REVIEW: SOCIAL SCREAM, ΔΕΙΝΟΝ ΕΣΤΙ

 

SOCIAL SCREAM, ΔΕΙΝΟΝ ΕΣΤΙ (2022)

Independent

Η περιφέρεια έχει αναδείξει κρυφούς άσσους. 

Το συγκρότημα, με καταγωγή από τη Σπάρτη, κυκλοφορεί το πέμπτο άλμπουμ του από το 2008, παρακαλώ! Είναι πραγματικά παρήγορο να βλέπουμε το ελληνικό underground να σηκώνει το κεφάλι του με σχήματα σαν κι αυτό. Μια σύγχρονη προσέγγιση στο πιο παραδοσιακό Heavy/Speed Metal, με καλή παραγωγή και στιχουργικό περιεχόμενο βαθιά «χωμένο» στο σήμερα, περισσότερο παρά στο φανταστικό — αν και ο κόσμος της φαντασίας τελικά δεν διαφέρει και τόσο από την πραγματικότητα πλέον.

Στο οπισθόφυλλο αφιερώνουν το CD σε όλους όσοι έπεσαν, χάθηκαν, πέθαναν ή έγιναν βορρά στον μηχανισμό, ως αποτέλεσμα του παγκόσμιου πειράματος υποταγής και εξαναγκασμού που έμεινε στην ιστορία ως Covid‑19. Απειλητικά riffs, κάπως ασφυκτική ατμόσφαιρα (όπως είναι αναμενόμενο με βάση τα παραπάνω χαρακτηριστικά) και, χωρίς να το έχω ψάξει στο προφίλ τους, συμπεραίνω ότι ο Power & Speed Metal ήχος από σχήματα της αμερικανικής τεχνοτροπίας πρέπει να έχει παίξει μεγάλο ρόλο ως επιρροή για τους τέσσερις μουσικούς: Βλάσης Διαμαντάκος (φωνή, ρυθμική κιθάρα), Αλέξανδρος Οικονόμου (μπάσο), Κίμωνας Αλέξανδρος (κιθάρα) και Φοίβος Ανδριόπουλος (ντραμς).

Αν είναι να ξεχωρίσω κάποια από τα οκτώ κομμάτια, αυτά θα ήταν τα Inmates, Frozen in Time, Exagellos, No Pain for the Dead, Evilvin, το έντεκα λεπτών έπος Lost Angel Falls, ενώ το Luna Dark θα έλεγα πως αποτελεί το απάνθισμα του CD.

English:

The periphery has revealed some hidden aces.

The band, hailing from Sparta, is now releasing its fifth album since 2008, no less! It’s genuinely heartening to see the Greek underground lifting its head with acts like this one. A modern take on traditional Heavy/Speed Metal, with solid production and lyrics firmly rooted in the present rather than the fantastical — though, truth be told, the world of fantasy doesn’t seem all that different from reality anymore.

On the back cover, they dedicate the CD to all those who fell, were lost, died, or were consumed by the machine as a result of the global experiment in submission and coercion that went down in history as Covid‑19. Threatening riffs, a somewhat suffocating atmosphere (as one would expect given the above), and — without having checked their profile — I’d say the Power & Speed Metal sound of American‑style bands must have played a major role in shaping the influences of the four musicians: Vlasis Diamantakos (vocals, rhythm guitar), Alexandros Oikonomou (bass), Kimonas Alexandros (guitar), and Phoivos Andriopoulos (drums).

If I had to single out a few of the eight tracks, they would be Inmates, Frozen in Time, Exagellos, No Pain for the Dead, Evilvin, the eleven‑minute epic Lost Angel Falls, while Luna Dark could be described as the album’s crowning moment.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: KIMAERA - Solitary Impact

 

KIMAERA - Solitary Impact

Stygian Crypt Productions

After approximately four years since the release of their debut Ebony Veiled, KIMAERA returned with their sophomore full-length Solitary Impact, released via Stygian Crypt Productions. The album presents a solid and immersive take on atmospheric doom/death metal, marked by a strong sense of mood and careful layering.

Hailing from Lebanon, KIMAERA’s background inevitably adds an extra dimension to the release, highlighting the dedication required to sustain a metal band and continue releasing albums under challenging circumstances. Musically, Solitary Impact combines slow, doom-laden passages with death metal elements, enriched by oriental influences and symphonic arrangements that give the album a distinct character.

The use of ethereal female vocals and violin contributes to a more varied and textured sound, enhancing the album’s emotional depth without overwhelming its core heaviness. While KIMAERA do not attempt to reinvent the genre, they deliver a cohesive and well-crafted work that demonstrates both maturity and confidence in their musical direction.

Fans of atmospheric and melodic doom/death metal—particularly listeners familiar with bands such as Anathema, Amorphis, Haggard, Orphaned Land, and Lake of Tears—are likely to find Solitary Impact a release worth exploring.

Christine  Parastatidou

REVIEW: Q5 - Steel The Light

 

Q5 - Steel The Light (1984)

Albatross Productions

Αποκάλυψη στο Σηάτλ

Από τα πιο «καλτ», με την πλήρη έννοια του όρου, συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80, που με το ντεμπούτο τους αυτό πάντρεψαν οριστικά το ευρωπαϊκό με το αμερικανικό power metal και πρόσθεσαν ακόμη και glam πινελιές, δημιουργώντας ένα ηχητικό κράμα αθάνατου μέταλ στον χρόνο. Το άλμπουμ αυτό, για κάποιο λόγο, θεοποιήθηκε στην Ευρώπη και ειδικά εδώ στη γωνιά μας, όπου ακόμη και σήμερα, όταν έρχονται για εμφάνιση, γίνεται πραγματικό προσκύνημα.

Ο κιθαρίστας Floyd Rose, εφευρέτης του τρέμολο της ηλεκτρικής κιθάρας που φέρει το όνομά του και βασικός συντελεστής εδώ, μαζί με τους Evan Shelley, Jonathan K., Rick Pierce και Gary Thompson, υπογράφουν εννιά ύμνους μελωδικού metal, με αρκετά φουτουριστικά synthesizers —το νέο τότε φρούτο στον χώρο της ηλεκτρικής μουσικής— και με ήχο φτιαγμένο για ταξίδια στον χωροχρόνο.

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Τα Missing in Action, Lonely Lady, Steel the Light, Pull the Trigger, Ain’t a Way to Treat a Lady, ο ύμνος σε κάθε χαμένη αγάπη Come and Gone, τα Rock On και Teenage Runaway συνυπάρχουν σε έναν δίσκο που ακούγεται σαν πραγματικό best of.

English:

Revelation in Seattle

One of the most genuinely cult bands of the ’80s, in every sense of the word—whose debut permanently fused European and American power metal while even adding touches of glam, creating a sonic alloy of metal that feels timeless. For some reason, this album was deified in Europe, and especially here in our corner of the world, where even today their live appearances draw a near‑pilgrimage level of devotion.

Guitarist Floyd Rose—inventor of the tremolo system that bears his name and a key creative force here—together with Evan Shelley, Jonathan K., Rick Pierce and Gary Thompson, deliver nine anthems of melodic metal, enriched with futuristic synthesizers, the new craze in electronic music at the time, and a sound crafted for travelling through space‑time.

Where does one even begin? Missing in Action, Lonely Lady, Steel the Light, Pull the Trigger, Ain’t a Way to Treat a Lady, the hymn to every lost love Come and Gone, along with Rock On and Teenage Runaway, all coexist on a record that plays like a true best‑of.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

REVIEW: SAMANDRIEL – Awakening

 

SAMANDRIEL – Awakening

Independent

Originally reviewed: 2010

When I noticed their country of origin, I had a feeling this would be a worthwhile listen. Canada’s metal scene has a consistent track record—more often than not, it produces bands that deserve attention—and SAMANDRIEL fit comfortably within that pattern. With their six‑track EP Awakening, the band operate broadly within the symphonic metal realm, yet they avoid many of the genre’s familiar pitfalls.

Yes, the expected elements are present: operatic female vocals paired with harsh male growls, both executed effectively. But beyond that, SAMANDRIEL make a clear effort to carve out a sound that feels personal rather than derivative. Their music draws from traditional heavy metal, progressive rock/metal, and power metal, blending these influences into something that aims for character rather than theatrics.

What stands out most is their restraint. Instead of relying on pompous arrangements or unnecessary bombast—common traps in this style—the band focus on crafting songs that balance dynamism with atmosphere. The result is an EP that feels fresh within a genre that often repeats itself.

Awakening suggests a band moving in the right direction, one that seems intent on developing its identity without chasing trends or cheap impressions. Fans of symphonic heavy/power metal should give this release a listen and decide for themselves where SAMANDRIEL might be headed.

Personal highlights: “Holy Load,” “Demise of the Icewitch,” and “Harmonious Madness.”

Nick  Parastatidis

REVIEW: PRETTY MAIDS, Carpe Diem

 

PRETTY MAIDS, Carpe Diem  (2000)

Massacre Records

Κάθε τέλος, μία αρχή.

Από πριν είχαν δώσει σημάδια ανάκαμψης, αλλά το συγκεκριμένο άλμπουμ των Δανών heavy rockers μάς άλλαξε ακόμη πιο θετικά την άποψη. Η αλήθεια είναι ότι στον μελωδικό Hard ’n’ Heavy ήχο αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σχήματα. Ένα σύνολο από πολύ καλά κομμάτια στις αρχές (τότε) του νέου αιώνα, με τη σύνθεση των Ronnie Atkins (φωνή), Ken Hammer (κιθάρα), Kenny Jackson (μπάσο) και Michael Fast (ντραμς), και με ήχο που ισορροπεί ανάμεσα σε πιο έντονο ευρωπαϊκό και αμερικανικό «μπαλλαντοειδές» στυλ, ανεβάζουν τουλάχιστον με σταθερή ταχύτητα το ενδιαφέρον του κοινού, το οποίο κατά γενική ομολογία είχαν χάσει μετά το 1990.

Ξεχωρίζουν τα Violent Tribe, Carpe Diem, το σε power metal δομή γραμμένο Tortured Spirit, καθώς και τα Poisoned Pleasures, Until It Dies, The Unwritten Pages, Time Awaits No One, Invisible Chains. Και ακόμη, η ανοδική τους πορεία είχε τότε να δώσει αρκετό δισκογραφικό υλικό στο κοντινό μέλλον.

English:

Every ending, a beginning. 

They had already shown signs of recovery, but this particular album from the Danish heavy rockers shifted our opinion even more positively. The truth is that within the melodic Hard ’n’ Heavy sound, they remain one of the genre’s most defining acts. A collection of very strong tracks at the dawn of the new millennium, featuring the lineup of Ronnie Atkins (vocals), Ken Hammer (guitar), Kenny Jackson (bass) and Michael Fast (drums), and a sound balancing between a more intense European approach and an American, ballad‑leaning style, steadily rekindled the interest of a fanbase they had largely lost after 1990.

Standout moments include Violent Tribe, Carpe Diem, the power‑metal‑structured Tortured Spirit, as well as Poisoned Pleasures, Until It Dies, The Unwritten Pages, Time Awaits No One and Invisible Chains. And even then, their upward trajectory promised plenty more studio material in the near future.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!

SYMPHRESS Release New Single “Cerc Imperfect”

 

Romanian progressive/symphonic metal band Symphress have unveiled their new single, “Cerc Imperfect.” The track was recorded at The Music Lab in Cluj-Napoca, Romania, and mixed and mastered by Cornel Olar.

Founded in 2015, Symphress evolved from an acoustic project into a full-fledged progressive and symphonic rock/metal act, gaining national recognition through festivals and tours. Their debut album, Father Time – Part I (2023), introduced listeners to their distinctive prog-rock opera sound, followed by Pseudo in 2024.

The band’s lineup includes Sergiu Botezatu and Andrada Hofmeister (vocals), Mihai-Dan Brici and Paul Trif (guitars), Alina Rus (keyboards, studio only), Alex Cosma (bass), and Alex Titieni (drums and percussion).

REVIEW: EXARSIS, The Brutal State

 

EXARSIS, The Brutal State (2013)

MDD Records

Αντεπίθεση στην απάθεια – Μέρος δεύτερο

Οι Exarsis αποτελούν ένα μικρό, αλλά ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο στο νέο κύμα Thrash Metal που προέκυψε ως απότοκο της επιστροφής του κλασικού Metal ήχου από τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Το συγκρότημα, με καταγωγή από την Κόρινθο και βάση την Αθήνα, βρίσκεται εδώ στο δεύτερο βήμα της πλήρους δισκογραφικής του πορείας, παρουσιάζοντας ένα ακόμη χορταστικό άλμπουμ, συνοδευόμενο από ένα εξώφυλλο του Λευκορώσου Andrei Buzikov, το οποίο παραπέμπει άμεσα σε κλασικό έργο του Ed Repka — με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εικαστική ενός Thrash Metal δίσκου. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ό,τι είδαμε και στο ντεμπούτο τους, Under Destruction του 2011.

Η βελτίωση —και μάλιστα σημαντική— στον τομέα της παραγωγής από τον Γιώργο Μπόκο κάνει τον ήχο τους πλέον αυτόν που πρέπει, κατά τη γνώμη μου. Μουσικά, το άλμπουμ διαθέτει όλα τα στοιχεία των κλασικών δίσκων από τα μεγαθήρια του είδους. Στιχουργικά, συνδυάζονται ο υγιής αντικομφορμισμός, η ανησυχία για το περιβάλλον και η πολιτική, με τα δεινά που γεννά μια κοινωνία σε σήψη. Μια συνταγή για ένα Thrash Metal άλμπουμ «από τα παλιά».

Οι πέντε μουσικοί μας χαρίζουν μερικά από τα κλασικά πλέον κομμάτια των ζωντανών εμφανίσεών τους, όπως τα Mind Poisoning, Vote For Crisis, Toxic Terror, Dying Earth, Surveillance Society, Apathy Ignorance Oblivion, καθώς και την παράδοση που συνεχίζουν: να δίνουν στο τελευταίο κομμάτι το όνομα του προηγούμενου δίσκου τους — εδώ με το Under Destruction.

English:

Counterattack Against Apathy – Part Two

Exarsis represent a small yet particularly important chapter in the new wave of Thrash Metal that emerged as a by-product of the revival of the classic Metal sound in the early 2000s. The band, originating from Corinth and based in Athens, now take the second step in their full discographic journey, presenting another hefty album accompanied by a cover created by Belarusian artist Andrei Buzikov — a piece that immediately evokes the classic work of Ed Repka, with everything that implies for the visual identity of a Thrash Metal record. Nothing more and nothing less than what we saw on their 2011 debut, Under Destruction.

The improvement — and a significant one — in the production by George Bokos gives their sound the character it truly needed, in my opinion. Musically, the album contains all the elements found in the classic records of the genre’s giants. Lyrically, it blends healthy anti-conformism, environmental concern, and political commentary with the hardships born from a society in decay. A recipe straight out of the old-school Thrash Metal playbook.

The five musicians offer us several tracks that have already become staples of their live shows, such as Mind Poisoning, Vote For Crisis, Toxic Terror, Dying Earth, Surveillance Society, Apathy Ignorance Oblivion, along with the tradition they continue: giving the final track the title of their previous album — in this case, Under Destruction.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!