BLUE
ÖYSTER CULT, Club Ninja (1985)
Columbia Records
Ό,τί
καλύτερο έβγαλαν για τα 80s.
Μετά
την ανανεωτική νότα του Revolution By Night, που όσο καλό κι αν ήταν, δεν
εκτιμήθηκε όσο έπρεπε τότε, οι Νεοϋορκέζοι Heavy Rockers, γράφουν αυτό κι
ακροβατούν μεταξύ AOR αισθητικής και μελωδικής Rock. Όσοι βλέπε σήμερα τον όρο
Adult Oriented Rock με αποτροπιασμό, μάλλον ξεχνάτε τον πάταγο κάποιων που το
έβαλαν σχεδόν άμεσα στη μουσική τους σαν τους Boston, Kansas, Rainbow
εποχής Turner κι ειδικά κάποιων Journey
στη δεκαετία του 80. Οι B.Ö.C. των μέσων της δεκαετίας λοιπόν παίζουν τόσο
βαριά όσο και μελωδικά, ναι, έχοντας σαν διακαή πόθο το ραδιόφωνο, γιατί
όχι; Αυτό το δισκάκι δεν είχα για πολλά
χρόνια γιατί δεν είχε γίνει επανέκδοση σε CD μέχρι ένα μοιραίο φθινόπωρο που
κατέβηκα Ομόνοια με σκοπό να γυρίσω για τη μεσημεριανή μου βάρδια στη Πλ.
Βικτωρίας μετά. Ήμουν στο παλιό Metropolis που τότε έκλεινε. Εκεί το είδα και
δευτερόλεπτα μετά ήμουν στο ταμείο. Έρχονταν λίγο αργότερα στο Gagarin για
εμφάνιση και τους είχα ξαναθυμηθεί μετά βαϊων και κλάδων. Ήξερα απ' τη διπλή
συλλογή Workshop of the Telescopes που είχε ο συμμαθητής μου ο Παναγιώτης Γ.
πρώτα τα Perfect Water και Dancin' in the Ruins φυσικά αλλά με τα τα White
Flags, Make Rock not War, Spy in the House of the Night, Shadow Warrior και
Madness to the Method επιβεβαίωσα την υποψία ότι ήταν μεγάλος δίσκος!
Πραγματικά το καλύτερο μαζί ίσως με το Fire of Unknown Origin, αλλά για άλλους
βέβαια λόγους.
English:
What better could they have produced for the '80s?
After the refreshing sound of "Revolution By
Night," which, despite being good, wasn’t appreciated enough at the time,
the New York heavy rockers crafted this album, balancing between AOR aesthetics
and melodic rock. Those who today view the term Adult Oriented Rock with
disdain might forget the impact of bands like Boston, Kansas, Rainbow during
the Turner era, and particularly some Journey tracks in the '80s, as they
incorporated this sound almost immediately into their music. The mid-'80s
B.O.C. combined heavy riffs with melodic elements, clearly aiming for radio
success—why not?
I hadn’t owned this album for many years because it
hadn’t been reissued on CD until one fateful autumn when I went to Omonia
Square with the intention of heading to my afternoon shift at Victoria Square
afterward. I was at the old Metropolis, which was closing at the time, when I
spotted the album and, moments later, found myself at the register. They were
shortly after performing at Gagarin, and I had remembered them with great
anticipation. I was already familiar with them from the double compilation
"Workshop of the Telescopes," thanks to my classmate Panagiotis G.; I
initially knew tracks like "Perfect Water" and "Dancin' in the
Ruins," but with songs like "White Flags," "Make Rock Not
War," "Spy in the House of the Night," "Shadow
Warrior," and "Madness to the Method," I confirmed my suspicion
that this was a fantastic album! It truly is possibly the best along with
"Fire of Unknown Origin," though for different reasons.
Τάκης
"Ε-Μortal One" Γιώτης!