REVIEW: FATES WARNING, A Pleasant Shade Of Gray

 

FATES WARNING, A Pleasant Shade Of Gray (1997)

Massacre Records

Μεταξύ μαθηματικών και ήχου

Το ότι αυτό είναι το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους που άκουσα ποτέ, ανεβάζει τον βαθμό δυσκολίας στην πίστα της δισκογραφίας τους για εμένα. Είναι το πιο καλλιτεχνικά ασαφές, δυσνόητο και —από Jazz ως κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο να το πω— άλμπουμ των Αμερικανών, οι οποίοι εδώ παίρνουν το Prog Rock και το Progressive Metal, τα σπάνε σε μικρά κομμάτια και ανασυνθέτουν μετά τους ήχους τους με τρόπους που το ανθρώπινο μυαλό δυσκολεύεται να αποκρυπτογραφήσει.

Δώδεκα κομμάτια αποτελούν τον δίσκο. Τίτλοι δεν υπάρχουν, μόνο τα δώδεκα νούμερα σε λατινική αρίθμηση (Ι έως ΧΙΙ). Ένα τόσο δύσκολο σύνολο, αλλά συνάμα τόσο όμορφο, μόλις το αυτί σου μπει στο νόημα της ουσίας των κομματιών του, αργά ή γρήγορα!

Για το δικό μου αυτί, ήταν το αντίστοιχο με το Awake των εταίρων Καππαδοκών Dream Theater: όπως κι εκείνο, έτσι κι αυτό το άκουγα αποσπασματικά, λίγο-λίγο, μέχρι να μπορέσω να μπω στο δύσβατο στυλ του.

Οι Fates Warning πάντα είχαν πόλεμο με τις χρονικές υπογραφές τους, από την εποχή του Awaken The Guardian, έντεκα χρόνια πριν από τούτο εδώ. Με αυτό πραγματικά ξέφυγαν από κάθε όριο ρυθμού και μετρονόμου! Απορίας άξιο πώς ο Zonder και ο Vera (Joey Vera, πρώην Anthrax & Armored Saint) συνεννοούνται για τους ρυθμούς κρουστών και μπάσου. Οι Mateos και Alder αλληλεπιδρούν τόσο αιθέρια που κιθάρες και φωνή πραγματικά μοιάζουν να προέρχονται από άλλο πλανήτη. Ο Kevin Moore, που παίζει πλήκτρα και συνθεσάιζερ και δημιουργεί όλα τα ηχητικά εφέ, δίνει έναν τόνο αφαιρετικό, αλλά ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί στους ήχους των δώδεκα κομματιών, ίσως χωρίς καν να το θέλει.

Γενικά, είναι ένα άλμπουμ που δεν μπορώ να του βάλω βαθμό. Είναι συνολικά τόσο δύσκολο μείγμα που δεν το προτείνω ως το καλύτερο άλμπουμ τους, αν και για το δικό μου γούστο είναι πολύ ψηλά.

English:

Between Mathematics and Sound

The fact that this is the first complete album of theirs I've ever heard raises the difficulty level considerably, as far as their discography goes for me. It's the most artistically obscure, cryptic, and — anywhere from Jazz to I honestly don't know what else to call it — album by these Americans, who here take Prog Rock and Progressive Metal, break them into small fragments, and then reassemble their sounds in ways that the human mind struggles to decode.

Twelve tracks make up the record. There are no titles, only the twelve numbers in Roman numerals (I through XII) — a set so difficult, yet at the same time so beautiful, once your ear catches the essence of what these tracks are really about, sooner or later!

To my ear, it was the equivalent of Dream Theater's Awake, fellow Cappadocians of theirs: just like that album, I listened to this one in fragments — little by little — until I could work my way into its rugged, hard-to-navigate style.

Fates Warning have always waged war with their time signatures, going back to Awaken The Guardian, eleven years before this one. With this album, they truly broke free of every boundary of rhythm and metronome! It's a wonder how Zonder and Vera (Joey Vera, formerly of Anthrax & Armored Saint) manage to stay in sync on drums and bass. Mateos and Alder interact so ethereally that the guitars and vocals genuinely seem to come from another planet. Kevin Moore, who plays keyboards and synthesizers and crafts all the sound effects, lends an understated tone while simultaneously taking center stage in the sound of all twelve tracks — perhaps without even meaning to.

Overall, this is an album I can't bring myself to score. It's such a demanding blend as a whole that I wouldn't call it their best album — though for my own taste, it ranks very highly indeed.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης