό τον ιδιόρρυθμο τρόπο τόσο γραφής στίχων όσο και σύνθεσης. Λίγο η παραγωγή με ενοχλεί, αλλά μπορεί να είμαι εγώ ο παράξενος που έχει συνηθίσει σε κρυστάλλινο ήχο από αντίστοιχα σχήματα όπως οι Death, Morbid Angel και Obituary. 

Ο έτερος κιθαρίστας, τραγουδιστής και βασικός νους του συγκροτήματος, ο Karl Sanders, δεν εκτιμά τόσο αυτό το άλμπουμ, όπως έχει δηλώσει. Βέβαια, όλα είναι σχετικά. Το παίξιμό τους βρίσκεται στα όρια μεταξύ τεχνικού και πιο "χύμα", περιέχοντας αρκετά προοδευτικά στοιχεία αλλά και πολλά αποκλειστικά extreme metal χαρακτηριστικά, όπως το σχεδόν συνεχές blastbeat του ντράμερ Derek Roddy. Μπάσο παίζει ο Chief Spires.

Δεν είναι σίγουρα κακό άλμπουμ· μάλιστα, θεωρείται από μεγάλη μερίδα οπαδών ως ένα από τα καλύτερα δείγματα της αρχικής εποχής των Nile, με τα Black Seeds of Vengeance, Defiling the Gates of Ishtar, The Black Flame, Masturbating the War God (κι όμως, έχει τέτοιο τίτλο!), Nas Akhu Khan She En Asbiu, και το εννέα λεπτά μεγάλο To Dream of Ur, να αποτελούν το απόλυτο σύνολο των κομματιών του.

English:

Spitting venom through the speakers.

Ancient Egypt, mystically dark, with its animal-headed gods, has always been the main source of lyrical inspiration for the American death metallers Nile. Dallas Toler Wade, on vocals and rhythm guitar, participates in this album, their second, and is responsible for their rise in the extreme metal scene. Among the rawest examples, given the time it was written and released, it showcases a distinctive approach both in lyric writing and composition.

The production slightly bothers me, but I might be the odd one out, used to a crystal-clear sound typical of bands like Death, Morbid Angel, and Obituary. 

The other guitarist, vocalist, and the main mind behind the band, Karl Sanders, doesn’t hold this album in as high regard, as he has stated. Of course, everything is relative. Their playing is on the borderline between technical and more “rough,” incorporating many progressive elements but also numerous pure extreme metal traits, such as the almost continuous blast beats from drummer Derek Roddy. Bass is played by Chief Spires.

It’s certainly not a bad album — in fact, it’s considered by a large segment of fans as one of the best examples of Nile’s early era, with albums like Black Seeds of Vengeance, Defiling the Gates of Ishtar, The Black Flame, Masturbating the War God (yes, it has such a title!), Nas Akhu Khan She En Asbiu, and the nine-minute-long To Dream of Ur, forming the core of the record.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: CALADMOR - Midwinter

 

CALADMOR - Midwinter

Twilight Records

This release exceeded my expectations, offering more than I initially anticipated. The label characterizes CALADMOR as folk/gothic metal. While there are indeed folk elements present in their music, I would not fully agree with the gothic designation solely based on the presence of a female vocalist.

“Midwinter” can be best described as a folk/pagan metal album that draws influences from bands such as FALCONER, ENSIFERUM, BATHORY (particularly during their epic metal phase), SKYCLAD, and BLIND GUARDIAN. The primary vocal role is performed by Barbara "Babs" Brawand, whose crystal-clear voice imparts a fairy-tale quality to the compositions. The album features moments where she performs duets with male vocals that deliver a harsher vocal style, creating a balanced dynamic between melody and intensity.

One aspect I particularly appreciated is the prominence of the guitars, which play a leading role in the arrangements rather than merely supporting folk melodies. This approach adds depth and strength to the overall sound.

Considering that “Midwinter” is the band's debut, it is a very beautiful and nearly complete release. It would benefit from greater variety, but overall, it stands out as a strong start.

In conclusion, this is a noteworthy and well-crafted album that merits attention. It’s certainly worth checking out, especially for those interested in emerging bands within the folk/pagan metal genre.

Nick  Parastatidis

REVIEW: AMORPHIS, Tales From The Thousand Lakes

 

AMORPHIS, Tales From The Thousand Lakes (1994)

Relapse Records

Ογκόλιθος σε μέγεθος.

Οι αγαπημένοι Φιλανδοί Melodic Death Metal πρωτοπόροι, σε αυτό το δεύτερο δίσκο τους, πραγματικά σπάνε όλα τα φράγματα ποιότητας, συνθετικής ικανότητας και στιχουργικής. Το άλμπουμ, που πρόσφατα έκλεισε τυπικά τα τριακοστά του γενέθλια ως κυκλοφορία, είναι δομημένο πάνω στο επικό φινλανδικό saga γραμμένο τον 19ο αιώνα, το Kalevala.

Οι χίλιες λίμνες της Καρελίας, περιοχής στα σύνορα Φινλανδίας και Ρωσίας (στην οποία τυπικά ανήκε η διοίκηση της Φινλανδίας την εποχή που γράφτηκε το Kalevala), δεμένες με επικούς ήρωες και μάχες επιβολής των χαρακτήρων και των ιστοριών, αποτελούν την έμπνευση τόσο για τον τίτλο όσο και για το εκπληκτικό έργο που κοσμεί το εξώφυλλο. 

Μουσικά, η πεντακάθαρη παραγωγή δένει το Doom, το κλασικό Heavy, αλλά και τα χαμηλά κουρδίσματα του Death Metal, με τα πλήκτρα να δίνουν "ταυτότητα" και βάθος στον ήχο. Τα φωνητικά είναι συνήθως στο στυλ του Death Growl, αλλά εναλλάσσονται και με καθαρά, ιδρύοντας σχολή για το είδος, που ως τα μέσα της δεκαετίας εκτοξεύθηκε και εξελίχθηκε από συγκροτήματα όπως οι συγκεκριμένοι και οι συμπατριώτες τους Sentenced. 

Η ορχηστρική εισαγωγή "Thousand Lakes" και τα κομμάτια "Into Hiding", "The Castaway", "Black Winter Day", "Drowned Maid", "In the Beginning", "Forgotten Sunrise", "Magic and Mayhem" είναι πραγματικά ό,τι καλύτερο κρύβει ένα άλμπουμ χωρίς αδυναμίες· απλώς, είναι τα πιο αγαπημένα κατά τη δική μου άποψη.

English:

A colossal size.

The beloved Finnish Melodic Death Metal pioneers, with this second album, truly break all barriers of quality, songwriting skill, and lyrical depth. The album, which recently officially celebrated its thirtieth anniversary as a release, is built around the epic Finnish saga written in the 19th century, Kalevala.

The Thousand Lakes of Karelia, a region on the border between Finland and Russia (which officially belonged to Finland’s administration at the time Kalevala was written), linked with heroic epics and battles of character and story assertion, serve as the inspiration both for the title and for the stunning artwork that adorns the cover.

Musically, the crystal-clear production blends Doom, classic Heavy, and the low tunings of Death Metal, with keyboards adding identity and depth to the sound. The vocals are usually in the style of Death Growl but alternate with clean singing, establishing a school for the genre that, by the mid-1990s, skyrocketed and evolved through bands like these and their compatriots Sentenced.

The instrumental intro "Thousand Lakes" and the tracks "Into Hiding," "The Castaway," "Black Winter Day," "Drowned Maid," "In the Beginning," "Forgotten Sunrise," and "Magic and Mayhem" are truly the best a band can offer—faultless in my opinion—and simply my favorites.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!